Σε λούπα παίζει τις τελευταίες μέρες το γλυκό του Παύλου. Σκέφτομαι πολύ έντονα να κάνω το μαλλί μου ξεκάθαρες μπούκλες, πιο συχνά. Ξεκινάνε όλα από το κεφάλι δε λένε; Ε, θα καταλαγιασώ λίγο αυτό το μπερδεμένο, φριζαριζέ, μπουκλοαχτενιστί. Ό,τι μπορεί ο καθένας! Αποφάσισα έπειτα να μην περιμένω έγκριση και η μουσική να είναι απόλυτα δική μου. Βρήκα εκεί κάτι άκρες για αδαείς και άρχισα να παίζω. Μίξαρα κάτι τέρατα με λίγη άρπα κι έχω πολύ ενθουσιαστεί.
Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
Επόμενο σούπερ ουάου θέμα είναι η ανακάλυψη: ενός χάμστερ του Major Hamster που ζει τρελές περιπέτειες. Του γάλακτος «ποιος είναι το αφεντικό;» οέο, το όποιο έχει σούπερ τίμια γεύση επιπέδου παλιάς αμερικανικής γεωργικής σχολής (καθώς γράφω όλα αυτά προβληματίζομαι για το πώς θα με έλεγαν αν ήμουν γάλα). Των ζώων τζέρμπoα και γουόμπατ. Του several species of small furry animals gathered together in a cave and grooving with a pict το οποίο υπάρχει τουλάχιστο από το 69. Γιεϊ πολύ αργώ, πάντα αργώ.
Για σήμερα, αν ήμουν γάλα θα με έλεγαν «ο κυκλισμός του τετραγώνου». Πσσσσσ. Θα έβγαινα μόνο με πολλά λιπαρά και υπέροχη γεύση σε τριγωνική συσκευασία. Να φας σκατά. Καλημέρα.
Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, όσο μπορώ να κρατήσω το μπλογκ έξω από την ροή της πραγματικότητας. Έξω από το «επίκαιρο». Προσπαθώ να αγναντεύω τον κόσμο που καίγεται με ενδιαφέρον, αλλά προτιμώ εδώ να χτενίζομαι. Δεν το συζητάω για τις υπόλοιπες πλατφόρμες τις οποίες χρησιμοποιώ για να μοιραστώ κανένα τραγουδάκι ή για την παρατήρηση και την απογύμνωση χαρακτήρων, αλλά για εδώ που νιώθω ότι είναι ένα παραθυράκι να μοιράζομαι τις αδιάφορες σκέψεις μου με όσους ίσως κάπως, κάποτε συναντήθηκαν οι ιστορίες μας.
Δεν είναι ότι δεν έχει χρώμα, ή ταυτότητα, απλώς έχει όλα τα χρώματα και όλες τις ταυτότητες μέσα. Δεν μπορείς να βρεις κάποια άκρη, γιατί η ζωή είναι κουβάρι. Είναι στρογγυλή και κυλάει. Δεν μπορεί να έχει γωνίες αιχμηρές και να χτυπάς ή να χτυπιέσαι. Όχι ότι δεν είναι στερεό, αλλά αναλόγως με την θερμοκρασία και την πίεση, ενδέχεται να μετατραπεί σε υγρό ή ακόμα και αέριο. Βέβαια μολονότι αλλάζει η κατάσταση της ύλης, δεν αλλάζει το σώμα. Αυτό ως υπεράσπισή μου αν ποτέ κάποιον στενοχώρησα ή αν έδρασα απρόσμενα ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Ζητώ συγγνώμη για το σοκ, μα να θυμάσαι αυτό για την ύλη. Άλλωστε όλα καταλήγουν σε μία κοινή αλήθεια και απορώ πως μπορεί κάποιος να ξεχνιέται...
Σίγουρα το περισσότερο μέσα μου αναγνωρίζει τη ματαιότητα ως τη μοναδική αλήθεια, αλλά υπάρχει και το αλάτι. Ένα αλάτι από παραμύθια που σε πείσμα της αλήθειας, μου, ντύνει κάθε μέρα πανέμορφα το χάος. Χωρίς ιδιαίτερο νόημα κι άλλοτε με πολύ συγκεκριμένο. Μάλλον από πάθος, αυτό που συνέχεια σου λέω ότι ψάχνω, μα να δεις ότι δεν το βρίσκω γιατί το έχω καταπιεί. Παρ' όλα αυτά καθόμαστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι εγώ, εσύ, ο Νίτσε κι ο Άρθουρ και σηκώνει το φρύδι ο ένας στον άλλον κάπως επιθετικά. Πίσω ο Βάγκνερ παίζει στο πιάνο το «μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια» και απ'ότι φαίνεται θα λύσουμε το πρόβλημα φτύνοντας ρίμες.
Γι' αυτό λοιπόν χτενίζομαι. Όχι γιατί δεν ξέρω σε ποια μέρη νιώθω όμορφα, αλλά γιατί μου αρέσει να παρατηρώ. Εσύ; Συμφωνούμε θυμάμαι στα περί αισθητικής. Πιστεύω εξ'άλλου ότι, ηχηρότερο όλων είναι η σιωπή. Οι όσοι τρυπούν το σύστημα, διεισδύουν για να το αλλάξουν. Οι όσοι είναι μυστικοί σούπερ ήρωες.
Δημιουργούν ένα τεράστιο κύμα οι φωνές ναι, μα η βρώμικη η σκληρή δουλειά γίνεται από πίσω, από κάτω, από μέσα, από τα πλάγια κι αυτό δε θα αλλάξει όση «ελευθερία» κι αν δοθεί με τη σέσουλα στους φωνακλάδες. Θα μου πεις πως πολύ σημαντικά πράγματα δε θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο αν κάποιος δε φώναζε να ξεκινήσει το κύμα, αλλά επίτρεψέ μου να εστιάσω στους αφανείς. Πάντα, για όλα πλέον θα πιστεύω, ότι το μπράβο ανήκει σε ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Πίσω από αυτό που έγραψε η ιστορία. Ή καλύτερα πίσω από αυτό που έγραψαν οι αναγνωρισμένοι ως ιστορικοί.
Επίσης σκέψου ότι είμαστε σε μία εποχή που υπάρχει τόση φασαρία που δεν ακούς τίποτα καθαρά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποια φωνή δυναμώνει γιατί άγγιξε πολλούς, συντονίστηκαν μαζί της πολλοί, καταστρέφεται γρήγορα από τους λίγους που γυρεύουν καυγάδες και λάθη. Μπολιάζεται το οτιδήποτε μαζί με όλα τα αντίθετά του κι έτσι το κύμα ξεφεύγει και προσπαθεί να σχολιάσει, να μαλώσει και να αναλωθεί, αντί να περάσει σαρωτικό και να βελτιώσει κακώς κείμενα. Σκέπασε η μισαλλοδοξία την ματαιότητα και κινδυνεύουν τα παραμύθια αδερφέ.
Που θέλω να καταλήξω; Μα φυσικά πουθενά! Ποτέ πουθενά. Αλλά να, έχω να κάνω μία κολονοσκόπηση την Τρίτη και στοχάζομαι διάφορα. Αύριο θα πρέπει να μην φάω τίποτα και να πίνω όλη μέρα ένα καθαρτικό με γεύση εμετού όπως μου περιέγραψε ο γιατρός. Παρ'όλα αυτά εγώ σκέφτομαι τον Τσιόρδα εντονότερα της φάσης «κολονοσκόπηση». Σκέφτομουν τον Τσιόρδα να κάνει κακάκια ουράνιο τόξο. Τον Τσιόρδα θαλασσοψυχούλα. Τον Τσιόρδα θλιμμένο κουτάβι να θέλει αγκαλίτσες. Γιατί; Να, παρατηρώ το πόσο πολύ δηλώνουν όλοι ότι τον αγαπούν. Καταλαβαίνω ότι τον έχουμε συνδυάσει με ένα σταθερό ραντεβού σε μία εντελώς ασταθή περίοδο. Έχει και μία περίεργη κάπως γλυκοφατσούλα, που είχε κάποτε ένας καλός δασκαλάκος στα παιδικάτα μας. Αλλά τόσο πολλή αγάπη, τόσο γρήγορα; Ύποπτο. Με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Και καλά τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση κ.λ.π. Σκεφτόμουν ότι ίσως τον πάνε για προεδράρα και ρίχνουν τα πρώτα τσιμέντα σιγά σιγά. Αλλά να τον βάλει και εικόνα εξωφύλλου ένας παλιός μου δάσκαλος; Άκρως φυσιολογικός και οξυδερκής κατά τ'άλλα για τα γούστα μου. Μα ωσάν Ρουβίτσα; Τσιορδίτσα;...
