click in soap

 Αρνούμαι να πληρώσω τους λογαριασμούς. Ήμουν ως τώρα πάντα, σχετικά συνεπής. Με έχει πιάσει όμως μία φοβερή άρνηση να μπω στη διαδικασία πληρωμών που υποθέτω σχετίζεται με τη δεύτερη καραντίνα και την καταστροφή του ρυθμού. Έχω χάσει τις μέρες και μαζί με αυτές, τη συνέπεια μου στο τέρας του κράτους... Δεν έχω χάσει όμως κανένα ραντεβού με το τέρας του μυαλού μου. Συμβαίνει άραγε και σε εσάς να μην υπάρχει κενό; Δεν μπορώ να εντοπίσω στιγμή, που να μην σκέφτομαι τίποτα. Ακόμα κι αν σταθώ στην άκρη κάποιας θάλασσας και θαυμάζω την απόλυτη ομορφιά της, το μυαλό μου τρέχει. Μα, θα σκέφτομαι το αλάτι ή την χρωματική παλέτα ή ακόμα χειρότερα τι είχα και τι χάλασα, γιατί το «χάλασα» κρύβει μέσα του τη «θάλασσα» και τι τέλειο κομμάτι θα γινόταν αυτό για την μπάντα μου, τη νεότερη, τα «ίδια κουνουπίδια» ή οποία είναι σαν το Άγιο Βασίλη, υπάρχει, μα δεν υπάρχει πραγματικά. Θυμώνω γι' αυτό που και που κι έπειτα θυμώνω γιατί θύμωσα... 

 Ομοίως τις προάλλες το πρωί πρωί ενώ οδηγούσα το Ροσινάντε, σκεφτόμουν έντονα τη λέξη «αντικομφορμισμός». Πήγαινα για φυσικοθεραπεία και την ώρα που δεχόμουν τη μέγιστη ποσότητα ρεύματος εις τους μείζονες γλουτιαίους μύες δαγκώνοντας τη γλώσσα για να κάνω χαϊ σκορ και να νικήσει ο άνθρωπος τη μηχανή, είπα τη λέξη «παγαποντία» κι αφού χύθηκε από τα χείλη μου, κοίταξα τη φυσικοθεραπεύτρια με το ίδιο τρομαγμένο βλέμμα που με κοιτούσε εκείνη! Έτσι ξεκινάνε οι μέρες με ενδιαφέρον, όταν βρέχουν το μυαλό σου άκυρες εντελώς λέξεις που κάνουν τους άλλους, ακόμα και εσένα να αναρωτιέσαι, «μα πως σκατά βρέθηκες εσύ στο κεφάλι μου». 

 Εκείνη τη μέρα άφησα το μηχανάκι και συνέχισα με τα πόδια την πορεία μου προς το κέντρο της πόλης για άσκηση και κοινωνικοποίηση. Στο Σύνταγμα είχα ραντεβού με δύο φίλες και το σχέδιο ήταν να πάμε να ανταλλάξουμε λεφτά με καφεΐνη σε έναν ωραίο Κρητικό τυπάκο που ανακαλύψαν πρόσφατα. Συναντηθήκαμε έξω από γνωστό πολυκατάστημα και πως το έφερε η κουβέντα ότι σκέφτομαι να αγοράσω το γνωστό πορτοκαλί βιβλίο αυτοβελτίωσης. Η αγορά έπρεπε κυρίως να γίνει για να διαπιστώσω αν θα μπορούσα εγώ να έχω γράψει αυτό το βιβλίο, καθώς πάγια τακτική στα εντός και εκτός έδρας παιγνίδια μου είναι να μην δίνω a fuck και ναι, είναι όντως τέχνη. Με την αυτοβελτίωση εν γένει δεν τα πάω καλά. Όχι ότι δεν πιστεύω στην βελτίωση πόσο μάλλον στην αυτό, αλλά τα βιβλία αυτά μου μοιάζουν μασημένη τροφή. Σαν προπονητές κατώτατης ερασιτεχνικής κατηγορίας οι οποίοι βαπτίστηκαν μόνο από την εμπειρία και γκαρίζουν στους παίκτες τους πορτοκαλί γενικολογίες, φροντίζοντας έτσι η ομάδα να παραμένει στον πάτο φορέβα. 

