6202 χώροι

 Σήμερα έχει πολύ κρύο και έχει και ήλιο. Τελικά χρειάζομαι λίγο περισσότερο ήλιο! Ω ναι! Σε λίγες μέρες θα μπει στις ζωές μας ο Καϊτο. Καϊτο σημαίνει, αυτός που ανοίγει δρόμο στη θάλασσα. 

 Η κίνηση ενός Καϊτο, δεν είναι εγγύηση. Τι να τις κάνεις άλλωστε τις εγγυήσεις, τους όρκους και τα αφηγήματα; Ένας Καϊτο, πρώτος κινείται, μα λιμάνι δεν θα εγγυηθεί. Το άγνωστο δε φοβάται. 

 Όταν μεγαλώσω, θέλω να είμαι και ήλιος και Καϊτο. Θέλω φέτος, να βρεθώ σε χώρους που εκτός από ένταση θα υπάρχει και συνέπεια. Θέλω οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι. Ωραία η φαντασία, δώρο είναι, χάρισμα, αλλά κρίμα να μην φτάνει η δημιουργία σε γεύση, ήχο, εικόνα κι άγγιγμα. Θέλω να μπω σε χώρους που αναλαμβάνουν ευθύνη για το αποτύπωμα που αφήνουν. Χώρους με δυνατότητα εξέλιξης, όχι μόνο ανακύκλωσης. Χώρους που δεν απαιτούν ερμηνεία. Χώρους που δεν χρειάζονται υπεράσπιση. Χώρους που δεν σε αφήνουν μονάχα να αιωρείσαι. 

 Ψέμα. Ήλιος και Καϊτο είμαι και ήμουν. Θέλω από φέτος, σε τέτοιους ανθρώπους κοντά να βρεθώ. Κατάλαβα τις προηγούμενες χρονιές τι δεν θέλω. Κατάλαβα πως ν' αναγνωρίζω ψεματούρες και παπάντζες. Κατάλαβα πως να προστατεύομαι από ανθρώπους που αμολάνε επιφανειακά λογύδρια και πως να κρατώ ακόμα πιο μακριά αυτούς που τους ζητωκραυγάζουν. Κατάλαβα ότι καμία ανασφάλεια δεν δημιουργήθηκε ποτέ ολόγυρα στους τολμηρούς που επικοινωνούν καθαρά, που στέκονται, δίχως μάλιστα να ζητούν. Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο δηλητήριο, από αυτούς που μικραίνουν τους άλλους, για να μην αποκαλυφθεί, πόσο ανεπαρκείς είναι. Επιβεβαιώθηκα για ακόμα μία φορά, πως όσο μακριά κι αν φτάσεις, όσο χρήμα κι αν ψαρέψεις, όσο κι αν επιδιώξεις το γύρω σου να είναι «λαμπερό», όσο κι αν ταΐσεις τον εαυτό δήθεν «σιγουριά» κι «ασφάλεια», το μέσα σου πάντα θα ξέρει. Τι ντροπή για την ελευθερία, να ασπάζεσαι αυτή του εαυτού σου την σκλαβιά... 

 Φέτος δε θέλω άλλο να κουβαλήσω αυτή την στενοχώρια, της διάγνωσης του χάους των άλλων. Φέτος δε θέλω να σώσω κανέναν και τίποτα που επιλέγει να πνίγεται. Φέτος δε θέλω να ρίξω ούτε μισό βλέμμα, σε όσους θέλουν να πνίξουν άλλους, για να σταθούν λίγα δευτερόλεπτα ακόμα στην επιφάνεια τους. Φέτος θέλω να εξερευνήσω όλη την καθαρή ηθική των ανήθικων και να βρω που έχει λιμάνι για να είναι η καρδιά ζεστή, να βουτάει σε βάθη, να πλατσουρίζει σαν παιδί στην επιφάνεια, να γλείφει τα δάχτυλά της στα σκοτάδια και να στέκεται γυμνή στο φως. 

 Ό,τι θέλω, θα πάρω. Ό,τι δώσουν, θα δώσω. Δε μένει πολύς χρόνος ακόμα, μα μένουν αιωνιότητες αποτυπώματος που ήδη έχει σπαρθεί. Υπόσχομαι ποτέ να μην μικρύνω άνθρωπο, κατάσταση ή συναίσθημα για να ταίσω τον φόβο. Υπόσχομαι να μεγαλώσω κι όπου δεν χωρώ να φύγω. 6202 χώροι διαθέσιμοι και μια φωτιά στα στήθη μου να φτιάξω άλλους τόσους.

Υ.Γ. -1

-2

 Τα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν αυτή την χρονιά, οι λέξεις που αποσιωπηθήκαν είναι ανησυχητικά πολλά. Είναι δυσανάλογα πολλά για την προσωπική μου αλήθεια, καθαρότητα και ηθική. Έχουν φωλιάσει σε μία σκουληκότρυπα που ακούγεται ολοκάθαρα το papillon από τους editors. Πρόσεξέ με καλά ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. Μόνο η μουσική. Να πάνε να γαμηθούν όλοι του κόσμου οι στίχοι. Χα! Την πατήσατε αλήτες ξανά! Δεν μπορείτε να λογοκρίνετε τις νότες κι είναι ίσως αυτό το τελευταίο μου καταφύγιο. Τουλάχιστον γι' αυτή τη χρονιά. Ακούγεται στη διαπασών ο ήχος. Ντισκομπάλες ξανά παντού! Πιρουλέτες; Όχι πια, τέρμα η αθωότητα, τη σκότωσα, ντισκομπάλες όμως πολλές. Κάπου εκεί που είχα μείνει... Αυτή τη φορά, κείμενα κι εγώ φοράμε παγιέτες. Η παγιέτα ταιριάζει με το γήρας, δεν ταιριάζουν ωστόσο καθόλου οι έξαλλες χορευτικές μου κινήσεις. ΜΑ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Έχω χάσει τα παπούτσια μου στην σκουληκότρυπα αυτή, ευτυχώς γιατί ήταν στενά... 