Μετά με φοβήθηκα που σκέφτηκα τοιουτοτρόπως. Συνωμοσιολογικά. Διαβάζω αυτές τις μέρες τις τόσο παθιασμένες θεωρίες συνωμοσίας-αφύπνισης που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ μαζί σας, αλλά σίγουρα θα έχετε κι εσείς μπόλικους από δαύτους. Όσο με διασκεδάζουν, άλλο τόσο με τρομάζουν. Ένας έλεγε ότι τον έστειλε ο Θεός να μας αφυπνίσει ώστε να βγούμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε «αέρααααααα» τώρα που μας στέρησαν την ελευθερία, που με τόσο κόπο κέρδισε ο λαός μας από τους Τούρκους και τώρα σαν τα πρόβατα ξεπουλάμε, επειδή μας ψέκασαν επίτηδες με κορονοϊό, για να γίνει εύκολα η δουλίτσα. Άλλη, να λουστούμε και να πιούμε ξύδι κι έτσι ο ιός ούτε που θα τολμήσει να μας πλησιάσει. Και μία άλλη εννοείται ότι κατάφερε να συσχετίσει το Τσιόρδα με τα οφέλη του βιγκανισμού και του θηλασμού. Κι εντάξει λίγο πολύ ξέρεις με τόση παρατήρηση πως βλέπει ο καθένας τον κόσμο, που στέκεται και μέχρι που είναι πρόθυμος να ταξιδέψει, αλλά αυτή η πανδημία είναι φωτιά. Είναι αποκάλυψη. Πώς ξεγυμνώθηκαν έτσι ρε; Να φταίει τάχα ότι έχουν περισσότερο χρόνο; Να φταίει η ανάγκη για αλληλεπίδραση κι επαφή που με τόσο #μένουμεσπίτι δεν μπορεί εύκολα να κοιμηθεί με ό,τι είχε συνηθίσει ο καθένας να τη νανουρίζει; Μήπως φταίω εγώ;
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενοχική. Ήθελα απλώς να κλείσω την παράγραφο, άλλωστε τα συζητήσαμε αυτά περί ύλης πριν. Κλείνω. Ηρέμησα. Καλός ο Τσιόρδας, αλλά σκέφτομαι τι είναι πίσω, πλάι του, μέσα του που τον κάνει Τσιόρδα, αλλά δε φαίνεται. Γιατί είπαμε έχουν τόση ανάγκη οι άνθρωποι για Μεσσίες, προσωποποιήσεις, ορισμούς, λέξεις, ομάδες και ταυτότητες;
Ξέρεις, τα μαλλιά μου είναι μπούκλες και δεν τα χτενίζω ποτέ. Δηλαδή τα χτενίζω όταν είναι βρεγμένα. Αν ποτέ κάνω το λάθος και πλησιάσω βούρτσα με στεγνό μαλλί, τότε είναι σα να αγγίζω μία γεννήτρια Βαν ντε Γρκάαφ. Μου έχει μείνει αυτή η γεννήτρια από μία εγκυκλοπαίδεια που είχα. Ήταν το λήμμα της τελευταίας σελίδας ενός τόμου. Ω ναι! Κάποτε είχαμε εγκυκλοπαίδειες όχι γκούγκλ. Η μεγαλύτερη καύλα όλων ήταν όταν απέκτησα το παπυράκι, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είχε και εικονίτσες! Ήμουν έτη φωτός μπροστά. Το είχα κερδίσει γιατί είχα πάρει βραβείο και αριστείο στο γυμνάσιο λόγω των επιδόσεών μου. Βαθμούς που ποτέ δεν κατάλαβα πως έβγαζα, αφού με καμάρι μπορώ να πω πως ποτέ μου δε διάβασα. Ποτέ δε διάβασα αυτά που είχα για να διαβάσω. Που έπρεπε. Διάβασα στην τρίτη δημοτικού την μυθολογία και στην α' και β' τα ανθολόγια. Την εγκυκλοπαίδεια μου την είχε δωρίσει ένας ιερέας. Αχ και να ήξερε ότι έριχνε κι αυτός με το δώρο του τα τσιμέντα για να με απομακρύνει από κοντά του. Θα μου την χάριζε άραγε;
Η ώρα είναι σχεδόν 06:00. Ξεκίνησε βροχή και για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού από τις 06:00 κι έπειτα τίθεται σε ισχύ το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Δεν είναι ακριβώς απαγόρευση αλλά περιορισμός άσκοπης κυκλοφορίας. Δηλαδή όσοι μένανε σπίτι τις προηγούμενες μέρες δε θα δυσκολευτούν ιδιαιτέρως αφού δεν αλλάζει κάτι πέρα από το διαδικαστικό κομμάτι που πρέπει να έχεις μαζί σου ένα σμσ ή μία βεβαίωση για το που πας και τίνος είσαι. Αν δεν έχεις υποτίθεται ότι θα πληρώνεις 150€. Τραγελαφικά πράγματα. Με προβληματίζει βέβαια το γεγονός ότι για σχετικά αντικοινωνική και αρκετά άναρχη, παίζω προς το παρόν τίμια με τους κανόνες του νέου παιγνιδιού. Υποθέτω πως είναι θέμα κοινής λογικής και ευθύνης και δεν με έχουν ψεκάσει με ιό, πανούργα νεφελίμ, μασόνοι και σειρήνες προκειμένου να με κάνουν ρομπότ.
Υ.Γ. Ελπίζω να γνωρίζετε ότι, μετεωρίτες και εξωγήινες εισβολές σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ήταν χαριτωμενιές κι όχι κάποια αφύπνιση. Αν όχι, το ξεκαθαρίζω.
Υ.Υ.Γ. Τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες. Θα το κάνω κομματάρα. Κάτι δημιουργικό πρέπει να μείνει από την όλη φάση.
Υ.Υ.Υ.Γ. Υπενθύμιση: Πρέπει να δημιουργήσω μία ηλεκτρονική βάση καταχώρισης νόστιμων δεδομένων, στην οποία να έχουν εύκολη πρόσβαση αγαπημένοι.
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Δεν είναι τρομακτικό πως η πανδημία μου δημιουργεί σχεδόν την ίδια ανάγκη να γράψω όσο ο έρωτας;
Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Αν ένιωσες αυτά που προσπαθώ να πω παραπάνω, όλες τις γάτες, την αναφορά στην όπερα, την αίσθηση της βροχής στο πρόσωπό σου, παρακαλώ άφησε ένα θαυμαστικό στα σχόλια για συμπαράσταση.
Ξέρεις, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, στο είπα και πριν, αλλά απόψε είναι διαφορετικά. Πήγα στο κρεβάτι και ξάπλωσα. Παλιότερα, πολύ παλιά, έκλεινα το κινητό μου, το άφηνα έξω από το δωμάτιο και κοιμόμουν. Βέβαια δέκα χρόνια πριν που το έκανα αυτό, δεν υπήρχε η τόσο γρήγορη κι εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αυτή η δίψα μου για να λύνω ερωτήματα, συν κάτι πείσματα για τον Μαρούλη, βάλε και κάτι σκέψεις σκοτεινές που δεν ξεφεύγεις οπότε καλύτερα μην τις κάνεις, με έκαναν να αφήσω τα βιβλία στην άκρη και να φέρω μέσα το κινητό. Τις περισσότερες τουλάχιστον νύχτες κοιμάμαι με το κινητό μαξιλάρι. Ο ρυθμός που τρέχω να βρω απαντήσεις σε οτιδήποτε γαργαλήσει το μυαλό μου είναι σοκαριστικός. Ο αριθμός των εισερχόμενων πληροφοριών απίστευτος και πολύχρωμος καμία σχέση με την μπεζ σελίδα του βιβλίου. Και τα νέα ερεθίσματα που μου γεννούν νέες απορίες και ούτω καθεξής, απύθμενα. Μία τέτοια νύχτα κι αποψινή.
Προσπαθώντας λοιπόν να νυστάξω διαβάζω τι συμβαίνει. Βλέπω ένα άρθρο με ένα μεγάλο βίντεο. Το βίντεο δείχνει μία βάρκα γεμάτη με πολλούς πολλούς ανθρώπους. Δυσανάλογα πολλούς γι'αυτή την ψευτοβάρκα. Έφυγαν από κάπου μακριά για να βρουν μία καλύτερη ζωή. Φεύγει άραγε κανείς από κάπου αν έχει καλή ζωή; Έφτασαν με την βάρκα σε ένα νησί. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που πιθανότατα μένουν σε αυτό το νησί, δεν αφήνουν την βάρκα να ακουμπήσει ώστε να βγουν οι άνθρωποι της βάρκας στη στεριά. Τους κοροιδεύουν κιόλας, τους φωνάζουν άσχημα πράγματα. Οι άνθρωποι στην βάρκα πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν τί τους λένε, είναι διαφορετική η γλώσσα τους από τη δική τους, όμως φαντάζομαι πως μπορούν να αντιληφθούν την ένταση που έχει η φωνή τους, ή τα πρόσωπά τους, που διόλου φιλικές όψεις έχουν. Έβαλα τα κλάματα. Μετά από το πολύ ζόρι μπας και σταματήσω τα δάκρυα, ξεκίνησε να με πονάει και το κεφάλι μου.
Έπειτα μπήκα να δω τι λένε κάποιοι γνωστοί ή περίπου γνωστοί στο φέισμπουκ. Σπουδαίο εργαλείο. Ποιο είναι το κύμα; Υπήρχαν αναφορές στον ιο, κάτι λιγότερο για τα ματ και τα νησιά κι ο Έβρος. Τους έχω όλους εκεί μαζεμένους. Κάποιους η αλήθεια είναι πως δε θα ήθελα να τους έχω καθόλου. Καμία επαφή. Είναι οι δογματικοί. Όχι, πρόσεξε, δεν είναι οι παθιασμένοι. Το πάθος έχει μέσα του κάτι καλό. Είναι αυτοί που ψάχνουν για εχθρούς. Θέλουν το κακό κι ας το κάνουν να φαίνεται αλλιώς. Θέλουν πόλεμο. Αλλά είναι άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή. Τους έχω εκεί όμως και τους παρακολουθώ. Ακόμα κι όταν ταράζομαι φορές πολύ με αυτά που βλέπω, συγκρατώ τον εαυτό μου και δεν τους απομακρύνω. Σκέφτομαι πως είναι λιγότερο επικίνδυνοι αν ξέρω ποιοι είναι. Σκέφτομαι ότι αν έχω ένα παραθυράκι έστω να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο τους, ίσως μία μέρα μπορώ να βοηθήσω να χαθεί το κακό.
Σήμερα ωστόσο χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Πρέπει να είναι μεγάλη η ταραχή για να υπάρχουν μόνο δύο ομάδες. Όσο πιο μεγάλη η ένταση, τόσο λιγότερες απόψεις. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα υπάρχει μία μόνο ομάδα που δε θα ψάχνει αντίπαλο. Θα ψάχνει να βρει τρόπο να σωθεί η Γη από κάποιον μετεωρίτη. Ήταν λοιπόν η μία ομάδα που ήθελε η βαρκούλα να πιάσει στεριά και η άλλη ομάδα που δεν ήθελε την βαρκούλα να πιάσει στεριά.
