Ζω στο σύμπαν της τρελής ατσουμπαλιάς. Πάντα ζούσα δηλαδή, αλλά δεν πρέπει αυτές τις δύσκολες μέρες να συμβαίνει. Σκοντάφτω συχνά, σπάω πράγματα και χθες έπιασα κι ένα κακτάκι ενστικτωδώς για να μην πέσει. Στη δεξιά μου παλάμη και στην καρδιά μου, ακόμα είναι βυθισμένα μερικά αγκάθια.
Σε άλλα νέα, όλα μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Με συνεπήρε αυτές τις μέρες η ύπαρξη του γκόμποκ (gömböc), για το όποιο πολλά πράγματα δεν κατάλαβα, αλλά κατάλαβα ότι θα ήθελα πολύ να καταλάβω κι έτσι έκανα μία βαθύτερη βουτιά. Η βαθύτερη βουτιά με οδήγησε στα παρακάτω:
1. Τις βασαλτικές κολόνες
2. Ότι η απόστασή ανάμεσα σε έναν κύβο με 26 σημεία ισορροπίας (ευσταθούς ή ασταθούς) κι ένα γκόμποκ (με μόλις δύο σημεία, ένα κι ένα) οριοθετεί το πλαίσιο της εξέλιξης των πετρωμάτων
3. Ο νέος στόχος ζωής είναι να γνωρίσω από κοντά το γκόμποκ 1837
4. Ότι η πρόσβαση σε πληροφορίες αν δεν ξέρεις άλλη γλώσσα εκτός από ελληνικά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλές φορές και για πολλά και διαφορετικά τελείως πράγματα δεν μπορώ να βρω τίποτα αν δεν αρχίσω την αναζήτηση σε κάποια άλλη γλώσσα. Όπως για παράδειγμα τώρα με το γκόμποκ, ή για το τιτίν, για τις βασαλτικές κολόνες ή για τον αυνανισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σκέφτομαι λοιπόν, αφενός τι κρίμα να μην υπάρχει ζήτηση και απαίτηση για εύκολη πρόσβαση στην ανταλλαγή πληροφορίας σε όλες τις γλώσσες, από όλες τις γωνίες του πλανήτη ίσα κι αφετέρου... φακ, ξέχασα το «αφετέρου» μου.
5. Πόσο σπάνιοι και σπουδαίοι είναι όσοι μπορούν το ίδιο απόγευμα να κάνουν κούνια, παρέχοντάς μου πληροφορίες για το γκόμποκ, ενώ τρώμε μαλλί της γριάς, κράζουμε τη νέα ταινία του Κάουφμαν στα κορακίστικα και στήνουμε ένα κυνήγι θησαυρού για το 1837 το οποίο θα δώσει έμπνευση για το επόμενό μας χιπχοπ κομμάτι που θα γυριστεί και σε ταινία. Μουσικό χαλί της φασάρας είναι λίγος Θωμάς, λίγος Νικόλας. Κι ενώ ο σούπερ άνθρωπος μου μιλάει για κάτι νέο που με έχει εκστασιάσει και μου δίνει πάσα (το γνωστό κι αγαπημένο «ερέθισμα») για νέες δημιουργίες, χτυπάει το κινητό μου, που ξέχασα να το βάλω στο αθόρυβο για να αποφεύγω τις κλήσεις, με τη χημική ονομασία του τιτιν. Αυτό τον κάνει να γελάσει, γιατί ξέρει τι είναι αυτό που ακούγεται! Δεν είναι κάτι αλλόκοτο, είναι το σύμπαν μας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ενημερώσω ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε, είμαι μία ανάσα πριν τα τριάντα πλέον. Αριθμός εντελώς αδιάφορος κατά τα άλλα. Νομίζω πως όντως δε θα μεγαλώσω ποτέ όσο κι αν μεγαλώνει η απόσταση από την ημερομηνία γέννησής μου. Αγόρασα έτσι, ίσως λίγο βιαστικά, εκείνη την μέρα της επετείου λίγο τσάι για τον χειμώνα. Μερικές από τις σταθερές πλέον, γκενμάιτσα, μίλκι ουλόνγκ και ένα πράσινο γιασεμί. Μου λείπουν τουλάχιστον ακόμα της Παλμύρας και της παλλακίδας κι ένα τίμιο εαρλ γκρέι για να μην πέσει το σπίτι μου όταν φυσήξει ο λύκος. Έπειτα οι όποιες νέες περιπέτειές του φετινού χειμώνα θα είναι καλοδεχούμενες. Όλα αυτά τα αναφέρω για να ανακοινώσω επίσης ότι πλέον κατέχω και την σοφία της παρασκευής μπισκότων earl grey με γλάσο (ή και χωρίς) λεμονιού. Που σημαίνει ότι μάζεψα ακόμα ένα τουβλάκι για το λαλαμπαϊ μου. Στόχος της φετινής χρονιάς είναι η προετοιμασία ψυχική και σωματική για την νέα δεκαετία η οποία θα αφιερωθεί κι αυτή στην ανεμελιά. Γιατί τι είναι η ζωή φίλοι; Τσάι της ανεμελιάς, βουτιές, 5. και θάνατος.
Υ.Γ. Αναζητώ άτομα για να στέλνουμε γράμματα ο ένας στον άλλον. Σε χαρτί. Με ταχυδρόμο.
Βρέχει πάλι! Την έκανα την εξέταση. Είχα πολύ χαρεί στην ιδέα της μέθης. Όταν είχα κάνει κάποια άλλη εξέταση με μέθη, μόλις ξύπνησα είχα ενθουσιαστεί τόσο από το πως εκεί που τους μιλούσα ξύπνησα σε άλλο χώρο και μου έτρεχαν σαλάκια στο μαξιλάρι! Αυτή τη φορά, ξάπλωσα. μου έβαλαν τα μηχανήματα κι άκουγα την καρδιά μου που πήγαινε πάρα πολύ γρήγορα. Μου είπαν ότι είχα αγχωθεί και τσουπ, το νιώθω όλο. Στεγνά. Χωρίς πρώτα να το συζητήσουμε λίγο. Είχα πιει τέσσερα λίτρα καθαρτικού με γεύση όχι εμετού, αλλά κακού πλαστικού φτηνιάρικου παιγνιδιού από την Κίνα, μέσα σε γλυφό νερό νησιού που δεν πίνεται, με μπόλικη μαγειρική σόδα, αλάτι και ζάχαρη. Το ήπια. Τέσσερα λίτρα, χωρίς να ξεράσω. Και μέθη δεν έγινε ποτέ. Μου είπαν πως μου έδωσαν ενδοφλέβια παυσίπονα και κάτι για να είμαι ήρεμη, αλλά δεν έκανα αυτό τον ωραίο τον βαθύ τον ύπνο της προηγούμενης φοράς, ούτε ήμουν μέσα στην τρελή χαρά μετά. Επίσης θα στο ξαναπώ, αυτό που γινόταν εκεί πίσω, το ΕΝΙΩΘΑ ΟΛΟ. Εκ των υστέρων μαθαίνω ότι μάλλον την πρώτη φορά δεν ήταν αυτό που λένε «μέθη» αλλά κάτι πιο βαρύ. Τέλος πάντων, όλα καλά. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια.
Η καραντίνα συνεχίζεται και σήμερα έφτιαξα δύο φαγητά. Δύο! Σε μία μέρα. Όχι σε ένα μήνα που είναι μία νορμάλ κατάσταση. Έφτιαξα μπακαλιάρο με σκορδαλιά και κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Θα σου εξηγήσω... Σχετικά με τον μπακαλιάρο και την σκορδαλιά ίσως δεν έχω κάποια καλή δικαιολογία. Ίσως γιατί ήταν η μέρα; Ή κλάιν ας φάμε όσο σκόρδο μπορούμε τώρα; Δεν ξέρω, απλά έγινε. Το κοτόπουλο με εκνεύριζε. Αποφάσισα να λιώσω άπειρες τοματούλες για να έχω στην κατάψυξη χυμό και δεν θα χωρούσαν άλλα σακουλάκια αν δεν δημιουργούσα χώρο.
Βγήκαν όλα πολύ νόστιμα. Ίσως αυτό το κοτόπουλο να ήταν ότι πιο όμορφο έχω φτιάξει ποτέ. Έκρυψα σε όλα τα φαγητά σήμερα μπίρα. Δεν ξέρω να μαγειρεύω, ούτε το ψάχνω, αλλά βάζω αγάπη. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πως θα γίνει κάτι νόστιμο. Το φαντάζομαι νόστιμο. Νιώθω τι γεύση θέλω να έχει κι ύστερα, μαγικά, τη δημιουργώ. Ξέρω ωστόσο πολύ καλά να παραγγέλνω!
Αφού λοιπόν υπήρχε στο σπίτι άπειρο φαγητό (και δύο πίτσες από χθες) σκέφτηκα ότι ήρθε η στιγμή να ξεκινήσω σωματική άσκηση. Ναι τώρα! Τώρα που υπάρχει φαϊ και μου λένε να μείνω σπίτι. Έβαλα λοιπόν κολάν, αντιανεμικά, παπουτσάρες, έστειλα 6 στο 13033, πήρα την ταυτότητα και βγήκα. Πήγα μηχανικά να επιλέξω τον δρόμο που συνήθως δεν συναντώ πολύ κόσμο και ενώ άρχισα να ανηφορίζω, διαπιστώνω ότι αν και 19:00 το απόγευμα οι δρόμοι, η ησυχία, ο ρυθμός ήταν σα να είναι 00:00. Αλλάζω έτσι δρόμο και επιλέγω έναν κεντρικό. Όλα άδεια. Στα επόμενα βήματα βρίσκω μπροστά μου 1 cent. Ομολογώ ότι χάρηκα πολύ. Σκέφτηκα πόσο παραμυθένια είναι η ζωή μου για ακόμα μία φορά. Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτή τη μέρα, να επιλέγω να βγω, να αλλάζω δρόμο τελευταία στιγμή για να βρεθώ πάνω στο κέρμα. Σκέφτηκα ότι ακόμα κι έτσι, η μαγεία δεν σταματά, την έλκω, όχι απλά την δημιουργώ.
Τρέχω, περπατάω, τρέχω, χωρίς να σκέφτομαι ρυθμό, χρόνο, δρομολόγια. Κάνω ό,τι μου έρθει. Στο δρόμο όσους πεζούς συνάντησα είχαν μαζί τους ένα σκύλο. Ακόμα και τα αμάξια, ήταν ελάχιστα. Ερημιά. Σε κάποια στιγμή βρήκα έναν σκύλο, είχε περιλαίμιο, αλλά δεν είχε ταυτότητα. Σκέφτηκα ότι ήταν αδέσποτος και άρχισα να του μιλάω. Τον ρώτησα αν ήθελε να συνεχίσουμε την βόλτα παρέα, του είπα «ψήσου να έχω μία καλύτερη δικαιολογία» μου γάβγισε, του σφύριξα, με ακολούθησε λίγο, του ξαναείπα «άντε έλα», μετά πετάχτηκε από κάπου ο ιδιοκτήτης, μόνο ρεζίλι... Εκεί έτρεξα για λίγο και δεν κοίταξα πίσω. Σταμάτησα για να χαζέψω ένα φανάρι. Έρημος δρόμος. Το φανάρι έκανε κανονικά τον κύκλο του μα δεν υπήρχε ούτε πεζός, ούτε αμάξι. Έπειτα παρατήρησα τα νεράντζια. Πεσμένα κάτω. Κανένας δεν τα είχε κλωτσήσει. Πήρα ένα και το άφησα να κυλήσει λίγο στον άδειο δρόμο. Το χάζεψα και συνέχισα. Βρέθηκα πάλι σε δίλημμα και αποφάσισα τελικά να μπω μέσα από την Πλάκα.
