Τι λες στον εαυτό σου γι' όσα κάνεις;

  Το πιο όμορφο κερί στον κόσμο, ζει στο Βερολίνο. Όλα αυτά τα χρόνια, όλο και κάποιον αγγαρεύω να μου φέρει ένα όταν επισκέπτεται το μέρος. Η ίδια όχι, δεν έχω πάει ποτέ στο Βερολίνο ως τώρα. Το κερί αυτό μυρίζει αντιηλιακό. Πέρσι δεν κατάφερα καθόλου σχεδόν να το απολαύσω. Τρεις εποχές έπειτα αυτό, κλεισμένο στο μπαούλο, μολονότι ήταν σβησμένο, δεν έπαψε να ευωδιάζει. Φέτος ο πόθος μου όπως σου είπα ξεράθηκε. Με τον πόθο μπήκαμε σχεδόν μαζί στη νέα εποχή του σπιτιού. Έγινα μάνα ανθρώπου και μάνα ενός φυτού ταυτόχρονα κι ακόμα επιμένω, πως δεν μπορώ καθόλου καλά να φροντίσω ζώα και φυτά. Ο πόθος όμως είναι ένα εξαιρετικά ανθεκτικό φυτό, τι πήγε λάθος; Καταλήγω στο ότι ενδεχομένως να μην έφταιγα ολότελα εγώ, αλλά κάποια ζιζάνια που φύτρωσαν δίπλα του. Θα μπορούσα θα μου πεις να τα σκοτώσω, αλλά δεν έπραξα έτσι. Το μπαλκόνι ωστόσο τώρα, είναι έτοιμο για το καλοκαίρι. Μένει λίγη ακόμα ψευτοπρασινάδα να στολίσω. Αλλά το κερί... Το κερί έχει βγει από το μπαούλο. Σβησμένο τώρα, μεσημέρι, πάνω στο τραπέζι, σκορπάει το άρωμά του αδιάκοπα. 

 Το κερί το ανάβω κυρίως το βράδυ. Το βράδυ έχουμε ορίσει με τα παιδιά ότι είναι η επίσημη ώρα μαγείας. Όσο κι αν σου ακουστεί περίεργο, με τον ορθολογισμό στο πηδάλιο, απλώνουμε σε όλη την πόλη τα μαγικά μας και θωρακίζουμε όλη τη ζωή μας με φανταστική αυτοπεποίθηση. Για κρυστάλλους νομίζουν πως μιλάμε, γεωλογία τους μαθαίνω. Η μαγεία λένε αυτά πως κουνάει το εκκρεμές, ξέρουμε όμως όλη η παρέας μας, ότι έστω κι ανεπαίσθητα η εσωτερική μας βούληση αλλάζει τον κόσμο. 

 Άνοιξα μία μπίρα μπλε να ξεδιψάσω. Πάνω της γράφει 1664. Αναζητώ αν πράγματι είναι τόσο παλιά η συνταγή, ή αναφέρεται σε κάτι άλλο η χρονολογία. Συχνά τα όσα κάπου γράφονται, στ' αλήθεια, αλλού αναφέρονται. Μαθαίνω πως η αλσατική αυτή μπίρα κρύβει στ' αρώματά της εσπεριδοειδή και κόλιανδρο! Καταραμένη προσωπική μυθολογία, αχ πόσο κάθε φορά σε απολαμβάνω. Βιώνω λοιπόν σε όλα αυτά τα μικρά και τα μεγάλα, τα καλά και τα όχι τόσο καλά, ένα εκατομμύριο οργασμούς το μερόνυχτο. Και προχωρώ... 

 Μου έφτιαξε ο Φοιβάκος ένα δώρο πριν λίγο. Μου λέει «δε θα σου αρέσει». Πριν δω τι είναι του μαθαίνω να μην σκέφτεται έτσι «Θα μου αρέσει ό,τι κι αν είναι. Έτσι θα σκέφτεσαι. Κι ακόμα κι αν αυτό ψέμα είναι, θα σου αρέσει αυτό που σκέφτηκες, ό,τι κι αν είναι» Μου δίνει ένα χαρτόκουτο μικρό. Μέσα έχει σταγόνες, μία μπάλα αλουμινόχαρτο και δύο άδεια μικρά χάρτινα ποτηράκια. Τον κοιτάζω. Ξεκινάει να μου εξηγεί. «Σου μάζεψα βροχή, αυτό είναι οι σταγόνες! Το μπαλάκι από αλουμινόχαρτο είναι το φεγγάρι κι αυτά τα ποτηράκια, εσύ κι εγώ!» Με ρωτάει ύστερα από λίγο γιατί έχω μία σταγόνα στο μάτι μου... Του εξηγώ πως είναι το καλύτερο δώρο που μου έδωσαν ποτέ! Με ρωτάει αν μου αρέσει περισσότερο από τη ζωγραφιά με την πεταλούδα και το σκέιτ της αγάπης. Δεν μπορώ να διαλέξω, τον ενημερώνω. Είναι σαν τα παιδιά μου... Εντάξει, μου λέει και μου προτείνει να ενώσω την ιστορία της πεταλούδας και του κουτιού και να γράψω κάτι γι' αυτό. Το έχουμε συμφωνήσει και παλιότερα ξέρεις. Εκείνος να μου ζωγραφίζει κι εγώ να πλέκω μία ιστορία γύρω από τη δημιουργία του. Ύστερα από πολύ λίγα λεπτά, έρχεται και μου λέει «Είμαι χαρούμενος! Κοίτα, έχω κι εγώ μία σταγόνα στην άκρη του ματιού» Ωραίος άνδρας αυτός ο τύπος! 

 Θα φύγω τώρα σε λίγο από το μπαλκονάκι. Πάω να εργαστώ. Έχω πείσει ξέρεις τον κόσμο, να κάνει κάτι που δεν φανταζόταν ποτέ ότι είχε ανάγκη κι έτσι ζούμε. Αν μου επιτρέπεις, το βρίσκω κι αυτό συγκινητικό. Μαγείρεψα την φαντασία μου, με την περιέργεια για το ανθρώπινο βάθος και το χάρισμά μου να κατανοώ δίχως να καταδικάζω. Μυστική εξερευνήτρια, δημιουργός, c level, εργάτρια κι ασκούμενη μαζί. Πολύπλοκες οι ανθρώπινες ιστορίες και που να σας πως και για τις άλλες... Και προχωρώ... Για στάσου όμως, ωραία η συγκίνηση, αλλά για μισό λεπτό, τι συμβαίνει αν βαδίζεις άτολμα και κυκλικά; Για πόσο συγκινούν οι κύκλοι; Πόσο κρατεί το άρωμά τους; Λες μία από τις επόμενες βραδιές, ν' ανάψουμε το κερί και να μάθουμε στις νύχτες μαγείας για τα κβαντικά άλματα, ή πολύ νωρίς ακόμα; Πρέπει να ετοιμάσω κάποιο ξόρκι ε;

Το άλμα έχει αρχίσει πριν καν όντως συμβεί.