Συζητούσα πριν με την Ιωάννα τρώγοντας τις υπέροχες πατάτες με την πάπρικα κάτι που και παλιότερα με είχε προβληματίσει μα είχα μεταφέρει για αργότερα την βουτιά στα βαθιά του. Αν ο κόσμος αυτός δεν μου αρέσει, ποια είναι τότε η ουτοπία μου; Και αφού σχηματίσω την εικόνα της, πως θα πετάξω το «ου» θα γίνει «τόπος»; Σίγουρα δεν υπάρχουν σύνορα. Είμαστε όλοι μέσα στην γαλάζια μπάλα κι αυτό είναι από μόνο του αρκετό. Ένα σύνορο. Ας το κρατήσουμε μέχρι να βρούμε κι άλλους από άλλες μπάλες. Έπειτα θα επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του συνόρου. Θα υπάρχουν κοινότητες ναι. Αλλά στόχο θα έχουν την άριστη ποιότητα ζωής. Καλή ποιότητα είναι να μην ψάχνεις να κάνεις φασαρία. Δεν ψάχνεις για φασαρία, όταν είσαι κοντά με άλλους, που βλέπετε τον κόσμο ίδια. Δεν τρώτε κρέας; Σας αρέσει το γκοφλ; Το κολύμπι μαζί με φάλαινες; Η Ιωάννα σε αυτό το σημείο, επισήμανε κάτι που με είχε παιδέψει παλιότερα τόσο, ώστε σταμάτησα να προβληματιζόμαι για να βρω λύση. Μπορεί σε κάποιον επί παραδείγματι, να αρέσει κάπως το γκολφ, αλλά να μην τρώει και κρέας, ή βασικά να τρώει μόνο σκυλάκια. Που μένει αυτός; Κοντά σε ποιους, που πουθενά δεν χωράει! Έφτασα έτσι στο σημείο να παραδεχτώ ότι είμαστε όλοι μία πόλη μόνοι μας. Όμως έστω, ας πάει ο καθένας όπου κοντά θέλει. Χωρίς να φοβάται ότι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ή να αλλάξει γνώμη. Σκέφτηκα έπειτα να υπάρχει μονάχα μία γλώσσα. Κι αν αυτό δεν γίνεται, να υπάρχει μία κοινή τουλάχιστον που όλοι, όλοι θα πρέπει να την ξέρουν. Η Ιώ έπειτα με ρώτησε για τα χρήματα. Τι δίνεις για να πάρεις τι; Υπάρχουν τα κερματόδεντρα! Τα καλλιεργείς. Μετά με ρώτησε ποιος σου δίνει τους σπόρους όταν γεννιέσαι για να σπείρεις κερματόδεντρο κι εκεί κάηκα ξανά. Φαύλος κύκλος. Δεν το παρατάω εντελώς το μανιφέστο, μονό προσωρινά. Αλλά κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι πρωθυπουργός, πρόεδρος, βασιλιάς, αρχηγός. Όχι ότι η ουτοπία μου θέλω να έχει άρχοντες, αλλά πόσο δύσκολο είναι να δώσεις λύση σε παιδεία, υγεία, οικονομία κλπ. Δύσκολο όταν μιλάμε για τη φαντασία ενός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για οκτώ δισεκατομμύρια πραγματικότητες, που πρέπει να τις οργανώσεις για να μην καταστρέψουν την μπάλα τους.
Σου έχω πει για την διάσπαση προσοχής; Κάποια πράγματα από αυτά που μου συμβαίνουν εξηγούνται πολύ καλά με αυτές τις δύο λέξεις.
Οπότε προχθές σκεφτόμουν τί συμβαίνει με τον ιο. Έφτασε! Θυμάσαι που σου είπα ότι είναι πιθανότερο να φτάσει εδώ προτού πάω να τον φέρω. Ήρθε. Διαβάζοντας έτσι κάπου για μία γυναίκα που ανάρρωσε και κόλλησε ξανά κι έπειτα με την τόση πίεση που φέρνει στη ζωή μας η τόση πληροφορία και με τα αγαπημένα μου ντετόλ να έχουν εξαφανιστεί από παντού, βάλε και τις ειδήσεις για μακαρούνια που εξαφανίζονται από τα ράφια συν τις ακυρώσεις στο μαγαζί από πελάτες που τους δόθηκε οδηγία να μην μπουν στην χώρα (πήγα να γράψω «μας», αλλά τι «μας», όλα τυχαία δεν είναι;)Ελλάδα, σκέφτηκα ΩΠΑ! Ήρθε η ώρα να παίξω ζόμπι και θα το χάσω; Οπότε πολύ πρόχειρα έστησα το σενάριο ότι η υψηλή θερμοκρασία σκοτώνει τον ιο ή έστω τον καταστέλλει. Αυτό άλλωστε δεν κάνει ο οργανισμός μας στην προσπάθειά του να νικήσει; Οπότε γιατί να του δώσουμε την ευκαιρία να μεγαλώσει και να μην σηκώσουμε θερμοκρασία για καλό και για κακό με το που μπει. Μπει δεν μπει! Σκέφτηκα μάλιστα να ειδοποιήσω και όσους αγαπώ να ντυθούν πολύ ζεστά, αφού κάνουν καυτό μπάνιο, αφού πάνε να τρέξουν ένα μισάωρο τουλάχιστο. Μετά βαρέθηκα και λέω κλάιν, θα το γράψω στο μπλογκ κι όποιος με αγαπάει πολύ για να κάτσει να διαβάζει μέχρι εδώ κάτω τις ασυναρτησίες να σωθεί, του αξίζει. Βέβαια, ήθελα να το γράψω νωρίτερα, αλλά κάτι άλλο θα μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να μην είναι πολύ αργά. Αλλά να, ορίστε! Ορίστε Νικόλ! Τα κατάφερα.
Τέλος πώς θα εξηγήσω στην Φακή τι συμβαίνει; Γιατί δεν γίνεται καλύτερη μοιρασιά να βοηθήσουν όλοι από λίγο; Όλες οι χώρες από λίγο! Μήπως να σταματούσε ο πόλεμος να μην ξεριζωνόταν κανένας;
Από την άλλη πλευρά στα ίδια βίντεο, τούρκοι γράφουν τα ίδια με εμάς, αλλά σε άλλη γλώσσα. Άλλοι διψάνε για πόλεμο, άλλοι βρίζουν τους πρόσφυγες, ότι δεν υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους, άλλοι γράφουν να ανοίξουν τα σύνορα, αρκετά βάσανα πέρασαν οι άνθρωποι.
Βέβαια θα μου πεις ότι αν ήταν όλα όπως το χάος στο μυαλό μου, τότε ίσως να μην υπήρχε μπάλα. Αν δεν υπήρχε η οργάνωση και το όριο. Προβληματίζομαι με όλα τόσο πολύ. Προσπαθώ να μπω στα παπούτσια όλων και με θλίψη διαπιστώνω ότι ποτέ κανείς δε θα μπορεί να είναι απόλυτα ευτυχισμένος αν κάποιος άλλος δε δυστυχεί. Τρομακτικό; Τί κάνουμε τώρα;
Λες αν όλοι από λίγο προσπαθούσαμε να δούμε έστω μέσα από τα μάτια του άλλου, προσπαθούσαμε να νιώσουμε πώς ένιωσε, πώς έζησε, τι του συνέβη, να πιάναμε πολύ γερά τα χέρια κι αντί να μεγάλωνε το μίσος, να μεγάλωνε ο κύκλος;
Ελπίζω η Φακή να καταφέρει να μου εξηγήσει τι συμβαίνει.
Λατρεύω το να δείχνω απασχολημένη! Όχι πως κι απασχολημένη να μην είμαι με νοιάζει, αλλά όταν δείχνω απασχολημένη και απλά κάνω τα δικά μου, είναι πιο τέλειο. Λοιπόν σήμερα, έχω λίγο χρόνο για το σύμπαν μου.
Τις τελευταίες μέρες με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Δε θέλω να διακόψω και να πάω στο κρεβ(β)άτι και ξυπνάω έτσι με ένα πόνο στην πλατούλα από τον κακής κατασκευής καναπέ. Ξυπνάω συνήθως νωρίς το πρωί, πηγαίνω στο κρεβάτι και χάνομαι στις αναζητήσεις στο διαδίκτυο για να ξανακοιμηθώ. Αν αυτό συμβεί, συνήθως συμβαίνει μετά από πολλή ώρα. Σήμερα ήρθε ένας ηλεκτρολόγος για να μου βγάλει ένα πιστοποιητικό για τη δεη (Κακιά δεη. Θέλει χαρτούρα για να μοιράσει λεφτά στη φάση της). Τέλος πάντων, ήρθε και αποφάσισα να μην τον περιμένω να φύγει για να ξαναβουτήξω στην υπνοπαγίδα μου, αλλά να πάω στο πρωινό μπαρ, επιτέλους, να κάτσω και να κάνω ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα. Το πρωινό μπαρ έχει έναν καπουτσίνο που μου αρέσει πολύ. Επειδή περνάω φάση καπουτσίνο, δοκιμάζω όπου μπορώ. Περνάω επίσης και την φάση: διαδικτυακές τράπεζες, λογαριασμοί στο εξωτερικό, εξαγωγές και μελέτη για πρόπερτιαγορές σε ξένες χώρες. Η τελευταία φάση ελπίζω να μου περάσει σύντομα γιατί με βλέπω φυλακή. Καλά όχι, ούτε καν, αλλά αυτό συμβαίνει με τις φάσεις. Τις ζω έντονα. Πολύ πιο έντονα από όσο ίσως θα έπρεπε.
Εμένα ξεκάθαρα μου αρέσει η βροχή και πολύ χάρηκα όταν είδα ότι αρέσει και σε εσένα. Όχι ότι με χαλάει ο ήλιος, τον ρουφάω κι αυτόν, αλλά η βροχή... Όπως ίσως θα έχεις διαβάσει στις 1.000.000 προηγούμενες δημοσιεύσεις, η βροχή είμαι εγώ.
