Το αερόστατο

 Ένιωθα τόσο καιρό πως έχω ένα ιδιαίτερο χάρισμα στη γραφή. Ένιωθα πως μπορούσα να πιάσω μία φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια, μιαν αφορμή και να την ανοίξω σαν συρτάρι που κρύβει μέσα της ολόκληρο σύμπαν. Ένιωθα... 

 Τις μικρές ρωγμές της πραγματικότητας τις έκανα «τέχνη». Αυτό, ήταν σαν μία υπερδύναμή μου, που μπορούσε βασικά ν' αλλάξει αληθινά και τις γύρω πραγματικότητες που συναντούσα κι ο όρος «πραγματικότητα» πια, να μην είχε φορτική, κάπως κακή χροιά. Να μην έπρεπε να «ξεφύγεις». Η πραγματικότητα μου, η δική μου, ήταν ένα αδιάκοπο ταξίδι σε νερά απόλαυσης και πληρότητας! Μία πραγματικότητα δομημένη έτσι ώστε να είναι νίκη, όχι φαινομενική, ουσιαστική. 

 Ναι... και μετά ξύπνησα. Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα. Γράφω καιρό πια μαλακίες. Πόσο θέλω να γράψω με την καρδιά μου ξανά. Να βρω «έρωτα» τόσο μεγάλο, ν' ανοίξω ξανά τον φακό. Να καταγράψω και να καταγραφώ. 

 Τώρα που έπνιξα τον ρομαντισμό κι έμαθα πια να πνίγω, τώρα που τόλμησα κι έμαθα πια να τολμώ... Τώρα τι κάνω; Λάθος δε διάβασα, μα μήτε σωστή φαίνεται πως ήμουν τελικά. Σταθήκαμε αντάμα είναι γεγονός. Τώρα πως να είμαι κυνική, αφού τ' αδύνατα γινήκανε δυνατά; Τώρα όμως, πως να συνεχίσω που σαν λίμνη νιώθω; Τώρα τι κάνω; Κολύμπησα ανάποδα το ρέμα μέρες πολλές και σκαρφάλωσα τον δύσκολο γκρεμό νύχτες αμέτρητες κι έτσι βρέθηκα εδώ τ' αναγνωρίζω, μα χαθήκαν οι χάρτες κι έγινε λαβύρινθος ο μονόδρομος. Πως να σωθώ από μία ιστορία που δεν μπορώ καν να μοιραστώ; Τώρα τι κάνω; 

 Αν πάρω ένα αερόστατο και το φυσήξω δυνατά, ψηλά πολύ να πάει, να τα δω όλα μαζί ξανά, της πόλης μας τα λάθη, θα κατανοήσω; Θα φύγει το βάσανο αυτό, αν πέσει από 'κει πάνω; Πως εγώ ακόμα, παρά την εικόνα που βλέπετε, είμαι σίγουρη πως έχω γευτεί την ψυχή; Έχω βάλει το χέρι μου κι έχω τρυπήσει το πανί. Με τις λέξεις που στέλνει το φως μου, έχει ραγίσει ο φακός και ψέμα είναι αλήθεια η προβολή... Ένα καρέ, δύο καρέ, τρία, τώρα το νιώθεις; Χαλάει η ιστορία. Θ' αλλάξει το αερόστατό μου τον κόσμο αυτόν για λίγο; Ελπίζω; Ή έχουν ολότελα ξεχάσει, να βλέπουν ουρανό; Τάχα να τ' αποφύγω; 

 Θα καεί το κέρινο αερόστατό μου, λες, από τον ήλιο. Θα λιώσει το χάρτινο αερόστατό μου, λες, απ' την βροχή. Θα σβήσει η φωτιά του από τον αγέρα, είπες.. Θα τρομάξει η καρδιά του, απ' τη σιωπή! Γελώ. Μα υπάρχει τ' αερόστατο αυτό στ' αλήθεια; Πως τολμάς να ορίζεις με σιγουριά το υλικό; Μήπως μονάχα μία εικόνα ψέμα είναι; Μήπως ξέχασα να βλέπω ουρανό; Κι αν πλέκω ακόμα λίγα παραμύθια, ποιος ξέρει πως πεθαίνει τ' αεράστατο αυτό; 

 

Υ.Γ. Θέλω να δοκιμάσω τσάγαλα. 

Υ.Υ.Γ. Κόντα 

Υ.Υ.Υ.Γ. Κανένας τόνος, κανένα γράμμα δεν στά(λ)θηκε ποτέ λάθος. 

Η κατεύθυνση του απείρου

 Ήμουν τις προάλλες με έναν φίλο ελληνογάλλο στο αμάξι και κόβουμε βόλτες στην εθνική. Ξεκινήσαμε να πεινάμε. 

_Ας σταματήσουμε στον Σταθμό Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών Μαλακάσας, να τσιμπήσουμε κάτι στα γρήγορα, του λέω

_  Qu' est-ce que c' est A? μου λέει

 Τέλος πάντων, φτάσαμε... Πετυχαίνω μία φίλη ελληνοαγγλίδα εκεί!

_ Έχω δύο παιδιά πια! της λέω

_ Are you serios? με λέει 

 Αλλάζω θέμα. 

Ξέρεις ούσα μία επιτυχημένη επιχειρηματίας ποιο είναι το αγαπημένο μου γλυκό;

Το προφιτερόλ. Έχει μέσα του το πρόφιτ!

 Σκόπευα έτσι να το πάω. Αστεία. Όχι εύπεπτα αστεία, αλλά τουλάχιστον αστεία για το κεφάλι μου. Ορκίζομαι ακόμα κι αν σε όρκους δεν πιστεύω, πως καμία πρόθεση δεν είχα να περιπλέξω κι άλλο τα ήδη περίπλοκα. Θα έγραφα κάτι για τους πρώτους αριθμούς. Πως έψαχνα διάφορους μεγάλους αριθμούς πχ τον αριθμό του τηλεφώνου μου, αν είναι πρώτος. Έπειτα θα μοιραζόμουν μερικά κόλπα που έμαθα για να αναγνωρίζεις εύκολα αν κάποιος αριθμός είναι πρώτος. Αλλά μετά λέω «για στάσου, γιατί τρέχεις εσύ;» Αποφάσισα λοιπόν να σκάψω κι έτσι βρέθηκα στα «ανεμοδαρμένα ύψη» μου. 