 Αύριο θα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Θα σκέφτομαι βασανιστικά ως αύριο τι αξίζει να ελευθερώσω και τι ας κρατήσω καλύτερα στ' αρχεία μου. Ή μήπως απλά να χορεύω μωρέ; Δίχως άλλες σκέψεις...

 Πρέπει να αλλάξω γυαλιά οράσεως πάλι.  

 Αγόρασα τελικά ένα νέο κουτί γρίφο. Δε θα μάθω ποτέ... Το λένε «γαλάζιο δράκο» και είναι πολύ όμορφο. Δεν το έχω λύσει ακόμα. Θα στραφώ τελικά περισσότερο στο μυστήριο. Αυτό με σώνει. Αφού προς το παρόν αδυνατώ να λύσω οτιδήποτε άλλο. Το αληθινό μυστήριο, όμως, το απτό, όχι το υποσχόμενο, το μούφα. Κι αν αυτό που διαβάζεις πέφτει σε κάποια αντίφαση με αυτά που σου είπα δυο-τρεις μέρες πριν, να ξέρεις πως εννοούσα, ό,τι είπα, την ώρα που το είπα. Ίσως ήμουν λιγότερο ή περισσότερο ώριμη από τώρα, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία τελικά.

 Ύψιστη σημασία όμως έχει, το καταγεγραμμένο πισωγύρισμά μου και η ατολμία μου. Πήγα να το θάψω, αχ αυτό, ναι, αυτό, θα ήταν το ανήθικο. Κάποτε ήθελα να γίνω μικρότερη ξανά, να έχω ησυχία, τάξη τάχα κι ασφάλεια. Και μετά είδα πως χαζά σκεφτόμουν, προσπαθούσα να χωρέσω. Πότε με νανούρισαν τόσο και γιατί; Και δεν με ένοιαξε άλλο όταν είδα ξανά πως σημασία δεν έχει να χωρώ, όταν γέννησα φως, γιατί τελικά ήμουν σε λάθος χώρο. Κι άλλαξα χώρο, μα πάλι... Και μεγάλωσα τόσο πολύ, που όσα πίστεψα πως με έκαναν να πιστέψω ξανά τα έσπασα. Αλλά μέσα μου ήταν όλο, δε θα έγινε στ'αλήθεια ποτέ μου είπαν. Και τώρα πάλι σκέφτομαι, που πως δεν δείλιασα θα φταίει μάλλον για το πως νιώθω και πως αν τρομάξω και μικρύνω ξανά και βολευτώ και κουρνιάσω, έτσι, θα το χωρέσω; Θα πιστέψω πως στ' αλήθεια μέσα μου ήταν όλο και δεν έγινε ποτέ;... Αλλά φοράω παγιέτες και χορεύω και πως πραγματικά μέσα στην καρδιά μου να προσποιηθώ πως με νοιάζει το να μείνω μικρή για να καταλάβουν ή να μην καταλάβουν άλλο πια; 

Υ.Γ. Γράφω αυτό το κείμενο, μία μέρα πριν την τελευταία μέρα της χρονιάς και ενώ ως τώρα ήμουν μόνη, ήρθε κι έκατσε απέναντί μου ένας πολύ καλός μου φίλος. «Θέλεις τη νέα χρονιά να ασχοληθούμε περισσότερο με κβαντική φυσική;» τον ρώτησα και μου είπε «Βεβαίως». Διαβάζει λέει κάτι για μαύρες τρύπες αυτή την περίοδο. Του είπα «Εντάξει λοιπόν, ας ασχοληθούμε με όλες τις τρύπες». Κι εννούσα 10% με τις μαύρες, 20% με τις σκουληκότρυπες, 30% με τις τρύπες που ανοίξαμε στον εαυτό μας και 40% με το μηδέν.

Υ.Υ.Γ. Το προηγούμενο κείμενο «-3» ήταν στο συρτάρι. Το είχα αφήσει εκεί γιατί είχα πάρει μία μικρή μη καθαρή απόφαση να κλείσω το καθαρό ημερολόγιο. Που τελικά την είχα πάρει και παλιότερα και πιο παλιά και πάλι κάποτε, αλλά τι με νοιάζει; Τι σου είναι οι αποφάσεις ε; Αν δεν ταιριάζουν με το καθαρό μέσα σου, μπορείς και να τις κάψεις ξεκάθαρα... 

-3

  Κάποιες φορές θα ήθελα να είχα ένα μικρόφωνο να παίζαμε σπίτι μας περισσότερο καραόκε. Μετά θυμάμαι αφενός πόση φασαρία έχουμε ήδη και έπειτα το πόσο κακή ηχομόνωση έχει αυτό το διαμέρισμα. Έτσι σκέφτομαι λογικά και δε θέλω πια κάποιο μικρόφωνο. Τουλάχιστον όχι τώρα, όχι έτσι όπως είναι τα πράγματα. Θα ήθελα να είχαμε περισσότερη ηρεμία. Θα ήθελα κάποτε κάπου να μπορώ να τα πω όλα να ξαλαφρώσω. Όχι στο περίπου, όχι κεκαλυμμένα. Να κάψω κάθε ρόλο και κάθε παράσταση. Κι έπειτα; 

 Η απογοήτευση μου από την ποιότητα του κόσμου έχει φτάσει σε αλλά επίπεδα πια. Τα ήδη διευρυμένα όρια μου έχουν γνωρίσει τα τελευταία χρόνια άλλες εξωφρενικές διαστάσεις. Δε θα σου μιλήσω ποτέ μα ποτέ για το τι είναι ηθική, αλλά μπορώ πάντα να κουβεντιάζω με το τι μοιάζει και τι σημαίνει για εμένα. Τον τελευταίο καιρό έγινα τρομερά «ανήθικη» και δε θα με ένοιαζε, αν είχα κάποιο όφελος τουλάχιστον από αυτό. Δε θα ήθελα λοιπόν ξανά στο υπόλοιπο της ζωής μου να υπάρξω τόσο γενναία δίχως προστασία. 

