Η αινιγματική ένταση του αέρα σε έναν κόσμο πίσω από τις λέξεις

 Ήξερες εσύ τι σημαίνει το «ρουξούνι»; Εγώ συνάντησα τη λέξη αυτή τις προάλλες! Από τις στιγμές που απολαμβάνω πιο πολύ, είναι όταν συναντώ νέες λέξεις! Έψαχνα λοιπόν τσαγιέρες στο διαδίκτυο και μία από δαύτες περηφανευόταν στην περιγραφή της, πως έχει τρύπα στο ρουξούνι! Και γιατί το να έχει μία τσαγιέρα τρύπα στο ρουξούνι είναι προτέρημα; Έψαξα λοιπόν πως η τρύπα αυτή εξομαλύνει τη ροή και στο τέλος η τσαγιέρα δε στάζει! Οπότε, σκέπτομαι τώρα, αν πάρω τσαγιέρα που έχει τρύπα στο ρουξούνι, θα σταματήσω τις πατέντες με τα λαστιχάκια και τα πετσετάκια στην άκρη του ρουξουνιού; Η γενική είναι ρουξουνίου ή ρουξουνιού; Στα αγγλικά, το ρουξούνι έχει μετάφραση; 

 Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα, να μεταφράσω κάποια κείμενα από εδώ στα εγγλέζικα και να τα ρίξω στο σαμπστακ. Ξεκάθαρα η τέχνη του λόγου μου δεν έχει βρει θερμή αγκαλιά επειδή δεν ξέρετε εσείς σε αυτή τη χώρα, ενώ στα άλλα έθνη ξέρουν, θα δεις! Γιατί αν δεν νοιάζει τον ξενόγλωσσο αναγνώστη ένα ρουξούνι κι ο Τάκης, τι νόημα έχει πια αυτή η ζωή; Ο λόγος μου είναι πυκνός, δαιδαλώδης συχνά, με πολλές αναφορές και χαριτωμενιές στην ελληνική γλώσσα, πολλή ποίηση κι αυτό κάνει αρκετά πιο δύσκολη την μετάφραση, το έργο. Χάνει αρκετές φορές τη δύναμή του το κείμενο έτσι, αλλά βρίσκω κι άλλη δύναμή εγώ, γιατί προφανώς το να είναι αυτό το πρόβλημά μου, μαλακώνει άλλα προβλήματα. Το ομολογώ. Η ζωή ο Γολιάθ κι εγώ ο Δαβίδ της πετάω με την σφεντόνα μου ποπκορν. Γελάει μαζί μου εκείνη και τι να κάνει, ανοίγει το στόμα να τα φάει, μην πέσει κανένα κάτω! Είναι καραμελωμένα. 

 Έψαχνα τσαγιέρα γιατί η Νώνη μου έσπασε το καπάκι του συνταγματάρχη Μουστάρδα. Καπάκι το λένε, ή λες να έχει κι αυτό κανένα περίεργο όνομα; Όταν μικρότερη είχε σπάσει την αγαπημένη μου μαύρη τσαγιέρα τη Μυστήρια, αποφάσισα πως θα ήταν καλή ιδέα να ανεβάσω τις υπόλοιπες στο πιο ψηλό σημείο τους σπιτιού. Δίδαγμα, όσο ψηλά κι αν βάλεις κάτι, όσο και να το προστατέψεις, πάντα κάτι μπορεί να το σπάσει! Και είναι εντάξει αυτό! Συμβαίνει! Τι κάνεις έπειτα; Εκεί φανερώνονται τα προτερήματά σου ή τα μειονεκτήματά σου. Ποια η αυταξία σου; Κοστίζει παραπάνω από κάποιο αντικείμενο; Σου κοστίζει πόσο να προσποιείσαι ότι δεν έχει σπάσει τίποτα; Σου κοστίζει πόσο να πιστεύεις ότι το σπασμένο δεν σε κόβει;

 Με τον Φοίβο τις προάλλες πήγαμε σπίτι του Γιούρα, είχαν δώσει ραντεβού να παίξουν. Μεγάλο μου πρόβλημα όταν τα παιδιά πάνε σε παιδικές χαρές, πάρτι, σπίτια, είναι οι γονείς. Αναγκαστικά πρέπει να κάνεις μία προσπάθεια ν' αλληλεπιδράσεις μαζί τους. Με ζορίζουν πια πολύ οι προσπάθειες. Θέλω όλα να κυλούν αβίαστα. Οι μεγάλοι προσποιούνται πως δεν είναι παιδιά πια κι αυτό με κάνει να πλήττω αφόρητα. Ωστόσο εκείνο το απόγευμα, ήμουν εγώ που δεν ήθελα να φύγω... Στις επισκέψεις σε άλλα σπίτια δε μου αρέσει ποτέ να πηγαίνω με άδεια χέρια! Κουβαλήσαμε λοιπόν τσαϊ και γλυκά γαριδάκια! Είπα στον Τζέντο και στην Ξένια να κάτσω μακριά τους γιατί είχα φάει μισό χωράφι σκόρδα και η κουβέντα κύλησε στα καρότα, στην εσένσια, σε γιαπωνέζικα μαντολίνα και σταμάτα τώρα οτιδήποτε κάνεις, η κουβέντα αποκάλυψε πως, δεν έχω καμία αδυναμία! Σου φανέρωσα τις προάλλες πως σιχαίνομαι τον κόλιανδρο, έγραψα κατά λέξη: Για να είμαι ωστόσο δίκαιη πέρα από άγρια, θα αποκαλύψω την αχίλλειο πτέρνα μου να σταθώ ίσα. Σιχαίνομαι τον κόλιανδρο. Μπορείς αν θες να με λυγίσεις, κόλιανδρο να με ταΐσεις. Ωστόσο, δε θα κρύψω πως ενώ έπινα τις προάλλες ένα ποτό που είχε μέσα πολύ αγγούρι, ανάμεσα σε δύο φίλες και περιτριγυρισμένη από πολύ κόλιανδρο, άρχισα να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι αλλάζουν κι ίσως κάποια μέρα, να μου τα σκάσει κάπως αλλιώς κι ο κόλιανδρος να μου αρέσει και τότε, ω παναγιά και δαίμονες, θα είμαι μάλλον ασταμάτητη. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που ο Τζέντο μου λέει πως βασικό μπαχαρικό της μαρκαφτσά είναι ο αποξηραμένος κόλιανδρος. Πάει μέχρι την κουζίνα και μου τον φέρνει να μυρίσω! Τέλος! Τρέμε τώρα. Τρέμε! Στο είπα, κάποια μέρα θα είμαι ασταμάτητη! Όχι μόνο αγαπούσα τον κόλιανδρο, ήταν αυτό που εξύψωνε τόσο την καροτοσαλάτα, αυτό που κυνηγούσα στο τέλος στο ζουμάκι. Διαφώνησα με τα φύλλα και πίστεψα πως δεν αγαπώ όλο το δέντρο; Δεν ήταν σοφό! Ήμουν βέβαιη πως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του επειδή με ξεγέλασε το πρόσωπό του; Κι από πότε εγώ κοιτάω κορυφή κι όχι ρίζες και σπόρους! Τι τραγικό; Τι τρομερό; Τι μαγικό; Τι ζωντανό;! 