Χθες, έβαλα να ακούσω το νέο άλπουμ του Νικ του Σπηλιά και η αλήθεια είναι πως μου αρέσουν οι ουρανοί του πρότζεκτ, αλλά σκεφτόμουν ότι «αχ, σαν τον παλιό τον Σπηλιά δεν είναι». Βέβαια άδικο που το γράφω γιατί δεν παίζει να άκουσα πάνω από τρία-τέσσερα τραγούδια, οπότε θα επιστρέψω αργότερα σε αυτό.
Τις πιο προάλλες, τις προαλλορότερες, διέπραξα φόνους στο μπάνιο μου. Κάποτε είχε μπει ένα μυγάκι και εννοείται «τι γλυκούλι, πέτα χαρούμενο και ζήσε» και το μυγάκι το ένα, έγινε δύο και τα μυγάκια έκαναν οικογένεια και η οικογένεια οικογένειες και αποφάσισαν να φωνάξουν και όλη τη φυλή τους. Την οποία φυλή να σημειώσω πως για αρκετό καιρό δεν πείραζα! Αφού έμεναν μόνο μέσα στο μπάνιο και δεν μετανάστευαν στο υπόλοιπο σπίτι, τα άφηνα κι εγώ! Μέσα στη ντουζιέρα μόνο όταν έμπαινα υπήρχε μία αναταραχή, αλλά κουλ, παίζαμε λίγο με το νερό, μετά μπορεί λίγο να εκνευριζόμουν, αλλά μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο, τα είχα ξεχάσει. Μία μέρα, τα σκότωσα. ΌΛΑ. Έτσι απλά. Έριξα πετρέλαιο και χλωρίνες στα σιφόνια, ψέκασα και μετά άρχισα να τα σκοτώνω ΟΛΑ! Αποστείρωσα και καθάρισα έπειτα σαν σωστός ψυχοπαθής τα πάντα και τέλος... Όχι ακριβώς τέλος γιατί ακόμα ανά εβδομάδα όλο και κάποιο βρίσκω, αλλά απλά τα πατάω. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενοχή, χωρίς, χωρίς. Πατάω με χαρτί, περνάω με ντετόλ. Όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Ξανά και ξανά αυτό επιβεβαιώνεται.
Αγόρασα μερικά κοντάρια σκούποσφουγγαρίστρας, για να πηγαίνουν με τα χρώματα του σπιτιού! Μωβ και μαύρο. Το ένα το κοντάρι δεν κάνει στη σκούπα. Άθλιο συναίσθημα, να επενδύεις σε πράγματα που εν τέλει ανακαλύπτεις ότι δε χωράνε στη ζωή σου γιατί τα μέτρησες λάθος ή δεν σκέφτηκες να τα μετρήσεις καν προτού... Όπως το μπουκάλι για το ελαιόλαδο. Ή το σκεύος για να φτιάχνεις ποπ κορν στον φούρνο μικροκυμάτων. Κακίες διαστάσεις. Εκτός από την πέμπτη διάσταση. Μόλις αποφάσισα ότι η πέμπτη διάσταση είναι η διάστασή μου. Στην πέμπτη διάσταση έχει ήλιο μόνο όποτε το αποφασίσω εγώ ή άντε και καμία φορά που θέλει να μου κάνει έκπληξη. Υπό κανονικές συνθήκες, πάντα βρέχει!
Ταν τα τα τα ταν! Και τώρα το κυρίως πιάτο! ΤΟ ΡΙΓΙΟΥΝΙΟΝ. Χελ γέα! Η αλήθεια είναι ότι το λέγαμε! Τουλάχιστον όσους έβρισκα εγώ στον δρόμο, κλείναμε τη συνάντηση με κάποια κλισέ μαλακία τύπου «άντε να κανονίσουμε». Με χαρά μία μέρα είδα λοιπόν ότι ο Βασιλάκης έστειλε σε μία ομαδική συζήτηση που είχε κάποιους συμμαθητές κι ο καθένας έπειτα προσέθεσε κι άλλον κόσμο και μαζεύτηκε σχεδόν όλο το γυμνάσιο και το λύκειο. Ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη, μέχρι που συνάντησα το Μαρουλάκη και μου είπε πως έχει βάλει σε σίγαση τη συζήτηση να μην λαμβάνει ειδοποιήσεις και δε θα έρθει. Γκούγκλαρα έπειτα «ριγιούνιον» και μου πετάχτηκε ένα άρθρο που τα έκραζε τόσο πολύ. Είχα αρχίσει έτσι να χτίζω μέσα μου ένα αρνητικό συναίσθημα. Σκέφτηκα ότι θα άρχιζε ο καθένας να κοκορεύεται για την επαγγελματική και προσωπική του ανέλιξη, ότι θα κάνουν εκατό ώρες να αποφασίσουν που θα πάνε, ότι, ότι, ότι. Πήγα αργότερα για να γλιτώσω τις εισαγωγές, τις αποφάσεις και τα ορεκτικά. Πήγα μάλλον αρκετά αργά γιατί έχασα και τα επιδόρπια. Αλλά κουλ. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα είναι αν κάνουν σεξ. Γέλασαν, ζεστάθηκα κι έκατσα κάτω. Ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Φίλιππο. Ένιωθα ότι έχω την καλύτερη θέση. Πιο αργά από εμένα ήρθε κι ο Σταύρος. Προσπερνάω την Α φάση της συγκέντρωσης γρήγορα, θα σταθώ μόνο στο ότι η Παναγιώτα ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί! Σεβασμός γι' αυτή τη γυναίκα. Σεβασμό και για την αδερφή Τριανταφυλλιά που τη θαύμαζα παιδιόθεν! Η Τριανταφυλλιά στα μάτια μου ήταν λες και πάντα είχε μπουμπούκια και φυλλαράκια βαθυπράσσινα ολόγυρα της! Η αδελφές κάποτε μου δάνεισαν ένα σιντί Σακίρα, πειρατικό που πολύ το απόλαυσα και πολύ το είχα χορέψει στο σαλόνι το τορτούρα ουρλιάζοντας κάτι σαν ισπανικά. Η Ιωάννα έκανε φάση το τρίτο μεταπτυχιακό και το μεταδιδακτορικό και το πρώτο μεσοδιαστημικό σούπερ επιστημονικό ουάου πτυχιακό. Μου αρέσουν πολύ αυτοί που παθιάζονται με κάτι και δη οι παθιασμένοι κυνηγοί της γνώσης. Οι εξερευνητές! Ο Βασιλάκης δε σταματάει να ψηλώνει και πάντα θα είμαι τόσο χαρούμενη για εκείνον, το δείχνω δεν το δείχνω. Η Νεφέλη πάλι όλο κι ομορφαίνει και χρωματίζει τόσο τέλεια τον κόσμο! Έχω μέσα στα κουτιά με τους θησαυρούς τα σκίτσα που μου έκανε τότε και δε θα φύγουν ποτέ από τους θησαυρούς μου. Το ίδιο και τα μουσικά ερεθίσματα που μου έδωκε ο Όλντι και μου έβαλαν τα θεμέλια τότε να σκεφτώ. Ήμουν χαρούμενη που ήταν τότε και τώρα και τότε εκεί! Ο Κώστας έχει ασχοληθεί με την εκπροσώπηση των πολλών. Με την πολωτική. Κακό λογοπαίγνιο, κρύο το ξέρω, πολύ μου αρέσουν όμως, θα τα υποστείς! Ελπίζω να καταφέρει να αλλάξει τα κακώς κείμενα του κόσμο. Δεξιά ο Φίλιππος. Ένιωθα ήρεμα πολύ με τον Φίλιππο δίπλα, ίσως επειδή ήταν αυτός που ήμασταν συμμαθητές τον περισσότερο καιρό; Συναντηθήκαμε στην πέμπτη κι έπειτα βρήκαμε και τους υπόλοιπους στο γυμνάσιο. Τον Φίλιππο τον είχα δει πολύ πρόσφατα σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας και πλησιάζοντας τον, σκέφτηκα να μην το ρωτήσω τα τετριμμένα! Ο Φίλιππος «χόρεψε» στον ρυθμό μου! Ο Φίλιππος θάλασσα! Ξέρω ίσως καλύτερα ποια μπίρα του αρέσει, από τον μισθό του και αυτό είναι υπέροχο. Δεν είχαν έρθει οι περισσότεροι. Βασικά ήμασταν οκτώ. Πέρασαν φευγαλέα για ένα γεια και άλλοι δύο που έτυχε να είναι δίπλα και με τον Σταύρο γίναμε 9 και μετά άρχισαν να φεύγουν και μείναμε, εγώ, ο Βασιλάκης, η Νεφέλη τατουάζ, ο Κωνσταντίνος δήμαρχος, ο Φίλιππος θάλασσα και ο Σταύρος μουσική. Τον Σταύρο πιο πάνω δεν τον σύστησα, αλλά αυτή η τυπάρα είναι μία δημοσίευση ολόκληρη, ξεχωριστή, μόνος του.