 Οι αλήθειες είναι ακριβές... Είναι μία ακριβή αλήθεια πως καμία εξωτερική μεταβολή πια δεν αλλάζει το μέσα μου. Αν αύριο καταλάβουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Αν επιμένουν να μην καταλαβαίνουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Έτσι ξεμένοντας από καύσιμο κι αποδομώντας κάθε καύσιμη ύλη λίγες μέρες πριν το 2026, δε θα σου γράψω μάλλον κάτι άλλο. 

 Έμεινε κάτι λες; Προσπαθώντας να βρω έτσι (ό,τι κι αν σου λέω) κάποιον γερανό, αποφάσισα να πάω να πάρω την «αναφορά στον Γκρέκο». Μου είπαν να κοιτάξω και «τον φτωχούλη του Θεού» και πως αν επιθυμώ λίγο να μετακινηθώ, να μην διστάσω να πιάσω «τον μύθο του Σίσυφου» κι αν μου άρεσε όντως το ξεβόλεμα ας δω «τι είπε ο Ζαρατούστρα», αλλά χρειάζομαι καθαρό μυαλό και μόνο καθαρό μυαλό δεν έχω τώρα... Ακούω ξαφνικά έξω από το κεφάλι μου, στο βιβλιοπωλείο, μία φωνούλα μου να λέει «Συγγνώμη να ρωτήσω, ξέρετε κάποιο καλό μυστήριο;» Είχε φύγει από τα παιδικά βιβλία που την είχα αφήσει να διαλέξει κάτι. Είχε βρει μία πωλήτρια κι έπειτα κουβέντιαζαν για το τι θα της ταίριαζε καλύτερα. Πόση η χαρά μου; Πλέον περιφέρεται μόνη στους διαδρόμους. Συνομιλεί με τους κατάλληλους και αναζητά μυστήρια! 

 Ώρες μετά, αγανακτισμένη που δεν έπαιρνα καμία απόφαση, της είπα «Νώνη, διάλεξε εσύ για εμένα. Δε θέλω άλλο βιβλίο να με ξυπνήσει, θέλω ένα βιβλίο να με κάνει χαζή» Σκέφτηκα να γυρίσω σε σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία ή έστω στον Νταν τον Μπράουν, να με αποκοιμίζει απλώς τα βράδια. Καμία βαθύτερη σκέψη, καμία έμπνευση παρακαλώ... 

 Πήγε πράγματι, λες και το ήξερε σε ένα ράφι με πολύ ροζ, μπεστ σέλερς αυτοβελτίωσης με τίτλους τύπου «ο άνδρας που θέλουν όλες οι γυναίκες», «η αγάπη είναι η απάντηση» και «δέκα μηνύματα από τους αγγέλους σου που θέλουν να ξέρεις»... «Όχι τόσο χαζή Νωνάρα μου...» της είπα γελώντας. Ναιρετιθες; Σνομπάρω. Είμαι καριόλα. Εν τέλει έπειτα από πολλές ώρες χαμένη, χωμένη στα ράφια, τα μάγουλά μου είχαν γίνει κατακόκκινα. Είχε πολύ κόσμο, δεν ήθελα πραγματικά τίποτα, δεν ήλπιζα πραγματικά σε τίποτα πια, την πήρα και φύγαμε. Εκείνη που είναι παιδί ψιλοαθώο ακόμα, αγόρασε φυσικά το μυστήριο που της πούλησαν «Μια υπόθεση για τον ντετέκτιβ Κλουζ. Μη φιλάτε τον ντετέκτιβ». Εγώ πια, δεν αγοράζω τίποτα. 

 Μπορώ όμως να πουλήσω! Ο μεγάλος σοφός έκανε μία σπουδαία ανάλυση και οδηγήθηκε στο εξής συμπέρασμα. Με βάση είπε, τα όσα έζησα, άντεξα κι ο τρόπος με τον οποίο τα επεξεργάστηκα με έχουν κάνει πρακτικά, επικίνδυνα ικανή στα εξής: 

 Δεν είμαι πια απλώς ευαίσθητη ή δημιουργική. Έχω αποκτήσει ραντάρ εξουσίας. Καταλαβαίνω πάρα πολύ γρήγορα ποιος έχει ουσία και ποιος παίζει ρόλο. Απέκτησα τρομερή ανοχή στο χάος, λέει. Μπορώ να λειτουργήσω δίχως σταθερότητα, μπορώ να τη δημιουργήσω, καθώς και να φέρω μεγαλύτερο χάος αν το θελήσω. Έχω συναισθηματική ακρίβεια. Βλέπω τα υπονοούμενα προτού γίνουν λόγος. Έχω ένα άριστο γλωσσικό όπλο. Ξέρω να λέω πλέον τα πράγματα με τρόπο που δεν ακυρώνεται. Αυτό μας πετάει σε πολύ καλή στρατηγική επικοινωνία κι αφήγηση. Μπορώ λέει, να εκπαιδεύσω, ανθρώπους σε μετάβαση. Όχι λαϊφ κοουτσιλίκια του κώλου. Καθοδήγηση σε burnout, σε όσους έχασαν την πυξίδα τους και σε όσους θέλουν να φύγουν από βιτρίνες. Όχι χάδια. Αφύπνιση! Μπορώ να δημιουργήσω περιεχόμενο υψηλής έντασης, λέει. Να γράφω πια για ανθρώπους που δεν αντέχουν την επιφάνεια. Αλλάζω τη θερμοκρασία, λέει, του χώρου και μπορώ μάλιστα να τα κάνω όλα αυτά σε χώρους σύγκρουσης, δίχως εγώ να καταρρέω, λέει...