 Είδαμε την ταινία χθες με μία παρέα. Ήμουν αυτή που έκλαψα. Σήμερα είμαι αυτή που χρωστώ να καταλάβω το «γιατί». Το 1847 η Έμιλι το έγραψε, το 2026 η Έλενα το είδε. Αυτό που ένιωσα λοιπόν, ήταν να φυσά αέρας μέσα στους χαρακτήρες και δυστυχώς να γκρεμίζονται καταστροφικά από το «ύψος» τους. Δεν είναι μία ρομαντική ιστορία και δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί, θύτες ή θύματα. Υπάρχει σκοτάδι, αντίφαση, ατολμία. εμμονή, πόνος, ανασφάλεια και θυμός. Υπάρχει όμως αλήθεια και κάτι που εγώ το λέω αγάπη και δεν σβήνει το άτιμο ποτέ. 

 Υποθέτω λοιπόν, προς το παρόν, πως δάκρυσα επειδή, κάποιος δεν έμαθε στον εαυτό του να μην επιτρέπει τον πόνο. Ένα δάκρυ έφυγε για όλα αυτά που χάνονται, επειδή οι άνθρωποι δεν τολμούν να διαλέξουν αυτό που πραγματικά θέλουν όταν πρέπει. Άλλο δάκρυ έφυγε για το υψηλό, πραγματικό κόστος της ανασφάλειας, των «μικρών» επιλογών, του εγωισμού, των κοινωνικών πιέσεων, την απουσία της ειλικρινούς επικοινωνίας και της «γενναίας» προσπάθειας. Δεν ήταν λοιπόν ρομαντισμός τα δάκρυα, ελπίδα ή αφέλεια. Λέω πως γνωρίζοντας από ευθραυστότητα, από ασχήμια κι από όρια, δεν έχει πεθάνει ακόμα το κομμάτι μου, που επιθυμεί την αλήθεια παρά το μεγάλο της κόστος. Όχι τη βροντερή αλήθεια, την βαθιά προσωπική αλήθεια που καίει, τουλάχιστον. Πυροδοτείται κάτι μέσα μου αυτόματα έτσι, όταν οι αισθήσεις μου συναντούν, την σπανιότητα του να βρεις κάπου, κάτι, που σε καίει αληθινά. Την σπανιότητα της συνάντησης, της αναγνώρισης. Αυτό μάλλον ήταν. Ξεπλύθηκε αντανακλαστικά με κάποιες αλμυρές σταγόνες δάκρυ. Καθάρισε με διαύγεια σήμερα. Καθάρισε σήμερα; 

 Σαν το 0. Να ΄ναι τάχα σημείο αναφοράς; Αρχή; Τέλος; Ένα απλό σημείο στη μέση; Πως θα ονομάσεις σήμερα αυτό το σημείο που στέκει εκεί και μοιάζει κάπως με κύκλο σκέφτομαι. Υπάρχεις στην αρνητική ή στην θετική πλευρά εσύ; Προς ποιο άπειρο κινείσαι; 

 Ετοιμάζομαι να φύγω τώρα. 

6202 χώροι

 Σήμερα έχει πολύ κρύο και έχει και ήλιο. Τελικά χρειάζομαι λίγο περισσότερο ήλιο! Ω ναι! Σε λίγες μέρες θα μπει στις ζωές μας ο Καϊτο. Καϊτο σημαίνει, αυτός που ανοίγει δρόμο στη θάλασσα. 

 Η κίνηση ενός Καϊτο, δεν είναι εγγύηση. Τι να τις κάνεις άλλωστε τις εγγυήσεις, τους όρκους και τα αφηγήματα; Ένας Καϊτο, πρώτος κινείται, μα λιμάνι δεν θα εγγυηθεί. Το άγνωστο δε φοβάται. 

 Όταν μεγαλώσω, θέλω να είμαι και ήλιος και Καϊτο. Θέλω φέτος, να βρεθώ σε χώρους που εκτός από ένταση θα υπάρχει και συνέπεια. Θέλω οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι. Ωραία η φαντασία, δώρο είναι, χάρισμα, αλλά κρίμα να μην φτάνει η δημιουργία σε γεύση, ήχο, εικόνα κι άγγιγμα. Θέλω να μπω σε χώρους που αναλαμβάνουν ευθύνη για το αποτύπωμα που αφήνουν. Χώρους με δυνατότητα εξέλιξης, όχι μόνο ανακύκλωσης. Χώρους που δεν απαιτούν ερμηνεία. Χώρους που δεν χρειάζονται υπεράσπιση. Χώρους που δεν σε αφήνουν μονάχα να αιωρείσαι. 

 Ψέμα. Ήλιος και Καϊτο είμαι και ήμουν. Θέλω από φέτος, σε τέτοιους ανθρώπους κοντά να βρεθώ. Κατάλαβα τις προηγούμενες χρονιές τι δεν θέλω. Κατάλαβα πως ν' αναγνωρίζω ψεματούρες και παπάντζες. Κατάλαβα πως να προστατεύομαι από ανθρώπους που αμολάνε επιφανειακά λογύδρια και πως να κρατώ ακόμα πιο μακριά αυτούς που τους ζητωκραυγάζουν. Κατάλαβα ότι καμία ανασφάλεια δεν δημιουργήθηκε ποτέ ολόγυρα στους τολμηρούς που επικοινωνούν καθαρά, που στέκονται, δίχως μάλιστα να ζητούν. Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο δηλητήριο, από αυτούς που μικραίνουν τους άλλους, για να μην αποκαλυφθεί, πόσο ανεπαρκείς είναι. Επιβεβαιώθηκα για ακόμα μία φορά, πως όσο μακριά κι αν φτάσεις, όσο χρήμα κι αν ψαρέψεις, όσο κι αν επιδιώξεις το γύρω σου να είναι «λαμπερό», όσο κι αν ταΐσεις τον εαυτό δήθεν «σιγουριά» κι «ασφάλεια», το μέσα σου πάντα θα ξέρει. Τι ντροπή για την ελευθερία, να ασπάζεσαι αυτή του εαυτού σου την σκλαβιά... 