 Πίσω στην παιδική χαρά η Νώνη και η Χαρά παίζουν παρέα! Η Χαρά έρχεται συχνά να με ρωτήσει τι να παίξουν για να μην τσακωθούν. Της εξηγώ πως σημασία έχει να είναι κουλ, αν νιώσουν ότι πάει για τσακωμό, ας πάρουν καλύτερα χρόνο και χώρο μακριά η μία από την άλλη. Μόνες τους θα το βρουν, ο χρόνος είναι σχετικός και τα λοιπά. Η Νώνη θέλει να πάρω τηλέφωνο τη μαμά του Μανώλη για να τον φέρει την παιδική χαρά. Της εξηγώ πως δεν επιθυμώ να επικοινωνήσω και πως μπορεί αν θέλει να τον καλέσει εκείνη. Η Χαρά την κοιτάει καλά καλά! Τη κάνει νοήματα με τα μάτια! Η Νώνη την καθησυχάζει! Της λέει «Τα συζητάω όλα με τη μαμά. Ξέρει πως ο Μανώλης είναι το αγόρι μου. Εξ' άλλου είναι ειδική στους έρωτες». Ζωή-Έλενα 0-2. Τσίμπα κι άλλα ποπ κορν ζωούλα! 

 Σε άλλες συγκλονιστικές διαπιστώσεις αυτής της εποχής, το μαγικό αντικουνουπικό μου ζει μονάχα έναν χρόνο. Τον επόμενο τα κουνούπια το κατουράνε το deet (άντε τώρα να μεταφράσεις στα εγγλέζικα το κουνούπι που κατουράει κάτι). Λαμπρό απωθητικό! Τι καλά θα ήταν να υπήρχαν κι άλλα εξίσου αποτελεσματικά απωθητικά σε μορφή σπρέι, ρολ ον κλπ! Θα πω κλισεδούρα τώρα, αλλά, για φαντάσουν αν υπήρχε «μαλακοαποθητικό», «ξινιολοαποθητικό», «βαρετογονεϊκοαποθητικόειδικόγιαπαιδικέςχαρές». Το καλοκαίρι, από το κωλοκαίρι και το καυλοκαίρι, ένα γράμμα απόσταση είναι εν τω μεταξύ! Γι' αυτό μπερδεύονται τόσο εύκολα να δεις! 

 Γραβιόλα! Άλλη μία λέξη που γνώρισα αυτές τις μέρες! Ένα υπέροχο νέο τσαϊ έχει μέσα γραβιόλα! Πως να στο κάνω εικόνα τώρα αυτό! Η γεύση του μοιάζει με ξαφνικά μηνύματα, απροσδόκητα, που μία αγγελική φωνή συνοδεύει με πιάνο ή κιθάρα τραγούδια και τα μοιράζεται μαζί σου. Από τον Λεωνίδα, τελικά μου αρέσουν και τα θαλασσινά σοκολατάκια. Σπίτι, στο μπάνιο, έφερα μία σανσεβιέρια και μία φτέρη. Δεν τους έχω δώσει ακόμα ονόματα. Η Νώνη είπε την σανσεβιέρια «σερίφη Αγαπούλα»... Δε μου αρέσει πολύ, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται! Ο πόθος μου πλέον είναι νεκρός. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια ριζούλα, αλλά θα ασχοληθώ με αυτό βαθύτερα μέσα στο καλοκαίρι, όταν αποφασίσω να αφήσω λίγο στην άκρη τις μεταφράσεις και να παίξω κηπουρική! 

 Οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν δραματικά τον ρόλο που παίζουν στις ζωές των άλλων. Κάποιοι οι άνθρωποι το αναγνωρίζουν και δυστυχώς το εκμεταλλεύονται. Το αποτύπωμα που αφήνει ο ένας στον άλλον, μπορεί να είναι επίσης τρομερά δυσανάλογο σε σχέση με τον πραγματικό χρόνο που πέρασαν μαζί. Μα ο χρόνος είναι σχετικός, έτσι; Η πραγματικότητα μπορεί να σκοτώσει τις θεωρίες. Στάσου; Ποιο ήταν το πείραμα; Που είναι το εργαστήριο υποθέσεων σε σχέση με την ξεραμένη λίμνη; Καλό καλοκαίρι!  

Υ.Γ. Καλά ε, έχω εντοπίσει έναν καφέ, φίλτρο(υ) μαγικό! Με σαβαγιάρ, μοσχοκάρυδο, πορτοκάλι και κρέμα γάλακτος. Μον μπλαν. Άσπρο βουνό εγγλέζε! Άσπρο γαλλικό βουνό! 

Υ.Υ.Γ. Άλλαξα μηχανή, δίσκο πλατό, ψυγείο, τρόμπα συμπλέκτη, μπαταρία. Τρέμε ξανά. Ροζ ιαπωνικό βουνό. Ασταμάτητη. Μα η ερώτηση είναι και θα είναι πάντα η ίδια, είναι ακόμη το ίδιο πλοίο; 

Υ.Υ.Υ.Γ. Τάκη, τώρα που γίνομαι ιντερνάσιοναλ αποτυχημένη συγγραφέας, δε θέλω να μου φοβάσαι πως θα σε ξεχάσω... Θα βρω τρόπο να μεταφράσω όλα σου τα ονόματα μία μέρα! Μπορεί να πέθανες δειλός στην πραγματική ζωή, αλλά μέσα στην τέχνη μου, το φινάλε σου θα είναι ένδοξο, εγώ το γράφω! Είμαι καλή στο γράψιμο. 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Πρώτη φορά γράφω ίσως υστερόγραφο για υστερόγραφο! Καλά σου πετάω εγώ με τσαχπινιά παραπάνω, αν το αμάξι μου είναι ακόμα το ίδιο «πλοίο». Καλά σου λέω για τον κόλιανδρο, τα φύλλα και τους σπόρους. Για τον χρόνο που αλλοιώνει τη σύσταση των πάντων, για νεκρούς πόθους, δυνάμεις, αδυναμίες κλπ. Εσύ, αν δεν συνάντησες ποτέ το φιλοσοφικό παράδοξο του πλοίου του Θησέα, θα ψυχανεμιστείς τάχα τα υψηλά μου τα νοήματα, ή θα νομίζεις πεζά πως γράφω ημερολόγια; Ή μήπως βρε σατανά, θα τ' αλλοιώσεις κι αυτά για να πείσεις; Ποιος νοιάζεται; Πάμε για τσαϊ! 

Το ερωτηματικό

  Άλλαξα εσκεμμένα σημειωματάριο. Αγόρασα ένα χαρούμενο, σαν καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα και κοκτέιλ. Του έβαλα και πολλά αυτοκολλητάκια. Έγραψα στην πρώτη σελίδα: Θα αφήσω το προηγούμενο το μαύρο. Ήρθε η ώρα να περάσω σε καινούργια εποχή. Λιγότερη ερμηνεία, λιγότερα «κλειδιά», περισσότερη ζωή. 

 Σκεφτόμουν ν' αγοράσω μία μεγάλη μηχανή τις προηγούμενες μέρες. Αποφάσισα να αφήσω τα υψηλά νοήματα για το μπλογκ μονάχα και πάνω μου να κουβαλάω απλά νοήματα. Είπα σε κάποιον έτσι,

_Είμαι η άσφαλτος, ψάχνω κάτι να με χαράξει. Μέσα απ' τα σπλάχνα μου να περάσει φως, που θα ακροβατεί πάνω σε λεπτό γυαλί. Κόλαση η Παναγία μας κι εμείς σταθήκαμε ορφανοί, για ακόμα μία Παρασκευή

εκείνος αποκρίθηκε, 

_Είμαι η άσφαλτος. Δε θα ανοίξω τα σπλάχνα μου σε προφήτες της αλλαγής. Πάντα μαύρο ήταν το χρώμα μου. 