Μοιάζει να έχει μυρίσει προτού καλά καεί.

Κι η βούληση υπάρχει κι ας είναι μυστική.

Μάλλον ήταν μία σπείρα κι όχι δειλή αρχή.

 

'Ενα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι

  Φέτος είναι καλοκαίρι! Φέτος χρησιμοποίησα πρώτη φορά σακούλες αεροστεγείς, για να αποθηκεύσω τα χειμωνιάτικά μου ρούχα! Φέτος αισθάνομαι σούπερ περήφανη για εμένα. Φέτος, αν κι όλα είναι πιο μπερδεμένα κι ακατάληπτα από ποτέ, σερφάρω με αυτοπεποίθηση και χαρά πάνω σε μία σανίδα που μοιάζει με καθρέπτη, στον ωκεανό πορτοκαλάδας, πιστά σε κάθε ηλιοβασίλεμα. Κυμάτα ημιγιγαντιαία ολόγυρα κι αντί για καρχαρίες καλαμάκια, σπαστά παρακαλώ! Φέτος νιώθω δυστυχώς πως οι περισσότεροι γύρω μου είναι σε χειρότερη φάση από εμένα. Βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα σε φούσκες ανθρακικού του ωκεανού πορτοκαλάδας. Αγριοκοιτάνε αν τους κοιτάξεις πάνω από πέντε δευτερόλεπτα, γιατί ως γνωστόν οποιοδήποτε βλέμμα σπάει τη φούσκα τους, να κρυφτούν δεν μπορούν γιατί είναι διάφανη, να σερφάρουν δεν ξέρουν και τα καλαμάκια δε τα βλέπουν. Φέτος δε θέλω να σώσω κανέναν, είμαι σίγουρη πως στο είπα ξανά αυτό! Φέτος τολμώ να παραδεχτώ, ότι δε μου άρεσε, δεν μου αρέσει και δε θα μου αρέσει ποτέ τελικά η πορτοκαλάδα με ανθρακικό. Βγάζει καθόλου νόημα τώρα αυτό; Αδιάφορο! 

 Εντυπωσιακό πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνει τελικά ο ίδιος όγκος αντικειμένων, αν απλώς τους τραβήξεις τον αέρα! Εφάρμοσα την ίδια τεχνική σε οτιδήποτε καταλάμβανε όγκο και τελικά αυτό είναι το μυστικό μου κι έχω γίνει τόσο καλή σέρφερ. Σε λίγες μέρες θα έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Την επόμενη εβδομάδα κλείνει ο κύκλος μίας πολλή έντονης κι απαιτητικής χρονιάς. 

 Πράγματα που έχω αφήσει να έχουν αέρα αυτή την περίοδο: οι λαγοκέφαλοι, οι τουλούμπες, τα σαβαγιάρ. Αυτή τη στιγμή, επειδή σερφάρω, θεωρώ περιττό να σου εξηγήσω τα «γιατί» μου. 

 Σκέψεις που κάνω αυτές τις ημέρες: αν ζωγραφίσεις μία καρδούλα

και της βάλεις αγκαθάκια, 

στραβώνουν τα πράγματα και δες τι παίρνεις...

 

 Σε κοιτώ, ένα, δύο, τρία, τέσσερα, δεν προλαβαίνω να μετρήσω πέντε, τραβώ τον αέρα, μικραίνει ο όγκος. Πάνε κι εσύ κι η φούσκα σου μαζί! Σε κοιτώ, ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε. Ζήτω η πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό! Τι ωραία να μπορείς όπου θέλεις να κοιτάς! Εβίβα! 

Запознанство отново

 Έβαλα γιαούρτι. Έπειτα έριξα άνηθο. Αγγούρια, κομμένα με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με το νέο μου σούπερ ιαπωνικό μαντολίνο. Αλάτι, πιπέρι μαύρο. Νερό όσο το γιαούρτι και μισό ακόμα. Ανακάτεψα, έφαγα. Έμεινε κι άλλο. Την επόμενη μέρα ήταν πιο νόστιμο! Συμβαίνει στ' αλήθεια αυτό; Σκέφτηκα πως ίσως λίγος αποξηραμένος κόλιανδρος, να το γέμιζε κι άλλο! Έριξα. Μου τελείωσε. Πήγα στον μαυροθαλασσίτη. Του είπα «Γιώργο, θυμάσαι που ήθελα κόλιανδρο, μου έδωσες τη μεγάλη σακούλα και σου είπα γελώντας, τι να την κάνω; Γιώργο, χρειάζομαι τη μεγάλη σακούλα τελικά!»

 Η κρύα γιαουρτόσουπα σαράντα και οχτώ ώρες μετά, ήταν ένα ποίημα. Μπήκε γιαούρτι 2%. Είπα στην γιαγιά Σοφία στη Σόφια τι έκανα. «Τα έβαλα με την καρδιά. Δεν ήθελα να ψάξω.» Η γιαγιά Σοφία αποκρίθηκε:

_ Α, έφτιαξες ταρατόρ.  

_ Μπάμπα Γιάγκα, γιαουρτόσουπα σου είπα, κρύα!

_ Πες το όπως θες εσύ, αλλά να ξέρεις παιδί μου, έφτιαξες ταρατόρ.

 Πρώτη μέρα ήταν φρέσκο. Την επόμενη μου εξήγησε, πως ισορρόπησε. Ωρίμασε. Έκατσε στο ψυγείο και σκέφτηκε ποιο είναι. Ενώθηκαν τα υγρά και τ' αρώματα, απλώς... Έμεινε λίγο βουβή να κοιτάζει από το παράθυρο. Φαινόταν ξαφνικά λίγο συννεφιασμένη. 

_ Έχεις δίκιο, μου είπε, ο κόλιανδρος τ' αλλάζει! Μοιάζει με ταρατόρ, αλλά δεν είναι. Το έκανες δικό σου. Μα, χρειάζεσαι ένα άλλο όνομα. Τι συνέβη με τον κόλιανδρο, δεν τον είχες απορρίψει;

_ Έμαθα πως αυτό που δεν ήθελα, ήταν μία του εκδοχή. Ήμουν κάπως πλατιά στην κρίση μου, ενώ στην πραγματικότητα, δεν άντεχα μονάχα τον τρόπο που μου συστήθηκε. Είχε πάει στραβά η γνωριμία στον χρόνο. 

_ Πες μου το όνομά του, είπε κι από το παράθυρο ενώ ήδη βρισκόμασταν στην μέση του πρώτου μήνα του καλοκαιριού, άρχισε να βρέχει.