 Φέτος δε θέλω άλλο να κουβαλήσω αυτή την στενοχώρια, της διάγνωσης του χάους των άλλων. Φέτος δε θέλω να σώσω κανέναν και τίποτα που επιλέγει να πνίγεται. Φέτος δε θέλω να ρίξω ούτε μισό βλέμμα, σε όσους θέλουν να πνίξουν άλλους, για να σταθούν λίγα δευτερόλεπτα ακόμα στην επιφάνεια τους. Φέτος θέλω να εξερευνήσω όλη την καθαρή ηθική των ανήθικων και να βρω που έχει λιμάνι για να είναι η καρδιά ζεστή, να βουτάει σε βάθη, να πλατσουρίζει σαν παιδί στην επιφάνεια, να γλείφει τα δάχτυλά της στα σκοτάδια και να στέκεται γυμνή στο φως. 

 Ό,τι θέλω, θα πάρω. Ό,τι δώσουν, θα δώσω. Δε μένει πολύς χρόνος ακόμα, μα μένουν αιωνιότητες αποτυπώματος που ήδη έχει σπαρθεί. Υπόσχομαι ποτέ να μην μικρύνω άνθρωπο, κατάσταση ή συναίσθημα για να ταίσω τον φόβο. Υπόσχομαι να μεγαλώσω κι όπου δεν χωρώ να φύγω. 6202 χώροι διαθέσιμοι και μια φωτιά στα στήθη μου να φτιάξω άλλους τόσους.

Υ.Γ. -1

-2

 Τα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν αυτή την χρονιά, οι λέξεις που αποσιωπηθήκαν είναι ανησυχητικά πολλά. Είναι δυσανάλογα πολλά για την προσωπική μου αλήθεια, καθαρότητα και ηθική. Έχουν φωλιάσει σε μία σκουληκότρυπα που ακούγεται ολοκάθαρα το papillon από τους editors. Πρόσεξέ με καλά ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. Μόνο η μουσική. Να πάνε να γαμηθούν όλοι του κόσμου οι στίχοι. Χα! Την πατήσατε αλήτες ξανά! Δεν μπορείτε να λογοκρίνετε τις νότες κι είναι ίσως αυτό το τελευταίο μου καταφύγιο. Τουλάχιστον γι' αυτή τη χρονιά. Ακούγεται στη διαπασών ο ήχος. Ντισκομπάλες ξανά παντού! Πιρουλέτες; Όχι πια, τέρμα η αθωότητα, τη σκότωσα, ντισκομπάλες όμως πολλές. Κάπου εκεί που είχα μείνει... Αυτή τη φορά, κείμενα κι εγώ φοράμε παγιέτες. Η παγιέτα ταιριάζει με το γήρας, δεν ταιριάζουν ωστόσο καθόλου οι έξαλλες χορευτικές μου κινήσεις. ΜΑ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Έχω χάσει τα παπούτσια μου στην σκουληκότρυπα αυτή, ευτυχώς γιατί ήταν στενά... 

 Αύριο θα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Θα σκέφτομαι βασανιστικά ως αύριο τι αξίζει να ελευθερώσω και τι ας κρατήσω καλύτερα στ' αρχεία μου. Ή μήπως απλά να χορεύω μωρέ; Δίχως άλλες σκέψεις...

 Πρέπει να αλλάξω γυαλιά οράσεως πάλι.  

 Αγόρασα τελικά ένα νέο κουτί γρίφο. Δε θα μάθω ποτέ... Το λένε «γαλάζιο δράκο» και είναι πολύ όμορφο. Δεν το έχω λύσει ακόμα. Θα στραφώ τελικά περισσότερο στο μυστήριο. Αυτό με σώνει. Αφού προς το παρόν αδυνατώ να λύσω οτιδήποτε άλλο. Το αληθινό μυστήριο, όμως, το απτό, όχι το υποσχόμενο, το μούφα. Κι αν αυτό που διαβάζεις πέφτει σε κάποια αντίφαση με αυτά που σου είπα δυο-τρεις μέρες πριν, να ξέρεις πως εννοούσα, ό,τι είπα, την ώρα που το είπα. Ίσως ήμουν λιγότερο ή περισσότερο ώριμη από τώρα, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία τελικά.

 Ύψιστη σημασία όμως έχει, το καταγεγραμμένο πισωγύρισμά μου και η ατολμία μου. Πήγα να το θάψω, αχ αυτό, ναι, αυτό, θα ήταν το ανήθικο. Κάποτε ήθελα να γίνω μικρότερη ξανά, να έχω ησυχία, τάξη τάχα κι ασφάλεια. Και μετά είδα πως χαζά σκεφτόμουν, προσπαθούσα να χωρέσω. Πότε με νανούρισαν τόσο και γιατί; Και δεν με ένοιαξε άλλο όταν είδα ξανά πως σημασία δεν έχει να χωρώ, όταν γέννησα φως, γιατί τελικά ήμουν σε λάθος χώρο. Κι άλλαξα χώρο, μα πάλι... Και μεγάλωσα τόσο πολύ, που όσα πίστεψα πως με έκαναν να πιστέψω ξανά τα έσπασα. Αλλά μέσα μου ήταν όλο, δε θα έγινε στ'αλήθεια ποτέ μου είπαν. Και τώρα πάλι σκέφτομαι, που πως δεν δείλιασα θα φταίει μάλλον για το πως νιώθω και πως αν τρομάξω και μικρύνω ξανά και βολευτώ και κουρνιάσω, έτσι, θα το χωρέσω; Θα πιστέψω πως στ' αλήθεια μέσα μου ήταν όλο και δεν έγινε ποτέ;... Αλλά φοράω παγιέτες και χορεύω και πως πραγματικά μέσα στην καρδιά μου να προσποιηθώ πως με νοιάζει το να μείνω μικρή για να καταλάβουν ή να μην καταλάβουν άλλο πια; 