 Γνωρίζαμε είμαι βέβαιη, τι εννοούσαμε, τι μας ενέπνευσε και πως κι οι δύο, ήμασταν απ' το ίδιο υλικό, ή αν μη τι άλλο έμοιαζε εκπληκτικά πολύ. Στ' αλήθεια όμως, ήμασταν εκτός από άσφαλτος κι ουρανός και τα χρώματα όλα. Εγώ μπορούσα να το δω, εκείνος δε με ενδιαφέρει πια καθόλου τι έκανε στη ζωή του, μα τον λυπάμαι. Ξέρεις, δεν έψαχνα κάτι απλώς να με χαράξει. Χάραζα και χαραζόμουν. Δεν ήμουν σε αναμονή. Ήμουν ζωντανή. Δεν ήθελα κάτι να φτάσει στα σπλάχνα μου φως, ήμουν το φως. Δεν ήθελα τίποτα να ακροβατεί σε νήματα γυαλιού γιατί όλα πατούσαν γερά το πόδι τους στη γη και φυσούσαν με σιγουριά περίσσια την καρδιά τους, σα σαπουνόφουσκες ως το διάστημα κι ως τα πέρατα της γης κι ως... Δεν πίστευα σε κόλαση, ήμουν αυτή. Καμία Παναγιά δεν είχα, ήμουν αυτή. Βλάσφημη κι ιερή την ίδια στιγμή. Δεν στάθηκα ορφανή ποτέ, γιατί δε με γέννησε σπέρμα και δε με ζέστανε μήτρα. Ξέρεις όμως κάτι; Στ' αλήθεια όμως, ψέμα εκεί δε χώραγε κανένα, ήταν Παρασκευή εκείνο το πρωινό! Κι έτσι άδραξα την μέρα και κάπως έτσι άλλαζα εποχή, αφήνοντας χώρο μονάχα σε ολόκληρους να πλησιάζουν τις ιστορίες μου. 

The shelter

 Η άνοιξη τελειώνει ξέρεις σε λίγες μέρες!... Νιώθω πιο όμορφα από ποτέ! Οριακά πορεύομαι πολύ καθαρά ξανά, αργά και με μελωδίες που μοιάζουν λίγο από το ordinary world των duran duran και λίγο από το fiels of gold του sting. Δυσκολεύομαι τρομερά να συγκεντρωθώ, δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να προσποιηθώ ότι συμβαίνει το αντίθετο. Σκέφτηκα πως ήρθε η στιγμή να αγοράσω μία μεγάλη μηχανή. Αλλάζω κινητήρα στο αμάξι. 

 Τις προάλλες έλαβα από έναν κύριο ένα δεκάλεπτο βίντεο με τίτλο: the dating advice that changed my life. Μία μέρα πριν από αυτό το τελευταίο όνομα που είχα στο μυαλό μου, ήταν του Κλαούζεβιτς. Άσε τον πλανήτη του Σουν Τζου, μου είπε ένας ναύαρχος, δίχως κουβέντα να μου πει. Βάλε μέσα στη συνταγή πολιτική, πραγματικότητα, λάσπη, φόβο, κακή επικοινωνία, ηλίθιο λοχαγό. Άσε πια την κομψότητα, βάλε τα μικρά πράγματα που τα γαμάνε όλα. Άσε την ποίηση, βάλε γερμανικά. Κι ενώ είχα αρχίσει να αλλάζω τη συνταγή, βρέθηκα την επόμενη να παρασύρομαι από μία σειρά δοκιμίων του Χενρικ Κάρλσον, που ψάχνει την Αλίκη! Έμπλεξα με νέα ονόματα, Γερτρούδη Στάιν, Άλις Τόλκας. 

 Η πραγματική αποδέσμευση λοιπόν, κατάλαβα βαθιά, πως είναι εντελώς αντιδραματική. Είναι αν θες, μία απλή ποιοτική σύγκριση. Ποια είναι τα ουσιαστικά κριτήρια αξίας για εμένα; Ω! Ωστέ έτσι λοιπόν! Ενδιαφέρον!.. Ας συναντηθούμε. 

Υ.Γ. Βρήκα ένα νέο σημείο στην πόλη που μπορώ να έρχομαι να διαβάζω, να γράφω, να πίνω τον καφέ μου, να σε σκέφτομαι. Έκατσα σε ένα τραπεζάκι, πλαϊ στο παράθυρο κι είχε δίπλα ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Έλεγε πως μπορούσες να πάρεις όποια ένιωθες πως χρειαζόσουν. Τράβηξα ένα «καταφύγιο». Έπειτα έλεγε να γράψεις την ιστορία σου... Πως να τα χωρέσω όσα έγιναν σε λίγες σελίδες χαρτί; Έγραψα έτσι μονάχα, για ποιο λόγο τράβηξα το «καταφύγιο», τι μου λείπει... Σε ευχαριστώ Κωνσταντίνα! Εγώ και το «καταφύγιο» θα μπούμε στη θάλασσα σε λίγο βαθιά! Τι κι αν φεύγω μακριά απ' τα λιμάνια; Εγώ ήμουν στ'αλήθεια και τα ρηχά και τ'ανοιχτά. Καταφύγιο δεν ήταν τελικά η βάρκα. Το καταφύγιο μου, ήταν ολάκερος ο ουρανός. 

Υ.Υ.Γ. Ο Χένρικ λέει σε κάποιο σημείο: Δείξε δημόσια το εσωτερικό του μυαλού σου, ώστε οι άνθρωποι να δουν αν θα ήθελαν να ζήσουν εκεί... 

Συνέχεια, ολόκληρη.

 Να περάσει η επόμενη καταστροφή παρακαλώ... Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω το δεύτερο φύλο της Σιμονίτσας. Ιδεάρα που είχα να το πάρω στα εγγλέζικα, ενώ πραγματικά θα με ζόριζε πολύ και στα ελληνικά. Ξάφνου βρέθηκα έτσι να μελετάω τι είναι ο νομιναλισμός και πως θα χώσω λέξεις όπως τροτσκίστρια και προλεταριάτο δίχως α. να σκεφτούν ότι, κουβαλάω μαζί τον οδηγητή ή β. ότι, πίνω ντρόγκια. Ζημιά σου λέω. Δεν ξέρω από ποια πλευρά να το αγκαλιάσω το όλο έργο πια... Ικανότητας; Δευτέρα το λέω, Τρίτη το κάνω, συμβαίνει. Μεταφυσικό; Μπα... Αν και σου λέω πως είμαι μάγισσα, το σύμπαν μαριονέτα μου και τ' αόρατα τα νήματά μου και δεν με πιστεύεις. Μάλλον δεν μπορώ ούτε εγώ, να χαθώ πλήρως σε αυτή την αυταπάτη. Τι να είναι λοιπόν; 

 Τις επόμενες μέρες θα χωρίσω επαγγελματικά. Ζήτησα λίγο χρόνο να σκεφτώ, δύο εβδομάδες τα δεδομένα μου, ενώ στην πραγματικότητα τα δεδομένα μου τα έχω ζυγίσει πριν καν αυτά προκύψουν. Χρειάζομαι αυτόν τον χρόνο για να μην πληγώσω κι όχι να μην πληγωθώ. Σαν να υπάρχει ένας άνδρας, η ζωή μου αυτή τη στιγμή, απέναντί μου, που με κοιτάει τάχα βουρκωμένος στα μάτια και ψελλίζει τάχα ξαφνιασμένος «ποιος σε διεκδικεί;» μετά από διακόσια χρόνια κακής συμπεριφοράς... Εγώ η μάγισσα που παίζω εκατό χρόνια άμυνα ωστόσο, ο μόνος που σήμερα ίσως δεν με διεκδικεί, είναι ο παράδεισος. Έτσι θέλω να του απαντήσω, αλλά σιωπώ. Άσε που φουντώνω Σιμονίτσα μου με την δομή του ερωτήματος, τι είμαι; Κτήμα; He is the object, she is the subject.