Είπαμε λοιπόν, να πάμε κάπου κοντά για ένα ακόμα «τελευταίο» ποτό και καθώς κατηφορίζαμε, τους είπα να πάμε στις κούκλες! Ενθουσιάστηκαν όλοι! Όλοι, τόσα χρόνια ήμασταν δίπλα, όλοι θέλαμε πάντα να πάμε, όλοι δεν βρίσκαμε κανέναν κι όλοι όλο και κάτι συνέβαινε και δεν πηγαίναμε. Μπήκαμε μέσα και μετά ξέρεις! Μαγεία. Από αυτή τη μαγεία που όταν τσαϊ! Όταν βρέχει, όταν ταξίδι, όταν γράφω, όταν γεύση, όταν περπατάω, όταν ερωτεύομαι ένα νέο μουσικό κομμάτι, όταν περνάω κάποια φάση, όταν χαζεύω πλυντήρια, θάλασσες, ορχήστρες, όταν το μπλογκ μου, τα σημειωματάρια, κάποια νέα αποτυχημένη ιδέα, ή κάποιο σενάριο που καταλαβαίνω μόνο εγώ τι θέλω να πω ή ίσως κι εσύ ή ούτε καν εγώ! Χάθηκα, έφτασα στην μπάρα, αγκάλιασα μία μπίρα και με ρούφηξε η στιγμή. Δεν σκεφτόμουν άλλα, ρουφούσα το «τώρα». Τους τοίχους, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τους τέλειους συμμαθητές μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν βάσει σαβουάρ βίβρ έπρεπε να μην χορεύω πολύ και να είμαι πιο ήσυχη, πιο ακίνητη γιατί ήμουν κοινό σε μία παράσταση ή αν μπορούσα να ουρλιάζω και να τρέχω γύρω γύρω φωνάζοντας εκστασιασμένη «ΑΧ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ». Κάτι τέτοιες στιγμές με γεμίζουν τόσο πολύ που είμαι τόσο χαρούμενη για τα όσα έχω ζήσει. Για το κορίτσι που είμαι, το κορίτσι που μεγαλώνω και το κορίτσι που θα μεγαλώσει πλάι μου.
Ο Κώστας έφυγε. Μείναμε εγώ, ο Βασιλάκης, ο Φίλιππος, η Νεφέλη και ο Σταύρος! Σκεφτόμουν πώς αφού φύγω, θα θέλω να επιστρέψω πάλι εκεί το συντομότερο και να κλείσω μπουκάλι και τραπέζι! Όχι απλά ένα μπουκάλι, πρώτο τραπέζι πίστα. Ξέρεις τι σκεφτόμουν όμως πιο έντονα από όλα; Ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κούκλα! Ναι! Αυτό θέλω. Μετά, είσαι έτοιμος Τάκη; Μας έβαλαν σε τραπέζι! Πόσο επιτυχία πια αυτό το ριγιούνιον ρε; Το σόου τελείωσε και ο Σταύρος μου λέει «έλα, αφού σε βλέπω» και με τραβάει (καλά όχι τραβάει ακριβώς, πετάχτηκα σαν ελατήριο) να χορέψουμε! Και χόρευαν κι όλοι οι άλλοι και μας λέει ο κουκλοσερβιτόρος ότι μπορούμε να ανέβουμε στην πίστα! Και να, έγινα κούκλα! Πόση μαγεία; Ότι σκεφτόμουν συνέβαινε κι ας μην σκεφτόμουν τίποτα! Η πίστα, τα ντισκοφώτα και πέντε παλιοί συμμαθητές να χορεύουν σα ντισκοκύματα εντελώς ασυγχρόνιστων κόσμων! Μάζεψα από κάτω μία τεράστια παγιέτα που έφυγε από κάποια άλλη κούκλα, για το κουτί με τους θησαυρούς! Βρήκα κι άλλη μία και την έδωσα στον Φιλιππάκο βραβείο για τις εξαιρετικές χορευτικές του κινήσεις! Βρήκα κι ένα χρυσό νόμισμα για τον κουμπαρά: «Ταξίδι της γης». Αυτά τα νομίσματα δεν σταματάνε να με κυνηγάνε. Να δεις πώς θέλουν να γυρίσω τον κόσμο πιο πολύ από εμένα! Ύστερα φύγαμε. Στην πόρτα ήταν η Εύα και μοίραζε χαρτιά για την παράστασή της, που τη μουσική έγραψε η Πλάτωνος! Πάλι ουάου. Της ζήτησα να βγάλουμε μία φωτογραφία όλοι μαζί. Της ψιθύρισα πως δέσποζε πάνω από το κρεβάτι μου μία ολόκληρη εφηβεία και εκείνη μου είπε «άντε μωρή, αντί να έχεις κανένα τεκνό αφίσα» κι ένιωσα ότι συγκινήθηκε.
Προτού αποχαιρετιστούμε καθίσαμε απέναντι από το κλειστό σχολείο μας. Πολύ αλήτες, αφήσαμε το στίγμα μας στο τοίχο δίπλα από την είσοδο. Με μαρκαδόρο για ασπροπίνακα, αμε! Τόσο σκληροί. Είπαμε «γεια» και είπαμε πως θα πάμε την άλλη Τετάρτη στην παράσταση της Κουμαριανού!
ΚΑΙ ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΤΑΚΗ, ΗΡΕΜΑ. Έτσι είναι τα βαρετά ριγιούνιον; Γιατί εγώ λέω ότι είναι τέλεια! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι τα έκαναν τέλεια! Κι αυτοί κι όσοι δεν ήρθαν! Γιατί αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι μόνοι που ήταν σταθερά εκεί! Κι ας μην ήταν. Ήταν όλοι το πιο σίγουρο σπίτι που είχα ποτέ και η πιο οικογένεια! Κι ας μην το έμαθαν ποτέ γιατί ήταν μυστικά, στο μυαλό μου! Όσο διαφορετικοί κι αν ήταν κι αν είναι, εγώ τους αγαπάω πολύ και τους ευχαριστώ που ήταν συμπρωταγωνιστές μου!
Σκέφτομαι σοβαρά πώς πρέπει εκτός από τις παραμυθένιες πραγματικότητες να αρχίσω να καταγράφω και τις πραγματικές πραγματικότητες. Θα ήθελα να μπορώ να μεταφέρω κάποτε στα παιδιά μου και να θυμάμαι πώς ένιωθα με τα «ναι» και τα «όχι». Τι συνέβαινε με τους πρόσφυγες, με τους σεισμούς, με τις φωτιές. Ποια ήταν τα σκάνδαλα της εποχής και ποιες οι κρίσεις. Τι υποστήριζε και ποιος και πώς αυτά έφταναν στα μάτια μου στο τέλος. Πώς ήταν η πόλη και πώς οι άνθρωποί της.
Δεν μου πολύ αρέσουν οι άνθρωποι της και φοβάμαι το τι κακό μπορούν να προκαλέσουν στην ιστορία. Βιάζουν με θράσος και άγνοια το σήμερα, σκέψου τι θα συμβεί όταν το σήμερα γίνει πολύ χθες... Δηλαδή μου αρέσουν οι άνθρωποι, γιατί αποτελούν τροφή για εμένα, αλλά, οι πολλοί δε με ψηλώνουν. Προσπαθούν να με κάνουν να δω κάτω, ενώ σκοπός είναι να κοιτάμε πάνω. Ποιος σήκωσε τελευταία φορά τον δείκτη του για να σας δείξει κάτι πάνω; Συνήθως σηκώνουν τον δείκτη για να με μαλώσουν ή να μου δείξουν κάποιον διάδρομο προσγείωσης, ή μάλλον όχι διάδρομο,
κάποιον λάκκο, κάποια κατηφόρα, να κρυφτώ μέσα, να κυλήσω, να σοβαρευτώ, να μεγαλώσω πια, να γίνω σαν αυτούς. Θα τα φάω αυτά τα δάχτυλα μία μέρα. Θα τα μαζέψω και θα φτιάξω μία κούνια. Θα κάνω κούνια, θα κουνάω και τα πόδια μου ανέμελα καθώς θα χαζεύω. Μπορεί να τρώω και γλυφιτζούρια ή ποπκορν. Δεν ξέρω ακόμα... Θα αποφασίσω αργότερα!
Αν σε ρωτήσω πόσο κάνει 1 + 1 θα μου απαντήσεις κάτι.
Οι περισσότεροι θα μου απαντήσουν κάτι γρήγορα και με σιγουριά.
Κάποιοι θα σκεφτούν ότι ίσως πρόκειται για ερώτηση παγίδα.
Κάποιοι θα απαντήσουν αλλόκοτα.
Μπορεί να απαντήσουν σωστά, διαφορετικά, ή λάθος, ή τρελά. Το επίθετο που θα χαρακτηρίσουμε την απάντηση καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και τον τρόπο που θέλουμε αυτός ο κόσμος να «χορεύει».
Άρχισα να σκέφτομαι ότι έχω φοβερό πρόβλημα με τις ερωτήσεις κάπου στο δημοτικό όταν μου έδιναν να συμπληρώσω λευκώματα.
Ή ίσως και πιο πριν όταν με ρωτούσαν αν αγαπώ πιο πολύ την μαμά ή τον μπαμπά και πώς θα μπορούσα να τους εξηγήσω;
Ερωτήσεις όπως: σου αρέσουν τα σκυλάκια ή τα γατάκια, ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία, ομάδα, τραγουδίστρια ή ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα ή ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα ή φαγητό ή τραγούδι, μου προκαλούσαν μεγάλη δυσφορία.
Πώς γίνεται κάποιος να έχει μονάχα κάτι αγαπημένο όταν έχει ένα αχανές λιβάδι με αγάπες; Πώς γίνεται αυτό που είναι αγαπημένο μου την Δευτέρα, να είναι αγαπημένο μου και την Παρασκευή; Αυτό που μου αρέσει τον Γενάρη, πώς να μου αρέσει το ίδιο και τον Αύγουστο;
Υπάρχουν βέβαια κάποιες σταθερές στη ζωή μου που συνταξιδεύουμε πολλά χρόνια παρέα, μα θα ψάξω κάποια άλλη φορά το γιατί...
Κι έπειτα ήρθαν κι άλλες περίεργες ερωτήσεις. Πιο γενικές πια, αλλά το ίδιο πιεστικές... Τι μουσική ακούς; Που βγαίνεις; Πότε θα μεγαλώσεις; Ποια εποχή σου αρέσει πιο πολύ;
Και τώρα πια οι ερωτήσεις των μεγάλων! Που εργάζεσαι; Που μένεις; Έχεις σχέση; Τι κάνεις;
Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με ενοχλεί στις ερωτήσεις. Αν είναι η τάση τους να σε περιορίσουν, ή αν αυτοί που ρωτάνε στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ακούσουν ή θέλουν να ακούσουν αυτό που τους χαϊδεύει τα αυτιά.