_ Άσε με να το σκεφτώ...

 Ακόμα δεν της έχω απαντήσει. Έφτιαξα κι άλλη κατσαρόλα. Πιο γεμάτη, με 10%. Έβαλα πολύ περισσότερο κόλιανδρο τώρα που έχω την επαγγελματική συσκευασία. Μα αλήθεια, θα το σκεφτώ και θα της απαντήσω σύντομα. Δεν το αποφεύγω. Ποτέ δεν απέφυγα κάτι άλλωστε. 

Υ.Γ. Ζαποζνάνστβο οτνόβο = γνωριμία ξανά

Η αινιγματική ένταση του αέρα σε έναν κόσμο πίσω από τις λέξεις

 Ήξερες εσύ τι σημαίνει το «ρουξούνι»; Εγώ συνάντησα τη λέξη αυτή τις προάλλες! Από τις στιγμές που απολαμβάνω πιο πολύ, είναι όταν συναντώ νέες λέξεις! Έψαχνα λοιπόν τσαγιέρες στο διαδίκτυο και μία από δαύτες περηφανευόταν στην περιγραφή της, πως έχει τρύπα στο ρουξούνι! Και γιατί το να έχει μία τσαγιέρα τρύπα στο ρουξούνι είναι προτέρημα; Έψαξα λοιπόν πως η τρύπα αυτή εξομαλύνει τη ροή και στο τέλος η τσαγιέρα δε στάζει! Οπότε, σκέπτομαι τώρα, αν πάρω τσαγιέρα που έχει τρύπα στο ρουξούνι, θα σταματήσω τις πατέντες με τα λαστιχάκια και τα πετσετάκια στην άκρη του ρουξουνιού; Η γενική είναι ρουξουνίου ή ρουξουνιού; Στα αγγλικά, το ρουξούνι έχει μετάφραση; 

 Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα, να μεταφράσω κάποια κείμενα από εδώ στα εγγλέζικα και να τα ρίξω στο σαμπστακ. Ξεκάθαρα η τέχνη του λόγου μου δεν έχει βρει θερμή αγκαλιά επειδή δεν ξέρετε εσείς σε αυτή τη χώρα, ενώ στα άλλα έθνη ξέρουν, θα δεις! Γιατί αν δεν νοιάζει τον ξενόγλωσσο αναγνώστη ένα ρουξούνι κι ο Τάκης, τι νόημα έχει πια αυτή η ζωή; Ο λόγος μου είναι πυκνός, δαιδαλώδης συχνά, με πολλές αναφορές και χαριτωμενιές στην ελληνική γλώσσα, πολλή ποίηση κι αυτό κάνει αρκετά πιο δύσκολη την μετάφραση, το έργο. Χάνει αρκετές φορές τη δύναμή του το κείμενο έτσι, αλλά βρίσκω κι άλλη δύναμή εγώ, γιατί προφανώς το να είναι αυτό το πρόβλημά μου, μαλακώνει άλλα προβλήματα. Το ομολογώ. Η ζωή ο Γολιάθ κι εγώ ο Δαβίδ της πετάω με την σφεντόνα μου ποπκορν. Γελάει μαζί μου εκείνη και τι να κάνει, ανοίγει το στόμα να τα φάει, μην πέσει κανένα κάτω! Είναι καραμελωμένα. 

 Έψαχνα τσαγιέρα γιατί η Νώνη μου έσπασε το καπάκι του συνταγματάρχη Μουστάρδα. Καπάκι το λένε, ή λες να έχει κι αυτό κανένα περίεργο όνομα; Όταν μικρότερη είχε σπάσει την αγαπημένη μου μαύρη τσαγιέρα τη Μυστήρια, αποφάσισα πως θα ήταν καλή ιδέα να ανεβάσω τις υπόλοιπες στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού. Δίδαγμα, όσο ψηλά κι αν βάλεις κάτι, όσο και να το προστατέψεις, πάντα κάτι μπορεί να το σπάσει! Και είναι εντάξει αυτό! Συμβαίνει! Τι κάνεις έπειτα; Εκεί φανερώνονται τα προτερήματά σου ή τα μειονεκτήματά σου. Ποια η αυταξία σου; Κοστίζει παραπάνω από κάποιο αντικείμενο; Σου κοστίζει πόσο να προσποιείσαι ότι δεν έχει σπάσει τίποτα; Σου κοστίζει πόσο να πιστεύεις ότι το σπασμένο δεν σε κόβει;

 Με τον Φοίβο τις προάλλες πήγαμε σπίτι του Γιούρα, είχαν δώσει ραντεβού να παίξουν. Μεγάλο μου πρόβλημα όταν τα παιδιά πάνε σε παιδικές χαρές, πάρτι, σπίτια, είναι οι γονείς. Αναγκαστικά πρέπει να κάνεις μία προσπάθεια ν' αλληλεπιδράσεις μαζί τους. Με ζορίζουν πια πολύ οι προσπάθειες. Θέλω όλα να κυλούν αβίαστα. Οι μεγάλοι προσποιούνται πως δεν είναι παιδιά πια κι αυτό με κάνει να πλήττω αφόρητα. Ωστόσο εκείνο το απόγευμα, ήμουν εγώ που δεν ήθελα να φύγω... Στις επισκέψεις σε άλλα σπίτια δε μου αρέσει ποτέ να πηγαίνω με άδεια χέρια! Κουβαλήσαμε λοιπόν τσαϊ και γλυκά γαριδάκια! Είπα στον Τζέντο και στην Ξένια να κάτσω μακριά τους γιατί είχα φάει μισό χωράφι σκόρδα και η κουβέντα κύλησε στα καρότα, στην εσένσια, σε γιαπωνέζικα μαντολίνα και σταμάτα τώρα οτιδήποτε κάνεις, η κουβέντα αποκάλυψε πως, δεν έχω καμία αδυναμία! 