 Με την Σιμόν λοιπόν επαναπρογραμματίζω την αντίληψη μου σε σχέση με το τι ορίζει ο κόσμος, πως ορίζεται το πλαίσιο και πως ορίζομαι εγώ μέσα από αυτόν, μέσα σε αυτό. Επικίνδυνο εγχειρίδιο εξουσίας αυτή τη στιγμή κι όχι φιλοσοφία στ' αλήθεια. Γυαλιά για να βλέπω το παιγνίδι πίσω από το παιγνίδι και ασπίδα για να μην χρειάζεται να κερδίσω πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να παίξω καν. Τακτική που όντως είχα ωστόσο, κάπως άγουρα, δίχως να έχει όνομα. 

  Τον προηγούμενο μήνα έστειλα δύο μηνύματα, που μέσα περιείχε το καθένα, μία λέξη με κεφαλαία γράμματα. Κατάλαβα ότι ίσως πια, είναι αυτό η πιο ακραία έκφραση ταραχής που μπορεί να μου συμβεί και με ερωτεύομαι έτσι ξανά και ξανά. Κι αναρωτιούνται... Πως; Και λάμπω, αδιάκοπα σαν να είμαι όντως ερωτευμένη! Και θα σας πω!... Μία ημέρα, υπόσχομαι να σας τα πω όλα! Δεν έχω οριακά τίποτα να κρύψω. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας... Για να μην σε αγγίζει καμία ταραχή, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου και να κινείσαι στα νερά της αλήθειας σου, με όσο το δυνατόν λιγότερη δειλία. Το πως θα είσαι αν αλλιώς σαλπάρεις, δε με αφορά, μα φαίνεται να ξέρεις... Σα να μην είσαι καθόλου ερωτευμένος... Το αντίθετο του λάμπω. 

 Λάμπω, λάμπω, λαμπάντα. Έτσι θα κλείσω. Πηγαίνουμε με την Νώνη σε ένα παιδικό πάρτι προψές. Το πάρτι θα γινόταν σε ντισκοτέκ! Μου λέει η Νώνη καθ' οδόν «φτάνουμε μαμά στην μπισκοτέκ;». Κι έτσι αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά μου! Μικρό, μοσχοβολά κούκιζ και άλλα δύο-τρία είδη, λίγα και καλά. Ντισκομπάλες, καθρέπτες, ντίσκο μουσική δυνατή! Κάπου προς κέντρο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πάρτι, ενώ στέλνω κάπου φωτογραφία από τις ντισκομπάλες στο ταβάνι και διαβάζω πολύ διακριτικά οριακά κρυμμένο το second sex μην με πουν και το κορίτσι σκάνδαλο, έρχεται και με τραβάει να χορέψουμε. Παίζει λαμπάντα. Την σηκώνω στην αγκαλιά μου και στροβιλιζόμαστε. Θυμάμαι πως μικρή, πριν τις εφαρμογές που αναγνωρίζουν ποιο τραγούδι ακούγεται, πριν το ίντερνετ για να βρεις τους στίχους, έχω προλάβει να ηχογραφήσω την λαμπάντα. Κάτι δημιουργούσε μέσα μου, σαν ηλιοβασίλεμα χαρούμενης μέρας. Από το ράδιο σε μία κασέτα! Θυμάμαι να προσπαθώ να βγάλω τους ήχους εξ ακοής. Σολ αλτουσι φορ ιν κιεμ ουντζια σονια αλφε σορα. Κιε ρουμντζια νον σοπι κουιλα. Αχε κορτντασεν ουν βαι κον τσεφον. Παε εσπερερε κοντραααααααααα. Μάντεψτε ποια σκληρή καριόλα ψιλοβούρκωσε, μα συνέχισε να χορεύει με μία σκληρότερη αγκαλιά! 

Υ.Γ. Όχι δεν έχω ηρεμήσει ακόμα με το ερ φράιερ! Βρήκα πρόσφατα τα αυγά! 150 βαθμοί, 13 λεπτά! Κι έτσι βρήκα πως να τα μαρινάρω για να γίνονται ράμεν αυγά. Ψησ΄τα για αρχή στα 10 με 11 λεπτά, θα σου δώσω περισσότερες οδηγίες αργότερα! 

Υ.Υ.Γ. Αν θες κάποτε να πληγωθείς όντως πολύ, πες μου να σου πω την ιστορία με τους σταθμούς Α, Β και Γ. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Μην με φοβάσαι. Ποτέ δεν μπέρδεψα την διαύγεια με παντοδυναμία, μην το κάνεις ούτε εσύ, σε παρακαλώ. 

Κριστάλ νουάρ

 Εντάξει, ίσως είμαι έτοιμη γι' αυτό. Τι κακό μπορεί να κάνει άλλωστε μία απαλή αναφορά; Να σου πω πριν σου πω οτιδήποτε ότι ξέχασα τον κωδικό για να ανοίξω το λαπτοπ μου. Κάτι που κάνω τόσες φορές, μηχανικά, είναι σα να σβήστηκε στιγμιαία από το μυαλό μου. Ω, κουρασμένο μου μυαλό! Δεν είναι πως τον ξέχασα εντελώς, αλλά να, δε θυμόμουν λεπτομέρειες. Σημαντικές οι λεπτομέρειες λες; 

 Είμαι σε άρρωστη μα πλήρως λειτουργική φάση τις τελευταίες σαρανταπέντε μέρες τουλάχιστον. Δεν είναι πως είμαι εντελώς άρρωστη, αλλά δεν είμαι και καλά. Έκανα όλα τα τεστ των ιώσεων που θα μπορούσα να έχω και δεν είχα καμία. Πήρα από μόνη μου αντιβίωση, πράγμα που κορόιδευα στην προηγούμενή μου ζωή. Τώρα σαν γνήσιο βλαμμένο, έκανα μόνη μου διάγνωση, έψαξα και βρήκα χάπια και τα κούμπωσα. Νομίζω πως τα κατάφερα, μα όχι εντελώς. Τώρα ή δεν πήρα τη σωστή, ή δεν πήρα αρκετή; Λίγες μέρες μετά, τσουπ ξανά χάλια! Νομίζω όσο μεγαλώνω εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου, παρά τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων και των γιατρών. Έλα όμως που φτάνει η στιγμή που πρέπει να ακουμπήσει κάποια λίγη εμπιστοσύνη κι αλλού, γιατί αλλιώς δεν προχωράς...

 Κάπου στο μεσοδιάστημα που με γιάτρεψα, περνάει από το γήπεδο μπροστά μου μία μαμά. Εκτός από αποτυχίες, περιπέτειες και θησαυρούς, κυνηγάω και μυρωδιές. Αν κάτι ερεθίσει την μύτη μου, πρέπει να μάθω τι είναι. Συμβαίνει με όλες τις αισθήσεις μου, αλλά η όσφρηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μου. Ορμάω λοιπόν, τη σταματάω και τη ρωτάω τι είναι αυτό που σκορπίζει στο διάβα της. Μου δίνει όνομα και το σημείο που θα βρω την μυρωδιά και ξεκινάω το κυνήγι! 

 Πρόσεχε τώρα το πρώτο πρόβλημα που προκύπτει. Είμαι ξεκάθαρα κυνηγός. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω λίγες διακοπές, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι η παλιά μου τέχνη δύσκολα μπορεί να παραγκωνιστεί. Επίσης ούσα μία πολύ καλή και σκληρή κυνηγός, δεν απολαμβάνω να βλέπω θηράματα στον καθρέπτη μου. Απολαμβάνω μία καλή σκακιστική παρτίδα με ίσους και μεγαλύτερους ομοϊδεάτες. Κυνηγώ στην πραγματικότητα κυνηγούς! Έτσι το να είναι οι αισθήσεις μου μουδιασμένες και κυρίως η όσφρηση, ω τι καταστροφές μπορεί να φέρει! 

 Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα! Κι αυτό θα το αφήσω έτσι ξερό προς το παρόν. Αλλαγή παραγράφου. 

 Ξεκίνησα να κυνηγάω ξανά και ήχους. Οι ήχοι αυτής της περιόδου, μοιάζουν όντως με άνοιξη, δίχως πρόβλημα! Δεν θα το πιστέψεις, αλλά ενώ πλέον μέσα μου όλα είναι καθαρά και σε τάξη το πρακτικό χάος που με περιβάλει με κάνει να ανησυχώ ότι οι αντοχές μου δεν έχουν πάτο! Βέβαια ίσως αυτό με αρρωσταίνει, ε και φτάνει, αρκετά! Πρέπει να σταματήσει. 

 Όχι. Δε βιάζομαι να γράψω. Δε θα γράψω πως πήγα να αγοράσω στα εγγλέζικα την τέχνη του πολέμου κι αυτή τη φορά βρέθηκα με το "how to spot a fascist" και "the second sex" στην έξοδο. Λες να έφταιγε που δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα; Λες να φταίει η δειλιά; Λες να φταίει πως κάποιος δεν είναι ικανός να σταθεί και να δημιουργήσει; Λες να φταίει το ότι κάποιος είναι ικανός να δημιουργήσει, μα δεν μπορεί να σταθεί; Λες να φταίει αυτός που δεν φεύγει; Τι τάχα φταίει που χάνω τις αισθήσεις μου; 

 Αλλάζω κινητήρα. Ωστόσο θέλω να κάτσω να διαβάσω ξανά κυρίως από το σημείο που έγινε καλοκαίρι πέρσι, να δω, να με κατανοήσω...

Αδικία στον παράδεισο

 Εμπρός λοιπόν κενή σελίδα! Τρόμαξέ με! Σαν θρασύδειλο πλάσμα κοίταζέ με. Περιμένεις να φοβηθώ, αλλά εσύ πρώτα φοβάσαι. Κοίτα όμως που δεν θέλω, μήτε ποτέ μου θέλησα να γράψω κάτι καλό... Να γράψω κάτι ζωντανό θέλω, γι' αυτό με φοβάσαι. Στραβό ας είναι, άσχημο, ντροπιαστικό, μισοψημένο... Το τίποτα το πάτωμα μου και το λίγο μου η πόρτα μου η πρώτη. Δε θέλω να γυαλίζω, δε θέλω να σε νικήσω, δε θέλω να σβήσω και νομίζω πως ούτε τέχνη θέλω να πλάσω πια. Θέλω βία και τακούνια. Κοίταξα εξ' άλλου τα χέρια μου πριν λίγα λεπτά και καθώς τα έτριψα μεταξύ τους, δε θα το πιστέψεις, μα σπίθες πετάχτηκαν στον αέρα! 

 Σήμερα έχει ήλιο. Στον ήλιο σε γράφω. Χθες είχε βροχή, η βροχή με χαϊδεύει κι έτσι σε γράφω ξανά. Αύριο ούτε τι θα έχει ξέρω, ούτε τι θα έχει θέλω να μάθω. Πάλι εγώ θα σε γράψω. Δεν έχω μπλοκάρισμα, έλεγχο έχω, υπερεκπαιδευμένο φίλτρο, σύστημα αποστείρωσης, μα πια δεν τα θέλω. Κάθομαι τόση ώρα και σε κοιτάζω και μετρώ. Τι μετρώ; Δε χρειάζομαι εισαγωγές, ωραιοποιήσεις και εικόνες. Μία χρήσιμη αλήθεια χρειάζομαι. Όχι ποιητική, όχι όμορφη. 

 Τέλος. Δεν γράφω βιβλίο. Τον πάγο σπάω. Σου ακούγεται ξερό; Καλό! Θα έρθει το συναίσθημα μετά. Η ακρίβεια το φέρνει, γιατί αν έρθει από πριν, σπέρνει χαλασμό. Έτσι λέω τώρα. Έχει ήλιο σου είπα... Φαίνομαι. Να δούμε, θα με αναγνωρίσεις; Θα σε αναγνωρίσω εγώ; Ευλογία να μη θέλω να πάρω πίσω ό,τι γράφω! Καταθέτω βλέπεις, γι' αυτό. Το σωστό αφήγημα δε θέλει βιτρίνα. Θέλει ανάσα, ρυθμό. Για να μην μπορώ να τα πάρω πίσω. Να απογυμνωθεί έτσι το ψέμα. Να δεσμεύομαι ως άνθρωπος πως ελεύθερη είμαι, πυξίδα έχω, γυμνή μπορώ να στέκομαι. Ακόμα! 

 Τι όχι τέλος; Είμαι εκεί ξανά που δεν θέλω να είμαι; Ο μηχανισμός είναι ενεργοποιημένος πάλι; Δεν βλέπει όνειρα γλυκά; Ήρθε η ώρα να μείνει κάτι εκτεθειμένο; Κάτι που με προδίδει; Αυτό που αποφεύγω να πω είναι ότι... Αν το πω θα φανεί πως... Κι αυτό δεν το αντέχω γιατί... Δεν το αντέχω; Πάλι πίστεψες πως με τρόμαξες; Η βία μου είναι «καλλιγραφημένη» λες και η έκθεσή μου «αισθητική» τάχα κι όχι πραγματική... 

 Οι δεξιότητές μου δουλεύουν εναντίον μου. Το νιώθω. Αποφεύγω. Το νιώθεις. Θα πάψω να εξηγώ. Θα πάψω να υπερασπίζομαι. Θα βγω από το κομψό μου καταφύγιο. Θα πάψω να το λέω κι αν το εννοώ θα αποδειχθεί στην επόμενη γραμμή. Δε με συμφέρει να υπάρχει το γνωρίζω. Τελείωσε η πρόβα. Είμαι πια ένα βήμα πριν. Γράφω καλύτερα. Το νιώθω. Δεν γράφω πιο επικίνδυνα. Τέλος το θέατρο. Το νιώθεις; Ας πλησιάσουμε αριστουργηματικά στην αλήθεια για να την ακυρώσουμε πριν καν εμφανιστεί. Άλλοθι κύριοι δικασταί. Ένοχη. Αλήθεια. Ακίνητη. 

Μικρές καταχωρήσεις ρυθμού

 Δεν έφυγε ο Μάρτης τελικά. Δεν τον έδιωξα. Την τελευταία εβδομάδα είναι βροχερός και συννεφιασμένος και υπήρχε σκόνη και μουντάδα. Που σημαίνει ότι μου άρεσε πολύ ο καιρός! Έχω πάρει ένα πολύ ωραίο καινούργιο μπουφάν, που ενώ είναι πολύ λεπτό, είναι πάρα πολύ ζεστό! Υπόσχεται ότι μέχρι και τους -14°C εγώ θα είμαι εντάξει! Είναι κατασκευασμένο από ένα υλικό που χρησιμοποιούν σε διαστημικές στολές! Με προστατεύει λέει κι από μία δυνατή βροχή! Και σε ρωτάω, είμαι τώρα πλέον καλά θωρακισμένη; 

 Για να διασφαλίσω την επιτυχία, αγόρασα και τον «μύθο του Σίσυφου» του Καμύ, τους «νεκρούς» του Τζόις, μερικούς «τυράννων μονόλογους» του Τουέιν και τον «άνθρωπο που ήθελε ν' αλλάξει τον κόσμο» του Έσσε. Δεν ξέρω πως πήγαν εκεί τα πράγματα, διότι εγώ πήγαινα για ένα ακόμα «ιστορίες να σκεφτείς» του Μπουκαϊ, να το δωρίσω σε κάποιον άλλον ξανά και τις «λευκές νύχτες» να τις δωρίσω σε εμένα. 