Μπροστά αρκετά μέτρα ήταν μία κοπέλα. Είχα σταματήσει να τρέχω και περπατούσα. Παρατήρησα ότι κρατάει μία κούτα από ζαχαροπλαστείο. Θυμήθηκα ότι θέλω γλυκό. Φορούσε τακούνια και ο ρυθμικός τους ήχος έσπαγε την σιωπή. Σκέφτηκα ότι χαλάει την καραντίνα και πηγαίνει επίσκεψη. Αναρχική; Ανεύθυνη; Αδιάφορη; Ξένη; Αλλά ποια είμαι εγώ να τα σκέφτομαι αυτά. Πήγα να κλέψω ξένο σκύλο. Αν και αρκετά μέτρα μπροστά μου, έφτασε στη μύτη μου το άρωμά της. Αναρωτήθηκα αν ο ιός μπορεί να ταξιδέψει όπως η μυρωδιά του αρώματος. Μετά ταξίδεψα σε κάτι άσχετες άλλες σκέψεις και την είδα να σταματάει. Γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ελαφρώς σαστισμένη. Σκέφτηκα ότι ίσως τρόμαξε, μετά σκέφτηκα να αποφύγω να την κοιτάξω στα μάτια για να αποφύγω κάποια ενδεχόμενη συναναστροφή με άνθρωπο, όχι για τον ιό, αλλά το κλασσικό που προχωράς και κάνεις ότι δεν βλέπεις κάποιον γνωστό σου. Έπειτα όμως την κοιτάω γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι τουρίστρια και να έχει χαθεί, όποτε να την βοηθήσω με το βλέμμα μου να αισθανθεί άνετα να μου πει αυτό που θέλει. Μου μιλάει και μου λέει ότι είναι πολύ ερημικά και φοβήθηκε και της λέω με μία άνεση λες και το έκανα πρόβες «έλα πάμε παρέα». Περπατήσαμε έτσι μαζί! Μου είπε να την βρω στο ίνσταγκραμ να γίνουμε φίλες. Την βρήκα και είδα ότι είναι ηθοποιός. Την κοίταξα και μου λέει «δεν είμαι γνωστή τώρα ξεκινάω».
_Κοίτα να δεις! Όταν μεγαλώσω θέλω μάλλον να γίνω σκηνοθέτις.
Μετά από την σύντομη κουβέντα μου είπε ότι είναι 33 ετών. Φαίνεται πολύ μικρότερη. Σκέφτηκα ότι μου αρέσει πολύ άνθρωπος που λέει «τώρα ξεκινάω» χωρίς να σκέφτεται ηλικιακά όρια. Σκέφτομαι ότι είναι κοινωνική σαν κι εμένα. Ότι πιθανότατα να είναι στο καστ μου κάποια στιγμή. Θα έχει πλάκα όταν μας ρωτάνε πως γνωριστήκαμε. Σκέφτομαι ότι η ζωή μου συνεχίζει να είναι παραμύθι. Έλα τώρα; Σκέψου το σκηνικό. Σκέψου το 1 cent.
_Μία φίλη στα χρόνια της πανδημίας λοιπόν, της είπα και ύστερα από λίγο φτάσαμε! Την χαιρέτισα με ένα χαμόγελο και μία μικρή υπόκλιση και συνέχισα. Συνέχισα με το χαμόγελο που την άφησα. One shot, χωρίς πρόβα, χωρίς να σταματήσω την κίνηση.
Κάπου εκεί νοερά, άρχισα να βλέπω το μπαλόνι να βολτάρει αμέριμνο στους άδειους δρόμους. Ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι. Γύρω στα είκοσι μου, συνήθιζα να κάνω βόλτες με κάποιο μπαλόνι. Περπατούσα πολύ τα βράδια. Ξημερώματα και είχα παρέα ένα μπαλόνι. Άλλοτε οι δύο μας, άλλοτε με φίλους κι άλλες φορές με τυχαίους αδέσποτους σκύλους που ακολουθούσαν. Είδα το μπαλόνι να ανεβαίνει τις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό. Όση ώρα στάθηκα να τις παρατηρήσω δεν τις χρησιμοποίησε κανείς.
Κατηφορίζοντας προς το σπίτι άρχισα να κλοτσάω τα νεράντζια. Κυλούσαν υπέροχα στις άδειες κατηφόρες. Έσκυβα έπιανα μερικά, τα μύριζα, τα πέταγα μπροστά σα να έπαιζα μπόουλινγκ. Έτσι όπως έσκυψα να μαζέψω ένα, βρήκα ακόμα ένα κέρμα των 2 cents. Εκεί βεβαιώθηκα. Η ζωή μου είναι παραμύθι σπουδαίο. Όλο αυτό έπρεπε να το καταγράψω. Οι άδειοι δρόμοι κι ο λόγος που τους έχει ερημώσει, είναι μία στιγμή που πρέπει να απαθανατιστεί. Οι δρόμοι πρέπει να γεμίσουν μπαλόνια και νεράντζια. Η κίνηση που δεν είναι φυσιολογικό να ντύνεται από τόση μοναξιά πρέπει να μείνει. Πρέπει να σπάσει το παράξενο, από το απροσδόκητο. Όπως σου είπα η εικόνα της πόλης, είναι εικόνα μίας πόλης τα ξημερώματα. Όμως τα ξημερώματα τα φανάρια σταματάνε και οι σκάλες στο μετρό δεν λειτουργούν. Αυτό που συμβαίνει είναι ανατριχιαστικό. Τί πρέπει όμως να στείλω στο 13033 που δεν έχει την επιλογή;
7: σκορπίζω μπαλόνια και νεράντζια στην άδεια πόλη και αιχμαλωτίζω τη στιγμή στην κάμερα μου.
Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, όσο μπορώ να κρατήσω το μπλογκ έξω από την ροή της πραγματικότητας. Έξω από το «επίκαιρο». Προσπαθώ να αγναντεύω τον κόσμο που καίγεται με ενδιαφέρον, αλλά προτιμώ εδώ να χτενίζομαι. Δεν το συζητάω για τις υπόλοιπες πλατφόρμες τις οποίες χρησιμοποιώ για να μοιραστώ κανένα τραγουδάκι ή για την παρατήρηση και την απογύμνωση χαρακτήρων, αλλά για εδώ που νιώθω ότι είναι ένα παραθυράκι να μοιράζομαι τις αδιάφορες σκέψεις μου με όσους ίσως κάπως, κάποτε συναντήθηκαν οι ιστορίες μας.
Δεν είναι ότι δεν έχει χρώμα, ή ταυτότητα, απλώς έχει όλα τα χρώματα και όλες τις ταυτότητες μέσα. Δεν μπορείς να βρεις κάποια άκρη, γιατί η ζωή είναι κουβάρι. Είναι στρογγυλή και κυλάει. Δεν μπορεί να έχει γωνίες αιχμηρές και να χτυπάς ή να χτυπιέσαι. Όχι ότι δεν είναι στερεό, αλλά αναλόγως με την θερμοκρασία και την πίεση, ενδέχεται να μετατραπεί σε υγρό ή ακόμα και αέριο. Βέβαια μολονότι αλλάζει η κατάσταση της ύλης, δεν αλλάζει το σώμα. Αυτό ως υπεράσπισή μου αν ποτέ κάποιον στενοχώρησα ή αν έδρασα απρόσμενα ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Ζητώ συγγνώμη για το σοκ, μα να θυμάσαι αυτό για την ύλη. Άλλωστε όλα καταλήγουν σε μία κοινή αλήθεια και απορώ πως μπορεί κάποιος να ξεχνιέται...
Σίγουρα το περισσότερο μέσα μου αναγνωρίζει τη ματαιότητα ως τη μοναδική αλήθεια, αλλά υπάρχει και το αλάτι. Ένα αλάτι από παραμύθια που σε πείσμα της αλήθειας, μου, ντύνει κάθε μέρα πανέμορφα το χάος. Χωρίς ιδιαίτερο νόημα κι άλλοτε με πολύ συγκεκριμένο. Μάλλον από πάθος, αυτό που συνέχεια σου λέω ότι ψάχνω, μα να δεις ότι δεν το βρίσκω γιατί το έχω καταπιεί. Παρ' όλα αυτά καθόμαστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι εγώ, εσύ, ο Νίτσε κι ο Άρθουρ και σηκώνει το φρύδι ο ένας στον άλλον κάπως επιθετικά. Πίσω ο Βάγκνερ παίζει στο πιάνο το «μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια» και απ'ότι φαίνεται θα λύσουμε το πρόβλημα φτύνοντας ρίμες.
Γι' αυτό λοιπόν χτενίζομαι. Όχι γιατί δεν ξέρω σε ποια μέρη νιώθω όμορφα, αλλά γιατί μου αρέσει να παρατηρώ. Εσύ; Συμφωνούμε θυμάμαι στα περί αισθητικής. Πιστεύω εξ'άλλου ότι, ηχηρότερο όλων είναι η σιωπή. Οι όσοι τρυπούν το σύστημα, διεισδύουν για να το αλλάξουν. Οι όσοι είναι μυστικοί σούπερ ήρωες.
Δημιουργούν ένα τεράστιο κύμα οι φωνές ναι, μα η βρώμικη η σκληρή δουλειά γίνεται από πίσω, από κάτω, από μέσα, από τα πλάγια κι αυτό δε θα αλλάξει όση «ελευθερία» κι αν δοθεί με τη σέσουλα στους φωνακλάδες. Θα μου πεις πως πολύ σημαντικά πράγματα δε θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο αν κάποιος δε φώναζε να ξεκινήσει το κύμα, αλλά επίτρεψέ μου να εστιάσω στους αφανείς. Πάντα, για όλα πλέον θα πιστεύω, ότι το μπράβο ανήκει σε ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Πίσω από αυτό που έγραψε η ιστορία. Ή καλύτερα πίσω από αυτό που έγραψαν οι αναγνωρισμένοι ως ιστορικοί.
Επίσης σκέψου ότι είμαστε σε μία εποχή που υπάρχει τόση φασαρία που δεν ακούς τίποτα καθαρά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποια φωνή δυναμώνει γιατί άγγιξε πολλούς, συντονίστηκαν μαζί της πολλοί, καταστρέφεται γρήγορα από τους λίγους που γυρεύουν καυγάδες και λάθη. Μπολιάζεται το οτιδήποτε μαζί με όλα τα αντίθετά του κι έτσι το κύμα ξεφεύγει και προσπαθεί να σχολιάσει, να μαλώσει και να αναλωθεί, αντί να περάσει σαρωτικό και να βελτιώσει κακώς κείμενα. Σκέπασε η μισαλλοδοξία την ματαιότητα και κινδυνεύουν τα παραμύθια αδερφέ.
Που θέλω να καταλήξω; Μα φυσικά πουθενά! Ποτέ πουθενά. Αλλά να, έχω να κάνω μία κολονοσκόπηση την Τρίτη και στοχάζομαι διάφορα. Αύριο θα πρέπει να μην φάω τίποτα και να πίνω όλη μέρα ένα καθαρτικό με γεύση εμετού όπως μου περιέγραψε ο γιατρός. Παρ'όλα αυτά εγώ σκέφτομαι τον Τσιόρδα εντονότερα της φάσης «κολονοσκόπηση». Σκέφτομουν τον Τσιόρδα να κάνει κακάκια ουράνιο τόξο. Τον Τσιόρδα θαλασσοψυχούλα. Τον Τσιόρδα θλιμμένο κουτάβι να θέλει αγκαλίτσες. Γιατί; Να, παρατηρώ το πόσο πολύ δηλώνουν όλοι ότι τον αγαπούν. Καταλαβαίνω ότι τον έχουμε συνδυάσει με ένα σταθερό ραντεβού σε μία εντελώς ασταθή περίοδο. Έχει και μία περίεργη κάπως γλυκοφατσούλα, που είχε κάποτε ένας καλός δασκαλάκος στα παιδικάτα μας. Αλλά τόσο πολλή αγάπη, τόσο γρήγορα; Ύποπτο. Με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Και καλά τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση κ.λ.π. Σκεφτόμουν ότι ίσως τον πάνε για προεδράρα και ρίχνουν τα πρώτα τσιμέντα σιγά σιγά. Αλλά να τον βάλει και εικόνα εξωφύλλου ένας παλιός μου δάσκαλος; Άκρως φυσιολογικός και οξυδερκής κατά τ'άλλα για τα γούστα μου. Μα ωσάν Ρουβίτσα; Τσιορδίτσα;...