 Σου φανέρωσα τις προάλλες πως σιχαίνομαι τον κόλιανδρο, έγραψα κατά λέξη: Για να είμαι ωστόσο δίκαιη πέρα από άγρια, θα αποκαλύψω την αχίλλειο πτέρνα μου να σταθώ ίσα. Σιχαίνομαι τον κόλιανδρο. Μπορείς αν θες να με λυγίσεις, κόλιανδρο να με ταΐσεις. Ωστόσο, δε θα κρύψω πως ενώ έπινα τις προάλλες ένα ποτό που είχε μέσα πολύ αγγούρι, ανάμεσα σε δύο φίλες και περιτριγυρισμένη από πολύ κόλιανδρο, άρχισα να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι αλλάζουν κι ίσως κάποια μέρα, να μου τα σκάσει κάπως αλλιώς κι ο κόλιανδρος να μου αρέσει και τότε, ω παναγιά και δαίμονες, θα είμαι μάλλον ασταμάτητη. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που ο Τζέντο μου λέει πως βασικό μπαχαρικό της μαρκαφτσά είναι ο αποξηραμένος κόλιανδρος. Πάει μέχρι την κουζίνα και μου τον φέρνει να μυρίσω! Τέλος! Τρέμε τώρα. Τρέμε! Στο είπα, κάποια μέρα θα είμαι ασταμάτητη! Όχι μόνο αγαπούσα τον κόλιανδρο, ήταν αυτό που εξύψωνε τόσο την καροτοσαλάτα, αυτό που κυνηγούσα στο τέλος στο ζουμάκι. Διαφώνησα με τα φύλλα και πίστεψα πως δεν αγαπώ όλο το δέντρο; Δεν ήταν σοφό! Ήμουν βέβαιη πως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του επειδή με ξεγέλασε το πρόσωπό του; Κι από πότε εγώ κοιτάω κορυφή κι όχι ρίζες και σπόρους! Τι τραγικό; Τι τρομερό; Τι μαγικό; Τι ζωντανό;! 

 Πίσω στην παιδική χαρά η Νώνη και η Χαρά παίζουν παρέα! Η Χαρά έρχεται συχνά να με ρωτήσει τι να παίξουν για να μην τσακωθούν. Της εξηγώ πως σημασία έχει να είναι κουλ, αν νιώσουν ότι πάει για τσακωμό, ας πάρουν καλύτερα χρόνο και χώρο μακριά η μία από την άλλη. Μόνες τους θα το βρουν, ο χρόνος είναι σχετικός και τα λοιπά. Η Νώνη θέλει να πάρω τηλέφωνο τη μαμά του Μανώλη για να τον φέρει την παιδική χαρά. Της εξηγώ πως δεν επιθυμώ να επικοινωνήσω και πως μπορεί αν θέλει να τον καλέσει εκείνη. Η Χαρά την κοιτάει καλά καλά! Της κάνει νοήματα με τα μάτια! Η Νώνη την καθησυχάζει! Της λέει «Τα συζητάω όλα με τη μαμά. Ξέρει πως ο Μανώλης είναι το αγόρι μου. Εξ' άλλου είναι ειδική στους έρωτες». Ζωή-Έλενα 0-2. Τσίμπα κι άλλα ποπ κορν ζωούλα! 

 Σε άλλες συγκλονιστικές διαπιστώσεις αυτής της εποχής, το μαγικό αντικουνουπικό μου ζει μονάχα έναν χρόνο. Τον επόμενο τα κουνούπια το κατουράνε το deet (άντε τώρα να μεταφράσεις στα εγγλέζικα το κουνούπι που κατουράει κάτι). Λαμπρό απωθητικό! Τι καλά θα ήταν να υπήρχαν κι άλλα εξίσου αποτελεσματικά απωθητικά σε μορφή σπρέι, ρολ ον κλπ! Θα πω κλισεδούρα τώρα, αλλά, για φαντάσου αν υπήρχε «μαλακοαποθητικό», «ξινιολοαποθητικό», «βαρετογονεϊκοαποθητικόειδικόγιαπαιδικέςχαρές». Το καλοκαίρι, από το κωλοκαίρι και το καυλοκαίρι, ένα γράμμα απόσταση είναι εν τω μεταξύ! Γι' αυτό μπερδεύονται τόσο εύκολα να δεις! 

 Γραβιόλα! Άλλη μία λέξη που γνώρισα αυτές τις μέρες! Ένα υπέροχο νέο τσαϊ έχει μέσα γραβιόλα! Πως να στο κάνω εικόνα τώρα αυτό! Η γεύση του μοιάζει με ξαφνικά μηνύματα, απροσδόκητα, που μία αγγελική φωνή συνοδεύει με πιάνο ή κιθάρα τραγούδια και τα μοιράζεται μαζί σου. Από τον Λεωνίδα, τελικά μου αρέσουν και τα θαλασσινά σοκολατάκια. Σπίτι, στο μπάνιο, έφερα μία σανσεβιέρια και μία φτέρη. Δεν τους έχω δώσει ακόμα ονόματα. Η Νώνη είπε την σανσεβιέρια «σερίφη Αγαπούλα»... Δε μου αρέσει πολύ, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται! Ο πόθος μου πλέον είναι νεκρός. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια ριζούλα, αλλά θα ασχοληθώ με αυτό, βαθύτερα μέσα στο καλοκαίρι, όταν αποφασίσω να αφήσω λίγο στην άκρη τις μεταφράσεις και να παίξω κηπουρική! 

 Οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν δραματικά τον ρόλο που παίζουν στις ζωές των άλλων. Κάποιοι άνθρωποι το αναγνωρίζουν και δυστυχώς το εκμεταλλεύονται. Το αποτύπωμα που αφήνει ο ένας στον άλλον, μπορεί να είναι επίσης τρομερά δυσανάλογο σε σχέση με τον πραγματικό χρόνο που πέρασαν μαζί. Μα ο χρόνος είναι σχετικός, έτσι; Η πραγματικότητα μπορεί να σκοτώσει τις θεωρίες. Στάσου; Ποιο ήταν το πείραμα; Που είναι το εργαστήριο υποθέσεων σε σχέση με την ξεραμένη λίμνη; Καλό καλοκαίρι!  

Υ.Γ. Καλά ε, έχω εντοπίσει έναν καφέ, φίλτρο(υ) μαγικό! Με σαβαγιάρ, μοσχοκάρυδο, πορτοκάλι και κρέμα γάλακτος. Μον μπλαν. Άσπρο βουνό εγγλέζε! Άσπρο γαλλικό βουνό! 

Υ.Υ.Γ. Άλλαξα μηχανή, δίσκο πλατό, ψυγείο, τρόμπα συμπλέκτη, μπαταρία. Τρέμε ξανά. Ροζ ιαπωνικό βουνό. Ασταμάτητη. Μα η ερώτηση είναι και θα είναι πάντα η ίδια, είναι ακόμη το ίδιο πλοίο; 

Υ.Υ.Υ.Γ. Τάκη, τώρα που γίνομαι ιντερνάσιοναλ αποτυχημένη συγγραφέας, δε θέλω να μου φοβάσαι πως θα σε ξεχάσω... Θα βρω τρόπο να μεταφράσω όλα σου τα ονόματα μία μέρα! Μπορεί να πέθανες δειλός στην πραγματική ζωή, αλλά μέσα στην τέχνη μου, το φινάλε σου θα είναι ένδοξο, εγώ το γράφω! Είμαι καλή στο γράψιμο. 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Πρώτη φορά γράφω ίσως υστερόγραφο για υστερόγραφο! Καλά σου πετάω εγώ με τσαχπινιά παραπάνω, αν το αμάξι μου είναι ακόμα το ίδιο «πλοίο». Καλά σου λέω για τον κόλιανδρο, τα φύλλα και τους σπόρους. Για τον χρόνο που αλλοιώνει τη σύσταση των πάντων, για νεκρούς πόθους, δυνάμεις, αδυναμίες κλπ. Εσύ, αν δεν συνάντησες ποτέ το φιλοσοφικό παράδοξο του πλοίου του Θησέα, θα ψυχανεμιστείς τάχα τα υψηλά μου τα νοήματα, ή θα νομίζεις πεζά πως γράφω ημερολόγια; Ή μήπως βρε σατανά, θα τ' αλλοιώσεις κι αυτά για να πείσεις; Ποιος νοιάζεται; Πάμε για τσαϊ! 