Υ.Γ. Γράφω αυτό το κείμενο, μία μέρα πριν την τελευταία μέρα της χρονιάς και ενώ ως τώρα ήμουν μόνη, ήρθε κι έκατσε απέναντί μου ένας πολύ καλός μου φίλος. «Θέλεις τη νέα χρονιά να ασχοληθούμε περισσότερο με κβαντική φυσική;» τον ρώτησα και μου είπε «Βεβαίως». Διαβάζει λέει κάτι για μαύρες τρύπες αυτή την περίοδο. Του είπα «Εντάξει λοιπόν, ας ασχοληθούμε με όλες τις τρύπες». Κι εννούσα 10% με τις μαύρες, 20% με τις σκουληκότρυπες, 30% με τις τρύπες που ανοίξαμε στον εαυτό μας και 40% με το μηδέν.

Υ.Υ.Γ. Το προηγούμενο κείμενο «-3» ήταν στο συρτάρι. Το είχα αφήσει εκεί γιατί είχα πάρει μία μικρή μη καθαρή απόφαση να κλείσω το καθαρό ημερολόγιο. Που τελικά την είχα πάρει και παλιότερα και πιο παλιά και πάλι κάποτε, αλλά τι με νοιάζει; Τι σου είναι οι αποφάσεις ε; Αν δεν ταιριάζουν με το καθαρό μέσα σου, μπορείς και να τις κάψεις ξεκάθαρα... 

-3

  Κάποιες φορές θα ήθελα να είχα ένα μικρόφωνο να παίζαμε σπίτι μας περισσότερο καραόκε. Μετά θυμάμαι αφενός πόση φασαρία έχουμε ήδη και έπειτα το πόσο κακή ηχομόνωση έχει αυτό το διαμέρισμα. Έτσι σκέφτομαι λογικά και δε θέλω πια κάποιο μικρόφωνο. Τουλάχιστον όχι τώρα, όχι έτσι όπως είναι τα πράγματα. Θα ήθελα να είχαμε περισσότερη ηρεμία. Θα ήθελα κάποτε κάπου να μπορώ να τα πω όλα να ξαλαφρώσω. Όχι στο περίπου, όχι κεκαλυμμένα. Να κάψω κάθε ρόλο και κάθε παράσταση. Κι έπειτα; 

 Η απογοήτευση μου από την ποιότητα του κόσμου έχει φτάσει σε αλλά επίπεδα πια. Τα ήδη διευρυμένα όρια μου έχουν γνωρίσει τα τελευταία χρόνια άλλες εξωφρενικές διαστάσεις. Δε θα σου μιλήσω ποτέ μα ποτέ για το τι είναι ηθική, αλλά μπορώ πάντα να κουβεντιάζω με το τι μοιάζει και τι σημαίνει για εμένα. Τον τελευταίο καιρό έγινα τρομερά «ανήθικη» και δε θα με ένοιαζε, αν είχα κάποιο όφελος τουλάχιστον από αυτό. Δε θα ήθελα λοιπόν ξανά στο υπόλοιπο της ζωής μου να υπάρξω τόσο γενναία δίχως προστασία. 

 Οι αλήθειες είναι ακριβές... Είναι μία ακριβή αλήθεια πως καμία εξωτερική μεταβολή πια δεν αλλάζει το μέσα μου. Αν αύριο καταλάβουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Αν επιμένουν να μην καταλαβαίνουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Έτσι ξεμένοντας από καύσιμο κι αποδομώντας κάθε καύσιμη ύλη λίγες μέρες πριν το 2026, δε θα σου γράψω μάλλον κάτι άλλο. 

 Έμεινε κάτι λες; Προσπαθώντας να βρω έτσι (ό,τι κι αν σου λέω) κάποιον γερανό, αποφάσισα να πάω να πάρω την «αναφορά στον Γκρέκο». Μου είπαν να κοιτάξω και «τον φτωχούλη του Θεού» και πως αν επιθυμώ λίγο να μετακινηθώ, να μην διστάσω να πιάσω «τον μύθο του Σίσυφου» κι αν μου άρεσε όντως το ξεβόλεμα ας δω «τι είπε ο Ζαρατούστρα», αλλά χρειάζομαι καθαρό μυαλό και μόνο καθαρό μυαλό δεν έχω τώρα... Ακούω ξαφνικά έξω από το κεφάλι μου, στο βιβλιοπωλείο, μία φωνούλα μου να λέει «Συγγνώμη να ρωτήσω, ξέρετε κάποιο καλό μυστήριο;» Είχε φύγει από τα παιδικά βιβλία που την είχα αφήσει να διαλέξει κάτι. Είχε βρει μία πωλήτρια κι έπειτα κουβέντιαζαν για το τι θα της ταίριαζε καλύτερα. Πόση η χαρά μου; Πλέον περιφέρεται μόνη στους διαδρόμους. Συνομιλεί με τους κατάλληλους και αναζητά μυστήρια! 

 Ώρες μετά, αγανακτισμένη που δεν έπαιρνα καμία απόφαση, της είπα «Νώνη, διάλεξε εσύ για εμένα. Δε θέλω άλλο βιβλίο να με ξυπνήσει, θέλω ένα βιβλίο να με κάνει χαζή» Σκέφτηκα να γυρίσω σε σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία ή έστω στον Νταν τον Μπράουν, να με αποκοιμίζει απλώς τα βράδια. Καμία βαθύτερη σκέψη, καμία έμπνευση παρακαλώ... 