 Όπως θα ξέρετε, δεν μπορούσες απλά να μπεις στο κατάστημα και να σουλατσάρεις, εκείνες τις μέρες έπρεπε να κλείσεις ραντεβού και είχες μισή ώρα μόνο για σουλάτσο. Μέθοδος: click in shop. Πρώτη φορά που χρησιμοποίησα αυτό το σύστημα. Εντυπωσιακό. Στον όροφο ήμασταν σχεδόν μόνες. Μόνες σε περίοδο εκπτώσεων, σε πολυκατάστημα στο καρακέντρο της πόλης. Απολάμβανα λοιπόν την ηρεμία και ενώ κρατούσα στα χέρια μου το πορτοκαλί βιβλίο με οριακά λιγότερες ενοχές και ντροπή από το να κρατούσα βιβλίο της Χρυσηιδούλας (ναι, σνομπάρω και ντροπή μου γιατί αφενός δεν έχω καταπιαστεί με το έργο της, αφετέρου τουλάχιστον η Χρυσηίδα έχει βρει εκδότη) έτρεξα αλαφιασμένη να βρω για ακόμα μία φορά την «πτώση» μου. Αυτή την «πτώση» την έχω αγοράσει κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές και κάθε φορά κάπου τη δωρίζω να μοιραστώ και με άλλους τον θησαυρό. Δε θυμάμαι τι έγινε η πρώτη, η υπέρλαμπρη, το δώρο, μα αν κάποιος θυμηθεί που την εμπιστεύτηκα και δε μου έχει γυρίσει ακόμα, παρακαλώ ας με βοηθήσει. 

Τα έκανα έτσι και τα δύο δικά μου. Το ένα έχοντας ως σκοπό να το κατακτήσω ώστε να μπορώ να το απομυθοποιήσω στα μάτια των άλλων, το άλλο να το διαβάσω για τρίτη ή τέταρτη φορά(;) και να σιγουρευτώ ότι είναι στην κορυφή μου ακόμα. Με εξέπληξε όταν το πορτοκαλί έκανε αναφορά στον Αλμπέρ. Σα μνηστήρας που για να κερδίσει προσοχή, έχει κάνει μία σχετικά σύντομη έρευνα για τα γούστα σου και σου πετάει όσα θες να ακούσεις. Σκέφτηκα στιγμιαία «μωρέ λες;»

 Έτσι όπως πολύ σκέφτομαι λοιπόν, από την αυτοβοήθεια, στην πτώση, απόψε τις πρώτες απογευματινές ώρες κι ενώ σαπούνιζα κάτι πιάτα, με προβλημάτισε ένας τύπος που ήταν στο κεφάλι μου (μα πως σκατά βρέθηκε εκεί;). Απευθυνόταν σε κάποιον, δε φαινόταν ποιος κι η συζήτηση εξελισσόταν σε ένα τραπέζι σε κάποια αυλίτσα. Η αλήθεια είναι ότι δε φαινόταν καλά ούτε το πρόσωπό του, αλλά σίγουρα έπαιζε με ένα κομπολογάκι, μύριζε πράσινο σαπούνι, είχε μουστάκι και σίγουρα φορούσε φανελάκι λευκό με τιράντες. Έλεγε λοιπόν στον συνομιλητή του με τη σιγουριά και τη μελωδικότητα που έχει στη φωνή κάποιος που σπούδασε τη ζωή,  «από τότε που βγήκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο» κι αμέσως γεννήθηκε ένα τεράστιο ερώτημα στο μυαλό μου. Πότε άραγε να βγήκε η «συγγνώμη»; Πως ο τύπος με τόση σιγουριά μεταφέρει ότι το «φιλότιμο» προϋπήρχε της «συγγνώμης»; Κουλ, θα μου πεις. Μην τα παίρνεις κι εσύ ρε παιδάκι μου όλα τόσο σοβαρά κι απόλυτα, μια κουβέντα είπε ο άνθρωπος. Μην υ π ε ρ α ν α λ ύ ε ι ς. 