Μετά με φοβήθηκα που σκέφτηκα τοιουτοτρόπως. Συνωμοσιολογικά. Διαβάζω αυτές τις μέρες τις τόσο παθιασμένες θεωρίες συνωμοσίας-αφύπνισης που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ μαζί σας, αλλά σίγουρα θα έχετε κι εσείς μπόλικους από δαύτους. Όσο με διασκεδάζουν, άλλο τόσο με τρομάζουν. Ένας έλεγε ότι τον έστειλε ο Θεός να μας αφυπνίσει ώστε να βγούμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε «αέρααααααα» τώρα που μας στέρησαν την ελευθερία, που με τόσο κόπο κέρδισε ο λαός μας από τους Τούρκους και τώρα σαν τα πρόβατα ξεπουλάμε, επειδή μας ψέκασαν επίτηδες με κορονοϊό, για να γίνει εύκολα η δουλίτσα. Άλλη, να λουστούμε και να πιούμε ξύδι κι έτσι ο ιός ούτε που θα τολμήσει να μας πλησιάσει. Και μία άλλη εννοείται ότι κατάφερε να συσχετίσει το Τσιόρδα με τα οφέλη του βιγκανισμού και του θηλασμού. Κι εντάξει λίγο πολύ ξέρεις με τόση παρατήρηση πως βλέπει ο καθένας τον κόσμο, που στέκεται και μέχρι που είναι πρόθυμος να ταξιδέψει, αλλά αυτή η πανδημία είναι φωτιά. Είναι αποκάλυψη. Πώς ξεγυμνώθηκαν έτσι ρε; Να φταίει τάχα ότι έχουν περισσότερο χρόνο; Να φταίει η ανάγκη για αλληλεπίδραση κι επαφή που με τόσο #μένουμεσπίτι δεν μπορεί εύκολα να κοιμηθεί με ό,τι είχε συνηθίσει ο καθένας να τη νανουρίζει; Μήπως φταίω εγώ;
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενοχική. Ήθελα απλώς να κλείσω την παράγραφο, άλλωστε τα συζητήσαμε αυτά περί ύλης πριν. Κλείνω. Ηρέμησα. Καλός ο Τσιόρδας, αλλά σκέφτομαι τι είναι πίσω, πλάι του, μέσα του που τον κάνει Τσιόρδα, αλλά δε φαίνεται. Γιατί είπαμε έχουν τόση ανάγκη οι άνθρωποι για Μεσσίες, προσωποποιήσεις, ορισμούς, λέξεις, ομάδες και ταυτότητες;
Ξέρεις, τα μαλλιά μου είναι μπούκλες και δεν τα χτενίζω ποτέ. Δηλαδή τα χτενίζω όταν είναι βρεγμένα. Αν ποτέ κάνω το λάθος και πλησιάσω βούρτσα με στεγνό μαλλί, τότε είναι σα να αγγίζω μία γεννήτρια Βαν ντε Γρκάαφ. Μου έχει μείνει αυτή η γεννήτρια από μία εγκυκλοπαίδεια που είχα. Ήταν το λήμμα της τελευταίας σελίδας ενός τόμου. Ω ναι! Κάποτε είχαμε εγκυκλοπαίδειες όχι γκούγκλ. Η μεγαλύτερη καύλα όλων ήταν όταν απέκτησα το παπυράκι, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είχε και εικονίτσες! Ήμουν έτη φωτός μπροστά. Το είχα κερδίσει γιατί είχα πάρει βραβείο και αριστείο στο γυμνάσιο λόγω των επιδόσεών μου. Βαθμούς που ποτέ δεν κατάλαβα πως έβγαζα, αφού με καμάρι μπορώ να πω πως ποτέ μου δε διάβασα. Ποτέ δε διάβασα αυτά που είχα για να διαβάσω. Που έπρεπε. Διάβασα στην τρίτη δημοτικού την μυθολογία και στην α' και β' τα ανθολόγια. Την εγκυκλοπαίδεια μου την είχε δωρίσει ένας ιερέας. Αχ και να ήξερε ότι έριχνε κι αυτός με το δώρο του τα τσιμέντα για να με απομακρύνει από κοντά του. Θα μου την χάριζε άραγε;
Η ώρα είναι σχεδόν 06:00. Ξεκίνησε βροχή και για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού από τις 06:00 κι έπειτα τίθεται σε ισχύ το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Δεν είναι ακριβώς απαγόρευση αλλά περιορισμός άσκοπης κυκλοφορίας. Δηλαδή όσοι μένανε σπίτι τις προηγούμενες μέρες δε θα δυσκολευτούν ιδιαιτέρως αφού δεν αλλάζει κάτι πέρα από το διαδικαστικό κομμάτι που πρέπει να έχεις μαζί σου ένα σμσ ή μία βεβαίωση για το που πας και τίνος είσαι. Αν δεν έχεις υποτίθεται ότι θα πληρώνεις 150€. Τραγελαφικά πράγματα. Με προβληματίζει βέβαια το γεγονός ότι για σχετικά αντικοινωνική και αρκετά άναρχη, παίζω προς το παρόν τίμια με τους κανόνες του νέου παιγνιδιού. Υποθέτω πως είναι θέμα κοινής λογικής και ευθύνης και δεν με έχουν ψεκάσει με ιό, πανούργα νεφελίμ, μασόνοι και σειρήνες προκειμένου να με κάνουν ρομπότ.
Υ.Γ. Ελπίζω να γνωρίζετε ότι, μετεωρίτες και εξωγήινες εισβολές σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ήταν χαριτωμενιές κι όχι κάποια αφύπνιση. Αν όχι, το ξεκαθαρίζω.
Υ.Υ.Γ. Τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες. Θα το κάνω κομματάρα. Κάτι δημιουργικό πρέπει να μείνει από την όλη φάση.
Υ.Υ.Υ.Γ. Υπενθύμιση: Πρέπει να δημιουργήσω μία ηλεκτρονική βάση καταχώρισης νόστιμων δεδομένων, στην οποία να έχουν εύκολη πρόσβαση αγαπημένοι.
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Δεν είναι τρομακτικό πως η πανδημία μου δημιουργεί σχεδόν την ίδια ανάγκη να γράψω όσο ο έρωτας;
Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Αν ένιωσες αυτά που προσπαθώ να πω παραπάνω, όλες τις γάτες, την αναφορά στην όπερα, την αίσθηση της βροχής στο πρόσωπό σου, παρακαλώ άφησε ένα θαυμαστικό στα σχόλια για συμπαράσταση.
Συμβαίνει όντως. Αυξάνονται οι νεκροί και τα κρούσματα. Σε άλλες χώρες δυστυχώς αυτό που συμβαίνει είναι πολύ χειρότερο. Μοιάζει λένε με πόλεμο. Όχι ότι δεν υπήρχαν άλλες αιτίες για να πεθάνει κάποιος, απλώς προστέθηκε άλλη μία. Από παντού μας στέλνουν το μήνυμα να μείνουμε σπίτι. Πιστεύω θα υπάρξουν εν καιρώ κι αυστηρότεροι περιορισμοί γιατί είναι αρκετοί αυτοί που αγνοούν τα πάντα. Από την επόμενη Κυριακή θα κλείσουν και τα ξενοδοχεία. Ήδη έχουν ορίσει χρηματικό πρόστιμο σε όσους συναθροίζονται και είναι παραπάνω από δέκα άτομα. Παρακαλούν συνέχεια οι όσοι μετακινούνται να το κάνουν μόνο για τους απολύτως απαραίτητους λόγους: αγορά τροφής, αν έχεις κάποιο προγραμματισμένο ιατρικό ραντεβού, αν έχεις σκύλο να τον βγάλεις, αν εργάζεσαι ή αν θες να τρέξεις, άντε το πολύ παρέα με άλλον έναν. Αναμένεται να κλείσουν σύνορα. Επίσης ίσως αν μεγαλώσουν οι αριθμοί υπάρξει απαγόρευση κυκλοφορίας όπως στην Ιταλία. Αν συμβεί αυτό, πιστεύω θα συμβεί προς το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Πόσο πολύ μοιάζει με πόλεμο; Με χούντα; Μία μεγάλη παύση σε όλα σχεδόν λοιπόν. Θα μπορούσες από την άλλη να πεις, αν σκεφτείς το «ουδέν κακό αμιγές καλού» ότι είναι μία ευκαιρία για πολλά πράγματα. Μία ευκαιρία να αλλάξεις ρυθμούς. Να ξεκουραστείς. Να μάθεις αν οι γρήγοροι, εξαντλητικοί ρυθμοί που έχεις επιλέξει να ζεις, είναι πραγματικά αυτό που σε κάνει χαρούμενο ή είναι αυτό που υπηρετεί την καλή ζωή άλλων και απλώς σου επιστρέφει πίσω κάποια χαρτονομίσματα, που βλέπεις πόσο εύκολο είναι τελικά να μην προλάβεις καν να τα ξοδέψεις. Να θυμηθείς πώς είναι να είσαι παιδί και να έχεις διακοπές από το σχολείο. Να σκεφτείς τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Αν ο χώρος σου είναι φυλακή ή σπίτι; Αν οι συγκάτοικοι σου είναι σωστές επιλογές; Πόσο χρόνο μπορείς να περάσεις κοντά τους; Μόνο κοντά τους. Όμορφα, χωρίς εντάσεις που δεν οδηγούν πουθενά... Να δεις γιατί χρειάζεσαι γύρω σου τόσο κόσμο ή τόσους καφέδες και ποτά, τόσο θόρυβο για να μην ακούς τις σκέψεις σου. Πόσο χρόνο αντέχεις να περάσεις μόνος σου. Τί θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Θυμάσαι; Θυμάσαι που ζωγράφιζες; Ή σκάρωνες στίχους; Θυμάσαι το παραμύθι που ξεκίνησες να γράφεις ή εκείνη τη μουσικούλα; Το βιβλίο που άφησες στη μέση γιατί δεν προλάβαινες ή την τριλογία που πάντα ήθελες να δεις; Θες να σκεφτούμε το επόμενο σενάριο ή να γράψουμε ένα καινούργιο τραγούδι;
Έπειτα πήρε μία κάποια ανάσα ο πλανήτης. Μειώθηκαν λένε οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, κολύμπησαν δελφίνια (;) στα κανάλια της Βενετίας. Το θέμα είναι τι θα συμβεί μετά; Θα χτυπήσει όλο αυτό καμπανάκι σε κάποιους; Ότι μπορούν να συμβούν χειρότερα πράγματα. Ανά πάσα στιγμή. Πράγματα που μουδιάζουν τα πάντα. Που δεν τα έχουμε συναντήσει ξανά και μπορούν να διαταράξουν τις μέρες μας, την κανονικότητα, την υγεία, την ψυχική υγεία, την οικονομία. Έγραφα τις προάλλες τους προβληματισμούς μου σχετικά με την ύπαρξη συνόρων και πολέμων. Τώρα άραγε αυτό που συμβαίνει θα ταρακουνήσει κάποιους να καταλάβουν πώς είμαστε όλοι ίσοι. Ότι η επιβίωση υπερισχύει όλων των υπολοίπων και δεν έχει χρώμα, γλώσσα, φύλο, χρήματα ή χώρα; Λες να το θυμούνται οι άνθρωποι και να είναι μία ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο καλύτερο πριν πιάσει κι άλλο πάτο; Λες να ξεχάσουμε γρήγορα; Ή μήπως λες κάποιος να το εκμεταλλευτεί; Φαντάζεσαι να υπάρχουν εξωγήινοι; Θα ήταν ίσως μία σούπερ ευκαιρία για επίθεση!