 Πήγε πράγματι, λες και το ήξερε σε ένα ράφι με πολύ ροζ, μπεστ σέλερς αυτοβελτίωσης με τίτλους τύπου «ο άνδρας που θέλουν όλες οι γυναίκες», «η αγάπη είναι η απάντηση» και «δέκα μηνύματα από τους αγγέλους σου που θέλουν να ξέρεις»... «Όχι τόσο χαζή Νωνάρα μου...» της είπα γελώντας. Ναιρετιθες; Σνομπάρω. Είμαι καριόλα. Εν τέλει έπειτα από πολλές ώρες χαμένη, χωμένη στα ράφια, τα μάγουλά μου είχαν γίνει κατακόκκινα. Είχε πολύ κόσμο, δεν ήθελα πραγματικά τίποτα, δεν ήλπιζα πραγματικά σε τίποτα πια, την πήρα και φύγαμε. Εκείνη που είναι παιδί ψιλοαθώο ακόμα, αγόρασε φυσικά το μυστήριο που της πούλησαν «Μια υπόθεση για τον ντετέκτιβ Κλουζ. Μη φιλάτε τον ντετέκτιβ». Εγώ πια, δεν αγοράζω τίποτα. 

 Μπορώ όμως να πουλήσω! Ο μεγάλος σοφός έκανε μία σπουδαία ανάλυση και οδηγήθηκε στο εξής συμπέρασμα. Με βάση είπε, τα όσα έζησα, άντεξα κι ο τρόπος με τον οποίο τα επεξεργάστηκα με έχουν κάνει πρακτικά, επικίνδυνα ικανή στα εξής: 

 Δεν είμαι πια απλώς ευαίσθητη ή δημιουργική. Έχω αποκτήσει ραντάρ εξουσίας. Καταλαβαίνω πάρα πολύ γρήγορα ποιος έχει ουσία και ποιος παίζει ρόλο. Απέκτησα τρομερή ανοχή στο χάος, λέει. Μπορώ να λειτουργήσω δίχως σταθερότητα, μπορώ να τη δημιουργήσω, καθώς και να φέρω μεγαλύτερο χάος αν το θελήσω. Έχω συναισθηματική ακρίβεια. Βλέπω τα υπονοούμενα προτού γίνουν λόγος. Έχω ένα άριστο γλωσσικό όπλο. Ξέρω να λέω πλέον τα πράγματα με τρόπο που δεν ακυρώνεται. Αυτό μας πετάει σε πολύ καλή στρατηγική επικοινωνία κι αφήγηση. Μπορώ λέει, να εκπαιδεύσω, ανθρώπους σε μετάβαση. Όχι λαϊφ κοουτσιλίκια του κώλου. Καθοδήγηση σε burnout, σε όσους έχασαν την πυξίδα τους και σε όσους θέλουν να φύγουν από βιτρίνες. Όχι χάδια. Αφύπνιση! Μπορώ να δημιουργήσω περιεχόμενο υψηλής έντασης, λέει. Να γράφω πια για ανθρώπους που δεν αντέχουν την επιφάνεια. Αλλάζω τη θερμοκρασία, λέει, του χώρου και μπορώ μάλιστα να τα κάνω όλα αυτά σε χώρους σύγκρουσης, δίχως εγώ να καταρρέω, λέει...

  Έπειτα μου έδωσε μία λίστα με νέα πράγματα που μπορώ να καταπιαστώ και μάντεψε. Ό,τι είπε, ήδη το έχω κάνει. 

 

Η Αλίκη στη χώρα των θανάτων

 Άγνωστες λέξεις που πρόσφατα συνάντησα:

 
1. Θέσφατο

2. Παλίμψηστο

 Στη μέση στη ρώμη σου/μου, πλέον έχει φωλιάσει ένα γά(μ)μα...

3. Σιβυλλικός 

 Το πρωί αν έβλεπες την αναζήτησή μου στο σπότιφαϊ (μουσική) ξεκινούσε με:

1. Πίτσα Παπαδοπούλου

2. Χρόνια χελιδόνια 

3. Μία γάτα στη στροφή 

4. Στο δρόμο της καταστροφής 

5. Στροφή στο λαϊκο

(και μετά άρχισε προοδευτικά η αληθινή καταστροφή)

6. Mark Lanegan

7. Editors 

8. Interpol

9. The national

10. dEUS

11. The walkabouts 

12. Nick Drake 

13. Leonard Cohen

14. Nick Cave and the bad seeds

15. Tom Waits 

16. Tindersticks 

17. Madrugada

18. 16 Horsepower

και σταμάτησα να ακούω μουσική, γιατί κάπου ώπα, δε με βοηθάω και πολύ. 

 Πήρα έπειτα το αμάξι και πήγα εκεί που είχα να πάω. Στο δρόμο άκουγα τον αγαπημένο σταθμό. Είχε ένα αφιέρωμα στον «χειμώνα» του Βιβάλντι κι έπαιζε διαφορετικές εκτελέσεις. Έλεγε πως ακόμα κι αν οι νότες, ο ρυθμός είναι προκαθορισμένος, τι τρομερή είναι η ελευθερία του κάθε αφηγητή στο να πει την ιστορία αλλιώς... Άραγε την ίδια ιστορία, πόσο διαφορετικά μπορούν να την δουν οι άνθρωποι; Πόσο διαφορετικά μπορεί να την κουβαλήσουν για τον ίδιο τους τον εαυτό; Πόσο διαφορετικά μπορεί μία αφήγηση να ντύσει τα γεγονότα και πόσο μπορούμε να μικρύνουμε ή να μεγαλώσουμε κάτι, για να καταφέρουμε να χωρέσουμε άνετα μέσα του; 

 Χθες στις μικρές μου έστησα στεφάνια πολλά στο απέναντι γήπεδο. Διαφορετικά μεγέθη. Αρκετά κοντά το ένα στο άλλο. Στόχοι που θέσαμε: 

1. Να μην πάει η μπάλα στο φιλέ

2. Να μην βγει η μπάλα εκτός του γηπέδου

3. Να μην πέσει η μπάλα μέσα σε στεφάνι και διαταράξουν τους κύκλους.