 Αμέσως το Φιλότιμο πήρε μορφή. Ένα παλικάρι, προς το ξανθό, με φανελάκι κι αυτό λευκό σαν του προφέσορα, να μοσχομυρίζει στη γειτονιά καθώς περνάει πράσινο σαπούνι και η γειτονιά που μένει να έχει σπίτια χαμηλά και να είναι φτωχική, μα οι άνθρωποι εκεί να έχουνε πάντα γιορτή. Μισό λεπτό, όλα είναι ασπρόμαυρα. Κλακέτα, γράφουμε. Μία μέρα λοιπόν, τσουπ, κατεβαίνει από μία αμαξάρα στη γειτονιά η Συγγνώμη. Εννοείται έχει σοφέρ. Βγήκε από τα μέρη της μία βόλτα-κοινωνικό πείραμα, να χαζέψει τη φάση. Πως τρέχουν οι άνθρωποι στους ζωολογικούς κήπους να παρατηρήσουν τάχα τ' άλλα είδη. Φτωχοί μου άνθρωποι, να ξέρατε πως εσείς είστε που σας χαζεύουν τα ζώα... Το Φιλότιμο, μεγαλύτερο σε ηλικία από τη Συγγνώμη, μη φανταστείτε πολλά χρόνια, περνάει εκείνη τη στιγμή μπροστά της. Εν τάχει ερωτεύονται και το Φιλότιμο χάθηκε. Τέλος. Φίκος Φιλμς. 

 Φυσικά και δε θα σας δώσω μασημένο το τέλος. Τι είμαι; Βιβλίο αυτοβοήθειας; Προπονήτρια ερασιτεχνικής ομάδας τελευταίας κατηγορίας; Ωσάν μία ταινία με υψηλό νόημα, που διεκδικεί κι εν τέλει κατακτά πολλά βραβεία, σιγά μην κάτσω να ολοκληρώσω το σενάριο. Το τέλος αγαπητοί έγκειται στις δικές σας φαντασιώσεις. Το τέλος ξεψυχά για την τέχνη. Άλλωστε η σαπουνάδα ολοκληρώθηκε, ο κύριος με το μουστάκι έπαιξε μία τελευταία κομπολογιά μαγκιόρικα, έκλεισε το μάτι και χάθηκε. Μισό λεπτό, τι είχα αρχίσει να σας λέω; 

Υ.Γ. Λίγο αργότερα το ίδιο απόγευμα με τη σαπουνάδα:

       _ Μαμάμα που είναι ο Τάκης; Τάακη; Τάαααακη; 

       _ Έλα ντε; Ξέρεις πόσα χρόνια τον ψάχνω. 

       _Τάαααακη; Που είσαι Τάακη; Έλα να με σώσεις! 

       _ Αχ αγάπη μου, αν αλήθεια πιστέψεις ότι ο Τάκης θα σε σώσει, χάθηκες! 

       _Τάαααακη; 

Υ.Υ.Γ Στο επόμενο ποστ, υπόσχομαι να ανεβάσω το σπουδαιότερο πτυχίο μου. 