Έκλεισαν τα σχολεία. Έπειτα πήγαν στα καφέ. Έδωσαν άδεια στους γονείς για να προσέξουν τα παιδιά και πήγαν όλοι μαζί για ψώνια. Έκλεισαν τα μαγαζιά και τα φαγάδικα και πήγαν θαλασσίτσα. Έκλεισαν τις θάλασσες και πήγαν στα σούπερ μάρκετ. Τώρα είμαστε σε σημείο που θα βάλουν πόρτα στο σούπερ μάρκετ για να μην μαζεύονται ωσάν τρελοί εν όψει ζόμπι αποκάλυψ. Θα βρούνε να πάνε στα βουνά... Γιατί δεν καταλαβαίνουν; Είναι πολύ απλή η πράξη... Αν τα επίσημα κρούσματα είναι 228 πριν κάτι ώρες και 4 οι νεκροί και τα ποσοστά θνητότητας στην Ιταλία που είναι δίπλα μας 6,7%, μπορείς να κάνεις τους υπολογισμούς, στο πόσα θα είναι τα κρούσματα τις επόμενες 5 μέρες αν υπολογίσεις ότι τα μισά έστω κρούσματα, τα 100, κόλλησαν μόνο άλλους 2. Βαλ'το γιατί είσαι και μάγκα με ένα εκπτωτικό ποσοστό θνητότητας 3% γιατί από εμάς ξεκίνησε ο μπολιτισμός και έχουμε την παναγιά μαζί μας. Εντυπωσιακό; Τώρα σκέψου ότι τα 228 κρούσματα είναι τα επίσημα. Τα όσα είχαν τα λεφτά να πληρώσουν τεστ ιδιωτικά ή πρόλαβαν να είναι οι πρώτοι ή όσα χρειάστηκε να επιβεβαιωθεί από δημόσιο φορέα. Σκέψου ότι εδώ και μέρες ήδη παρακαλούν οι όσοι έχουν ελαφριά συμπτώματα να μην πηγαίνουν στα νοσοκομεία. Σκέψου πόσοι λένε πώς έχουν βηχαλάκι μωρέ, φτερνισματάκι, καταρροούλα και σου λένε «α εμένα δεν είναι ο ιός, είναι απλή γριπούλα, αλλεργιούλα, κρυωματάκι» που θα μπορούσε, οκ, αλλά στο λένε τώρα και στο λένε με αυτοπεποίθηση και σιγουριά γιατί ξέρουν αυτοί! Πάντα ξέρουν αυτοί! Όλα τα ξέρουν αυτοί...
Θυμώνω με αυτούς. Θυμώνω γιατί κανείς δεν ξέρει τίποτα. Δεν ξέρει με ποιον έχει να τα βάλει και δεν δίνει και χρόνο να παρατηρήσει το πώς ζει και εργάζεται ο εχθρός για να μάθει. Πρέπει να μάθει με πόνο. Δεν κάθεται να κάνει την παραπάνω πράξη κι έστω ότι δεν έμαθε πως να την κάνει, έστω ότι αρνείται να μάθει να την κάνει τώρα, δεν μπορεί απλά να καταλάβει ότι οι φορείς του ιού αυτή τη στιγμή δεν είναι σε καμία περίπτωση 228 αλλά τουλάχιστον το δεκαπλάσιο.
Έπειτα προσπαθώ να καταλάβω τί κόστος θα έχει η θυσία που ετοιμάζεται να κάνει η Βρετανία. Όχι οικονομικό, αλλά ανθρώπινο. Έχουν αποφασίσει να τους αρρωστήσουν όλους και να πεθάνουν όσοι είναι να πεθάνουν. Ανοσία της αγέλης λέει. Θα πονέσει πολύ αυτό υπολογίζω.
Κι ύστερα από λίγο έμαθα ότι τα κρούσματα μέσα σε 20 ώρες έφτασαν εδώ τα 331... Τώρα το πιστεύεις για τις πράξεις;
Σήμερα σε λίγη ώρα λένε ότι ο κόσμος θα βγει στα μπαλκόνια για να χειροκροτήσει όσους θυσιάζονται για να εξυπηρετήσουν και να σώσουν τους πολλούς. Λένε ότι πεθαίνουν άνθρωποι χωρίς τους δικούς τους. Παρακαλούν για μία κλήση να τους πουν αντίο. Λες αν έλεγαν ότι ο ιός είναι το ίδιο επιθετικός σε όλες τις ηλικίες να υπήρχε η ίδια ανευθυνότητα; Ή αν έλεγαν ότι τους σκοτώνει όλους; Ή ότι αφήνει μόνιμες βλάβες. Λες αυτή να είναι μία ευκαιρία για μία πρόβα; Λες να αρχίσει να συμβαίνει συχνότερα; Όλο και πιο άγρια; Γιατί μας αξίζει;
Υ.Γ. Βγήκα στις 20:58 με τη Φακή στο μπαλκόνι να δω αν θα συμβεί. Συνέβη! Ακουγόντουσαν παλαμάκια και «μπράβο». Ξεκίνησε ένας χτύπος που δεν ήμουν σίγουρη ότι ήταν παλαμάκι, αλλά σε μία στιγμή γέμισε ήχο η γειτονιά. Και συγκινήθηκα. Και μετά ο απέναντι που κάποτε βρήκε την κάμερα της Νικόλ που μας την έχει δανείσει, που την έχασε ο Σπύρος ενώ ήταν υπεύθυνος γι' αυτή κι έπειτα γέμισα με χαρτιά το στενό «μήπως βρήκατε την κάμερα;» προσπαθώντας να την βρω και πιστεύοντας στην καλοσύνη των ανθρώπων, μας φώναξε: ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΣΤΕ, ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ και σκέφτηκα «δεν γαμιέται, εδώ που φτάσαμε, εξ'άλλου θυμάμαι πως όταν έτρεχα σε αγώνες τα παλαμάκια τυχαίων περαστικών στον δρόμο ήταν συγκινητικά και όμορφα» και ακούστηκε ήχος κι από εμάς.
Υ.Γ. Βγήκα χθες με το μηχανάκι να δω αν όντως έκλεισαν φαγάδικα κλπ. Ήταν παράξενο... Στην αρχή είδα πολύ κόσμο και άρχισα να με βρίζω. Σκέφτηκα ότι είχα πολλή πληροφορία και μάλλον την δημιούργησαν τα τέρατα τα μμε. Έπειτα είδα όντως κλειστά τα μαγαζιά εστίασης. Αυτό με έκανε να συγκινηθώ πάλι. Ήταν σαν να είναι 03:00, αλλά με ήλιο. Έπειτα ένιωσα ότι όντως κάτι συμβαίνει. Κάτι πάει «λάθος». Τέλος είδα αρκετούς να κυκλοφορούν κι άρχισα να γράφω αυτό το κείμενο.
Ουάου. Από τη στιγμή που πήρα το λάπτοπ για να γράψω, μέχρι τώρα που όντως άνοιξα τη σελίδα (δυό φλυτζάνια τσάι μετά) έχει γίνει πανικός. Ήθελα να γράψω πως το θέμα ιός παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις. Παγκοσμίως και μέσα στην Ελλάδα. Έκλεισαν τα σχολεία, πλακώθηκαν επιστήμη και εκκλησία κι ευτυχώς αυτή τη φορά δεν νίκησαν οι μάγοι. Βγήκε χάσταγκ #μένουμεσπίτι και τονίζεται παντού ότι δεν πρόκειται για διακοπές, αλλά για καραντίνα.
Θα έγραφα έτσι, γιατί το σαπούνι είναι αποδοτικότερο όλων για την πρόληψη, για την έλλειψη αρχικά των μασκών (οι οποίες ενημέρωσαν ότι δεν είναι χρήσιμες ως όπλο) κι έπειτα των αντισηπτικών. Εξαφανισμένα από παντού. Κάποια δε καταστήματα που είχαν κάποια τελευταία, είχαν την τριπλάσια απ' ό,τι συνήθως τιμή. Και μπουμ, ανοίγω την σελίδα και ταυτόχρονα σκάει είδηση: κλειστά όλα. Δηλαδή, όλα εκτός από τα σούπερμαρκετ, τα φαρμακεία και τα φαγάδικα take away, που δεν έχουν τραπεζοκαθίσματα.
Σκέφτομαι ότι ίσως αυτό που μένει σε όποιον μολυνθεί, είναι πιο βαρύ και διαρκεί για πάντα. Ίσως το υποψιάζονται. Έπειτα μου πέρασε από το μυαλό ότι η κοτρόνα που θα πλησιάσει πολύ κοντά από το διάστημα, ίσως να μην πλησιάσει απλώς, αλλά να μας μπει και επειδή είτε δεν ξέρουν που ακριβώς θα πέσει, ή δεν θέλουν όσοι μένουν στο σημείο που θα πέσει να μετακινηθούν με τις όποιες κακές επιπτώσεις θα έχει μία τέτοια ροή, να το αποκρύπτουν εντέχνως τραβώντας την προσοχή κάπου αλλού... Φαντάζεσαι;
Εντυπωσιακά όλα. Κακά, αλλά άκρως εντυπωσιακά. Αδιαμφισβήτητα ζούμε μεγάλες στιγμές. Ελπίζω να εξελιχθούν όλα καλώς και σύντομα να σταματήσει η πανδημία.
Παρ' όλα αυτά, είναι σπουδαίο το πόσο καθαρή έγινε η πόλη. Επιτέλους άρχισαν να πλένουν τα χέρια τους συχνότερα. Το ξέρεις ότι κάποιοι δεν τα έπλεναν καθόλου; Ούτε καν όταν έβγαιναν από την τουαλέτα... Επίσης είναι τρομακτικό το πόσοι πολλοί δεν πλένουν τον κώλο τους.
Μα είναι δυνατόν να κάνεις κακάκια και να μην πλένεις με νερό και σαπούνι. Οπότε δεν το κάνεις, γιατί αν το έκανες θα χρειαζόσουν λιγότερο χαρτί για ένα στέγνωμα, οπότε δε θα ΤΕΛΕΙΩΝΕΣ ΤΑ ΚΟΛΩΧΑΡΤΑ στα σούπερ μάρκετ. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ αγοράζετε σαν τρελοί κωλόχαρτα; Εντάξει το χαρτί κουζίνας να το καταλάβω, είμαι εθισμένη στο να το σπαταλώ, αλλά γιατί κωλόχαρτο; Να πεις ότι είναι ξηροί καρποί, να σου πω οκ. Κονσέρβες; ΟΚ θες να το ζήσεις... Αλλά γιατί χαρτί; Τι πρέπει να ξεσπάσει για να μάθετε να πλένετε τον κώλο σας;
Ξέρεις, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, στο είπα και πριν, αλλά απόψε είναι διαφορετικά. Πήγα στο κρεβάτι και ξάπλωσα. Παλιότερα, πολύ παλιά, έκλεινα το κινητό μου, το άφηνα έξω από το δωμάτιο και κοιμόμουν. Βέβαια δέκα χρόνια πριν που το έκανα αυτό, δεν υπήρχε η τόσο γρήγορη κι εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αυτή η δίψα μου για να λύνω ερωτήματα, συν κάτι πείσματα για τον Μαρούλη, βάλε και κάτι σκέψεις σκοτεινές που δεν ξεφεύγεις οπότε καλύτερα μην τις κάνεις, με έκαναν να αφήσω τα βιβλία στην άκρη και να φέρω μέσα το κινητό. Τις περισσότερες τουλάχιστον νύχτες κοιμάμαι με το κινητό μαξιλάρι. Ο ρυθμός που τρέχω να βρω απαντήσεις σε οτιδήποτε γαργαλήσει το μυαλό μου είναι σοκαριστικός. Ο αριθμός των εισερχόμενων πληροφοριών απίστευτος και πολύχρωμος καμία σχέση με την μπεζ σελίδα του βιβλίου. Και τα νέα ερεθίσματα που μου γεννούν νέες απορίες και ούτω καθεξής, απύθμενα. Μία τέτοια νύχτα κι αποψινή.