 Η ομάδα «Αρχιμήδης» μας νίκησε 25-18. Η ήττα μας οφείλεται ξεκάθαρα στο ότι, η ομάδα μου δεν έκλεινε καλά στο μπλοκ ή και μπλόκο που έλεγε ο παλιός μου προπονητής. Ο νέος μου προπονητής τραγουδάει στα αυτιά μου «Δε δίνω σημασία στην νίκη μα στον τρόπο, μπλόκο μπλόκο. Μπλόκο, μπλόκο». Θα πάω στο σεμινάριο του συνδέσμου. Είμαι ενθουσιασμένη γιατί είχα αρχίσει οριακά να πιστεύω πως δεν έγινα γιατρός και δεν θα κατάφερνα ποτέ να πάω σε σεμινάρια και συνέδρια που όντως θα με αφορούσαν. Τώρα όχι μόνο με αφορά, αλλά με χτυπάει και σε αγαπημένο νεύρο. 

 Έχω κάτσει σε ένα πολύβουο μέρος αυτή τη στιγμή κι έχω ξεχάσει τα ακουστικά μου. Ορίστε που και σήμερα έχω μία εξαιρετική δικαιολογία να μην συνεχίσω.  

 Στόχοι για τις επόμενες μέρες:

1. Να χρησιμοποιήσω στον προφορικό λόγο τις λέξεις θέσφατο, παλίμψηστο, σιβυλλικός δίχως να γελάσω, απολύτως φυσικά και κουλ. Θα χρειαστώ να κάνω τρεις ξεχωριστές προτάσεις. Θα τα καταφέρω. Πιστεύω σε εμένα πιο πολύ από ό,τι πίστεψε ποτέ κανείς. 

2. Να κάνω μία ραπ μπάντα και στις 24/12 να κάνω την πρώτη παρουσίαση του άλμπουμ μου. Σπίτι μου. Στα παιδιά μου. 

3. Να θάψω εν όψει των εορτών το φανταστικό μπιφ που άνοιξα με την Πλάτωνος και να βάλω απλώς μία μουσική υπόκρουση στο δικό μου. 

4. Θα ήθελα ιδανικά δύο φίλοι μου να επιχειρηματολογήσουν κάποιο βράδυ για ένα θέμα. Ακόμα κι αν η γραμμή υπεράσπισης που θα τους τύχει, δεν εκφράζει την προσωπική τους αλήθεια, εγώ θέλω να δω πάθος. Έπειτα θέλω να δικάσω. Αργότερα, θα παρουσιάσει ο καθένας μας με πάουερποιντ την αγαπημένη του θεωρία συνομωσίας. Αν δεν έχει τέτοιες αγάπες κάποιος, ας βρει την πιο ενδιαφέρουσα βρε αδερφέ! Για επιδόρπιο θέλω ένα παζλ 1000 κομμάτια, να μου ταιριάζει. Κανείς δε θα φύγει από το δωμάτιο αν δε λυθεί το παζλ. Πες μου, δε θα ήταν αυτά ονειρικά Χριστούγεννα; Εννοείται θα υπήρχε ποικιλία τσαγιών ολόγυρα. Οι τσαγιέρες μου, Ουρανία, Συνταγματάρχης Μουστάρδας, Συννεφούλα και Παρθένα θα έπαιρναν παντοτινό όρκο σιωπής για όσα θα ζούσαν δίπλα μας σε αυτή την παρτάρα. Θα είχε και φαγητό, αμέ! 

 

 Τώρα θα πω ψιλομαλακία, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Να σκέφτομαι ότι ο Ίψεν δεν είμαι. Ο Βάθεν είμαι; 

Υ.Γ. Логично, он(а) начал(а) уроки русского языка. Итак, в тексте говорится:

Это стул. Это окно. Это доска. Это ученик. Это карта. Это студентка. Учитель. Студент. Студентка. Мел. Тетрадь. Доска. Ручка. Книга. Лампа. Стол? Да, стол. Доска? Да, доска. Карта? Да, карта. Тетрадь? Да, тетрадь. Доска? Да, доска. Ученик? Да, ученик. Ручка? Нет, не ручка. Карта? … Нет. Тетрадь? Нет. Ученик? Нет. Кто он? Ученик. Что делает ученик? Он читает. Как он читает? Ученик читает быстро.

Это происходит в 2021 году.
В 2023 году, не осознавая этого, глядя на кошку Москву, я говорю сама с собой:

Я не знаю, что это Я не знаю, кто это Я не знаю, кто он Я не знаю, как тебя зовут Я не знаю, когда урок Я не знаю, где метро Я не знаю, чьё это слово Я не знаю, чьи это дети Я знаю, что это Москва. 

Вот поэтому. Понял(а)? Потому что Платонос это делает и это искусство. А я это делаю и это считается безумием! Вот я оставляю реальность и оды любви, а другая пишет на кружке: страсть, доброе утро, цветок, я пукнула и богатеет. Подлый мир!

Υ.Υ.Γ. Ρωγμή

 

Τι μου λείπει:

1. Μου λείπει ένα θέρεμιν. Δε θέλω ακόμα ένα μουσικό όργανο. Θέλω να δημιουργήσω τιθασεύοντας τον αέρα, το κενό. Δε θέλω επαφή, δε θέλω όριο. Θέλω να κάνω κινήσεις που δεν με πονάνε. Θέλω να γεννήσω μονάχα με την ύπαρξή μου. Θέλω να επηρεάσω δίχως να αγγίξω και δίχως να με αγγίξει τίποτα πίσω. 