Μία γίδα που την έλεγαν Κάται

 Θα σου εξηγήσω τώρα τη σειρά για να μην μπερδευτείς.΄Η μήπως είναι τέλειο να μπερδεύεσαι; Κάποτε έκανα για σύντομο χρονικό διάστημα έναν φίλο δι' αλληλογραφίας, ηλεκτρονικής, αλλά ήταν ότι πιο κοντά στα ποθητά μου γράμματα που τόσο πολύ μου λείπουν. Με χαιρέτισε με κάποιες προτάσεις. Σε σειρά. Ανάμεσα στ' άλλα μου είχε πει time flies like an arrow; fruit flies like a banana, που του το είχε πει ο Γκράουτσο Μαρξ για να αποδοθούν και τα εύσημα στη μάνα. Αμέσως κέρδισε την προσοχή μου. Αρχικά οι σαφείς, λακωνικές προτάσεις κι έπειτα οι μύγες. Οι μύγες να ξέρεις κατά τ'άλλα, βαλσαμώνονται με βαλς. Κάποια πράγματα δηλαδή δεν αλλάζουν στο χρόνο. Κι επειδή δεν αλλάζουν, αλλά εγώ αλλάζω κι αλλάζω ξανά και ξανά παραμένοντας πάντα ίδια, εκτύπωσα τότε τη σειρά των γραμμάτων κι όποτε νιώθω να χάνομαι στις βόλτες, διαβάζω ξανά αυτά τα κίτρινα χαρτιά και θυμάμαι. Εσύ διαβάζεις ξανά τα κίτρινα χαρτιά σου; 

 Σήμερα λοιπόν θα ασχοληθούμε με τις χρονόμυγες. Τις χρονόμυγες μπορείς να τις συναντήσεις οπουδήποτε στον πλανήτη Γη. Φήμες λένε ότι υπάρχουν και σε άλλους πλανήτες, αλλά ακόμα δεν έχει κάτι αποδειχθεί. Τις απαντάμε σε ποικίλα μεγέθη, χρώματα και σχήματα. Έχουν φτερά, μα και δεν έχουν, αλλά συνήθως έχουν γιατί κανένας δεν τους τ' αφαίρεσε. Μπορείς να τις εξημερώσεις και να γίνουν χρονόμυγες συντροφιάς, αλλά θέλει φοβερή προσπάθεια ή και δε θέλει. Μία χρονόμυγα τρέφεται κυρίως από τα συναισθήματα μας και τη στάση μας απέναντι στο απέραντο του πεπερασμένου, όπως όλα άλλωστε, καμία διατροφική ιδιαιτερότητα λοιπόν, τέρατα. Οι χρονόμυγες ποτέ δεν πεθαίνουν και ξανά προς τη δόξα τραβούν, μα να ξέρεις στην πραγματικότητα ήταν, είναι και θα είναι για πάντα νεκρές. Πότε; Ποτέ. Το επόμενο χρονικό διάστημα, θα επιχειρήσω να παρουσιάσω μερικές χρονόμυγες, μα ως ένδειξη σεβασμού, η παρουσίαση θα γίνει στον εγκέφαλό σας, μυστικά. Ραντεβού εκεί. 

 Σε άλλα νέα, έμαθα χθες πως κομμάτια του Ραχμάνινοφ τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο, σα να είναι μία υπογραφή. Λένε πως είναι ο σωστός τονισμός του επιθέτου του. Θα ήθελα να μάθω κι άλλα, αλλά το ράδιο δεν έπιανε στο υπόγειο πάρκινγκ κι έτσι σταμάτησε η εκπομπή. Σιωπή, του Μπετόβεν. Μα γιατί στα υπόγεια τα πάργκινγκ ο κόσμος τρελαίνεται να βρει θέση στο πρώτο επίπεδο; Σε περίπτωση σεισμού, νομίζω πως δε σώζεσαι ούτε στο μείον ένα. Οπότε γιατί να κάνεις ώρες βόλτα να βρεις θέση εκεί, όταν το μείον δύο δε χρειάζεται κόπο και το μείον τρία χρειάζεται θάρρος γιατί επικρατεί κρύο, σκοτάδι και μοναξιά, ίσως κρύβει και κανέναν ψυχοπαθή με αιματοβαμμένο τσεκούρι ντυμένο κλόουν! Εκεί λοιπόν στα βαθιά υπόγεια βρίσκω χαρά, θύματα και θέσεις σε αφθονία. Έπειτα παίρνω τις κυλιόμενες και παρατηρώ, ούσα σίγουρη πως αυτοί που περπατάνε ή ακόμα χειρότερα τρέχουν στη σκάλα της τεμπελιάς, είναι οι ίδιοι από το πρώτο υπόγειο, αυτοί που δε θα καταφέρουν ποτέ να εξημερώσουν μία χρονόμυγα. Οι ίδιοι που διέδωσαν πως πρέπει να στέκεσαι στα δεξιά και πως τάχα είναι θέμα ευγένειας. Έφτασα. 