  Έπειτα μου έδωσε μία λίστα με νέα πράγματα που μπορώ να καταπιαστώ και μάντεψε. Ό,τι είπε, ήδη το έχω κάνει. 

 

Η Αλίκη στη χώρα των θανάτων

 Άγνωστες λέξεις που πρόσφατα συνάντησα:

 
1. Θέσφατο

2. Παλίμψηστο

 Στη μέση στη ρώμη σου/μου, πλέον έχει φωλιάσει ένα γά(μ)μα...

3. Σιβυλλικός 

 Το πρωί αν έβλεπες την αναζήτησή μου στο σπότιφαϊ (μουσική) ξεκινούσε με:

1. Πίτσα Παπαδοπούλου

2. Χρόνια χελιδόνια 

3. Μία γάτα στη στροφή 

4. Στο δρόμο της καταστροφής 

5. Στροφή στο λαϊκο

(και μετά άρχισε προοδευτικά η αληθινή καταστροφή)

6. Mark Lanegan

7. Editors 

8. Interpol

9. The national

10. dEUS

11. The walkabouts 

12. Nick Drake 

13. Leonard Cohen

14. Nick Cave and the bad seeds

15. Tom Waits 

16. Tindersticks 

17. Madrugada

18. 16 Horsepower

και σταμάτησα να ακούω μουσική, γιατί κάπου ώπα, δε με βοηθάω και πολύ. 

 Πήρα έπειτα το αμάξι και πήγα εκεί που είχα να πάω. Στο δρόμο άκουγα τον αγαπημένο σταθμό. Είχε ένα αφιέρωμα στον «χειμώνα» του Βιβάλντι κι έπαιζε διαφορετικές εκτελέσεις. Έλεγε πως ακόμα κι αν οι νότες, ο ρυθμός είναι προκαθορισμένος, τι τρομερή είναι η ελευθερία του κάθε αφηγητή στο να πει την ιστορία αλλιώς... Άραγε την ίδια ιστορία, πόσο διαφορετικά μπορούν να την δουν οι άνθρωποι; Πόσο διαφορετικά μπορεί να την κουβαλήσουν για τον ίδιο τους τον εαυτό; Πόσο διαφορετικά μπορεί μία αφήγηση να ντύσει τα γεγονότα και πόσο μπορούμε να μικρύνουμε ή να μεγαλώσουμε κάτι, για να καταφέρουμε να χωρέσουμε άνετα μέσα του; 

 Χθες στις μικρές μου έστησα στεφάνια πολλά στο απέναντι γήπεδο. Διαφορετικά μεγέθη. Αρκετά κοντά το ένα στο άλλο. Στόχοι που θέσαμε: 

1. Να μην πάει η μπάλα στο φιλέ

2. Να μην βγει η μπάλα εκτός του γηπέδου

3. Να μην πέσει η μπάλα μέσα σε στεφάνι και διαταράξουν τους κύκλους.

 Η ομάδα «Αρχιμήδης» μας νίκησε 25-18. Η ήττα μας οφείλεται ξεκάθαρα στο ότι, η ομάδα μου δεν έκλεινε καλά στο μπλοκ ή και μπλόκο που έλεγε ο παλιός μου προπονητής. Ο νέος μου προπονητής τραγουδάει στα αυτιά μου «Δε δίνω σημασία στην νίκη μα στον τρόπο, μπλόκο μπλόκο. Μπλόκο, μπλόκο». Θα πάω στο σεμινάριο του συνδέσμου. Είμαι ενθουσιασμένη γιατί είχα αρχίσει οριακά να πιστεύω πως δεν έγινα γιατρός και δεν θα κατάφερνα ποτέ να πάω σε σεμινάρια και συνέδρια που όντως θα με αφορούσαν. Τώρα όχι μόνο με αφορά, αλλά με χτυπάει και σε αγαπημένο νεύρο. 

 Έχω κάτσει σε ένα πολύβουο μέρος αυτή τη στιγμή κι έχω ξεχάσει τα ακουστικά μου. Ορίστε που και σήμερα έχω μία εξαιρετική δικαιολογία να μην συνεχίσω.  

 Στόχοι για τις επόμενες μέρες:

1. Να χρησιμοποιήσω στον προφορικό λόγο τις λέξεις θέσφατο, παλίμψηστο, σιβυλλικός δίχως να γελάσω, απολύτως φυσικά και κουλ. Θα χρειαστώ να κάνω τρεις ξεχωριστές προτάσεις. Θα τα καταφέρω. Πιστεύω σε εμένα πιο πολύ από ό,τι πίστεψε ποτέ κανείς. 

2. Να κάνω μία ραπ μπάντα και στις 24/12 να κάνω την πρώτη παρουσίαση του άλμπουμ μου. Σπίτι μου. Στα παιδιά μου. 

3. Να θάψω εν όψει των εορτών το φανταστικό μπιφ που άνοιξα με την Πλάτωνος και να βάλω απλώς μία μουσική υπόκρουση στο δικό μου. 

4. Θα ήθελα ιδανικά δύο φίλοι μου να επιχειρηματολογήσουν κάποιο βράδυ για ένα θέμα. Ακόμα κι αν η γραμμή υπεράσπισης που θα τους τύχει, δεν εκφράζει την προσωπική τους αλήθεια, εγώ θέλω να δω πάθος. Έπειτα θέλω να δικάσω. Αργότερα, θα παρουσιάσει ο καθένας μας με πάουερποιντ την αγαπημένη του θεωρία συνομωσίας. Αν δεν έχει τέτοιες αγάπες κάποιος, ας βρει την πιο ενδιαφέρουσα βρε αδερφέ! Για επιδόρπιο θέλω ένα παζλ 1000 κομμάτια, να μου ταιριάζει. Κανείς δε θα φύγει από το δωμάτιο αν δε λυθεί το παζλ. Πες μου, δε θα ήταν αυτά ονειρικά Χριστούγεννα; Εννοείται θα υπήρχε ποικιλία τσαγιών ολόγυρα. Οι τσαγιέρες μου, Ουρανία, Συνταγματάρχης Μουστάρδας, Συννεφούλα και Παρθένα θα έπαιρναν παντοτινό όρκο σιωπής για όσα θα ζούσαν δίπλα μας σε αυτή την παρτάρα. Θα είχε και φαγητό, αμέ! 