Οι ίδιες βέβαια ερωτήσεις θα ήταν πιο εύκολες αν η απάντησή τους αφορούσε μονάχα το πώς νιώθουμε εκείνη την στιγμή, ή μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας, ή αν θα μπορούσαμε τέλος πάντων να κάνουμε μία ανάλυση-αιτιολόγηση.
Παράξενες είναι και οι ερωτήσεις που ως απάντησή τους σηκώνουν αυστηρά ένα «ναι» ή ένα «όχι» ένα «θέλω» ή ένα «δε θέλω» και δε σε αφήνουν να συμπληρώσεις με το μαγικό «αλλά».
Βέβαια αν δεν υπήρχαν αυτές οι ερωτήσεις ίσως όλα να ήταν υγρά. Ίσως ο κόσμος να κατέρρεε. Ίσως πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία συγκεκριμένων ερωτήσεων, απαντήσεων, ανθρώπων και ονείρων. Ίσως και όχι...
Από την άλλη είναι και αυτές οι ερωτήσεις που απολαμβάνω τόσο πολύ να απαντάω! Ίσως είναι ίδιες με αυτές που δε μου αρέσουν και απλά έχουν τεθεί πιο «σωστά». Μου αρέσει τόσο πολύ να απαντάω. Μου αρέσει πολύ και να ρωτάω όμως.
Βέβαια, φταίω κι εγώ κάπου. Το συντηρώ μερικές φορές. Ύπουλα θέτω βαρετές ερωτήσεις και μία αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχαν αυτές οι άσχημες ερωτήσεις, δε θα μπορούσα να κάνω μία γρήγορη τακτοποίηση του συνομιλητή μου στα συρταράκια μου. Πιθανόν να είναι άδικο, αλλά κάποιες φορές τακτοποιώ. Το καλό είναι ότι ανοίγω τα συρταράκια συχνά και τα πετάω όλα στον αέρα, αλλά κάποιοι έχουν γατζωθεί στα συρταράκια και γι'αυτό δεν φταίω.
Ναι...
Σήμερα νιώθω γαλάζιο του τρυπημένου μου τζιν. Σχεδόν όλα μου τα ρούχα έχουν μία τρύπα και ποτέ μου δε με ένοιαξε. Ίσως κάποιες φορές τις ράβω, σπάνια, αλλά τις περισσότερες τις ντύνομαι περήφανα. Έφαγα πολύ σήμερα. Νιώθω πώς τίποτα σπουδαίο δεν συνέβη μέχρι τη στιγμή που...
«Παρακαλείται ο κάτοχος του οχήματος με αριθμό πινακίδων ΡΟΖ 6000 να το μετακινήσει ΤΩΡΑ»
Ο Κροκόδειλος φώναξε δυνατά κι ίσως δεν έπρεπε διότι, το όχημα με αριθμό πινακίδων ΡΟΖ 6000, δεν εμπόδιζε πραγματικά. Έξω είχε τρομερό αέρα κι αυτό θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τον αναστάτωνε. Τον τελευταίο καιρό έριχνε και αρκετά μεγάλες δόσεις καφεΐνης στον οργανισμό του, ίσως να έφταιγε κι αυτό. Ίσως βέβαια το αέρινο πέρασμα της δεσποινίδος με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, να ήταν αυτό που ευθυνόταν πραγματικά.
Τη μέρα που ο Κρόκος γεννήθηκε, ο ήλιος τον έλουσε χαρίζοντάς του ένα παράξενο κροκί χρώμα. Πέντε μέρες αργότερα, όταν ήταν πια δέκα χρονών ο Κρόκος από μία ασήμαντη πράξη, έγινε εκτός από Κρόκος και δειλός. Έτσι στη μέση περίπου της ζωής του, άλλαξε το όνομά του. Δηλαδή εκείνος δεν ήθελε πολύ ν'αλλάξει το όνομά του, αλλά εκείνη η ασήμαντη πράξη σε μία στιγμή είχε αποφασίσει τη μοίρα του και ο Κροκόδειλος πίστεψε σε αυτά που άκουγε, στη μοίρα και έγινε ό,τι του είπαν πώς είναι. Δηλαδή όχι αυτοί, αλλά μία ασήμαντη στιγμή.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, έπιασε πρόσφατα δουλειά εκεί και παρ΄όλο που το βάδισμά της ήταν πάντα αέρινο και το πρόσωπό της έταζε ό,τι ο ήλιος τάζει στην άνοιξη, μέσα της ήταν πιο αναστατωμένη για κάποιους λόγους από το δυνατό «ΤΩΡΑ» του κύριου Κροκόδειλου στο μεγάφωνο.
Εκείνη την μέρα ο αέρας γινόταν πιο μεγάλος και πιο άγριος καθώς οι ώρες περνούσαν.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό πέρασε ξανά μπροστά από τον Κροκόδειλο φορτωμένη με ένα σωρό χαρτιά.
Ο αέρας φύσηξε δυνατά και σκόρπισε όλα τα χαρτιά στον αέρα. Τα χαρτιά δεν έπεσαν στο πάτωμα όπως φαντάζεσαι ότι θα έπεφταν «κανονικά». Ο χρόνος απλώθηκε και τα χαρτιά άρχισαν να πέφτουν τόσο αργά που θαρρείς πως κάποιος πάτησε η κασέτα να παίξει τριάντα και δύο ταχύτητες πιο αργά. Ο αέρας όπως ήταν λογικό έπαψε και το μόνο που υπήρχε στον χώρο ήταν τα χαρτιά που έμοιαζαν με πατημένες από μπουλντόζα τεράστιες νιφάδες, εκείνη, αυτός κι ένα σωρό νεράντζια που χάρισαν το άρωμά τους στη σημαντική εκείνη στιγμή.
Ο Κροκόδειλος πλησίασε κοντά της και για δεύτερη φορά στη ζωή του, τον έλουσε ο ήλιος. Εκείνη χωρίς να είναι καθόλου αναστατωμένη έκανε ένα βήμα κοντά του. Είχαν ανατριχιάσει και οι δύο. Η συνέχεια είναι τόσο μαγική και απλή και πορτοκαλί και μοσχομυρωδάτη όσο μπορείς να φανταστείς κι άλλο λίγο ακόμα! Δεν ξέρω αλήθεια αν είχες δει πιο όμορφο φιλί από αυτό σε όλη σου τη ζωή. Ίσως να ήταν περίπου ίδιο με τη φορά που είχες ακουμπήσει τα χείλη σου και έπαιζες με μία ροζ αφράτη σαντιγί κι όλα ήταν τόσο απλά και γλυκά και απαλά. Αλλά τι λέω... σίγουρα δε θα μπορούσε να συγκριθεί με τίποτα, γιατί σίγουρα δεν έχεις δει πιο όμορφο φιλί!
Ο Κροκόδειλος δεν ήταν πια καθόλου δειλός.
Λίγες στιγμές αργότερα ο Κροκόδειλος πέθανε.
Η δεσποινίς με τα γυαλιά οράσεως που είχαν έναν χοντρό μαύρο σκελετό, έφυγε λίγες στιγμές αργότερα και κανένας δεν άκουσε ξανά κάτι για αυτή.
Αυτή η σημαντική στιγμή όμως, είχε αλλάξει τα πάντα.
Προχωρούσα στον δρόμο! Για ακόμα μία φορά χάλασε το σκουτεράκι! Οπότε το πήγα στον μάστορα! Χάλασε και το ποδήλατο! Αλλά την έφτιαξα τη σαμπρέλα! Ξέχασα βέβαια το καλαθάκι μου στον άλλο μάστορα! Αλλά μολονότι το έφτιαξα, δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου, γιατί κάποιοι δεν γουστάρουν να το βλέπουν (τσκτσκτσκ)! Χάλασε κι αλυσίδα του ποδηλάτου να το κλείδωνα πάνω, έχασα το κλειδί δηλαδή. Υποτακτική διάθεση εν μέσω παθητικών ημερών που βρίθουν παρόλα αυτά ενεργητικών διαλειμμάτων. Τέλος πάντων, το έκοψα με τα πόδια! Κάποια στιγμή συναντάω δύο παππούδες. Βοηθάει ο ένας τον άλλο να μεταφέρει κάτι κούτες. Με τις τραγιάσκες τους, με το μουστάκι τους με τα όλα τους. Δίνει λοιπόν ο ένας παππούς στον άλλο μία κούτα. Την παίρνει στα χέρια του και ανέμελα συνεχίζει να σφυρίζει. Σφύριζε έναν πολύ γνωστό μα και αταίριαστο για τον χτύπο του ρολογιού της πόλης και της καθημερινότητας ρυθμό. "Δω στα λιανοχορταρούδια", ζωναράδικος. Όσο μου πήρε να το ακούσω και να τον προσπεράσω, είχε τσαχπίνικα χωρίς διακόψει τη δουλειά του τελειώσει το "ρεφρέν" τη μέιν μελωδία του τραγουδιού. Μέτρησα πέντε ανάσες παραπέρα και συνέχισα να σφυρίζω εγώ το κουπλεδάκι προχωρώντας ελαφρώς πιο ανέμελα πια. Στο διάβα μου αντίκρισα μία γιαγιά. Κάτι μικρό κουβαλούσε και από την ελάχιστη ανηφόρα έμοιαζε εξαντλημένη. Ξεφυσούσε. Δε σταμάτησα να σφυρίζω λούζοντας τα δευτερόλεπτα αυτά με χαρμολύπη. Αυτή τη χαρμολύπη που ζεις ξέγνοιαστα μέσα στον κύκλο που σε τυλίγουν τα όλα όχι και τόσο ξέγνοιαστα που καρτερικά σε περιμένουν. Και την προσπέρασα κι αυτή. Σκεφτόμουν δε, τη υπερτέλεια σκηνή θα ήταν αυτή από τη στιγμή που είδα τους παππούδες με τις κούτες, με τον σκοπό. Πόσο τέλειο θα ήταν να την γυρίσω και μαθές είναι πολύ ωραίος ρυθμός αυτός ο ζωναράδικος. Και δεν έχει και πνευματικά δικαιώματα διότι ανήκουν στον λαό, λαέ μου. Με αυτά και με τα άλλα, είχα φτάσει στην πλατεία Μερκούρη. Έτρεχα να αφήσω κάτι για εκτύπωση και να ανοίξω το μαγαζί. Και έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Μία κομπανία παππούδων τραγουδούσε μέσα σε ένα καφενεδάκι "τα καβουράκια".