2. Μου λείπει ένας φίλος, να αλληλογραφήσω. Με γράμμα, με χαρτί, με μυρωδιά. Με προσμονή. Αργά. Να διαβάζει ο ένας στον άλλο τον ρυθμό της ανάσας. Μία φιλία που να σέβεται την απόσταση και τα συναισθήματα που επιβραδύνουν κι απλώνονται. Θέλω να σκέφτομαι πριν απαντήσω. Η συνομιλία να είναι εκλεκτική και να μην απαιτεί τίποτα από εμένα. Θέλω ηρεμία και βάθος που δεν εξαντλείται. Θέλω χώρο. 

3. Μου λείπει ένα κυνήγι θησαυρού, που να οδηγεί όντως σε θησαυρό. Μία απόδειξη πως οι άνθρωποι δεν κυνηγάμε μονάχα ψευδαισθήσεις. Πως εγώ δεν κυνηγώ μονάχα ψέμα. Θέλω έναν στόχο, μία διαδρομή, μία αφήγηση σπουδαία, θέλω ένταση, μυστήριο, μα πάνω απ' όλα θέλω ολοκλήρωση. Όχι άλλο κυνήγι για το κυνήγι. Όχι έναν θίασο γρίφων που δεν οδηγούν πουθενά. Όχι υπόσχεση, γεύση, χωρίς κορύφωση. Θέλω έναν θησαυρό που να υπάρχει στ' αλήθεια. Όχι για να τον κατακτήσω, μα για να γεμίζω τα μέσα μου στην ιδέα πως δεν είμαι η μόνη αληθινή στα παραμύθια και πως οι «θησαυροί» όντως υπάρχουν. Μία γεύση από ένα φινάλε που δεν είναι άδειο. 

 Οπότε μάλλον, θέλω μία πραγματικότητα που ν' αντηχεί. Θέλω να επιστρέφει το σήμα μου. Ένα όργανο που να νιώθει την κίνηση του χεριού μου. Έναν φίλο που ν' ακούει τον ρυθμό της γραφής μου. Έναν θησαυρό που χορεύει με την μουσική της αναζήτησής μου. Θέλω όλα αυτά να τα δω να συμβαίνουν. Να υπάρξουν. Δε θέλω τίποτα από αυτά να το βρω εγώ. Θέλω να με συναντήσουν. Έπειτα, θ΄ απαντήσω, υπόσχομαι, θα δώσω νόημα. Μέχρι τότε, παρακαλώ μην καλείτε απλώς, δε θα το σηκώσω. Ιδίως αν δεν είστε θέρεμιν, φίλος για αλληλογραφία ή θησαυρός... 

Η ξεραμένη λίμνη

 Η ξεραμένη λίμνη ανάμεσα στο «μουσείο σφαλμάτων» και στη βιοτεχνία παπουτσιών δεν έχει όνομα. Κοίτα, δεν είμαι βέβαιη ότι πάντοτε δεν είχε όνομα. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να αναζητήσω βαθιά μέσα στην ιστορία των πόλεων. Μα ας συμφωνήσουμε πως τώρα, σίγουρα δεν έχει. 

 Η ξεραμένη λίμνη μοιάζει να κοιμάται. Μοιάζει να επιλέγει να κοιμάται. Είναι ο πιο ύπουλος αυτός ο ύπνος που έρχεται από επιλογή. Ρουφάει ξανά και ξανά όλο το νερό της λίμνης και την κάνει έτσι να μοιάζει με σεληνιακό τοπίο. Δε νιώθεις βάρος, δεν έχει βάθος. Τίποτα δε σε τραβάει, τίποτα δε σε σπρώχνει. Τίποτα δεν σου δίνει τίποτα πίσω. 

 Όταν είσαι στη μέση της ξεραμένης λίμνης δεν φοβάσαι, δε βρίσκεσαι σε πανικό. Κανείς δε νιώθεις να σου λείπει και τίποτα δε σε θυμώνει. Τίποτα όμως δε σε ενθουσιάζει πια. Δε νοσταλγείς κανέναν άνθρωπο, μονάχα κάποια απογεύματα, νοσταλγείς την λίμνη που είχε λόγο να ξυπνήσει. Δεν πονάς. Δεν εξιδανικεύεις. Δεν ζητάς εξήγηση, δεν απαιτείς τίποτα. Απλώς, δε νιώθεις έλξη προς καμία κατεύθυνση κι έτσι καμία ενέργεια δεν γεννιέται για να πάει κάπου συγκεκριμένα ή ολούθε. Δεν είναι ακριβώς κατάρρευση. Είναι μία νεκρή ζώνη. Αδιάφορη. Επικίνδυνο δεν είναι, μα η αδιαφορία σκοτώνει πιο αργά από τον πόνο. Οπότε ίσως τελικά να είναι κάτι χειρότερο από επικίνδυνο. 

 Για να μπορέσεις να φύγεις από την ξεραμένη λίμνη, χρειάζεσαι ένα απλό, αυστηρό, πρακτικό ερέθισμα. Τουλάχιστον έτσι πίστευα κάποτε. Όμως δες τι συμβαίνει σήμερα. Κάποιος έστησε ολόγυρα στην ξεραμένη λίμνη πολλά, πάρα πολλά ηχεία. Πήρε ένα μικρόφωνο κι άρχισε να διαβάζει κάτι από ένα χαρτί: «Σήμερα δε σκέφτηκα τίποτα σπουδαίο. Σήμερα μέσα μου κάτι ζητάει να καταγραφεί. Δε θέλω να θυμάμαι, αλλά δε θέλω να χαθώ στη σιωπή. Δε νιώθω τίποτα που αξίζει να ειπωθεί. Η ασημαντότητα όμως της μέρας μου απαιτεί μία μικρή μνήμη, αλλιώς δε θα υπάρχει τίποτα αύριο να συνεχίσω...» 