 

 Τώρα θα πω ψιλομαλακία, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Να σκέφτομαι ότι ο Ίψεν δεν είμαι. Ο Βάθεν είμαι; 

Υ.Γ. Логично, он(а) начал(а) уроки русского языка. Итак, в тексте говорится:

Это стул. Это окно. Это доска. Это ученик. Это карта. Это студентка. Учитель. Студент. Студентка. Мел. Тетрадь. Доска. Ручка. Книга. Лампа. Стол? Да, стол. Доска? Да, доска. Карта? Да, карта. Тетрадь? Да, тетрадь. Доска? Да, доска. Ученик? Да, ученик. Ручка? Нет, не ручка. Карта? … Нет. Тетрадь? Нет. Ученик? Нет. Кто он? Ученик. Что делает ученик? Он читает. Как он читает? Ученик читает быстро.

Это происходит в 2021 году.
В 2023 году, не осознавая этого, глядя на кошку Москву, я говорю сама с собой:

Я не знаю, что это Я не знаю, кто это Я не знаю, кто он Я не знаю, как тебя зовут Я не знаю, когда урок Я не знаю, где метро Я не знаю, чьё это слово Я не знаю, чьи это дети Я знаю, что это Москва. 

Вот поэтому. Понял(а)? Потому что Платонос это делает и это искусство. А я это делаю и это считается безумием! Вот я оставляю реальность и оды любви, а другая пишет на кружке: страсть, доброе утро, цветок, я пукнула и богатеет. Подлый мир!

Υ.Υ.Γ. Ρωγμή

 

Τι μου λείπει:

1. Μου λείπει ένα θέρεμιν. Δε θέλω ακόμα ένα μουσικό όργανο. Θέλω να δημιουργήσω τιθασεύοντας τον αέρα, το κενό. Δε θέλω επαφή, δε θέλω όριο. Θέλω να κάνω κινήσεις που δεν με πονάνε. Θέλω να γεννήσω μονάχα με την ύπαρξή μου. Θέλω να επηρεάσω δίχως να αγγίξω και δίχως να με αγγίξει τίποτα πίσω. 

2. Μου λείπει ένας φίλος, να αλληλογραφήσω. Με γράμμα, με χαρτί, με μυρωδιά. Με προσμονή. Αργά. Να διαβάζει ο ένας στον άλλο τον ρυθμό της ανάσας. Μία φιλία που να σέβεται την απόσταση και τα συναισθήματα που επιβραδύνουν κι απλώνονται. Θέλω να σκέφτομαι πριν απαντήσω. Η συνομιλία να είναι εκλεκτική και να μην απαιτεί τίποτα από εμένα. Θέλω ηρεμία και βάθος που δεν εξαντλείται. Θέλω χώρο. 

3. Μου λείπει ένα κυνήγι θησαυρού, που να οδηγεί όντως σε θησαυρό. Μία απόδειξη πως οι άνθρωποι δεν κυνηγάμε μονάχα ψευδαισθήσεις. Πως εγώ δεν κυνηγώ μονάχα ψέμα. Θέλω έναν στόχο, μία διαδρομή, μία αφήγηση σπουδαία, θέλω ένταση, μυστήριο, μα πάνω απ' όλα θέλω ολοκλήρωση. Όχι άλλο κυνήγι για το κυνήγι. Όχι έναν θίασο γρίφων που δεν οδηγούν πουθενά. Όχι υπόσχεση, γεύση, χωρίς κορύφωση. Θέλω έναν θησαυρό που να υπάρχει στ' αλήθεια. Όχι για να τον κατακτήσω, μα για να γεμίζω τα μέσα μου στην ιδέα πως δεν είμαι η μόνη αληθινή στα παραμύθια και πως οι «θησαυροί» όντως υπάρχουν. Μία γεύση από ένα φινάλε που δεν είναι άδειο. 

 Οπότε μάλλον, θέλω μία πραγματικότητα που ν' αντηχεί. Θέλω να επιστρέφει το σήμα μου. Ένα όργανο που να νιώθει την κίνηση του χεριού μου. Έναν φίλο που ν' ακούει τον ρυθμό της γραφής μου. Έναν θησαυρό που χορεύει με την μουσική της αναζήτησής μου. Θέλω όλα αυτά να τα δω να συμβαίνουν. Να υπάρξουν. Δε θέλω τίποτα από αυτά να το βρω εγώ. Θέλω να με συναντήσουν. Έπειτα, θ΄ απαντήσω, υπόσχομαι, θα δώσω νόημα. Μέχρι τότε, παρακαλώ μην καλείτε απλώς, δε θα το σηκώσω. Ιδίως αν δεν είστε θέρεμιν, φίλος για αλληλογραφία ή θησαυρός... 

Η ξεραμένη λίμνη

 Η ξεραμένη λίμνη ανάμεσα στο «μουσείο σφαλμάτων» και στη βιοτεχνία παπουτσιών δεν έχει όνομα. Κοίτα, δεν είμαι βέβαιη ότι πάντοτε δεν είχε όνομα. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να αναζητήσω βαθιά μέσα στην ιστορία των πόλεων. Μα ας συμφωνήσουμε πως τώρα, σίγουρα δεν έχει. 