Προσπαθώντας λοιπόν να νυστάξω διαβάζω τι συμβαίνει. Βλέπω ένα άρθρο με ένα μεγάλο βίντεο. Το βίντεο δείχνει μία βάρκα γεμάτη με πολλούς πολλούς ανθρώπους. Δυσανάλογα πολλούς γι'αυτή την ψευτοβάρκα. Έφυγαν από κάπου μακριά για να βρουν μία καλύτερη ζωή. Φεύγει άραγε κανείς από κάπου αν έχει καλή ζωή; Έφτασαν με την βάρκα σε ένα νησί. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που πιθανότατα μένουν σε αυτό το νησί, δεν αφήνουν την βάρκα να ακουμπήσει ώστε να βγουν οι άνθρωποι της βάρκας στη στεριά. Τους κοροιδεύουν κιόλας, τους φωνάζουν άσχημα πράγματα. Οι άνθρωποι στην βάρκα πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν τί τους λένε, είναι διαφορετική η γλώσσα τους από τη δική τους, όμως φαντάζομαι πως μπορούν να αντιληφθούν την ένταση που έχει η φωνή τους, ή τα πρόσωπά τους, που διόλου φιλικές όψεις έχουν. Έβαλα τα κλάματα. Μετά από το πολύ ζόρι μπας και σταματήσω τα δάκρυα, ξεκίνησε να με πονάει και το κεφάλι μου.
Έπειτα μπήκα να δω τι λένε κάποιοι γνωστοί ή περίπου γνωστοί στο φέισμπουκ. Σπουδαίο εργαλείο. Ποιο είναι το κύμα; Υπήρχαν αναφορές στον ιο, κάτι λιγότερο για τα ματ και τα νησιά κι ο Έβρος. Τους έχω όλους εκεί μαζεμένους. Κάποιους η αλήθεια είναι πως δε θα ήθελα να τους έχω καθόλου. Καμία επαφή. Είναι οι δογματικοί. Όχι, πρόσεξε, δεν είναι οι παθιασμένοι. Το πάθος έχει μέσα του κάτι καλό. Είναι αυτοί που ψάχνουν για εχθρούς. Θέλουν το κακό κι ας το κάνουν να φαίνεται αλλιώς. Θέλουν πόλεμο. Αλλά είναι άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή. Τους έχω εκεί όμως και τους παρακολουθώ. Ακόμα κι όταν ταράζομαι φορές πολύ με αυτά που βλέπω, συγκρατώ τον εαυτό μου και δεν τους απομακρύνω. Σκέφτομαι πως είναι λιγότερο επικίνδυνοι αν ξέρω ποιοι είναι. Σκέφτομαι ότι αν έχω ένα παραθυράκι έστω να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο τους, ίσως μία μέρα μπορώ να βοηθήσω να χαθεί το κακό.
Σήμερα ωστόσο χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Πρέπει να είναι μεγάλη η ταραχή για να υπάρχουν μόνο δύο ομάδες. Όσο πιο μεγάλη η ένταση, τόσο λιγότερες απόψεις. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα υπάρχει μία μόνο ομάδα που δε θα ψάχνει αντίπαλο. Θα ψάχνει να βρει τρόπο να σωθεί η Γη από κάποιον μετεωρίτη. Ήταν λοιπόν η μία ομάδα που ήθελε η βαρκούλα να πιάσει στεριά και η άλλη ομάδα που δεν ήθελε την βαρκούλα να πιάσει στεριά.
Συζητούσα πριν με την Ιωάννα τρώγοντας τις υπέροχες πατάτες με την πάπρικα κάτι που και παλιότερα με είχε προβληματίσει μα είχα μεταφέρει για αργότερα την βουτιά στα βαθιά του. Αν ο κόσμος αυτός δεν μου αρέσει, ποια είναι τότε η ουτοπία μου; Και αφού σχηματίσω την εικόνα της, πως θα πετάξω το «ου» θα γίνει «τόπος»; Σίγουρα δεν υπάρχουν σύνορα. Είμαστε όλοι μέσα στην γαλάζια μπάλα κι αυτό είναι από μόνο του αρκετό. Ένα σύνορο. Ας το κρατήσουμε μέχρι να βρούμε κι άλλους από άλλες μπάλες. Έπειτα θα επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του συνόρου. Θα υπάρχουν κοινότητες ναι. Αλλά στόχο θα έχουν την άριστη ποιότητα ζωής. Καλή ποιότητα είναι να μην ψάχνεις να κάνεις φασαρία. Δεν ψάχνεις για φασαρία, όταν είσαι κοντά με άλλους, που βλέπετε τον κόσμο ίδια. Δεν τρώτε κρέας; Σας αρέσει το γκοφλ; Το κολύμπι μαζί με φάλαινες; Η Ιωάννα σε αυτό το σημείο, επισήμανε κάτι που με είχε παιδέψει παλιότερα τόσο, ώστε σταμάτησα να προβληματιζόμαι για να βρω λύση. Μπορεί σε κάποιον επί παραδείγματι, να αρέσει κάπως το γκολφ, αλλά να μην τρώει και κρέας, ή βασικά να τρώει μόνο σκυλάκια. Που μένει αυτός; Κοντά σε ποιους, που πουθενά δεν χωράει! Έφτασα έτσι στο σημείο να παραδεχτώ ότι είμαστε όλοι μία πόλη μόνοι μας. Όμως έστω, ας πάει ο καθένας όπου κοντά θέλει. Χωρίς να φοβάται ότι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ή να αλλάξει γνώμη. Σκέφτηκα έπειτα να υπάρχει μονάχα μία γλώσσα. Κι αν αυτό δεν γίνεται, να υπάρχει μία κοινή τουλάχιστον που όλοι, όλοι θα πρέπει να την ξέρουν. Η Ιώ έπειτα με ρώτησε για τα χρήματα. Τι δίνεις για να πάρεις τι; Υπάρχουν τα κερματόδεντρα! Τα καλλιεργείς. Μετά με ρώτησε ποιος σου δίνει τους σπόρους όταν γεννιέσαι για να σπείρεις κερματόδεντρο κι εκεί κάηκα ξανά. Φαύλος κύκλος. Δεν το παρατάω εντελώς το μανιφέστο, μονό προσωρινά. Αλλά κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι πρωθυπουργός, πρόεδρος, βασιλιάς, αρχηγός. Όχι ότι η ουτοπία μου θέλω να έχει άρχοντες, αλλά πόσο δύσκολο είναι να δώσεις λύση σε παιδεία, υγεία, οικονομία κλπ. Δύσκολο όταν μιλάμε για τη φαντασία ενός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για οκτώ δισεκατομμύρια πραγματικότητες, που πρέπει να τις οργανώσεις για να μην καταστρέψουν την μπάλα τους.
Σου έχω πει για την διάσπαση προσοχής; Κάποια πράγματα από αυτά που μου συμβαίνουν εξηγούνται πολύ καλά με αυτές τις δύο λέξεις.
Οπότε προχθές σκεφτόμουν τί συμβαίνει με τον ιο. Έφτασε! Θυμάσαι που σου είπα ότι είναι πιθανότερο να φτάσει εδώ προτού πάω να τον φέρω. Ήρθε. Διαβάζοντας έτσι κάπου για μία γυναίκα που ανάρρωσε και κόλλησε ξανά κι έπειτα με την τόση πίεση που φέρνει στη ζωή μας η τόση πληροφορία και με τα αγαπημένα μου ντετόλ να έχουν εξαφανιστεί από παντού, βάλε και τις ειδήσεις για μακαρούνια που εξαφανίζονται από τα ράφια συν τις ακυρώσεις στο μαγαζί από πελάτες που τους δόθηκε οδηγία να μην μπουν στην χώρα (πήγα να γράψω «μας», αλλά τι «μας», όλα τυχαία δεν είναι;)Ελλάδα, σκέφτηκα ΩΠΑ! Ήρθε η ώρα να παίξω ζόμπι και θα το χάσω; Οπότε πολύ πρόχειρα έστησα το σενάριο ότι η υψηλή θερμοκρασία σκοτώνει τον ιο ή έστω τον καταστέλλει. Αυτό άλλωστε δεν κάνει ο οργανισμός μας στην προσπάθειά του να νικήσει; Οπότε γιατί να του δώσουμε την ευκαιρία να μεγαλώσει και να μην σηκώσουμε θερμοκρασία για καλό και για κακό με το που μπει. Μπει δεν μπει! Σκέφτηκα μάλιστα να ειδοποιήσω και όσους αγαπώ να ντυθούν πολύ ζεστά, αφού κάνουν καυτό μπάνιο, αφού πάνε να τρέξουν ένα μισάωρο τουλάχιστο. Μετά βαρέθηκα και λέω κλάιν, θα το γράψω στο μπλογκ κι όποιος με αγαπάει πολύ για να κάτσει να διαβάζει μέχρι εδώ κάτω τις ασυναρτησίες να σωθεί, του αξίζει. Βέβαια, ήθελα να το γράψω νωρίτερα, αλλά κάτι άλλο θα μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να μην είναι πολύ αργά. Αλλά να, ορίστε! Ορίστε Νικόλ! Τα κατάφερα.
Τέλος πώς θα εξηγήσω στην Φακή τι συμβαίνει; Γιατί δεν γίνεται καλύτερη μοιρασιά να βοηθήσουν όλοι από λίγο; Όλες οι χώρες από λίγο! Μήπως να σταματούσε ο πόλεμος να μην ξεριζωνόταν κανένας;
Από την άλλη πλευρά στα ίδια βίντεο, τούρκοι γράφουν τα ίδια με εμάς, αλλά σε άλλη γλώσσα. Άλλοι διψάνε για πόλεμο, άλλοι βρίζουν τους πρόσφυγες, ότι δεν υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους, άλλοι γράφουν να ανοίξουν τα σύνορα, αρκετά βάσανα πέρασαν οι άνθρωποι.
Βέβαια θα μου πεις ότι αν ήταν όλα όπως το χάος στο μυαλό μου, τότε ίσως να μην υπήρχε μπάλα. Αν δεν υπήρχε η οργάνωση και το όριο. Προβληματίζομαι με όλα τόσο πολύ. Προσπαθώ να μπω στα παπούτσια όλων και με θλίψη διαπιστώνω ότι ποτέ κανείς δε θα μπορεί να είναι απόλυτα ευτυχισμένος αν κάποιος άλλος δε δυστυχεί. Τρομακτικό; Τί κάνουμε τώρα;
Λες αν όλοι από λίγο προσπαθούσαμε να δούμε έστω μέσα από τα μάτια του άλλου, προσπαθούσαμε να νιώσουμε πώς ένιωσε, πώς έζησε, τι του συνέβη, να πιάναμε πολύ γερά τα χέρια κι αντί να μεγάλωνε το μίσος, να μεγάλωνε ο κύκλος;
Ελπίζω η Φακή να καταφέρει να μου εξηγήσει τι συμβαίνει.
Κι εκεί που πίστευες πως δε θα ερωτευτείς ποτέ ξανά, βρίσκεις και πάλι το στέκι σου. «Θα ήθελα να είχα αμέτρητα λεφτά να τα ξοδέψω σε πλυντήρια» και «λατρεύω να πλένω τα ρούχα μου σε τεράστια πλυντήρια που λούζονται με θερμό φως» είναι οι κυρίαρχες σκέψεις σε αυτές τις στιγμές της απόλυτης ηδονής που βιώνω. Το Χριστινάκι λέει πως τα άτομα με αυτισμό αρέσκονται να παρακολουθούν την κίνηση του πλυντηρίου...
Προχθές ότι είχα ανέβει στο ποδήλατό και σκέφτηκα κάτι άψογο, κάτι που είμαι βέβαιη πως θα άλλαζε τη κίνηση του πλανήτη. Ως συνήθως κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου και ξέχασα τα πάντα. Μου έμεινε μόνο η αίσθηση πως κάποτε, πέρασε κάτι τόσο τέλειο από μέσα μου κι εγώ το άφησα να φύγει. Έχω ένα εκατομμύριο μπλοκάκια. Ιερά μπλοκάκια. Έχω ένα σωρό τρόπους να κρατάω ηλεκτρονικές σημειώσεις. Έχω και μιλιούνια κενά, από υπέροχες σκέψεις που χάιδεψαν κάποιο σημείο του εγκεφάλου μου, με φίλησαν γλυκά κι εγώ τις άφησα να φύγουν, πιστεύοντας πως θα με περιμένουν.