 Τα μπαλκόνια του μουσείου και τα παράθυρα της βιοτεχνίας γέμισαν με κόσμο. Προσπαθούσαν να δουν ποιος είναι και τι είναι αυτά που λέει. Οι διαβάτες σταμάτησαν κι αυτοί. Ο ήχος από τα μεγάφωνα γέμισε τον τόπο και ενώ όλοι καταλάβαιναν πως η σκηνή αυτής της παράστασης ήταν η ξεραμένη λίμνη, δεν μπορούσαν να δουν ποιος ήταν ο αόρατος άνθρωπος στο κέντρο της. 

 Απέναντι από την λίμνη, υπήρχε το μπαρ και πετάχτηκαν έξω η γυναίκα, το ρομπότ και οι δύο άνδρες. Ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να δουν τον τύπο στη μέση της ξεραμένης λίμνης. 

Πέμπτη καληνύχτα

Πια, σίγουρα το οίδα!

Στα κύματα της λείπεις. 

Θα χτίσει τέτοια τύχη;

Να 'ναι για πάντα μόνη;

Μισείς καρδιά, συγγνώμη...

Καλεί μα δεν αρθρώνει!

Καλή μα όχι όλη,

Μισής καρδιάς «συγγνώμη».

Κι έτσι είναι αλήθεια μόνοι...

Θα πέσουν τέτοια τείχη;

Στα κύματα της «λύπης»...

Πια σίγουρα το είδα; 

Κώδικας ηθικής μεταξύ θηρευτών

 Θα κάνω μία άσκηση, θα δοκιμάσω να γράψω κάτι για σκύλους, που να μην έχει καμία σχέση με σκύλους. 

 Πόσο κοντά μπορώ να πάω δίχως να αγγίξω; Πόσα σχετικά με αυτό δεν πρέπει να αναφέρω ακόμα κι αν δεν πω τη λέξη την ίδια; Ξέρεις το μυαλό πολύ εύκολα κάνει συνδέσεις. Με κάποια πράγματα δημιουργεί μερικές, με κάποια περισσότερες. Όχι, όχι, δε μου αρέσει η άσκηση αυτή. Θα βρω κάτι άλλο. 

 Α! Να θα σου πω μία άσχετη ιστορία. Νέο σύμπαν. 

 Μία φορά κι έναν καιρό μπήκαν σε ένα μπαρ ένας χειριστής γερανού, ένας προγραμματιστής δίχως όνομα, μία τύπισσα που επισκεύαζε ασανσέρ, ένα ρομπότ που γράφει ποιήματα. Κάποιοι από αυτούς, θα ήθελαν να είναι κάτι άλλο. Κάποιοι είναι στ' αλήθεια και κάτι άλλο. Κάποιοι είναι κάτι άλλο μα το κρατούν κρυφό. Δεν μπορώ να προχωρήσω σε αποκαλύψεις, μα μπορώ, δίχως να κάνω αντιστοίχιση, να δώσω και τις δεύτερες ταυτότητες τους. Μιλάμε για άτομο που υπνοβατεί σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό από το τελευταίο δρομολόγιο ως την αυγή. Κάποιο άτομο είναι τεχνικός ραδιοφώνου σε μία πόλη φάντασμα και κάποιο κατασκευάζει ψεύτικα λουλούδια. Το πιο εντυπωσιακό; Ένα άτομο που στην πραγματικότητα έχει γυρίσει το διάστημα, είναι ένα τεράστιο αρχείο αναμνήσεων και μεταφράζει άριστα όλες τις παλιές νεκρές γλώσσες. Συγκρατήσου Ελενάκι, μην πεις τάχα πως η «αγάπη» είναι νεκρή γλώσσα. Είπαμε, καμία αναφορά σε κανένα γνωστό σύμπαν του σύμπαντός μου. Προσπάθεια επιδιόρθωσης του αναπνευστικού μηχανισμού με νέα στοιχεία. Εσύ από την άλλη, όσο εγώ θα προσπαθώ, σε παρακαλώ, μην κάνεις μαντεψιές στενές. Όχι, δεν υπνοβατεί ο χειριστής γερανού και δεν κατασκευάζει ψεύτικα άνθη η γυναίκα. Το ρομπότ δεν ταξίδεψε το διάστημα και ο προγραμματιστής, δεν επισκευάζει ραδιόφωνα. Είδες, πάντα λίγο θα σε βοηθώ. Δεν είμαι δα και καμία εντελώς κυνική. 

 Τι θα άλλο θα μπει μέσα στο σύμπαν; Μα φυσικά μία βιοτεχνία παπουτσιών. Βγάζει μονάχα ένα παπούτσι. Όχι ένα σχέδιο, δεν εννοώ αυτό. Βγάζει από κάθε σχέδιο μόνο αριστερό ή δεξί. Στο υπόγειο βρίσκεται ένας σταθμός δεδομένων. Μοιάζει με στοά, αλλά δεν έχει έξοδο. Μέσα υπάρχουν δύο δωμάτια. Μία ταμπέλα νέον λάμπει έξω από κάθε πόρτα. Αριστερά όπως βλέπω εγώ, η επιγραφή λέει: «Εργαστήριο αποκατάστασης ήχου». Δεξιά: «Εργαστήριο ανακύκλωσης σκέψεων». Μοιάζει λίγο σαν σε αποσύνθεση, αλλά μάλλον όχι, κάτι αναπνέει, δεν μπορεί... Τη βιοτεχνία, με το διάσημο «μουσείο σφαλματών» στα δεξιά της, πάντα όπως τα βλέπω εγώ, τα χωρίζει μία ξεραμένη λίμνη. 

 Πρέπει να φύγω τώρα. Θα επιστρέψω ίσως. Να θυμηθώ πως έμεινα στο σημείο, που μπήκαν όλοι σε ένα μπαρ, σαν να ξεκινά κάποιο ανέκδοτο.