Το ερωτηματικό

  Άλλαξα εσκεμμένα σημειωματάριο. Αγόρασα ένα χαρούμενο, σαν καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα και κοκτέιλ. Του έβαλα και πολλά αυτοκολλητάκια. Έγραψα στην πρώτη σελίδα: Θα αφήσω το προηγούμενο το μαύρο. Ήρθε η ώρα να περάσω σε καινούργια εποχή. Λιγότερη ερμηνεία, λιγότερα «κλειδιά», περισσότερη ζωή. 

 Σκεφτόμουν ν' αγοράσω μία μεγάλη μηχανή τις προηγούμενες μέρες. Αποφάσισα να αφήσω τα υψηλά νοήματα για το μπλογκ μονάχα και πάνω μου να κουβαλάω απλά νοήματα. Είπα σε κάποιον έτσι,

_Είμαι η άσφαλτος, ψάχνω κάτι να με χαράξει. Μέσα απ' τα σπλάχνα μου να περάσει φως, που θα ακροβατεί πάνω σε λεπτό γυαλί. Κόλαση η Παναγία μας κι εμείς σταθήκαμε ορφανοί, για ακόμα μία Παρασκευή

εκείνος αποκρίθηκε, 

_Είμαι η άσφαλτος. Δε θα ανοίξω τα σπλάχνα μου σε προφήτες της αλλαγής. Πάντα μαύρο ήταν το χρώμα μου. 

 Γνωρίζαμε είμαι βέβαιη, τι εννοούσαμε, τι μας ενέπνευσε και πως κι οι δύο, ήμασταν απ' το ίδιο υλικό, ή αν μη τι άλλο έμοιαζε εκπληκτικά πολύ. Στ' αλήθεια όμως, ήμασταν εκτός από άσφαλτος κι ουρανός και τα χρώματα όλα. Εγώ μπορούσα να το δω, εκείνος δε με ενδιαφέρει πια καθόλου τι έκανε στη ζωή του, μα τον λυπάμαι. Ξέρεις, δεν έψαχνα κάτι απλώς να με χαράξει. Χάραζα και χαραζόμουν. Δεν ήμουν σε αναμονή. Ήμουν ζωντανή. Δεν ήθελα κάτι να φτάσει στα σπλάχνα μου φως, ήμουν το φως. Δεν ήθελα τίποτα να ακροβατεί σε νήματα γυαλιού γιατί όλα πατούσαν γερά το πόδι τους στη γη και φυσούσαν με σιγουριά περίσσια την καρδιά τους, σα σαπουνόφουσκες ως το διάστημα κι ως τα πέρατα της γης κι ως... Δεν πίστευα σε κόλαση, ήμουν αυτή. Καμία Παναγιά δεν είχα, ήμουν αυτή. Βλάσφημη κι ιερή την ίδια στιγμή. Δεν στάθηκα ορφανή ποτέ, γιατί δε με γέννησε σπέρμα και δε με ζέστανε μήτρα. Ξέρεις όμως κάτι; Στ' αλήθεια όμως, ψέμα εκεί δε χώραγε κανένα, ήταν Παρασκευή εκείνο το πρωινό! Κι έτσι άδραξα την μέρα και κάπως έτσι άλλαζα εποχή, αφήνοντας χώρο μονάχα σε ολόκληρους να πλησιάζουν τις ιστορίες μου. 

The shelter

 Η άνοιξη τελειώνει ξέρεις σε λίγες μέρες!... Νιώθω πιο όμορφα από ποτέ! Οριακά πορεύομαι πολύ καθαρά ξανά, αργά και με μελωδίες που μοιάζουν λίγο από το ordinary world των duran duran και λίγο από το fiels of gold του sting. Δυσκολεύομαι τρομερά να συγκεντρωθώ, δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να προσποιηθώ ότι συμβαίνει το αντίθετο. Σκέφτηκα πως ήρθε η στιγμή να αγοράσω μία μεγάλη μηχανή. Αλλάζω κινητήρα στο αμάξι. 

 Τις προάλλες έλαβα από έναν κύριο ένα δεκάλεπτο βίντεο με τίτλο: the dating advice that changed my life. Μία μέρα πριν από αυτό το τελευταίο όνομα που είχα στο μυαλό μου, ήταν του Κλαούζεβιτς. Άσε τον πλανήτη του Σουν Τζου, μου είπε ένας ναύαρχος, δίχως κουβέντα να μου πει. Βάλε μέσα στη συνταγή πολιτική, πραγματικότητα, λάσπη, φόβο, κακή επικοινωνία, ηλίθιο λοχαγό. Άσε πια την κομψότητα, βάλε τα μικρά πράγματα που τα γαμάνε όλα. Άσε την ποίηση, βάλε γερμανικά. Κι ενώ είχα αρχίσει να αλλάζω τη συνταγή, βρέθηκα την επόμενη να παρασύρομαι από μία σειρά δοκιμίων του Χενρικ Κάρλσον, που ψάχνει την Αλίκη! Έμπλεξα με νέα ονόματα, Γερτρούδη Στάιν, Άλις Τόλκας. 

 Η πραγματική αποδέσμευση λοιπόν, κατάλαβα βαθιά, πως είναι εντελώς αντιδραματική. Είναι αν θες, μία απλή ποιοτική σύγκριση. Ποια είναι τα ουσιαστικά κριτήρια αξίας για εμένα; Ω! Ωστέ έτσι λοιπόν! Ενδιαφέρον!.. Ας συναντηθούμε. 