 Ω, γεια σας κυρία χρονόμυγα! Θέλετε να χορέψουμε σαν τον 'Ιαν; 

Υ.Γ. Η Φακή μου λέει τις προάλλες «Να σου πω μία ιστορία; Μία φορά κι έναν καιρό, ήτανε, δεν ήτανε μία μπάλα. Ω! Πάμε να παίξουμε μπάλα;» Καλά θα τα πάμε! 

Υ.Υ.Γ. Θα σε βοηθήσω σήμερα πολύ πολύ, για να πιάσεις ξανά τον ρυθμό. Πάτα τα πορτοκαλί.

φ θινόπωρο

  Ζω στο σύμπαν της τρελής ατσουμπαλιάς. Πάντα ζούσα δηλαδή, αλλά δεν πρέπει αυτές τις δύσκολες μέρες να συμβαίνει. Σκοντάφτω συχνά, σπάω πράγματα και χθες έπιασα κι ένα κακτάκι ενστικτωδώς για να μην πέσει. Στη δεξιά μου παλάμη και στην καρδιά μου, ακόμα είναι βυθισμένα μερικά αγκάθια.

 Σε άλλα νέα, όλα μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Με συνεπήρε αυτές τις μέρες η ύπαρξη του γκόμποκ (gömböc), για το όποιο πολλά πράγματα δεν κατάλαβα, αλλά κατάλαβα ότι θα ήθελα πολύ να καταλάβω κι έτσι έκανα μία βαθύτερη βουτιά. Η βαθύτερη βουτιά με οδήγησε στα παρακάτω: 

1. Τις βασαλτικές κολόνες

2. Ότι η απόστασή ανάμεσα σε έναν κύβο με 26 σημεία ισορροπίας (ευσταθούς ή ασταθούς) κι ένα γκόμποκ (με μόλις δύο σημεία, ένα κι ένα) οριοθετεί το πλαίσιο της εξέλιξης των πετρωμάτων

3. Ο νέος στόχος ζωής είναι να γνωρίσω από κοντά το γκόμποκ 1837

4. Ότι η πρόσβαση σε πληροφορίες αν δεν ξέρεις άλλη γλώσσα εκτός από ελληνικά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλές φορές και για πολλά και διαφορετικά τελείως πράγματα δεν μπορώ να βρω τίποτα αν δεν αρχίσω την αναζήτηση σε κάποια άλλη γλώσσα. Όπως για παράδειγμα τώρα με το γκόμποκ, ή για το τιτίν, για τις βασαλτικές κολόνες ή για τον αυνανισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σκέφτομαι λοιπόν, αφενός τι κρίμα να μην υπάρχει ζήτηση και απαίτηση για εύκολη πρόσβαση στην ανταλλαγή πληροφορίας σε όλες τις γλώσσες, από όλες τις γωνίες του πλανήτη ίσα κι αφετέρου... φακ, ξέχασα το «αφετέρου» μου. 

5. Πόσο σπάνιοι και σπουδαίοι είναι όσοι μπορούν το ίδιο απόγευμα να κάνουν κούνια, παρέχοντάς μου πληροφορίες για το γκόμποκ, ενώ τρώμε μαλλί της γριάς, κράζουμε τη νέα ταινία του Κάουφμαν στα κορακίστικα και στήνουμε ένα κυνήγι θησαυρού για το 1837 το οποίο θα δώσει έμπνευση για το επόμενό μας χιπχοπ κομμάτι που θα γυριστεί και σε ταινία. Μουσικό χαλί της φασάρας είναι λίγος Θωμάς, λίγος Νικόλας. Κι ενώ ο σούπερ άνθρωπος μου μιλάει για κάτι νέο που με έχει εκστασιάσει και μου δίνει πάσα (το γνωστό κι αγαπημένο «ερέθισμα») για νέες δημιουργίες, χτυπάει το κινητό μου, που ξέχασα να το βάλω στο αθόρυβο για να αποφεύγω τις κλήσεις, με τη χημική ονομασία του τιτιν. Αυτό τον κάνει να γελάσει, γιατί ξέρει τι είναι αυτό που ακούγεται! Δεν είναι κάτι αλλόκοτο, είναι το σύμπαν μας. 