 Η ξεραμένη λίμνη μοιάζει να κοιμάται. Μοιάζει να επιλέγει να κοιμάται. Είναι ο πιο ύπουλος αυτός ο ύπνος που έρχεται από επιλογή. Ρουφάει ξανά και ξανά όλο το νερό της λίμνης και την κάνει έτσι να μοιάζει με σεληνιακό τοπίο. Δε νιώθεις βάρος, δεν έχει βάθος. Τίποτα δε σε τραβάει, τίποτα δε σε σπρώχνει. Τίποτα δεν σου δίνει τίποτα πίσω. 

 Όταν είσαι στη μέση της ξεραμένης λίμνης δεν φοβάσαι, δε βρίσκεσαι σε πανικό. Κανείς δε νιώθεις να σου λείπει και τίποτα δε σε θυμώνει. Τίποτα όμως δε σε ενθουσιάζει πια. Δε νοσταλγείς κανέναν άνθρωπο, μονάχα κάποια απογεύματα, νοσταλγείς την λίμνη που είχε λόγο να ξυπνήσει. Δεν πονάς. Δεν εξιδανικεύεις. Δεν ζητάς εξήγηση, δεν απαιτείς τίποτα. Απλώς, δε νιώθεις έλξη προς καμία κατεύθυνση κι έτσι καμία ενέργεια δεν γεννιέται για να πάει κάπου συγκεκριμένα ή ολούθε. Δεν είναι ακριβώς κατάρρευση. Είναι μία νεκρή ζώνη. Αδιάφορη. Επικίνδυνο δεν είναι, μα η αδιαφορία σκοτώνει πιο αργά από τον πόνο. Οπότε ίσως τελικά να είναι κάτι χειρότερο από επικίνδυνο. 

 Για να μπορέσεις να φύγεις από την ξεραμένη λίμνη, χρειάζεσαι ένα απλό, αυστηρό, πρακτικό ερέθισμα. Τουλάχιστον έτσι πίστευα κάποτε. Όμως δες τι συμβαίνει σήμερα. Κάποιος έστησε ολόγυρα στην ξεραμένη λίμνη πολλά, πάρα πολλά ηχεία. Πήρε ένα μικρόφωνο κι άρχισε να διαβάζει κάτι από ένα χαρτί: «Σήμερα δε σκέφτηκα τίποτα σπουδαίο. Σήμερα μέσα μου κάτι ζητάει να καταγραφεί. Δε θέλω να θυμάμαι, αλλά δε θέλω να χαθώ στη σιωπή. Δε νιώθω τίποτα που αξίζει να ειπωθεί. Η ασημαντότητα όμως της μέρας μου απαιτεί μία μικρή μνήμη, αλλιώς δε θα υπάρχει τίποτα αύριο να συνεχίσω...» 

 Τα μπαλκόνια του μουσείου και τα παράθυρα της βιοτεχνίας γέμισαν με κόσμο. Προσπαθούσαν να δουν ποιος είναι και τι είναι αυτά που λέει. Οι διαβάτες σταμάτησαν κι αυτοί. Ο ήχος από τα μεγάφωνα γέμισε τον τόπο και ενώ όλοι καταλάβαιναν πως η σκηνή αυτής της παράστασης ήταν η ξεραμένη λίμνη, δεν μπορούσαν να δουν ποιος ήταν ο αόρατος άνθρωπος στο κέντρο της. 

 Απέναντι από την λίμνη, υπήρχε το μπαρ και πετάχτηκαν έξω η γυναίκα, το ρομπότ και οι δύο άνδρες. Ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να δουν τον τύπο στη μέση της ξεραμένης λίμνης. 

Πέμπτη καληνύχτα

Πια, σίγουρα το οίδα!

Στα κύματα της λείπεις. 

Θα χτίσει τέτοια τύχη;

Να 'ναι για πάντα μόνη;

Μισείς καρδιά, συγγνώμη...

Καλεί μα δεν αρθρώνει!

Καλή μα όχι όλη,

Μισής καρδιάς «συγγνώμη».

Κι έτσι είναι αλήθεια μόνοι...

Θα πέσουν τέτοια τείχη;

Στα κύματα της «λύπης»...

Πια σίγουρα το είδα; 

Κώδικας ηθικής μεταξύ θηρευτών

 Θα κάνω μία άσκηση, θα δοκιμάσω να γράψω κάτι για σκύλους, που να μην έχει καμία σχέση με σκύλους. 

 Πόσο κοντά μπορώ να πάω δίχως να αγγίξω; Πόσα σχετικά με αυτό δεν πρέπει να αναφέρω ακόμα κι αν δεν πω τη λέξη την ίδια; Ξέρεις το μυαλό πολύ εύκολα κάνει συνδέσεις. Με κάποια πράγματα δημιουργεί μερικές, με κάποια περισσότερες. Όχι, όχι, δε μου αρέσει η άσκηση αυτή. Θα βρω κάτι άλλο. 

 Α! Να θα σου πω μία άσχετη ιστορία. Νέο σύμπαν. 