Κυρίαρχη σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό μου μία κάποια προηγούμενη νύχτα: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω λευκό χρώμα σε black light. Την πήρα αυτή την απόφαση ώριμα. Ήταν επιθυμία που είχε εμφανιστεί παλιότερα, είχε ξεχαστεί και τώρα ξύπνησε ξανά!
Από το παζάρι αγόρασα μερικούς μούφα πάουερ ρεϊντζερς. Μία κατερίνα. Την βίβλο του άθεου και ένα άκρως σκληρό τσαντάκι που καταλήγει σε σιδερογροθιά.
Θέλω τόσα πολλά να κάνω. Φεύγει κι επίσημα σε λίγες μέρες από πάνω μου η κυρίαρχη βασανιστική σκέψη (που μεταξύ μας, δε με εμπόδισε και ποτέ). Τώρα μένω εγώ μόνη με το μικρό, το μεγάλο και το κρυφό εγώ μου. Θα πάρω ξανά μία λίστα ώστε να επαναπροσδιορίσω που θέλω να πάω.
Αυτή την εβδομάδα έχω πνιγεί σε ανθρακούχο νερό με λαϊμ και κάθε φορά που βρίσκομαι στο άσυλο, θυμάμαι, ξεχνάω, θυμάμαι να ξεχνάω και ξεχνάω να θυμάμαι. Η προηγούμενη πρόταση μου έφερε στο μυαλό ξανά την μπάντα μου. Όχι την παλιά, αλλά την καινούργια που θέλω να φτιάξω. Θέλω να είναι ελεύθερη. Θέλω να αλλάζω όργανα χωρίς λογική. Θέλω να μην έχει ταμπέλα, κι αυτή η απουσία να είναι η ταυτότητα, μία ταυτότητα που χάθηκε κι αυτή.
Το πρωί σκεφτόμουν τρόπους να μάθω στην Φακή να πηγαίνει τουαλέτα. Ήδη μέσα από τα πρώτα λεγόμενα της, δίνει την εντύπωση ότι έχει αυτογνωσία. Κατάλαβε ότι το σημαντικότερο στον κόσμο χωρίς καμία μάσκα, είναι αυτή το «εγώ»! Ήρθε η σειρά να αρχίσει να μαθαίνει πως εξίσου σημαντικό είναι και το «εμείς». Σκέφτηκα λοιπόν πώς το πρώτο σημαντικό για εκείνη «εμείς» πρέπει να είναι η λεκάνη. Για να είναι καλά η λεκάνη, πρέπει να φροντίζει να την κρατάει καθαρή και χορτάτη. Για να τα καταφέρει όμως αυτά, πρέπει πρώτα η ίδια να είναι καθαρή, χορτάτη και καλά ενυδατωμένη.
Είμαι άκαρδη και η προσοχή μου διασπάται φοβερά εύκολα.
Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να συγκεντρωθώ και να γράψω αυτά που πρέπει να γράψω για να τελειώνω. Ψάχνω διαρκώς κατάλληλα σαλόνια κι όταν αυτά τα βρίσκω, τότε με συνεπαίρνει η όρεξη να ξεχυθεί από μέσα μου αυτό που θέλω να γράψω. Απόψε με συνοδεύει ένας λευκός άγγελος. Σήμερα έγινε μία αναγγελία. Σήμερα έγινε μία φασαρία. Απόψε σταμάτησα στη μέση του νερού και πέρασα από τη θέση αστερίας-πτώμα, στη θέση ζωντανός αστερίας κι έπειτα άρχισα να κάνω μανιταράκια.
Η στιγμή που βρίσκομαι κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό νιώθω ότι είναι μία μεγαλειώδης στιγμή τόσο για το σώμα μου όσο και για το μυαλό μου. Όλα γύρω μου ή που σωπαίνουν, ή που διατηρούν τον ήχο που έχει το αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης.
Λίγο πολύ η αίσθηση στο σαλόνι και στο νερό, μου φυσάει την ίδια ηρεμία. Το ίδιο τίποτα και συνάμα την ίδια απόλυτη έμπνευση.
Καθώς σκάλιζα την βιβλιοθήκη μου λίγο νωρίτερα, βρήκα ένα βιβλίο που δε θυμόμουν ότι είχα αγοράσει.
Ενθουσιάστηκα καθώς λογικά αυτό που με ώθησε να αγοράσω αυτό το βιβλίο, ήταν ένα άλλο βιβλίο που κάποτε ο συμμαθητής μου ο Σάββας μου είχε δωρίσει. Αυτό το βιβλίο, θυμάμαι πως μόλις το διάβασα είπα «είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει».
Πράγματι μέχρι και σήμερα παραμένει ένα εξαιρετικό, κορυφαίο ανάγνωσμα και βίβλος που χάραξε μία υπέροχη ζωή. Ξεφύλλισα λοιπόν την απόλυτη συλλογή και μου έμειναν για απόψε προίκα δύο πράγματα. Η «μεταμόρφωση» του Κάφκα και ένα «rosebud» μυστηριώδες να σκεπάζουν απαλά τον θάνατό.
Θα επιστρέψω σε αυτά μόλις έχω ολοκληρώσει τη βουτιά μου από τον βυθό «ερέθισμα» στην επιφάνεια «κατάκτηση». Μέχρι τότε θα κάνω διάλειμμα. Θα περιμένω κούπες να κρυώσουν. Θα βάλω σε μία τάξη τις αναμνήσεις μου και θα ολοκληρώσω τα όσα πρέπει να γραφτούν για να σε υποδεχτώ με ηρεμία. Το μυαλό μου θα είναι ή στο περίεργα όμορφα τρενάκι του τώρα, ή στο συντρίμμι του παρελθόντος. Θα είμαι καλά όμως μην μου ανησυχήσεις ποτέ. Θα είμαι το ίδιο καλά με κάθε φορά που βρίσκομαι στο αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης, ή κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό. Στα όποια να ξέρεις πάντα σε κουβαλάω στο νου μου.
Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω, πως αν η παράδοση δε θελήσει να κάνει ένα βήμα πίσω, τότε τα παραμύθια θα κάνουν πέντε βήματα μπροστά. Φακή θα σε φωνάζω!
Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και πριν το σκοτάδι πέσει εντελώς, συμβαίνει κάτι μαγικό στην πόλη. Είναι η ώρα που ανάβουν τα φώτα. Αν βρεθείς κάπου ψηλά, μοιάζει σαν λάβα να λούζει όλους τους δρόμους. Μπορείς ακόμα να δεις καθαρά από το χρώμα του ουρανού τη θάλασσα από λευκά κτίρια, μπορείς όμως εξίσου καθαρά να δεις και το έντονο πορτοκαλί, σαν φωτιά χρώμα, να τρέχει ανεμπόδιστο, ακόμα και στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.
Εκείνες τις στιγμές, ακούς μέσα στο κεφάλι σου μία ανάσα βαριά, από έναν άνθρωπο που κείτεται στο έδαφος. Καθώς το σκοτάδι ολοένα και πιο βαθύ ανακατεύεται με τη λάβα, ο άνθρωπος ανοίγει τα μάτια σιγά σιγά, βρίσκει ρυθμό στην αναπνοή του και σηκώνεται γερά στα πόδια του γεμάτος πείσμα, έτοιμος να τρέξει στους δρόμους της φωτιάς ξυπόλυτος. Έτοιμος να φάει ό,τι τον έριξε κάτω. Έτοιμος να αναζητήσει με πάθος ό,τι του έδωσε κίνητρο να βρει ξανά ανάσες. Ένας άνθρωπος αρνούμενος να πιστέψει ότι αυτό που τον έριξε, θα έρθει την αυγή να τον σκοτώσει ξανά. Κι όλο πάλι από την αρχή, εκεί, στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.
Πριν αρκετό καιρό έβλεπα λέει στον ύπνο μου ότι έκανα γιόγκα. Ήταν η πρώτη μου φορά και ήμουν σε έναν καταπράσινο κήπο. Είχε συννεφιά, αλλά είχε αρχίσει και κάθε μέρα ήταν πιο καλοκαίρι από την προηγούμενη. Αφού κάναμε κάτι παράξενες στάσεις, ήρθε η ώρα για το χαλάρωμα. Στη στάση του πτώματος η δασκάλα μας είπε να συγκεντρωθούμε στον κύκλο της αναπνοής μας. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, διότι, ο ήχος από τα πουλιά ήταν υπέροχος. Με κλειστά τα μάτια, πάνω σε καταπράσινο χορτάρι, υπό τον ήχο του τραγουδιού των πουλιών, το πρόσωπό μου άγγιξαν ψιχάλες βροχής.
Οι ψιχάλες συνέχισαν και τις επόμενες μέρες έξω από τον ύπνο. Δυσκολεύομαι ακόμα να καταλάβω αν είναι από τον ουρανό ή τα δέντρα. Αναρρώνω επιτυχώς. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος που μου χάρισε όμως ένα σπουδαίο μάθημα!
Σήμερα βρίσκομαι σε έναν καταπράσινο κήπο και η μέρα είναι συννεφιασμένη ξανά. Κάπου εκεί τον πήρα τηλέφωνο, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να το ακουμπήσω πάνω του. Σίγουρα δεν είναι ο νέος του τίτλος που με οδήγησε εκεί, αλλά θα έλεγα χωρίς να θέλω να κάνω επίκληση στο συναίσθημα, κάτι πιο θεμελιώδες. Του προσέθεσα στα γεγονότα ένα νέο συμβάν και με μία σιγουριά μου είπε
_Απασφάλισες
Και ξεκίνησε βροχή! Βροχή δυνατή με αστραπές και χαλάζι. Βροχή που άφησε όμως να ευωδιάσει το χώμα.
Και τέθηκαν νέα όρια και τείχη γιγαντιαία και αδιαπέραστα και το κλειδί για τη μυστική πόρτα βρίσκεται τώρα κάπου στην κοιλιά μου. Ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα αργότερα, έμοιαζε σα να πέρασαν πέντε αιώνες. Κι έτσι η βροχή άρχισε να κοπάζει και ο Μάιος φορώντας μία μακριά κόκκινη βελούδινη κάπα εμφανίστηκε στον καταπράσινο κήπο!
Λέκκα, τζαμαρία, υποψία βροχής. Στην κούπα μου έχω λίγο μέλι, λουϊζα και τσάι του βουνού. Η μουσική μυρίζει σαρανταπεντάρι βινύλιο του '60 που ξημερώνει σαν λιακάδα στην κοιλάδα της ανεμελιάς. Δουλεύω πολύ σκληρά αυτές τις μέρες και αυτά τα μεσημέρια που κλέβω χρόνο από τον χρόνο και την πραγματικότητα είναι μαγεία.
Χθες τα μάτια μου συνάντησαν την ιδέα του Γκιγιέρμο και παίχτηκε μεγάλος καυγάς στο κεφάλι μου. Μπερδεψουά η κατάστα. Έβγαινα από την αίθουσα ξεφυσώντας και κατά τη διάρκεια της προβολής άλλαζα πλευρό νευρικά μονολογώντας «κοίτα να δεις ο σατανάς». Ξεκάθαρα ο τύπος με μία χρονομηχανή ταξίδεψε στο μέλλον, διάβασε τις ιστορίες μου, γύρισε πίσω και τις έκανε ταινίες. Κι όχι μόνο πήρε μυρωδιά από την ιδέα, αλλά την έντυσε με αισθητική και την χτένισε με μουσική που ξεκάθαρα επίσης με ένα γιγαντιαίο τρυπάνι διείσδυσε και πήρε ο λωποδύτης από τα μυστικά ντουλάπια του εγκεφάλου μου. Τέλος πάντων, θα τον βρω να του ζητήσω τα ρέστα κάποια στιγμή.