 Κουβάλησα μαζί μου για αρχή τους «νεκρούς». Πάντα υπάρχει στην τσάντα μου δικό μου έργο και πάντα τον τελευταίο καιρό «η τέχνη του πολέμου». Σήκωσε πριν λίγο η Όλγα την τσάντα μου και με ρώτησε τι κουβαλάω πρωί πρωί! Συχνή απορία όσων σηκώνουν την τσάντα μου. Άντε τώρα να τους εξηγήσεις... Άντε να καταλάβουν ότι στην πραγματικότητα η τσάντα μου είναι πανάλαφρη σε σχέση με τα κατά τα άλλα αόρατα βάρη στους ώμους μου. Πιο συγκεκριμένα, πως αν δεν υπήρχε αυτό, το μεγάλο βάρος της τσάντας, τότε το αόρατο βάρος θα ήταν αληθινά ασήκωτο. 

 Λες να επηρεαστώ από τους «νεκρούς»; Λες να έχει κι άλλο αυτός ο Μάρτης;  

Γλωσσοπίεστρο

 Λοιπόν άκου άκου, έχω πάρει τη μικρή προχθές να της πω τα ευχάριστα μου νέα. Η μικρή ήταν σε ένα γήπεδο, σε κάτι κερκίδες. Εγώ στο μαγαζί. Της λέω λοιπόν, «Νωνάρα, έχω μια ζωή που δεν μπορώ να κουμαντάρω, λες θα με αγαπάς και να μην τα καταφέρω, λέω σε πιστεύω, αλλά δε θα το ρισκάρω. Γράφω στίχους Νώνη, να σου δώσω την ελπίδα. Άντε σήκω πάμε πάνω, πάνω Νώνη πάνω. Δίνω τη ζωή μου κάθε μέρα Νώνη, τι περίμενες να κάνω; Όλα θα τα χάσω κάποια μέρα μα κι αυτό είναι στο πλάνο, είμαι τόσο μακριά από τον στόχο μου Νώνη, αλλά πίστεψέ με, φτάνω, μέχρι να βρούμε ουρανό! Νώνη, Δευτέρα το φαντάστηκα, Τρίτη τ' οραματίστηκα, την Τετάρτη το 'βαλα στον νου, πειραματίστηκα. Την Πέμπτη δεν κατάφερα τίποτα και τσαντίστηκα και την Παρασκευή απελπίστηκα. Το Σάββατο με βρήκες και μπροστά μου είχα ανηφόρα, μα να τα παρατήσω όλα δεν ήταν η ώρα. Κι αυτό είναι το μήνυμα που ήθελα ν' αφήσω, Νώνη, πριν να ξημερώσει η Κυριακή θα είμαι πίσω! Νώνη, λέν' πως έχω γίνει βαρετή. Δεν παίζω. Πάλι κάτι δεν κατάλαβαν καλά. Ώρες ώρες παιδί μου, θέλω να διαγράψω τα πάντα, να το ζήσω ξανά... Μπαίνω στον χώρο σαν να 'μαι ο Daddy Yankee, ένας τύπος στο φανάρι λέει «τρέξ' το, ρε μαγκάκι». Σ' αναμμένα κάρβουνα σαν να 'μαι κασκαντέρ, πέτα με παντού και θα σταθώ σαν μπαλαντέρ κι ό,τι πατώ, σκοτώνω, φταίει το mentalité. Νώνη, δε σταματάω, δε σταματάω, όλα είναι πιθανά για 'μένα. Νώνη, έχω μια ιδέα, να τη βάλω; Θα τη βάλω, Νώνη, θα τη βάλω! Πάει κι άλλο! Άντε, κάν' το και εσύ. Νώνη, φαντάζεσαι να παίξουμε σε γήπεδο; Νώνη, έγινε δέκα χρόνια μετά. Από μικρό παιδί έχω ετοιμάσει όλο το πλάνο. Αν πρέπει να γίνει, θα βρω τρόπο να το κάνω. Νωνάρα, μην ψαρώνεις, πάντα έχει κάτι παραπάνω. Πέρα από τα φράγκα ξέρω κάτι παραπάνω, πέρα από τη φήμη υπάρχει κάτι παραπάνω... Νώνη ξέρεις μεγάλωσα στον δρόμο και μιλάω για όσα κάνω. Έχω περάσει βροχές, φωτιές... Ξέρω πού θα πάω, είμαι λύκος στην αγέλη, είμαι ο Niccolo Machiavelli κι έχω μια καρδιά που συγχωρεί, μα κάποτε δε θέλει. Νώνη, τι απ' όλ' αυτά κρύβει το νόημα εν τέλει;»

 Το αστείο είναι ότι το παιδί, στις παύσεις μου, έμπαινε κανονικά και μου απαντούσε! Με όλους τους παραπάνω στίχους του Μπλάντι, εμείς κάναμε έναν επικό διάλογο και της είπα σχεδόν ακριβώς όλα αυτά, όλη την χαρά και την ικανοποίηση που αισθανόμουν. Την ρωτάω στο τέλος «Που είσαι;» και μου λέει «Έχω ανέβει πάνω πάνω στις κερκίδες μαμά» «Γιατί είσαι πάνω Νωνάκι;» «Μαμά, εσύ τόση ώρα δε μου λες να πάμε πάνω;» 

 Το παιδί αυτό, κάπου εδώ να πω ότι, μου κάνει προχθές ενώ μελετούσαμε τους «ένοχους κι αθώους» των ΛΤ, «μαμά αυτό στο αφιερώνω» αναφερόμενη στο «γη και νερό». Το παιδί το άλλο μπασάρει τη φωνή του να τραγουδήσει «Δεν θα φύγουμε απ' το κόσμο αυτό ποτέ, ποτέ κι όσο ζούμε θα το φτάνουμε στο τέρμα ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΟΥ. Μα δεν έμαθα απ' τα λάθη μου ποτέ, ΠΟΤΕ, θα γυρνάμε μέρα νύχτα μέρα με σπασμένα φρένα!» Καλά τα μεγαλώνω μωρέ, ευχαριστώ, εσείς; Τα ξυπνάω με πασοκ, τα κοιμίζω με Σουν Τζου.

 Προσπαθώ κατά τα άλλα, πολύ σκληρά αλήθεια, αλλά θα τα καταφέρω, να επαναφέρω το μυαλό μου σε σοβαρά προβλήματα αυτής της ζωής όπως π.χ. στην υπερ-αποικία μυρμηγκιών στην οποία πάνω είναι χτισμένο το σπίτι μου. Έχω βρει τρόπο για να μην πλησιάζουν το διαμέρισμά μας. Η λογική λέει πως αυτό αρκεί. Εξ' άλλου, άμα κηρύξω γενικό πόλεμο, το πιθανότερο είναι ότι θα ενδυναμώσω αργά ή γρήγορα τον «εχθρό» κι έπειτα θα βάλω στην δίνη και το κατά τα άλλα ατάραχο σπίτι μου. Ο εχθρός από την άλλη, δεν είναι πραγματικά εχθρός, καθότι από μικρή θαύμαζα πολύ αυτά τα πλάσματα και τις ικανότητές τους. Βέβαια, κόντρα στην λογική, υπάρχει το συναίσθημα. Η ιδέα να γεμίσω τις κολόνες του δρόμου μου με αφισάκια, που θα ενημερώνουν και συσπειρώνουν μαχητές, ενάντια στην υπερ-αποικία, με κάνει να τρίβω τα χέρια από χαρά, στη σκέψη του να τρώω το καλοκαιράκι στο μπαλκόνι λιόσπορους και να βλέπω ανθρώπους να διαβάζουν το ανώνυμο σάλπισμα της εξέγερσης! Θα μπορούσα μάλιστα να καλέσω κόσμο και σε κάποια συνέλευση. Θα πάω κι εγώ εκεί. Σιωπηλή. Θα τους ακούσω να μιλούν. Έπειτα η ιστορία θα επαναληφθεί... Πότε άλλωστε έγινε κάτι διαφορετικά; 