 Μία φορά κι έναν καιρό μπήκαν σε ένα μπαρ ένας χειριστής γερανού, ένας προγραμματιστής δίχως όνομα, μία τύπισσα που επισκεύαζε ασανσέρ, ένα ρομπότ που γράφει ποιήματα. Κάποιοι από αυτούς, θα ήθελαν να είναι κάτι άλλο. Κάποιοι είναι στ' αλήθεια και κάτι άλλο. Κάποιοι είναι κάτι άλλο μα το κρατούν κρυφό. Δεν μπορώ να προχωρήσω σε αποκαλύψεις, μα μπορώ, δίχως να κάνω αντιστοίχιση, να δώσω και τις δεύτερες ταυτότητες τους. Μιλάμε για άτομο που υπνοβατεί σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό από το τελευταίο δρομολόγιο ως την αυγή. Κάποιο άτομο είναι τεχνικός ραδιοφώνου σε μία πόλη φάντασμα και κάποιο κατασκευάζει ψεύτικα λουλούδια. Το πιο εντυπωσιακό; Ένα άτομο που στην πραγματικότητα έχει γυρίσει το διάστημα, είναι ένα τεράστιο αρχείο αναμνήσεων και μεταφράζει άριστα όλες τις παλιές νεκρές γλώσσες. Συγκρατήσου Ελενάκι, μην πεις τάχα πως η «αγάπη» είναι νεκρή γλώσσα. Είπαμε, καμία αναφορά σε κανένα γνωστό σύμπαν του σύμπαντός μου. Προσπάθεια επιδιόρθωσης του αναπνευστικού μηχανισμού με νέα στοιχεία. Εσύ από την άλλη, όσο εγώ θα προσπαθώ, σε παρακαλώ, μην κάνεις μαντεψιές στενές. Όχι, δεν υπνοβατεί ο χειριστής γερανού και δεν κατασκευάζει ψεύτικα άνθη η γυναίκα. Το ρομπότ δεν ταξίδεψε το διάστημα και ο προγραμματιστής, δεν επισκευάζει ραδιόφωνα. Είδες, πάντα λίγο θα σε βοηθώ. Δεν είμαι δα και καμία εντελώς κυνική. 

 Τι θα άλλο θα μπει μέσα στο σύμπαν; Μα φυσικά μία βιοτεχνία παπουτσιών. Βγάζει μονάχα ένα παπούτσι. Όχι ένα σχέδιο, δεν εννοώ αυτό. Βγάζει από κάθε σχέδιο μόνο αριστερό ή δεξί. Στο υπόγειο βρίσκεται ένας σταθμός δεδομένων. Μοιάζει με στοά, αλλά δεν έχει έξοδο. Μέσα υπάρχουν δύο δωμάτια. Μία ταμπέλα νέον λάμπει έξω από κάθε πόρτα. Αριστερά όπως βλέπω εγώ, η επιγραφή λέει: «Εργαστήριο αποκατάστασης ήχου». Δεξιά: «Εργαστήριο ανακύκλωσης σκέψεων». Μοιάζει λίγο σαν σε αποσύνθεση, αλλά μάλλον όχι, κάτι αναπνέει, δεν μπορεί... Τη βιοτεχνία, με το διάσημο «μουσείο σφαλματών» στα δεξιά της, πάντα όπως τα βλέπω εγώ, τα χωρίζει μία ξεραμένη λίμνη. 

 Πρέπει να φύγω τώρα. Θα επιστρέψω ίσως. Να θυμηθώ πως έμεινα στο σημείο, που μπήκαν όλοι σε ένα μπαρ, σαν να ξεκινά κάποιο ανέκδοτο.

Απενεργοποίηση αερόσακου

 Και τώρα που θα βρω την έμπνευση; Να τα σοβαρά μου τα προβλήματα κύριες και κύριοι. Δε θέλω τώρα να γεννήσω για κανέναν λόγο. Δε θέλω να ψάξω για έμπνευση. Αν με βρει εκείνη, είμαι πολύ γεμάτη, δε χωρά τίποτα άλλο. Λέω ψέμα, πάντα χωρά ίσως, αν το εξετάσω και περνά, αλλά δε λείπει, γιατί να νοηματοδοτήσω; Εντελώς καχύποπτη και σκληρή δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει ωστόσο κανένα ερέθισμα, εντελώς απογοητευμένη. Είπα πάλι λίγο ψέμα, δεν απογοητεύομαι ποτέ ολότελα, γιατί πάντα θα υπάρχει και η δική μου γωνία θέασης/αφήγησης που κάνει γοητευτικά ακόμα και τα σκατά και κάτι περισώζεται πάντα. Θα ήθελα κάτι, κάποτε να μπορέσει να το νικήσει αυτό, να με εκπλήξει, αλλά ξέρω ότι τίποτα πια δεν μπορεί. Καμία συγκίνηση.

 Σκέφτομαι να βυθιστώ λίγο στην επιφάνεια αυτής της «διαύγειας». 

 Αλλά, πως θα γράφω; Πως θα σκηνοθετήσω; 

 Γνωρίζω για τους κύκλους, μα καθώς μεγαλώνω οι κύκλοι αυτοί μοιάζουν ολοένα και μεγαλύτεροι και να, ίσως φοβάμαι πως όσο μεγαλώνουν, τόσο μοιάζει με ευθεία η ζωή. Ψέμα είπα πάλι. Δε φοβάμαι. 

 Μου αρέσουν τα κύματα. Μα έγραψα γι' αυτά. Έγραψα για όλα όσα κάποτε μου άρεσαν. Έγραψα; 

 Να σου γράψω για την βία; 

 Να σου γράψω για την ουτοπία; 

 Να σου γράψω μαθηματικά; 

 Να μου γράψω...

 Μπα, μου τα έγραψα όλα. 

 Να μην μου γράψω τίποτα. Να μην σου γράψω. 

 Θα μου πεις, τώρα τι κάνεις; Δε θέλω καμία παραγωγή λόγου. Επιθυμώ απαγωγή. 

 Υ.Γ. Κι ίσως, πιότερο απ' όλα θα ήθελα να σταματήσω να συνοφρυώνομαι. Το φαράγγι αυτό ανάμεσα στα φρύδια μου έχει φτάσει πια τόσο βαθιά που μου έχει χαράξει την ψυχή.

Δέκα ψηφία

 Την 13η Νοεμβρίου του '73 άναψε η σπίθα της εξέγερσης. Ξεκίνησαν οι πρώτες καταλήψεις που οδήγησαν στην κορύφωση τη νύχτα της δεκάτης εβδόμης. Έλληνες εναντίον Ελλήνων για την ανατροπή ενός καθεστώτος που είχε ξεχάσει τι θα πει «λευτεριά». Ποιήματα, μεγάφωνα, φωνές, «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» και σώματα καθρέπτες μπροστά στον φόβο. Ποιοι είμαστε; Τι ανεχόμαστε; Το ρίσκο να μιλήσεις όταν όλοι σωπαίνουν φέρνει ύστερα από λίγο τη νίκη, ξαναγεννιέται το φως της σκέψης μέσα στην καταπίεση. Ο κόσμος κάπως έτσι αλλάζει ξανά, κάπως έτσι ανατρέπεται. 