"Ώπα" σκέφτομαι "'Ωπα μωρή, που πας; Που τρέχεις; Ποια είσαι; Τι κάνεις; ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ! "
Ε και ακολούθησα τον ήχο. Μπαίνω μέσα, ρωτάω αν έχουν καφέ, δεν ήθελα καφέ πραγματικά, έκλεβα χρόνο να καταλάβω τι γινόταν. Βλέπω βυσσινάδα. Τη γνωστή βυσσινάδα της τρύπας στον χωροχρόνο. "Τη θέλω του λέω" "Αμέσως" μου λέει. Ξεφόρτωσα το γαϊδούρι και έβαλα στο ποτήρι με τα παγάκια! Ήταν ένα τεράστιο τραπέζι με παππούδια και τρεις κιθάρες! Ανατριχίλα. Βγάζω ένα τετραδιάκι να χαζοσημειώσω τίποτα, έχω πιει και τις πρώτες γουλιές έχω αρχίσει και την ακούω με τη ζωάρα που κάνω και έρχεται εκείνη η στιγμή. Η στιγμή που μου άλλαξε γι ακόμα μία φορά την πορεία της ζωής μου. Το σημαντικό, φαινομενικά εντελώς ασήμαντο γεγονός. Ξεκινάει ο ένας παππούς να παίζει τον γνωστό ζωναράδικο. Κοιτάω τη βυσσινάδα "μπα δεν έχω πιει πολύ" σκέφτομαι... Κοιτάζω γύρω μου και για ακόμα μία φορά η ζωή με έχει μπουγελώσει με το πόσο παραμυθένια μπορεί να γίνει... Κατάλαβες;
Την Παρασκευή που πέρασε δεν είχε τελικά μπίνγκο! Η φάση "πέστροφα" δεν πήγε και τόσο καλά, βέβαια το καλό το πράμα αργεί να γυρίσει. Σοβαρές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου να αρχίσω το λανσάρισμα της φάσης "σπράιτ". Εντάξει. Έτσι θα γίνει!
Η σωστή προφορά είναι μανιπουλάρω και όχι μανιπιουλάρω. Η θεωρία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας γαβγίζει έξω στην πόρτα και ο Πυγμαλίωνας με το γκομενέτο κοιτάζουν τον Πινόκιο κι αναρωτιούνται αν είναι δικό τους παιδί!
Σε φρέσκα νέα, η ταινία που βασανιστικά έψαχνα τόσα χρόνια σήμερα βρέθηκε. Υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ένα παιδάκι να δίνει μία παράσταση με μαγικά κόλπα και να εξαφανίζει τον αδερφό του. Σκληρό σεχ και ταχυδρομείο ή αστυνομικό τμήμα και μία πρασινίλα! Ένας νεαρός μου είπε Tommyknockers και όλα τακτοποιήθηκαν. Υο.
Μα πώς μπορείς να μην ερωτεύεσαι ξανά και ξανά, αυτό που ήσουν, αυτό που έγινε, αυτό που συμβαίνει, την πιθανότητα, τον φόβο; Είμαι ένα μεγάλο ψέμα.
Προσπαθούσα να πείσω όλους μαζί με εμένα πώς έρωτας δεν υπάρχει. Πώς αυτή η ζεστασιά, η προσμονή, αυτό το ξέχασμα και το αλλιώτικο καρδιοχτύπι δεν υπάρχουν; Αυτή η προσπάθεια, η κίνηση, το χαμόγελο και η μουσική που παίζει από κάπου που ποτέ δεν είδες και πότε δεν καταλάβες το πως. Ομορφιά παντού και ταξίδι. Ταξίδια για να σε βρω, για να με βρω. Στο παραμύθι υπάρχει πρωταγωνιστής ή πρωταγωνιστές ποτέ και κάποτε, δεν είχε ή έχει πάντα σημασία... Και την κάνει τη ζωή μωρέ όλο αυτό λουκούμι, καραμέλες τσάρλεστον και πλειμομπίλ που σε όλο τον κόσμο μπορούν να βρεθούν. Και είναι ευλογία να είσαι από αυτούς που σκαρώνουν τα παραμύθια μα και ήρωας που παλεύει με τα θεριά και τα διατηρεί και τα ταϊζει κάθε μέρα και με άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα! Και κάπου θα πονέσεις, θα φύγουν θάλασσες από τα μάτια σου και κομμάτια της ψυχής σου θα ξεριζωθούν, μα είσαι μάγος και θα συνεχίσεις ξυπόλητος και για άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα. Κι είναι όλα κόκκινο και κόκκινες κλωστές. Και μετά αναμνήσεις... Μα να σου πω; Είναι ακόμα παραμύθια! Ζεστά άλλα και άλλα κρύα. Σαν σοκολάτες και κόκκινα γλυκά κρασιά, σαν τη φωτιά και σαν ταινία, σαν αναπάντεχες συναντήσεις μέσα σε τόσο κόσμο, σαν ταυτόχρονη στροφή από άλλους δρόμους σε κοινή ή αντικριστή πορεία, σα να σου μιλάω που και που, σα θάλασσα, αλμύρα και ήλιος, σαν τον φάρο μου, το φεγγάρι και τα μπαλόνια. Σαν μαρκαδόροι, σαν χορός, σαν και εσένα...
Στάσου να σου πω,
υπάρχει μπόλικο τσάι εκεί έξω.
Είναι περίεργος καιρός...
Πάντα ήταν δηλαδή.
Κι ο σχεδόν άγνωστος μπαμπάς μεγάλωσε ακόμη ένα χρόνο.
Συμπεριφέρεσαι παράξενα το ξέρεις;
Σαν τα όνειρά μου κάθε βράδυ.
Τώρα που έγινα πιο μεγάλος,
θα πάρω μία κούπα δική μου, δική μου.
Θα έχει βάθος και κάποια αριστοκρατικά μικρά μπλε σκουρόχρωμα άνθη!
Μέσα της θα χωρέσω όλο το τσάι του κόσμου.
Θα την κρατώ γεμάτα με τα δυο μου χέρια πια,
όχι με τα δικά σου.
Και καθώς θα τη σηκώνω,
θα κρύβω μέσα της τα μειδιάματα.
Κάποια στιγμή, θα σε κοιτάξω στα μάτια, πίσω από την κούπα.
Ξέρω τι έκανες στα φρένα μου.
Διαπίστωσα με λύπη ότι, τόσα χρόνια επικρατούσε μία τρομερή σύγχυση στον εγκέφαλό μου σχετικά με το ποιος ήταν (ή δεν ήταν) ο Γουλιέλμος Τέλλος. Είχα κάνει ένα αλλόκοτο πάντρεμα μεταξύ του Γουλιέλμου και του Γουτεμβέργιου.
Όλο αυτό με οδήγησε βέβαια σε μία ακόμα πιο θλιβερή διαπίστωση. Δεν γνωρίζω τα πολιτεύματα του κόσμου.
Μία συζήτηση μεταξύ δύο νεαρών που έμπαζε από παντού, ήταν το αρχικό ΣΟΚ. Αναγνώριζα τα λάθη που άκουγα, αλλά δεν μπορούσα με σαφήνεια να εξηγήσω για ποιο λόγο ήταν λάθος, έτσι έμεινα χωρίς να μπορώ να επέμβω και να σταματήσω αυτό το αλισβερίσι λανθασμένων πληροφοριώνανε.
Σα να σε ρωτάει ένα παιδί, "γιατί η θάλασσα είναι μπλε" κι ενώ εσύ προβληματίζεσαι για το πώς θα εξηγήσεις κάτι το όποιο ενώ τόσα χρόνια το βλέπεις πότε δεν στάθηκες να μάθεις το όμορφο "γιατί" του -λάθος σου- , κάποιος άλλος με περίσσια σιγουριά εξηγεί στο παιδί τον λόγο που η θάλασσα είναι κίτρινη.
Κλέβω λοιπόν λίγο από την εξαιρετική αυτή σελίδα και παραθέτω: Στον παρακάτω κατάλογο καταγράφονται τα διάφορα μείζονα και σύγχρονα πολιτεύματα, έτσι όπως αναγνωρίζονται από την πολιτική επιστήμη, και ορισμένες υποκατηγορίες τους. Τα πολιτεύματα αυτά μπορεί να επικαλύπτονται σημαντικά μεταξύ τους, ενώ οι όροι μπορεί να έχουν διαφορετική σημασία σε διαφορετικές εποχές:
Αναρχισμός (έλλειψη κράτους και αυτοδιαχείριση της κοινωνίας)
Αναρχοκομμουνισμός
Αναρχοσυνδικαλισμός
Πράσινος αναρχισμός
Μετααριστερός αναρχισμός
Αναρχοκαπιταλισμός
Ολοκληρωτισμός (το κράτος έχει δικαιώματα απόλυτης και διαρκούς παρέμβασης σε κάθε κοινωνική σφαίρα, δημόσια ή ιδιωτική)
Φασισμός
Αυταρχία (το κράτος κυβερνάται από ένα άτομο)
Δεσποτισμός
Πεφωτισμένη δεσποτεία
Δικτατορία
Στρατιωτική δικτατορία
Μοναρχία
Απόλυτη μοναρχία
Συνταγματική μοναρχία
Πριγκηπάτο
Δεσποτάτο
Δουκάτο
Μέγα Δουκάτο
Εμιράτο
Αιρετή μοναρχία
Κληρονομική μοναρχία
Λαϊκή μοναρχία
Αντιβασιλεία
Πατριαρχία
Πατρογονισμός
Τυραννίδα
Δημοκρατία (το κράτος κυβερνάται με βάση τις αποφάσεις της πλειοψηφίας της κοινωνίας)
Άμεση δημοκρατία - Κοινοτισμός
Συμμετοχική δημοκρατία
Αντιπροσωπευτική δημοκρατία
Φιλελεύθερη δημοκρατία
Βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία
Σύστημα Γουεστμίνστερ
Προεδρική δημοκρατία
Ημιπροεδρικό σύστημα
Λαϊκή δημοκρατία
Ολιγαρχία (το κράτος κυβερνάται από μία μικρή ομάδα ατόμων)
Αριστοκρατία
Κορπορατισμός
Γεροντοκρατία
Κλεπτοκρατία
Αξιοκρατία
Πλουτοκρατία
Τεχνοκρατία
Ρεπουμπλικανισμός (το κράτος δεν κυβερνάται αυταρχικά και μία μερίδα της κοινωνίας επηρεάζει τις λειτουργίες του)
Ομοσπονδιακή πολιτεία
Συνταγματική πολιτεία
Κοινοπολιτεία
Σοσιαλιστική πολιτεία
Θεοκρατία (Ιεροκρατία) (το κράτος αντλεί άμεσα και ρητά τη νομιμοποίησή του από κάποια θρησκεία)
Χαλιφάτο
Ισλαμική δημοκρατία
Σουλτανάτο
Φυλετισμός (το κράτος είναι οργανωμένο κατά φυλές)
Υ.Γ.