 Σκεπτόμενη όλο το παραπάνω, προέκυψε το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, που μπορώ να ταϊσω τον εγκέφαλό μου, προσπαθώντας έτσι να ξεχάσω τα μικρά, αληθινά μου προβλήματα. Το όνομα του δρόμου μου! Το όνομα της οδού που μένω, που οι κολόνες της θα φιλοξενήσουν το κάλεσμα της φωτιάς μου, ενάντια στην υπερ-αποικία, είναι λάθος περασμένο στους χάρτες! Έχουν αλλάξει στον άνθρωπο όλο του το μικρό όνομα! Μη φανταστείτε ότι δεν έχω ήδη προσπαθήσει, να βάλω μία τάξη, στέλνοντας στην γοογκλε φωτογραφία από την ταμπέλα, που φαίνεται όλο το αληθινό όνομά του. Κατάφερα μονάχα να κρατήσουν το αρχικό γράμμα του ονόματος, που είναι ίδιο με το λάθος και το επίθετό του... Οπότε, οι κολόνες θα γεμίσουν ξανά αφισάκια, που θα εξηγούν την κατάσταση κι όλο το μπέρδεμα που προκύπτει σε ταχυδρομεία, διανομείς και ιστορία, με αυτή την επαίσχυντη κι αυθαίρετη αλλαγή. 

 Φτάνω έτσι, στον τρίτο προβληματισμό που κατάφερα να γεννήσω. Ποιο από τα δύο πρέπει να συμβεί πρώτα; Οι αφίσες για την υπερ-αποικία ή οι αφίσες για το όνομα; Αξίζει να παρακολουθήσω στενά τις αντιδράσεις του κόσμου για την τέρψη μου ή να αφήσω τον σπόρο μου να φυτρώσει στη ζούγκλα ανεξέλεγκτα και να μείνει στην φαντασία μου όλη η μέση της ιστορίας; 

 Τσάγαλα ακόμα δεν βρήκα. Όχι ότι έψαξα. Τι; Προσηλυτίζω τα παιδιά στο άθλημα; Γιατί; Επειδή λέω στον μικρό ότι, αντί για Σπαϊντερμαν και Σουπερμαν, μπορεί να γίνειν Γκάσμαν; Τι; Τα γήπεδα είναι για αλήτες; Η μικρή προχθές στο σχολείο που κάνανε λεξούλες απο ΤΣ, πρώτη λέξη που σκέφτηκε να πει ήταν το «τσαπού», έτσι ποδανά, κομψά, για λίγους... Η δασκάλα λέει ότι της αρέσουν κάτι τέτοια, κάνουν καλύτερη τη ζωή της! Οι ειδικοί μίλησαν. Ορίστε! Μην ξανακράξω τώρα την άδεια την βιτρίνα σας και τα γεμάτα στόματά σας κι υποσχέθηκα ότι μόνο με τα σωστά ονόματα και τις σοβαρές μάχες θα ασχολούμαι πλέον... 

 Φεύγει ο Μάρτης. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω πριν τον Απρίλη. Δεν μπορώ να γεννήσω πολλά άσχετα, όσο δεν μπορώ να ονοματίσω και καθορίσω τα σχετικά. Ξέρεις, σαν τον δρόμο, όποιος ελέγχει τ' όνομα, ελέγχει την αφήγηση. Ίσως βέβαια, υποψιάζεσαι πως, όποιος υποτιμάει τ' οργανωμένο παραλήρημα, ως «άσχετο», ίσως κάνει λάθος εν τέλει. Προσπαθώ όπως βλέπεις... Θα τα καταφέρω, λέω. Λίγο με πλάγια επεισόδια, λίγο με ποιητικές εκτροπές, λίγο πολύ, με όλα τα όπλα μου, τα υποκατάστατα ελέγχου. Ένας μηχανισμός είναι άλλωστε, μέχρι να βρω το σωστό σύνθημα. Για όσο μου κάνω ΚΑΡΠΑ. 

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει στίχους από τα τραγούδια 1. Πάνω και 2. Τον κόσμο γυρίζω, από Bloody Hawk 

Υ.Υ.Γ. Όπως το έγραψα στην ομαδική της ομάδας, είναι όλο το έργο. Παίζουμε εκτός κάπου μακριά την Κυριακή, οπότε ενημερώνω, «Θα έχω αμάξι, ροζ και θα ακούτε πιθανότατα ραπ (συγκεκριμένα τον νέο δίσκο από ΛΤ). Θέλω 2 ή 3 στριμωγμένους πίσω. Άτομα με χιούμορ, χαλαρούς, ίσως μιλήσουμε για λογοτεχνία. Αν δεν σας αρέσουν οι μουσικές μου επιλογές, μπορείτε να έχετε ακουστικά. Αν έχω καημούς μπορεί να βάλω βαριά λαϊκα, δίχως προειδοποιήση ή κλασική (τα χιτς, όχι τίποτα περίεργα). Θα έχω σοκοφρετάκια. Έχω παιδικές ασφάλειες στα πίσω καθίσματα, δεν μπορείτε να αποδράσετε εύκολα.» Κι είναι ακριβώς έτσι γαμώτο γενικά, είμαι απολύτως σαφής και ξεκάθαρη πάντα. Δεν καταλαβαίνω... 

Υ.Υ.Υ.Γ. Ακόμα δεν έχω βρει την τέλεια συνταγή για μπράουνι, αλλά είμαι κοντά! Φτιάχνω όμως εκπληκτικά μπρόκολα με τυρί, σκόρδο και κάπως καυτεροταχπίνικα. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΡΟΚΟΛΟ ΜΠΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ; 

Το αερόστατο

 Ένιωθα τόσο καιρό πως έχω ένα ιδιαίτερο χάρισμα στη γραφή. Ένιωθα πως μπορούσα να πιάσω μία φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια, μιαν αφορμή και να την ανοίξω σαν συρτάρι που κρύβει μέσα της ολόκληρο σύμπαν. Ένιωθα... 

 Τις μικρές ρωγμές της πραγματικότητας τις έκανα «τέχνη». Αυτό, ήταν σαν μία υπερδύναμή μου, που μπορούσε βασικά ν' αλλάξει αληθινά και τις γύρω πραγματικότητες που συναντούσα κι ο όρος «πραγματικότητα» πια, να μην είχε φορτική, κάπως κακή χροιά. Να μην έπρεπε να «ξεφύγεις». Η πραγματικότητα μου, η δική μου, ήταν ένα αδιάκοπο ταξίδι σε νερά απόλαυσης και πληρότητας! Μία πραγματικότητα δομημένη έτσι ώστε να είναι νίκη, όχι φαινομενική, ουσιαστική. 

 Ναι... και μετά ξύπνησα. Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα. Γράφω καιρό πια μαλακίες. Πόσο θέλω να γράψω με την καρδιά μου ξανά. Να βρω «έρωτα» τόσο μεγάλο, ν' ανοίξω ξανά τον φακό. Να καταγράψω και να καταγραφώ. 

