Γκρι

 Ο ΑΡΜ, ο σούπερ ήρωας, είδα ότι θα κάνει μία σειρά από εμφανίσεις. Αυτό μόλις άνοιξα τα μάτια μου με έκανε να αισθανθώ μεγάλη χαρά για εκείνον. Ύστερα βρήκα ένα μέρος που σερβίρουν τον καφέ σε χωνάκι παγωτού που μέσα έχει σοκολάτα. Και πιο ύστερα, έστειλα ένα «Γεια» σε ένα νούμερο μεγαλύτερο από εμένα και σε ένα νούμερο μικρότερο από εμένα κι ύστερα στο ίδιο νούμερο με εμένα, αλλά άλλων εταιριών. Και μιας που το αναφέραμε Μαρί, θα πάμε κάτω κάτω κάτω ή θα κάνουμε τον κόσμο πράσινο όλο; 

Περίεργα πράγματα, ίσως επειδή έχει καιρό να βρέξει...

λα βι εν ροζ

Θα έπρεπε να είναι η πιο παράξενη εβδομάδα της ζωής μου, αλλά το κάθεμέρα-κάθεμέρα δεν την αφήνει να παραξενέψει.Αχ και να ήξερες πόσο την είχα περάσει σε σκέψεις όλα αυτά τα χρόνια. Σαν το ταξίδι που το έζησα, αλλά ήταν επιβίωση τότε και γίνεται σιγά σιγά όνειρο- ανάμνηση. Ξέρεις πώς την περίμενα αυτή την εβδομάδα; Ξέρεις πώς είχα βάλει τον εαυτό μου σε αναμονή... Ψυχική να σου πω πιο αλήθεια. Πως δεν προσπάθησα ποτέ να κρατήσω τον λόγο μου, απλά συνέβαινε. Όλη μου η έγνοια ήταν να ζήσω. Το μεγάλο ραντεβού ε; Όλα να παλεύεις να τα κάνεις παραμύθια και όλα να τα κάνεις πραγματικότητες καθεμέρα-κάθεμερα. Ουφ.

Απόψε έχεις διάθεση ν'ακούσεις;

Ο ΑΡΜ μένει κοντά στην ΑΡΚ.

Είναι τόσο μικρός στο μυαλό μου όσο ένας αντίχειρας. 

Ο ΑΡΜ έχει και μία κόκκινη μπέρτα. Κάποιες φορές την πατάει καθώς περπατάει κι ακούγεται σε κάθε βήμα ένα παράξενο κλατς κλατς. Συνήθως φοράει γυαλιά με χοντρό μαύρο σκελετό, σαν κι αυτά περίπου:

Κάποιες ώρες πολύ πολύ σπάνια όμως, ο ΑΡΜ γίνεται και τεράστιος. Πολύ τεράστιος, όχι αστεία! Δυστυχώς δε γνωρίζω κάθε πότε μπορεί να συμβεί. Μα αν σας τύχει, σταθείτε να το δείτε, γιατί, είναι ένα τόσο ιδιαίτερο φαινόμενο. 

Τον ΑΡΜ τον αγαπώ πολύ.

Όχι έτσι ξαφνικά ξέρετε... 

Νιώθω σα να τον αγαπούσα από πάντα. Ένα πράγμα σα να τον ήξερα από πολλά χρόνια πριν. Από αυτή την παράξενη αγάπη που μοιάζει σαν κι αυτή που θέλω μία μέρα να φέρω στον κόσμο. Την ανθρώπινη. Αυτή με τη σάρκα και τα οστά. Πραγματική. Πραγματικά πραγματική πραγματικένια. 

Ο ΑΡΜ θα μπορούσε να είναι ο φανταστικός παιδικός μου φίλος. Η΄ θα μπορούσε να είναι ο παιδικός μου φίλος που έγινε φανταστικός στην πορεία. 

Είναι ίσως πολύ παράξενη ιστορία. Τόσο παράξενη όσο η μελωδία από ένα μουσικό κουτί. 

Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις τι ιστορία έχει να σου πει ένα μουσικό κουτί; 

Αν έχεις κάνει το λάθος και έχεις αφήσει πολύ καιρό να περάσει χωρίς να ακούσεις ένα μουσικό κουτί να βγάζει ήχο, είναι στ' αλήθεια τρομερό. 

Θα έχεις ξεχάσει πώς είναι αυτή η μαγική ηρεμία που σε τυλίγει καθώς το μαγικό κουτί σου λέει το παραμύθι του. Θα έχεις παγώσει. 

 

Ο ΑΡΜ λοιπόν, είχε κάτι πολύ παράξενο. 

Ξέρεις, αυτό που θα σου πω, το βρίσκεις τόσο μα τόσο σπάνια...

Ο ΑΡΜ είχε καρδιά. 

Δε λέω ψέματα, την άκουσε το δεξί μου αυτί ολοκάθαρα ενώ είχε απέραντη ησυχία, καθώς με αγκάλιασε η μελωδία μία νύχτα της άνοιξης που έκανε λίγη παραπάνω ψύχρα. 

Μα κάπου εδώ θα βάλω μία τελεία. 

Νιώθω πώς έχετε ξεχάσει πως ακούγεται μία καρδιά και αυτό πρέπει να το διορθώσουμε αμέσως κύριοι και κυρίες...

Κιλιμάντζαρο και ζϊου ζίτσου

Είναι κάποιες παράξενες στιγμές που ξαφνικά οι πληροφορίες που λαμβάνεις από την ταχύτητα που τρέχουν προς τα εσένα σου δίνουν χαστούκια κι ύστερα από λίγο ξεκινάει ένας παράξενος πόνος στο κεφάλι σου γιατί έκανες μεγάλη προσπάθεια να καταφέρεις να τις μαζέψεις όλες προτού χαθούν.

Είναι και άλλες στιγμές που οι πληροφορίες μένουν ακίνητες μπροστά στα μάτια σου και εσύ βάζεις τα χέρια σου μπροστά και περιμένεις χαριτωμένα είτε να εξαφανιστούν, είτε ν' αλλάξουν, να δεις αυτό που θες να δεις, αυτό που περιμένεις να δεις, αλλά...

Θα στριμώξω στο κεφάλι μου έναν σούπερ ήρωα τον ΑΡΜ. Ίσως με βοηθήσει.