_ Γεια σας ψάχνω ένα βιβλίο αλλά δε θυμάμαι τον τίτλο. Γουλιέλμος... κάτι... Γουλιέλμος...
_ Τέλλος
_ Κρίμα. Θα πάω στο απέναντι βιβλιοπωλείο μήπως το έχουν
Υ.Υ.Γ.
Υ.Υ.Υ.Γ. Εσύ αν ήσουν πολίτευμα, ποιο πολίτευμα θα ήσουν;
Μόλις έχω σηκωθεί από τον ύπνο μου και κατευθύνομαι προς την κουζίνα να βάλω σοκολατένια δημητριακά και γάλα να ανοίξει το μάτι και τα λοιπά, -γιατί χωρίς σοκολατένια δημητριακά δεν ανοίγει το μάτι και μη μου μιλάτε για εμετικά του τύπου "αα αν δεν έχω πιει καφέ μη μου μιλάς" -Ουστ ρεμωρή απ' δω.
Στα μισά της διαδρομής ακούγεται ένας εκκωφαντικός ήχος.
"Να δεις που θα ακολουθήσει και ο γνωστός ήχος που συνοδεύει τη ρίψη βλήματος" σκέφτομαι και με έναν κάποιο χαριτωμένο πανικό τρέχω μέσα στο σπίτι να βρω που να χωθώ σε περίπτωση που, να έχω κάνει την προσπάθεια μου να επιβιώσω ρε παιδάκι μου.
Εν τέλει τα μαχητικά ήθελαν λέει, να βγουν φωτογραφίες με την Ακρόπολη λέει...
Τι να πω κι εγώ... Έβαλα τα δημητριακά και μία ακόμα υπέροχα χαοτική μέρα, ξεκίνησε.
Ο κόσμος με τρομάζει.
Πολύ.
Κι αυτοί κι αυτοί και οι αριστεροί και οι δεξιοί
και οι αναρχικοίστρατιωτάκια και οι "μύκονόοοοος"
και οι σελφιζ και οι θεοί σας και οι δαίμονές σας και η ανάγκη να είσαι μέρος ομάδας ή παγιδευμένος στο στενό εγώ σου που υπερπροβάλεις διαρκώς κι η φοραδά μας χέστηκε στ'αλώνι.
Και τα ψέματα. Και η εκούσια παρατεταμένη ακινησία.
Κι εγώ με τρομάζω. Κι εσύ, όσο πιο κοντά σε φέρνω, γιατί σου λείπει το μέτρον το άριστον. Κι όταν στέκεσαι κοντά στο σημείο αναφοράς με τρομάζεις γιατί είτε μου μοιάζεις πολύ, είτε δε μου μοιάζεις όσο θέλω. Κι όλο ξανά σε μία εβδομάδα από την αρχή.
Να βάλω μουσικούλα;
Υ.Γ. Η κυρία Μαστραλέξη, γιατί έχει στα ράφια της κουζίνας δίπλα στα φαγώσιμα τη βαφή για τα μαλλία;
Αλλόκοτα πράματα!
Υ.Υ.Γ Κι αυτός ο τύπος
κι ετούτες εδώ με τρομάζουν επίσης
Όταν κοιμάμαι μιλάω πολύ. Αυτό δεν είναι πάντα καλό!
Κάποιες φορές, όταν δεν κοιμάμαι, σε ανύποπτες στιγμές, σκέφτομαι φωναχτά "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ" και είναι οι στιγμές που αυτό, μου είπε κάτι.
Χωρίς ζόρι, κάτι από τον έξω κόσμο ήρθε σαν τεράστιος μαγνήτης και τράβηξε κάτι από τον μέσα κόσμο για να δώσει συνέχεια στο παραμύθι.
Και κάπου εκεί ξεκινάει μία κίνηση σα χορός, σα χείμαρρος.
Σαν την μπουκοφσκιά, που ο λαός γνώρισε μέσα από μία διαφήμιση -δυστυχώς ή ευτυχώς-
Αν δεν βγαίνει από μέσα σου ορμητικά σε πείσμα όλων, μην το κάνεις. Αν δε βγει απρόσκλητο από την καρδιά κι απ’ το μυαλό σου κι απ’ το στόμα κι απ’ τα σωθικά σου, μην το κάνεις. Αν κάθεσαι με τις ώρες και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου ή σκύβεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου ψάχνοντας βασανιστικά τις λέξεις, μην το κάνεις. Μην το κάνεις για τα λεφτά Ή για τη δόξα, Ας’ το καλύτερα. Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα σου φέρει γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις. Αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις. Αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις, τότε μην κάνεις. Αν προσπαθείς να γράψεις όπως άλλος, ξέχνα το. Ας το καλύτερα. Αν περιμένεις να βγει μουγκρίζοντας από μέσα σου, τότε περίμενε υπομονετικά. Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό, κάνε κάτι άλλο. Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου ή στην γκόμενά σου ή στον γκόμενό σου ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλον, δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας. Μην γίνεις σαν τόσους και τόσους γραφιάδες, μην γίνεις σαν κι αυτούς τους μύριους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς, μην γίνεις κουτός και πληκτικός και ξιπασμένος, μην αφήνεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει. Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν πνιγεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου. Μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς. Μην το κάνεις. Αν δεν εκτοξεύεται απ’ την ψυχή σου σαν πύραυλος, Ας το καλύτερα. Καν’ το μονάχα αν νιώσεις ότι το να μην το κάνεις Θα σε οδηγήσει στην τρέλα, στην αυτοκτονία ή στο φόνο. Αλλιώς, μην το κάνεις. Αν δεν νιώσεις ότι ο ήλιος μέσα σου σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις. Όταν έρθει στ’ αλήθεια η ώρα, κι αν έχεις το χάρισμα, θα συμβεί από μόνο του και θα συνεχίσει να συμβαίνει ώσπου να πεθάνεις ή ώσπου να πεθάνει εκείνο. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρξε.
Τσαρλς Μπουκόφσκι, Ώστε Θες να Γίνεις Συγγραφέας;
Με τις απαραίτητες προσθαφαιρέσεις καν'τε και ΄σεις λίγο Μπουκόφσκι δικό σας σήμερα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σας, συμφέρει.
Ευλόγησον.
Υ.Γ. Βέβαια κάποιες φορές, έρχονται και κάποια εξαιρετικά ερεθίσματα κατά τη διάρκεια του ύπνου. Προτείνουμε την τεχνική μπλοκάκικαιμολύβιδίπλαστομαξιλάρι έτσι ώστε τίποτα να μην πάει χαμένο.
Το πράμα τσίμπηθηκε από ΛΟΥΜΠΕΝΑΡΑ που τσιμπήθηκε από τον κύριο Αιμόφιλο που το ανέδειξε πριν.
Το πράμα σαλεύει και πρέπει να ταξιδέψει όσο το δυνατόν πιο μακριά.
Το πράμα έλαβε χώρα και χρειάζεται μεγάλο χώρο στα μπαλκόνια των εγκεφάλων-ρετιρέ, διότι κινδυνεύει να βρεθεί στο χαοτικό κενό του > ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙΑΥΤΟ
Υ.Γ.
Η τεράστια συγγραφική-δημοσιογραφική-σκηνοθετική-γραφιστική και όχι μόνο, ομάδα του
που; ΤΣΑ! μπλογκ, έχει μείνει παγωτό με τα παραπάνω
Υ.Υ.Γ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα-ΤΕΡΑΣ: προώθησης-διαφήμισης και οικονομικής διαχείρισης του μπλογκ για την τίμια, κομψή, ασταμάτητη και ανιδιοτελή προώθησή του
Υ.Υ.Υ.Γ
Όσοι έχουν θέμα με την άσκοπη ενωτίκευση, παρακαλώ όπως μας συγχωρέσουν
Υ.Υ.Υ΄Γ
Τέλος ευχαριστούμε θερμά τους αναγνώστες που μας στηρίζουν. Χωρίς αυτούς τους 2 άντε 3 το μπλογκ θα ήταν η απόλυτη αποτυχία δίχως κανέναν αναγνώστη...
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ
Μη φοβάστε λαέ με τα παραπάνω συγκινητικά. Δεν κλείνουμε. Απλά μετά από τέτοια πράματα, οφείλουμε ένα ευχαριστώ στον συνάνθρωπο και μία προσπάθεια να έρθουμε όλοι πιο κοντά
(αρκεί να μοσχομυρίζουμε)
Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ
Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