Υ.Γ. Βρήκα ένα νέο σημείο στην πόλη που μπορώ να έρχομαι να διαβάζω, να γράφω, να πίνω τον καφέ μου, να σε σκέφτομαι. Έκατσα σε ένα τραπεζάκι, πλαϊ στο παράθυρο κι είχε δίπλα ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Έλεγε πως μπορούσες να πάρεις όποια ένιωθες πως χρειαζόσουν. Τράβηξα ένα «καταφύγιο». Έπειτα έλεγε να γράψεις την ιστορία σου... Πως να τα χωρέσω όσα έγιναν σε λίγες σελίδες χαρτί; Έγραψα έτσι μονάχα, για ποιο λόγο τράβηξα το «καταφύγιο», τι μου λείπει... Σε ευχαριστώ Κωνσταντίνα! Εγώ και το «καταφύγιο» θα μπούμε στη θάλασσα σε λίγο βαθιά! Τι κι αν φεύγω μακριά απ' τα λιμάνια; Εγώ ήμουν στ'αλήθεια και τα ρηχά και τ'ανοιχτά. Καταφύγιο δεν ήταν τελικά η βάρκα. Το καταφύγιο μου, ήταν ολάκερος ο ουρανός. 

Υ.Υ.Γ. Ο Χένρικ λέει σε κάποιο σημείο: Δείξε δημόσια το εσωτερικό του μυαλού σου, ώστε οι άνθρωποι να δουν αν θα ήθελαν να ζήσουν εκεί... 

Συνέχεια, ολόκληρη.

 Να περάσει η επόμενη καταστροφή παρακαλώ... Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω το δεύτερο φύλο της Σιμονίτσας. Ιδεάρα που είχα να το πάρω στα εγγλέζικα, ενώ πραγματικά θα με ζόριζε πολύ και στα ελληνικά. Ξάφνου βρέθηκα έτσι να μελετάω τι είναι ο νομιναλισμός και πως θα χώσω λέξεις όπως τροτσκίστρια και προλεταριάτο δίχως α. να σκεφτούν ότι, κουβαλάω μαζί τον οδηγητή ή β. ότι, πίνω ντρόγκια. Ζημιά σου λέω. Δεν ξέρω από ποια πλευρά να το αγκαλιάσω το όλο έργο πια... Ικανότητας; Δευτέρα το λέω, Τρίτη το κάνω, συμβαίνει. Μεταφυσικό; Μπα... Αν και σου λέω πως είμαι μάγισσα, το σύμπαν μαριονέτα μου και τ' αόρατα τα νήματά μου και δεν με πιστεύεις. Μάλλον δεν μπορώ ούτε εγώ, να χαθώ πλήρως σε αυτή την αυταπάτη. Τι να είναι λοιπόν; 

 Τις επόμενες μέρες θα χωρίσω επαγγελματικά. Ζήτησα λίγο χρόνο να σκεφτώ, δύο εβδομάδες τα δεδομένα μου, ενώ στην πραγματικότητα τα δεδομένα μου τα έχω ζυγίσει πριν καν αυτά προκύψουν. Χρειάζομαι αυτόν τον χρόνο για να μην πληγώσω κι όχι να μην πληγωθώ. Σαν να υπάρχει ένας άνδρας, η ζωή μου αυτή τη στιγμή, απέναντί μου, που με κοιτάει τάχα βουρκωμένος στα μάτια και ψελλίζει τάχα ξαφνιασμένος «ποιος σε διεκδικεί;» μετά από διακόσια χρόνια κακής συμπεριφοράς... Εγώ η μάγισσα που παίζω εκατό χρόνια άμυνα ωστόσο, ο μόνος που σήμερα ίσως δεν με διεκδικεί, είναι ο παράδεισος. Έτσι θέλω να του απαντήσω, αλλά σιωπώ. Άσε που φουντώνω Σιμονίτσα μου με την δομή του ερωτήματος, τι είμαι; Κτήμα; He is the object, she is the subject.

 Με την Σιμόν λοιπόν επαναπρογραμματίζω την αντίληψη μου σε σχέση με το τι ορίζει ο κόσμος, πως ορίζεται το πλαίσιο και πως ορίζομαι εγώ μέσα από αυτόν, μέσα σε αυτό. Επικίνδυνο εγχειρίδιο εξουσίας αυτή τη στιγμή κι όχι φιλοσοφία στ' αλήθεια. Γυαλιά για να βλέπω το παιγνίδι πίσω από το παιγνίδι και ασπίδα για να μην χρειάζεται να κερδίσω πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να παίξω καν. Τακτική που όντως είχα ωστόσο, κάπως άγουρα, δίχως να έχει όνομα. 

  Τον προηγούμενο μήνα έστειλα δύο μηνύματα, που μέσα περιείχε το καθένα, μία λέξη με κεφαλαία γράμματα. Κατάλαβα ότι ίσως πια, είναι αυτό η πιο ακραία έκφραση ταραχής που μπορεί να μου συμβεί και με ερωτεύομαι έτσι ξανά και ξανά. Κι αναρωτιούνται... Πως; Και λάμπω, αδιάκοπα σαν να είμαι όντως ερωτευμένη! Και θα σας πω!... Μία ημέρα, υπόσχομαι να σας τα πω όλα! Δεν έχω οριακά τίποτα να κρύψω. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας... Για να μην σε αγγίζει καμία ταραχή, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου και να κινείσαι στα νερά της αλήθειας σου, με όσο το δυνατόν λιγότερη δειλία. Το πως θα είσαι αν αλλιώς σαλπάρεις, δε με αφορά, μα φαίνεται να ξέρεις... Σα να μην είσαι καθόλου ερωτευμένος... Το αντίθετο του λάμπω. 

 Λάμπω, λάμπω, λαμπάντα. Έτσι θα κλείσω. Πηγαίνουμε με την Νώνη σε ένα παιδικό πάρτι προψές. Το πάρτι θα γινόταν σε ντισκοτέκ! Μου λέει η Νώνη καθ' οδόν «φτάνουμε μαμά στην μπισκοτέκ;». Κι έτσι αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά μου! Μικρό, μοσχοβολά κούκιζ και άλλα δύο-τρία είδη, λίγα και καλά. Ντισκομπάλες, καθρέπτες, ντίσκο μουσική δυνατή! Κάπου προς κέντρο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πάρτι, ενώ στέλνω κάπου φωτογραφία από τις ντισκομπάλες στο ταβάνι και διαβάζω πολύ διακριτικά οριακά κρυμμένο το second sex μην με πουν και το κορίτσι σκάνδαλο, έρχεται και με τραβάει να χορέψουμε. Παίζει λαμπάντα. Την σηκώνω στην αγκαλιά μου και στροβιλιζόμαστε. Θυμάμαι πως μικρή, πριν τις εφαρμογές που αναγνωρίζουν ποιο τραγούδι ακούγεται, πριν το ίντερνετ για να βρεις τους στίχους, έχω προλάβει να ηχογραφήσω την λαμπάντα. Κάτι δημιουργούσε μέσα μου, σαν ηλιοβασίλεμα χαρούμενης μέρας. Από το ράδιο σε μία κασέτα! Θυμάμαι να προσπαθώ να βγάλω τους ήχους εξ ακοής. Σολ αλτουσι φορ ιν κιεμ ουντζια σονια αλφε σορα. Κιε ρουμντζια νον σοπι κουιλα. Αχε κορτντασεν ουν βαι κον τσεφον. Παε εσπερερε κοντραααααααααα. Μάντεψτε ποια σκληρή καριόλα ψιλοβούρκωσε, μα συνέχισε να χορεύει με μία σκληρότερη αγκαλιά! 