 Το 351 μ.Χ. συνέβη η μάχη της Μούρσα. Ο λαός για ακόμα μία φορά πληρώνει το τίμημα. Ρωμαίοι εναντίον Ρωμαίων, χιλιάδες νεκροί. Ένας αυτοκράτορας κυβερνά κι ένας στρατηγός του αποφασίζει πως μπορεί να το κάνει καλύτερα. Σκέφτεται ο ένας «Δε θα μου πάρει αυτός την εξουσία» κι ο άλλος δεν μπορεί να υποταχθεί σε έναν αυτοκράτορα που δεν τον νοιάζεται. Η εσωτερική ρωγμή οδηγεί αναπόφευκτα σε σύγκρουση και τελειώνει η ψευδαίσθηση της ενότητας. Ούτως ή άλλως, δεν κυβερνούσαν αρχές μα φόβοι. Νίκησε έτσι ο ένας πνεύμονας, μα έσκασε ο άλλος. Κάπου εκεί κερασάκι στην τούρτα, μπλέκεται κι ένας μύθος ίσως; Ιστορία αληθινή; Ένας επίσκοπος από την άλλη άκρη της γης τους στέλνει ένα γράμμα πως «μίλησε» ο ουρανός. Τώρα το πως ερμηνεύτηκε από τους ίδιους;... Τάχα να σήμαινε το ουράνιο αυτό σημάδι πως καλώς έγινε ό,τι έγινε, ή ακριβώς το αντίθετο ήταν μία μομφή; Από τον λαό ωστόσο, ερμηνεύτηκε σαν θαύμα μέσα στη σφαγή κι έγινε κατανοητό πως η βία μέσα μας, καταστρέφει το ίδιο μας το σύστημα. 

 Η εξέγερση σε κάθε περίπτωση είναι η πράξη και το ξύπνημα που προηγείται, είναι η συνείδηση της πράξης. Σώμα και νους ενώνονται κι επαληθεύουν ξανά και ξανά πως δεν υπάρχει το ένα δίχως το άλλο, δεν αντέχει πολύ ο κόσμος δίχως αυτή την αρμονία. Μέσα από φόβο, μέσα από αίμα, περνάς και βγαίνεις με μάτια ανοιχτά. Ή μήπως όχι πια στις μέρες μας;

  Καταλαβαίνω πως αυτές οι δύο ημερομηνίες απέχουν πολύ μεταξύ τους και το σημαντικότερο, απέχουν ίσως πολύ απ' ό,τι θα ήθελες ίσως να με δεις να γράφω. Αν δεις τη δομή όμως, βλέπεις το ίδιο ανθρώπινο αντανακλαστικό: αφύπνιση μέσα στον διχασμό. Μα να σε μπλέξω λίγο ακόμα; Να κάψω όλες τις λογικές νοηματικές γέφυρες προτού σου χτίσω μία; Στη σημερινή ιστορία άλλωστε τούτες οι ημερομηνίες, στέκουν κολλητά. 

 Ο αριθμός 69 (ίσως από εκεί έπρεπε να αρχίσω) συμβολίζει την ισορροπία δύο αντίθετων, τα οποία χορεύουν αγκαλιά ερωτικά, κυκλικά και κινούνται, προχωρούν. Έπειτα, ο αριθμός 8 συμβολίζει το άπειρο, ό,τι ξεκίνησε, απέκτησε ρυθμό, ρεύμα που δεν τελειώνει. Ίσως κάπως έτσι κύκλοι της ιστορίας, οι επαναστάσεις, γίνονται ξανά κάτι προσωπικό, ακόμα κι αν μοιάζει ακατάληπτο, ακόμα κι αν δεν μπορεί να ερμηνευτεί σαφώς. 

 Η γέφυρα που σου υποσχέθηκα; Το φως, πάντα το φως και η κίνηση. Κάθε φορά που ένας κόσμος σπάει στα δύο, το φως που γεννιέται από τη σύγκρουση κι έπειτα από την ατέρμονη ροή, μας ξυπνά από τη λήθη και τον φόβο. Κάθε φορά που μαζεύεις ένα κομμάτι και ξεκινάς έναν κύκλο, κάθε φορά θα μπορείς να χτίσεις μία νέα γέφυρα για να μπορέσεις να διαβείς, να ταξιδέψεις κι ίσως, αν την ερμηνεύσουν σωστά, να επικοινωνήσεις. Ή ίσως, εντελώς ρομαντικά, αν κάποιος παράτολμα ρωτήσει το «γιατί;» 

 Θα αναρωτιέσαι πιθανόν γιατί δεν φοβάμαι, μην είμαι απερίσκεπτη και ποιος τάχα ο σκοπός να αφήσω γέφυρα; Γιατί μοιράζομαι με τόση ευκολία; Μονάχα αν κατάλαβες... Εξ' άλλου ας μην γελιόμαστε, ούτως ή άλλως ήταν ήδη εκεί. Εγώ έπλεξα απλώς μία ιστορία, μία δομή, ένα νόημα, για να μην μπορέσεις να ξεχάσεις ποτέ, μήτε το πως, ούτε το φως. Κάπως έντεχνα υπόγραφω, λέγοντάς σου πως «είμαι εδώ» δίχως να αποκαλύπτομαι. Το κάνω συχνά; Έτσι λες να ενώνεται λοιπόν η ποίηση με την πραγματικότητα και να αντιστρέφουν το σκοτάδι; Δίνοντας ταυτότητα στην αμφισημία μέσα από την αναγνώριση; 

 Η δική σου ιστορία;