Σήμερα επίσης έκανα κοπάνα. Μου άρεσε. Μου αρέσει να κάνω κοπάνες που και που! Θέλω να κάτσω λίγο να σκεφτώ ασόβαρα τι μου αρέσει να κάνω, για να το κάνω πιο πολύ. Τυχαία σήμερα ο υπολογιστής μου, μου υπενθύμισε να ψάξω τι με κάνει ζωντανή για να το κάνω, γιατί ο κόσμος χρειάζεται ζωντανούς ανθρώπους. Κατά τα άλλα η λουϊζα λεμονίζει, αλλά και πιπερίζει κι ίσως το εγώ να έχει ήδη διαιρεθεί.
Σκέφτομαι σοβαρά πώς πρέπει εκτός από τις παραμυθένιες πραγματικότητες να αρχίσω να καταγράφω και τις πραγματικές πραγματικότητες. Θα ήθελα να μπορώ να μεταφέρω κάποτε στα παιδιά μου και να θυμάμαι πώς ένιωθα με τα «ναι» και τα «όχι». Τι συνέβαινε με τους πρόσφυγες, με τους σεισμούς, με τις φωτιές. Ποια ήταν τα σκάνδαλα της εποχής και ποιες οι κρίσεις. Τι υποστήριζε και ποιος και πώς αυτά έφταναν στα μάτια μου στο τέλος. Πώς ήταν η πόλη και πώς οι άνθρωποί της.
Δεν μου πολύ αρέσουν οι άνθρωποι της και φοβάμαι το τι κακό μπορούν να προκαλέσουν στην ιστορία. Βιάζουν με θράσος και άγνοια το σήμερα, σκέψου τι θα συμβεί όταν το σήμερα γίνει πολύ χθες... Δηλαδή μου αρέσουν οι άνθρωποι, γιατί αποτελούν τροφή για εμένα, αλλά, οι πολλοί δε με ψηλώνουν. Προσπαθούν να με κάνουν να δω κάτω, ενώ σκοπός είναι να κοιτάμε πάνω. Ποιος σήκωσε τελευταία φορά τον δείκτη του για να σας δείξει κάτι πάνω; Συνήθως σηκώνουν τον δείκτη για να με μαλώσουν ή να μου δείξουν κάποιον διάδρομο προσγείωσης, ή μάλλον όχι διάδρομο,
κάποιον λάκκο, κάποια κατηφόρα, να κρυφτώ μέσα, να κυλήσω, να σοβαρευτώ, να μεγαλώσω πια, να γίνω σαν αυτούς. Θα τα φάω αυτά τα δάχτυλα μία μέρα. Θα τα μαζέψω και θα φτιάξω μία κούνια. Θα κάνω κούνια, θα κουνάω και τα πόδια μου ανέμελα καθώς θα χαζεύω. Μπορεί να τρώω και γλυφιτζούρια ή ποπκορν. Δεν ξέρω ακόμα... Θα αποφασίσω αργότερα!
Λένε ότι τα πράγματα έχουν τη βαρύτητα που εμείς τους δίνουμε. Λένε ότι η κοινωνία έχει επιταγές. Λένε πώς υπάρχουν ένστικτα. Λένε πώς όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Είμαστε τέρατα, είμαστε άγιοι. Είμαστε εγώ κι εσύ. Είμαστε εγώ;
Εσύ;
Κάποτε είχα διαβάσει για μία φοβερή τακτική να ξεγελάς τη ζωή. Να σου μένουν μαζί σου στο χρόνο καλές κι ανάλαφρες αναμνήσεις τρυπώντας εσκεμμένα την πραγματικότητα. Να καταφέρνεις εν τέλει να μένει κάτι μεγαλύτερο πάνω από το τρομερό μεγάλο που σε τραβάει από τα μαλλιά. Να το επισκιάζεις με τα ίδια σου τα χέρια. Ταίζεις τη μνήμη και πνίγεις την πραγματικότητα με κάτι μεγαλύτερο από το μεγάλο. Κάτι ακόμα πιο μεγάλο από το μεγάλο σου. Κάτι που θα πέσει σαν χιόνι να σε παγώσει λίγο ακόμη.
Η μεγάλη αναστάτωση που αρχίζει και τελειώνει στα μυαλά μας όμως;
Χορεύει τάνγκο με μεγάλο φόβο. Γιγαντώνεται ο φόβος όταν ο ίδιος κωδικός αναστάτωσης μπορεί να κάνει βόλτες σε δύο κεφάλια. Τότε;
Δεν ξέρω τι γράφω. Έχω αφήσει τα δάχτυλα μου ελεύθερα πάνω στο πληκτρολόγιο και προσπαθώ να φτάσω τη μουσική. Να μην χάσω τον ρυθμό της. Είμαι μέσα στον ρυθμό, είμαι μέσα στον ρυθμό, παίρνω μία ανάσα και... Χάος. Όχι πολύ μεγάλο χάος, αλλά αρκετό και σίγουρα τα νερά του είναι βαθιά. Χρειάζομαι καλοκαίρι και θάλασσα, τώρα. Όχι για να μάθω τι θα γραψώ . Όχι να φτάσω τη μουσική. Για να με φτάσει εκείνη, χωρίς να χάνω την ανάσα μου.
Ξέρεις κάτι. Γάμησέ το το καλοκαίρι. Δεν το χρειάζομαι. Δεν το αγαπώ πια. Χρειάζομαι μονάχα θάλασσα. Μία βουτιά. Όχι πως κάτι θα αλλάξει, αλλά η θάλασσα είναι μαγική και όλα θα τ'αλλάξει.
Χρειάζομαι μία ανάσα. Χρειάζομαι το ποδήλατό μου και μερικές κατηφόρες. Χρειάζομαι κάποιο ταξίδι. Χρειάζομαι να βγάλω ρίζες και να τις ξεριζώσω ξανά και ξανά. Πιο πολύ από όλα χρειάζομαι να σταματήσω να ξέρω πώς όπου και να πας, δεν σταματάς να κουβαλάς την ψυχή σου.
Ένα ακόμα τρομακτικό πράγμα στην ιστορία της ζωής είναι τα ποσά πολλά μένουν στη σιωπή. Πόσα πολλά πρέπει ακόμα να γραφτούν και πόσα κάποιος θα τα σκοτώσει με φρικτό πνιγμό. Κι ύστερα; Μετά από πόσα χρόνια παύει; Και τι γίνεται με τη σιωπή που ουρλιάζει; Και τι γίνεται με την ζωή θάλασσα που δεν μπορείς να συμβιβαστείς και να χορτάσεις; Τι συμβαίνει με την ψυχή που δεν πίστεψες ποτέ ότι υπάρχει;
Είναι υπέροχο να είσαι αυτοί οι στίχοι, αλλά σαν καρφίτσα πάντα θα με τσιμπάει ότι είναι όλα μέσα σε ένα τεράστιο μηδέν και η ευτυχία ενδεχομένως να εξισώνεται ορθώς για τα μικρά μας τα κεφάλια σε αυτά τα πρόσωπα-απρόσωπα με μάσκες που έχουν στήσει χορό μέσα στο μηδέν. Εντός ορίων, εντός του κύκλου. Άλλωστε είναι πολύ λεπτή η γραμμή αυτή που κλείνει και δημιουργεί το μηδέν και συγκρατεί σαν αγρίμι απ'έξω το χάος. Σπάει τόσο εύκολα. Ή μήπως το χάος είναι μέσα; Βέβαια τα μηδέν είναι σαν μπάμπουσκα. Ένα μηδέν αγκαλιάζει τ'άλλο και πράγματι βλέπεις παντού κύκλους και σύμπαντα. Σαν σπείρα που ποτέ δεν έγινε ένα, σαν τη σπείρα πάνω μου, που ποτέ δεν πρόσεξες.
Κι απόψε θα δεις το φεγγάρι τεράστιο. Έτοιμο να σε φάει.
Γι'αυτό χρειάζομαι τη θάλασσα. Για να κάνω το μεγαλύτερο να φάει το μεγάλο. Ένα μεγάλο πολύ δυνατό. Πολύ απλό και όμορφο. Που θα έπρεπε να τρώει τα πάντα αχόρταγα, με ηρεμία και βλέμμα που κόβει όλους τους πάγους της γης.
Είμαι μόνη μου και μόνη μου όταν είμαι πάλι μου φωνάζω. Κι όταν είμαι μαζί σας ουρλιάζω ξανά, αλλά δεν με ακούτε παρά μόνο εσύ κι εσύ και κανείς.
Χρειάζομαι να τρέξω. Όχι για να μην με πιάσει. Χρειάζομαι να τρέξω για να μην το πιάσω εγώ. Να τρέξω αντίθετα. Χρειάζομαι πολύ οξυγόνο. Τόσο που να ζαλιστώ να πέσω και να κοιτάξω τον ουρανό. Εκεί θα δω το φεγγάρι και θα το φάω εγώ.
Είχα πει πως κανένα γραπτό δε θα μείνει πουθενά για να μην προδοθώ. Μα να ΄ξερες μονάχα πόσα πολλά γραμμένα αξίζουν κάποιοι. Κι ύστερα ο βασιλιάς είναι αυτός που τα προδίδει όλα. Ένας βασιλιάς που στέκει εκεί περιμένοντας αρχή, μέση και τέλος. Όχι για να αλλάξει κάτι. Όχι για να αγαπήσει ή να αγαπηθεί. Ένας βασιλιάς που ήταν εκεί πριν από εσένα, πριν να έρθω κι εγώ εκεί.
Δεν έχω χάσει τον ρυθμό ακόμα. Χάνω ίσως κάποιες ανάσες. Αναπνέω ώρες ώρες τόσο αργά που γελάω στη σκέψη πως κάποια μέρα θα ξεχαστώ. Κι αυτό αργά, όλα αργά.
Σταμάτα. Μη σταματάς. Ούτε φρένο, ούτε γκάζι. Όλα είναι αισθήσεις. Βουτιά. Σαν τη βουτιά που αν δεν τη νιώσω σήμερα θα ξεμείνω από ανάσες. Μία βουτιά στα παγωμένα νερά. Να σπάσει η καρδιά μου από το κρύο και το αλάτι.
Μία κλεφτή ματιά που θα μου ρίξει το φεγγάρι θα το νικήσει το επίμονο δικό μου βλέμμα πάνω του, που θα το αφήσει πιο γυμνό από πριν που τόλμησε να κοιτάξει.
Γαρυφαλέλαιο στα χείλη. Ένας χορός με μάτια κλειστά ανάμεσα σε τόσο κόσμο αλλά τόσο μόνος σου. Αυτή η βουτιά στα παγωμένα νερά που δεν έκανες ποτέ. Να κλείνεις τα μάτια σε σκοτεινούς κήπους και να μπορείς να ακούς καθαρά τη βροχή. Να την μυρίζεις. Να την αφήνεις να σε αγγίζει στο πρόσωπο. Χωρίς πριν, χωρίς μετά. Σα θάλασσα που βρέθηκες μέσα και δε σε νοιάζει γιατί. Δε σε νοιάζει που η θάλασσά σου ξεκινάει και που σταματάει. Ποτέ να μην σε νοιάξει. Σαν μία μεγάλη κουβέντα που έγινε κομμάτια ή μισή και η άλλη μισή τσαλακώθηκε. Σαν τα δέκα καβουράκια που ακούγονται τόσο δυνατά όταν οδηγώ σε δρόμους μεγάλους. Σαν τα χέρια μου που ιδρώνουν στο τιμόνι όταν πλησιάζω άλλους και σκέφτομαι πως μπορεί να χαθεί ο έλεγχος. Σαν ένα πρωί που σε ξύπνησαν με φασαρία έξω από το παράθυρό σου. Σαν τσάι από τόπους μακρινούς που πεθαίνει ξεχασμένο σε κάποιο ντουλάπι. Σαν κάποια τραγούδια που σου άλλαξαν τη ζωή. Σαν μυστικά που κόπηκαν στα δύο και ξέρεις ότι θα είναι πάντα ζεστό κι αγκαλιασμένο το άλλο τους μισό. Σα γεύση από ροζ 6000 και μία πινελιά από το φως του φεγγαριού αλά γαλιστί. Σαν γρίφους υπέροχους και απλούς που γυρνάς την πλάτη και δε θα λύσεις ποτέ. Σαν ένα παράπονο που νιώθεις ότι κάτι αλλάζει. Σαν εσένα, σαν εμένα, σαν αυτόν, σαν εκείνους όλους και κανέναν μας ξανά.