Υ.Γ. Όχι δεν έχω ηρεμήσει ακόμα με το ερ φράιερ! Βρήκα πρόσφατα τα αυγά! 150 βαθμοί, 13 λεπτά! Κι έτσι βρήκα πως να τα μαρινάρω για να γίνονται ράμεν αυγά. Ψησ΄τα για αρχή στα 10 με 11 λεπτά, θα σου δώσω περισσότερες οδηγίες αργότερα! 

Υ.Υ.Γ. Αν θες κάποτε να πληγωθείς όντως πολύ, πες μου να σου πω την ιστορία με τους σταθμούς Α, Β και Γ. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Μην με φοβάσαι. Ποτέ δεν μπέρδεψα την διαύγεια με παντοδυναμία, μην το κάνεις ούτε εσύ, σε παρακαλώ. 

Κριστάλ νουάρ

 Εντάξει, ίσως είμαι έτοιμη γι' αυτό. Τι κακό μπορεί να κάνει άλλωστε μία απαλή αναφορά; Να σου πω πριν σου πω οτιδήποτε ότι ξέχασα τον κωδικό για να ανοίξω το λαπτοπ μου. Κάτι που κάνω τόσες φορές, μηχανικά, είναι σα να σβήστηκε στιγμιαία από το μυαλό μου. Ω, κουρασμένο μου μυαλό! Δεν είναι πως τον ξέχασα εντελώς, αλλά να, δε θυμόμουν λεπτομέρειες. Σημαντικές οι λεπτομέρειες λες; 

 Είμαι σε άρρωστη μα πλήρως λειτουργική φάση τις τελευταίες σαρανταπέντε μέρες τουλάχιστον. Δεν είναι πως είμαι εντελώς άρρωστη, αλλά δεν είμαι και καλά. Έκανα όλα τα τεστ των ιώσεων που θα μπορούσα να έχω και δεν είχα καμία. Πήρα από μόνη μου αντιβίωση, πράγμα που κορόιδευα στην προηγούμενή μου ζωή. Τώρα σαν γνήσιο βλαμμένο, έκανα μόνη μου διάγνωση, έψαξα και βρήκα χάπια και τα κούμπωσα. Νομίζω πως τα κατάφερα, μα όχι εντελώς. Τώρα ή δεν πήρα τη σωστή, ή δεν πήρα αρκετή; Λίγες μέρες μετά, τσουπ ξανά χάλια! Νομίζω όσο μεγαλώνω εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου, παρά τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων και των γιατρών. Έλα όμως που φτάνει η στιγμή που πρέπει να ακουμπήσει κάποια λίγη εμπιστοσύνη κι αλλού, γιατί αλλιώς δεν προχωράς...

 Κάπου στο μεσοδιάστημα που με γιάτρεψα, περνάει από το γήπεδο μπροστά μου μία μαμά. Εκτός από αποτυχίες, περιπέτειες και θησαυρούς, κυνηγάω και μυρωδιές. Αν κάτι ερεθίσει την μύτη μου, πρέπει να μάθω τι είναι. Συμβαίνει με όλες τις αισθήσεις μου, αλλά η όσφρηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μου. Ορμάω λοιπόν, τη σταματάω και τη ρωτάω τι είναι αυτό που σκορπίζει στο διάβα της. Μου δίνει όνομα και το σημείο που θα βρω την μυρωδιά και ξεκινάω το κυνήγι! 

 Πρόσεχε τώρα το πρώτο πρόβλημα που προκύπτει. Είμαι ξεκάθαρα κυνηγός. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω λίγες διακοπές, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι η παλιά μου τέχνη δύσκολα μπορεί να παραγκωνιστεί. Επίσης ούσα μία πολύ καλή και σκληρή κυνηγός, δεν απολαμβάνω να βλέπω θηράματα στον καθρέπτη μου. Απολαμβάνω μία καλή σκακιστική παρτίδα με ίσους και μεγαλύτερους ομοϊδεάτες. Κυνηγώ στην πραγματικότητα κυνηγούς! Έτσι το να είναι οι αισθήσεις μου μουδιασμένες και κυρίως η όσφρηση, ω τι καταστροφές μπορεί να φέρει! 

 Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα! Κι αυτό θα το αφήσω έτσι ξερό προς το παρόν. Αλλαγή παραγράφου. 

 Ξεκίνησα να κυνηγάω ξανά και ήχους. Οι ήχοι αυτής της περιόδου, μοιάζουν όντως με άνοιξη, δίχως πρόβλημα! Δεν θα το πιστέψεις, αλλά ενώ πλέον μέσα μου όλα είναι καθαρά και σε τάξη το πρακτικό χάος που με περιβάλει με κάνει να ανησυχώ ότι οι αντοχές μου δεν έχουν πάτο! Βέβαια ίσως αυτό με αρρωσταίνει, ε και φτάνει, αρκετά! Πρέπει να σταματήσει. 

 Όχι. Δε βιάζομαι να γράψω. Δε θα γράψω πως πήγα να αγοράσω στα εγγλέζικα την τέχνη του πολέμου κι αυτή τη φορά βρέθηκα με το "how to spot a fascist" και "the second sex" στην έξοδο. Λες να έφταιγε που δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα; Λες να φταίει η δειλιά; Λες να φταίει πως κάποιος δεν είναι ικανός να σταθεί και να δημιουργήσει; Λες να φταίει το ότι κάποιος είναι ικανός να δημιουργήσει, μα δεν μπορεί να σταθεί; Λες να φταίει αυτός που δεν φεύγει; Τι τάχα φταίει που χάνω τις αισθήσεις μου; 

 Αλλάζω κινητήρα. Ωστόσο θέλω να κάτσω να διαβάσω ξανά κυρίως από το σημείο που έγινε καλοκαίρι πέρσι, να δω, να με κατανοήσω...