 Τώρα που έπνιξα τον ρομαντισμό κι έμαθα πια να πνίγω, τώρα που τόλμησα κι έμαθα πια να τολμώ... Τώρα τι κάνω; Λάθος δε διάβασα, μα μήτε σωστή φαίνεται πως ήμουν τελικά. Σταθήκαμε αντάμα είναι γεγονός. Τώρα πως να είμαι κυνική, αφού τ' αδύνατα γινήκανε δυνατά; Τώρα όμως, πως να συνεχίσω που σαν λίμνη νιώθω; Τώρα τι κάνω; Κολύμπησα ανάποδα το ρέμα μέρες πολλές και σκαρφάλωσα τον δύσκολο γκρεμό νύχτες αμέτρητες κι έτσι βρέθηκα εδώ τ' αναγνωρίζω, μα χαθήκαν οι χάρτες κι έγινε λαβύρινθος ο μονόδρομος. Πως να σωθώ από μία ιστορία που δεν μπορώ καν να μοιραστώ; Τώρα τι κάνω; 

 Αν πάρω ένα αερόστατο και το φυσήξω δυνατά, ψηλά πολύ να πάει, να τα δω όλα μαζί ξανά, της πόλης μας τα λάθη, θα κατανοήσω; Θα φύγει το βάσανο αυτό, αν πέσει από 'κει πάνω; Πως εγώ ακόμα, παρά την εικόνα που βλέπετε, είμαι σίγουρη πως έχω γευτεί την ψυχή; Έχω βάλει το χέρι μου κι έχω τρυπήσει το πανί. Με τις λέξεις που στέλνει το φως μου, έχει ραγίσει ο φακός και ψέμα είναι αλήθεια η προβολή... Ένα καρέ, δύο καρέ, τρία, τώρα το νιώθεις; Χαλάει η ιστορία. Θ' αλλάξει το αερόστατό μου τον κόσμο αυτόν για λίγο; Ελπίζω; Ή έχουν ολότελα ξεχάσει, να βλέπουν ουρανό; Τάχα να τ' αποφύγω; 

 Θα καεί το κέρινο αερόστατό μου, λες, από τον ήλιο. Θα λιώσει το χάρτινο αερόστατό μου, λες, απ' την βροχή. Θα σβήσει η φωτιά του από τον αγέρα, είπες.. Θα τρομάξει η καρδιά του, απ' τη σιωπή! Γελώ. Μα υπάρχει τ' αερόστατο αυτό στ' αλήθεια; Πως τολμάς να ορίζεις με σιγουριά το υλικό; Μήπως μονάχα μία εικόνα ψέμα είναι; Μήπως ξέχασα να βλέπω ουρανό; Κι αν πλέκω ακόμα λίγα παραμύθια, ποιος ξέρει πως πεθαίνει τ' αεράστατο αυτό; 

 

Υ.Γ. Θέλω να δοκιμάσω τσάγαλα. 

Υ.Υ.Γ. Κόντα 

Υ.Υ.Υ.Γ. Κανένας τόνος, κανένα γράμμα δεν στά(λ)θηκε ποτέ λάθος. 

Η κατεύθυνση του απείρου

 Ήμουν τις προάλλες με έναν φίλο ελληνογάλλο στο αμάξι και κόβουμε βόλτες στην εθνική. Ξεκινήσαμε να πεινάμε. 

_Ας σταματήσουμε στον Σταθμό Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών Μαλακάσας, να τσιμπήσουμε κάτι στα γρήγορα, του λέω

_  Qu' est-ce que c' est A? μου λέει

 Τέλος πάντων, φτάσαμε... Πετυχαίνω μία φίλη ελληνοαγγλίδα εκεί!

_ Έχω δύο παιδιά πια! της λέω

_ Are you serios? με λέει 

 Αλλάζω θέμα. 

Ξέρεις ούσα μία επιτυχημένη επιχειρηματίας ποιο είναι το αγαπημένο μου γλυκό;

Το προφιτερόλ. Έχει μέσα του το πρόφιτ!

 Σκόπευα έτσι να το πάω. Αστεία. Όχι εύπεπτα αστεία, αλλά τουλάχιστον αστεία για το κεφάλι μου. Ορκίζομαι ακόμα κι αν σε όρκους δεν πιστεύω, πως καμία πρόθεση δεν είχα να περιπλέξω κι άλλο τα ήδη περίπλοκα. Θα έγραφα κάτι για τους πρώτους αριθμούς. Πως έψαχνα διάφορους μεγάλους αριθμούς πχ τον αριθμό του τηλεφώνου μου, αν είναι πρώτος. Έπειτα θα μοιραζόμουν μερικά κόλπα που έμαθα για να αναγνωρίζεις εύκολα αν κάποιος αριθμός είναι πρώτος. Αλλά μετά λέω «για στάσου, γιατί τρέχεις εσύ;» Αποφάσισα λοιπόν να σκάψω κι έτσι βρέθηκα στα «ανεμοδαρμένα ύψη» μου. 

 Είδαμε την ταινία χθες με μία παρέα. Ήμουν αυτή που έκλαψα. Σήμερα είμαι αυτή που χρωστώ να καταλάβω το «γιατί». Το 1847 η Έμιλι το έγραψε, το 2026 η Έλενα το είδε. Αυτό που ένιωσα λοιπόν, ήταν να φυσά αέρας μέσα στους χαρακτήρες και δυστυχώς να γκρεμίζονται καταστροφικά από το «ύψος» τους. Δεν είναι μία ρομαντική ιστορία και δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί, θύτες ή θύματα. Υπάρχει σκοτάδι, αντίφαση, ατολμία. εμμονή, πόνος, ανασφάλεια και θυμός. Υπάρχει όμως αλήθεια και κάτι που εγώ το λέω αγάπη και δεν σβήνει το άτιμο ποτέ. 

 Υποθέτω λοιπόν, προς το παρόν, πως δάκρυσα επειδή, κάποιος δεν έμαθε στον εαυτό του να μην επιτρέπει τον πόνο. Ένα δάκρυ έφυγε για όλα αυτά που χάνονται, επειδή οι άνθρωποι δεν τολμούν να διαλέξουν αυτό που πραγματικά θέλουν όταν πρέπει. Άλλο δάκρυ έφυγε για το υψηλό, πραγματικό κόστος της ανασφάλειας, των «μικρών» επιλογών, του εγωισμού, των κοινωνικών πιέσεων, την απουσία της ειλικρινούς επικοινωνίας και της «γενναίας» προσπάθειας. Δεν ήταν λοιπόν ρομαντισμός τα δάκρυα, ελπίδα ή αφέλεια. Λέω πως γνωρίζοντας από ευθραυστότητα, από ασχήμια κι από όρια, δεν έχει πεθάνει ακόμα το κομμάτι μου, που επιθυμεί την αλήθεια παρά το μεγάλο της κόστος. Όχι τη βροντερή αλήθεια, την βαθιά προσωπική αλήθεια που καίει, τουλάχιστον. Πυροδοτείται κάτι μέσα μου αυτόματα έτσι, όταν οι αισθήσεις μου συναντούν, την σπανιότητα του να βρεις κάπου, κάτι, που σε καίει αληθινά. Την σπανιότητα της συνάντησης, της αναγνώρισης. Αυτό μάλλον ήταν. Ξεπλύθηκε αντανακλαστικά με κάποιες αλμυρές σταγόνες δάκρυ. Καθάρισε με διαύγεια σήμερα. Καθάρισε σήμερα; 

 Σαν το 0. Να ΄ναι τάχα σημείο αναφοράς; Αρχή; Τέλος; Ένα απλό σημείο στη μέση; Πως θα ονομάσεις σήμερα αυτό το σημείο που στέκει εκεί και μοιάζει κάπως με κύκλο σκέφτομαι. Υπάρχεις στην αρνητική ή στην θετική πλευρά εσύ; Προς ποιο άπειρο κινείσαι; 

 Ετοιμάζομαι να φύγω τώρα.