«Είναι πολύ λίγοι άνθρωποι πάνω στη γη που είναι εντελώς ελεύθεροι. Δεν είμαι ελεύθερη, αλλά δουλεύω πάνω σε αυτό»
Υ.Γ. Εντάξει, που και που λέω κανένα ψέμα. Δε θα σταματήσω να αγαπώ το καλοκαίρι.
Κι έτσι μαλακά μπήκε ακόμα ένα δώδεκα στη ζωή μου. Άρχισε να κάνει λίγο παραπάνω κρύο και λίγη παραπάνω τζαζ. Όλα είναι περίπου σαν κρασί με γεμάτο σώμα, μαλακό.
Ωστόσο η Έλλη έπεσε.
Η ιστορία της Έλλης ξεκινάει κάπου στα βάθη της ανατολής όταν μία κινέζικη κίτρινη καταιγίδα της άλλαξε απροσδόκητα το παραμύθι. Ήταν περίπου μεσημέρι και έπλεε στα βαθιά. Τότε δεν είχε κρύο, ούτε τζαζ. Μονάχα πλεύση. Μέσα στη βάρκα που έπλεε μονάχη, περνούσε αρκετές ώρες τρέχοντας επί τόπου κι ακούγοντας Σοπέν. Μόνο Σοπέν.
Εκείνη την Τρίτη και ενώ έπλεε, η κινέζικη κίτρινη καταιγίδα προειδοποίησε με το βαθύ της μουγκρητό. Όπως ήταν λογικό, ο Σοπέν στα αυτιά της Έλλης δεν την άφησε να ακούσει τα προειδοποιητικά σημάδια.
Λίγες στιγμές αργότερα η Έλλη βρισκόταν μέσα στη γκρίζα θάλασσα.
Κακή βάρκα ή κακή η καπετάνισσα έχει άραγε καμία σημασία;
Σχεδόν αναίσθητη όπως πάντα, το κύμα την ξέβρασε στο νησί 91217.
Όταν ξύπνησε απέναντι της καθόταν ένα τεράστιο βάζο με γλυκό του κουταλιού και την κοιτούσε ευτυχισμένο.
Η Έλλη άρχισε να κλαίει κι έπειτα σταμάτησε. Ύστερα άρχισε να κλαίει ξανά κι έπειτα σταμάτησε πάλι. Αυτό το έκανε πολλές φορές μέχρι που το γλυκό του κουταλιού τη διέκοψε για να τη ρωτήσει ευγενικά αν είχε μαζί της κουτάλι να της χαρίσει λίγο από τον εαυτό του. Μεταξύ μας ήθελε και λίγο να ξαλαφρώσει, αλλά είχε πολύ γλυκιά καρδιά αυτό το γλυκό του κουταλιού, οπότε σίγουρα ήθελε να την κάνει χαρούμενη.
Η Έλλη έχασε το κουτάλι της μαζί με την βάρκα. Το γλυκό στενοχωρήθηκε γιατί περίμενε πολύ καιρό κάποιον με έναν κουτάλι. Η Έλλη έβαλε πάλι τα κλάματα.
Η ζωή της Έλλης ήταν πολύ παράξενη. Είχε κάνει πολλές βόλτες τη γη. Είχε γνωρίσει πολύ παράξενα πλάσματα. Κάθε της μέρα ήταν σαν ταινία κι όσες δεν ήταν, τις έκανε η Έλλη να είναι. Είχε πολλές ιστορίες να σου πει, αλλά έπρεπε να νιώσει ότι θες να τις ακούσεις πρώτα. Αλλιώς η Έλλη δε μιλούσε. Παρατηρούσε κι έπινε μέντα.
Αυτή την εποχή κανείς δεν ήθελε να ακούσει, έτσι μία μέρα που η Έλλη καθόταν δίπλα σε έναν φάρο και χάζευε μία τη θάλασσα, μία το κόκκινο φως του φάρου και μία το φεγγάρι πίνοντας μέντα, αποφάσισε να φύγει. Πήρε μία βάρκα και ταξίδευε στη θάλασσά της. Δεν ήξερε που πήγαινε. Ίσως ποτέ δεν ήξερε, αλλά πιθανότατα εκείνη τη στιγμή δεν ήθελε να βρεθεί σε κάποιο ξένο, παράξενο νησί.
Κοιτάζοντας λίγο καλύτερα το γλυκό και το έντονο πορτοκαλί του χρώμα της θύμισε κάτι.
_ Πώς σε λένε;
_ Είμαι το γλυκό του κουταλιού Μ. Εσένα;
_ Έλλη
_ Θα μου πεις μία ιστορία;
Η Έλλη σηκώθηκε, τακτοποίησε τα ανακατεμένα της μαλλιά, πέταξε μακριά τα μαύρα της γυαλιά, τέντωσε ψηλά τα χέρια της και με ένα χαριτωμένο αλματάκι έπεσε μέσα στο βάζο με το γλυκό του κουταλιού.
Δεν μπόρεσε να θυμηθεί τι ήταν αυτό το πορτοκαλί χρώμα.
Τέλος.
«Παρακαλείται ο κάτοχος του οχήματος με αριθμό πινακίδων ΡΟΖ 6000 να το μετακινήσει ΤΩΡΑ»
Ο Κροκόδειλος φώναξε δυνατά κι ίσως δεν έπρεπε διότι, το όχημα με αριθμό πινακίδων ΡΟΖ 6000, δεν εμπόδιζε πραγματικά. Έξω είχε τρομερό αέρα κι αυτό θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τον αναστάτωνε. Τον τελευταίο καιρό έριχνε και αρκετά μεγάλες δόσεις καφεΐνης στον οργανισμό του, ίσως να έφταιγε κι αυτό. Ίσως βέβαια το αέρινο πέρασμα της δεσποινίδος με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, να ήταν αυτό που ευθυνόταν πραγματικά.
Τη μέρα που ο Κρόκος γεννήθηκε, ο ήλιος τον έλουσε χαρίζοντάς του ένα παράξενο κροκί χρώμα. Πέντε μέρες αργότερα, όταν ήταν πια δέκα χρονών ο Κρόκος από μία ασήμαντη πράξη, έγινε εκτός από Κρόκος και δειλός. Έτσι στη μέση περίπου της ζωής του, άλλαξε το όνομά του. Δηλαδή εκείνος δεν ήθελε πολύ ν'αλλάξει το όνομά του, αλλά εκείνη η ασήμαντη πράξη σε μία στιγμή είχε αποφασίσει τη μοίρα του και ο Κροκόδειλος πίστεψε σε αυτά που άκουγε, στη μοίρα και έγινε ό,τι του είπαν πώς είναι. Δηλαδή όχι αυτοί, αλλά μία ασήμαντη στιγμή.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, έπιασε πρόσφατα δουλειά εκεί και παρ΄όλο που το βάδισμά της ήταν πάντα αέρινο και το πρόσωπό της έταζε ό,τι ο ήλιος τάζει στην άνοιξη, μέσα της ήταν πιο αναστατωμένη για κάποιους λόγους από το δυνατό «ΤΩΡΑ» του κύριου Κροκόδειλου στο μεγάφωνο.
Εκείνη την μέρα ο αέρας γινόταν πιο μεγάλος και πιο άγριος καθώς οι ώρες περνούσαν.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό πέρασε ξανά μπροστά από τον Κροκόδειλο φορτωμένη με ένα σωρό χαρτιά.
Ο αέρας φύσηξε δυνατά και σκόρπισε όλα τα χαρτιά στον αέρα. Τα χαρτιά δεν έπεσαν στο πάτωμα όπως φαντάζεσαι ότι θα έπεφταν «κανονικά». Ο χρόνος απλώθηκε και τα χαρτιά άρχισαν να πέφτουν τόσο αργά που θαρρείς πως κάποιος πάτησε η κασέτα να παίξει τριάντα και δύο ταχύτητες πιο αργά. Ο αέρας όπως ήταν λογικό έπαψε και το μόνο που υπήρχε στον χώρο ήταν τα χαρτιά που έμοιαζαν με πατημένες από μπουλντόζα τεράστιες νιφάδες, εκείνη, αυτός κι ένα σωρό νεράντζια που χάρισαν το άρωμά τους στη σημαντική εκείνη στιγμή.
Ο Κροκόδειλος πλησίασε κοντά της και για δεύτερη φορά στη ζωή του, τον έλουσε ο ήλιος. Εκείνη χωρίς να είναι καθόλου αναστατωμένη έκανε ένα βήμα κοντά του. Είχαν ανατριχιάσει και οι δύο. Η συνέχεια είναι τόσο μαγική και απλή και πορτοκαλί και μοσχομυρωδάτη όσο μπορείς να φανταστείς κι άλλο λίγο ακόμα! Δεν ξέρω αλήθεια αν είχες δει πιο όμορφο φιλί από αυτό σε όλη σου τη ζωή. Ίσως να ήταν περίπου ίδιο με τη φορά που είχες ακουμπήσει τα χείλη σου και έπαιζες με μία ροζ αφράτη σαντιγί κι όλα ήταν τόσο απλά και γλυκά και απαλά. Αλλά τι λέω... σίγουρα δε θα μπορούσε να συγκριθεί με τίποτα, γιατί σίγουρα δεν έχεις δει πιο όμορφο φιλί!
Ο Κροκόδειλος δεν ήταν πια καθόλου δειλός.
Λίγες στιγμές αργότερα ο Κροκόδειλος πέθανε.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, έφυγε λίγες στιγμές αργότερα και κανένας δεν άκουσε ξανά κάτι για αυτή.
Αυτή η σημαντική στιγμή όμως, είχε αλλάξει τα πάντα.
Προφητικό το τουπέλο τελικά! Εντελώς απροσδόκητα βρέθηκα στον Νίκο τον Σπηλιά και τους κακούς του σπόρους. Σε μία περίοδο που βρίθει συναισθημάτων και βροχής, αυτή η βραδιά τάισε φοβερά τα μάτια μου, τα αυτιά μου και χάιδευε προκλητικά το τέρας. Το τέρας γινόταν πότε σκύλος, πότε διψασμένο παιδί που ξεχύνεται στη ζωή, πότε ερωτική γυναίκα και πότε ελαφρύς καπνός. Ήταν όλα τόσο έντονα και πολλά, που δεν προλάβαινα να πάρω ανάσα ή να σκεφτώ. Είχα απλά αφεθεί. Στο στομάχι μου ένας τρελός χορός ορμονών και δυνατών καρδιακών παλμών, έστελνε στον εγκέφαλο αναμνήσεις, πάθη, δίψα και στα χέρια μου ιδρώτα. Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή, ή τα σημεία των καιρών, αλλά υπό τους ήχους και τις εικόνες εκείνης της βραδιάς, το κόκκινο μπαλόνι ταξίδευε παραφουσκωμένο, τρέχοντας ανέμελο στο δάσος των αχινών, χωρίς να το νοιάζει τίποτα, χωρίς να φοβάται ότι κάπου θα σκάσει, ήταν έτοιμο γι' αυτό. Απλά ένιωθε παντού τον αέρα που το ακουμπούσε καθώς έτρεχε και αυτό το φούσκωνε κι άλλο.
Απόψε είναι Σάββατο. Είμαι μόνη στην πόλη και το μπαλόνι ακόμα μεγαλώνει. Διψάω πολύ.