Αδικία στον παράδεισο

 Εμπρός λοιπόν κενή σελίδα! Τρόμαξέ με! Σαν θρασύδειλο πλάσμα κοίταζέ με. Περιμένεις να φοβηθώ, αλλά εσύ πρώτα φοβάσαι. Κοίτα όμως που δεν θέλω, μήτε ποτέ μου θέλησα να γράψω κάτι καλό... Να γράψω κάτι ζωντανό θέλω, γι' αυτό με φοβάσαι. Στραβό ας είναι, άσχημο, ντροπιαστικό, μισοψημένο... Το τίποτα το πάτωμα μου και το λίγο μου η πόρτα μου η πρώτη. Δε θέλω να γυαλίζω, δε θέλω να σε νικήσω, δε θέλω να σβήσω και νομίζω πως ούτε τέχνη θέλω να πλάσω πια. Θέλω βία και τακούνια. Κοίταξα εξ' άλλου τα χέρια μου πριν λίγα λεπτά και καθώς τα έτριψα μεταξύ τους, δε θα το πιστέψεις, μα σπίθες πετάχτηκαν στον αέρα! 

 Σήμερα έχει ήλιο. Στον ήλιο σε γράφω. Χθες είχε βροχή, η βροχή με χαϊδεύει κι έτσι σε γράφω ξανά. Αύριο ούτε τι θα έχει ξέρω, ούτε τι θα έχει θέλω να μάθω. Πάλι εγώ θα σε γράψω. Δεν έχω μπλοκάρισμα, έλεγχο έχω, υπερεκπαιδευμένο φίλτρο, σύστημα αποστείρωσης, μα πια δεν τα θέλω. Κάθομαι τόση ώρα και σε κοιτάζω και μετρώ. Τι μετρώ; Δε χρειάζομαι εισαγωγές, ωραιοποιήσεις και εικόνες. Μία χρήσιμη αλήθεια χρειάζομαι. Όχι ποιητική, όχι όμορφη. 

 Τέλος. Δεν γράφω βιβλίο. Τον πάγο σπάω. Σου ακούγεται ξερό; Καλό! Θα έρθει το συναίσθημα μετά. Η ακρίβεια το φέρνει, γιατί αν έρθει από πριν, σπέρνει χαλασμό. Έτσι λέω τώρα. Έχει ήλιο σου είπα... Φαίνομαι. Να δούμε, θα με αναγνωρίσεις; Θα σε αναγνωρίσω εγώ; Ευλογία να μη θέλω να πάρω πίσω ό,τι γράφω! Καταθέτω βλέπεις, γι' αυτό. Το σωστό αφήγημα δε θέλει βιτρίνα. Θέλει ανάσα, ρυθμό. Για να μην μπορώ να τα πάρω πίσω. Να απογυμνωθεί έτσι το ψέμα. Να δεσμεύομαι ως άνθρωπος πως ελεύθερη είμαι, πυξίδα έχω, γυμνή μπορώ να στέκομαι. Ακόμα! 

 Τι όχι τέλος; Είμαι εκεί ξανά που δεν θέλω να είμαι; Ο μηχανισμός είναι ενεργοποιημένος πάλι; Δεν βλέπει όνειρα γλυκά; Ήρθε η ώρα να μείνει κάτι εκτεθειμένο; Κάτι που με προδίδει; Αυτό που αποφεύγω να πω είναι ότι... Αν το πω θα φανεί πως... Κι αυτό δεν το αντέχω γιατί... Δεν το αντέχω; Πάλι πίστεψες πως με τρόμαξες; Η βία μου είναι «καλλιγραφημένη» λες και η έκθεσή μου «αισθητική» τάχα κι όχι πραγματική... 

 Οι δεξιότητές μου δουλεύουν εναντίον μου. Το νιώθω. Αποφεύγω. Το νιώθεις. Θα πάψω να εξηγώ. Θα πάψω να υπερασπίζομαι. Θα βγω από το κομψό μου καταφύγιο. Θα πάψω να το λέω κι αν το εννοώ θα αποδειχθεί στην επόμενη γραμμή. Δε με συμφέρει να υπάρχει το γνωρίζω. Τελείωσε η πρόβα. Είμαι πια ένα βήμα πριν. Γράφω καλύτερα. Το νιώθω. Δεν γράφω πιο επικίνδυνα. Τέλος το θέατρο. Το νιώθεις; Ας πλησιάσουμε αριστουργηματικά στην αλήθεια για να την ακυρώσουμε πριν καν εμφανιστεί. Άλλοθι κύριοι δικασταί. Ένοχη. Αλήθεια. Ακίνητη. 

Μικρές καταχωρήσεις ρυθμού

 Δεν έφυγε ο Μάρτης τελικά. Δεν τον έδιωξα. Την τελευταία εβδομάδα είναι βροχερός και συννεφιασμένος και υπήρχε σκόνη και μουντάδα. Που σημαίνει ότι μου άρεσε πολύ ο καιρός! Έχω πάρει ένα πολύ ωραίο καινούργιο μπουφάν, που ενώ είναι πολύ λεπτό, είναι πάρα πολύ ζεστό! Υπόσχεται ότι μέχρι και τους -14°C εγώ θα είμαι εντάξει! Είναι κατασκευασμένο από ένα υλικό που χρησιμοποιούν σε διαστημικές στολές! Με προστατεύει λέει κι από μία δυνατή βροχή! Και σε ρωτάω, είμαι τώρα πλέον καλά θωρακισμένη; 

 Για να διασφαλίσω την επιτυχία, αγόρασα και τον «μύθο του Σίσυφου» του Καμύ, τους «νεκρούς» του Τζόις, μερικούς «τυράννων μονόλογους» του Τουέιν και τον «άνθρωπο που ήθελε ν' αλλάξει τον κόσμο» του Έσσε. Δεν ξέρω πως πήγαν εκεί τα πράγματα, διότι εγώ πήγαινα για ένα ακόμα «ιστορίες να σκεφτείς» του Μπουκαϊ, να το δωρίσω σε κάποιον άλλον ξανά και τις «λευκές νύχτες» να τις δωρίσω σε εμένα. 

 Κουβάλησα μαζί μου για αρχή τους «νεκρούς». Πάντα υπάρχει στην τσάντα μου δικό μου έργο και πάντα τον τελευταίο καιρό «η τέχνη του πολέμου». Σήκωσε πριν λίγο η Όλγα την τσάντα μου και με ρώτησε τι κουβαλάω πρωί πρωί! Συχνή απορία όσων σηκώνουν την τσάντα μου. Άντε τώρα να τους εξηγήσεις... Άντε να καταλάβουν ότι στην πραγματικότητα η τσάντα μου είναι πανάλαφρη σε σχέση με τα κατά τα άλλα αόρατα βάρη στους ώμους μου. Πιο συγκεκριμένα, πως αν δεν υπήρχε αυτό, το μεγάλο βάρος της τσάντας, τότε το αόρατο βάρος θα ήταν αληθινά ασήκωτο. 

 Λες να επηρεαστώ από τους «νεκρούς»; Λες να έχει κι άλλο αυτός ο Μάρτης;