 Κλείνοντας, θα ήθελα να ενημερώσω ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε, είμαι μία ανάσα πριν τα τριάντα πλέον. Αριθμός εντελώς αδιάφορος κατά τα άλλα. Νομίζω πως όντως δε θα μεγαλώσω ποτέ όσο κι αν μεγαλώνει η απόσταση από την ημερομηνία γέννησής μου. Αγόρασα έτσι, ίσως λίγο βιαστικά, εκείνη την μέρα της επετείου λίγο τσάι για τον χειμώνα. Μερικές από τις σταθερές πλέον, γκενμάιτσα, μίλκι ουλόνγκ και ένα πράσινο γιασεμί. Μου λείπουν τουλάχιστον ακόμα της Παλμύρας και της παλλακίδας κι ένα τίμιο εαρλ γκρέι για να μην πέσει το σπίτι μου όταν φυσήξει ο λύκος. Έπειτα οι όποιες νέες περιπέτειές του φετινού χειμώνα θα είναι καλοδεχούμενες. Όλα αυτά τα αναφέρω για να ανακοινώσω επίσης ότι πλέον κατέχω και την σοφία της παρασκευής μπισκότων earl grey με γλάσο (ή και χωρίς) λεμονιού. Που σημαίνει ότι μάζεψα ακόμα ένα τουβλάκι για το λαλαμπαϊ μου. Στόχος της φετινής χρονιάς είναι η προετοιμασία ψυχική και σωματική για την νέα δεκαετία η οποία θα αφιερωθεί κι αυτή στην ανεμελιά. Γιατί τι είναι η ζωή φίλοι; Τσάι της ανεμελιάς, βουτιές, 5. και θάνατος. 

Υ.Γ. Αναζητώ άτομα για να στέλνουμε γράμματα ο ένας στον άλλον. Σε χαρτί. Με ταχυδρόμο. 

 

                                                                             

'Ενα κρεμμύδι στην πισίνα μας

Εντάξει. Παρά-έκανα μεγάλο μακροβούτι στη θάλασσα της κοινωνικοποίησης. Έχω ανοίξει να γράψω την τελευταία μία ώρα και διακόπτω να συνομιλήσω με φίλους που περνάνε, που καλούν, που στέλνουν. Διέκοψα μέχρι και για να ευχηθώ «χρόνια καλά» σε κάποιον. Φτάνει. Επιστροφή εκεί που έμεινα. Το τσάι κρύωσε. Κατάφερε να κρυώσει το τσάι μου τον Αύγουστο. Κανονικά θα ξεκινούσε κάπως έτσι: 

 Δεν άντεξα άλλο. Παρήγγειλα το πρώτο τσάι του φθινοπώρου, ενδεχομένως για το αναγκάσω να έρθει επιτέλους. Φτάνει πια το καλοκαίρι. Από τα πιο άβολα καλοκαίρια. Τα πιο ιδρωμένα. Νιώθω πιο στρογγυλή από ποτέ. Πιο φουσκωτή κι από τη φορά που ήμουν πιο φουσκωτή. Θέλω να τρέξω, θέλω να χοροπηδάω μία ώρα ξέγνοιαστα. Θέλω το αγόρι, να βγει από μέσα μου χθες. Επίσης δε θέλω ν' αναπαραχθώ άλλο. Τόσο αρκεί. Τουλάχιστον για μία δεκαετία, μέχρι να ξεχάσω. Μετά ελπίζω να φρικάρω με τη φάση και να μην με πιάσει νοσταλγία. Οπότε ναι, αν με δείτε με δύο, δε θα είναι κάποιου είδους αστείο. Είναι δικά μου όλα, απλώς ξέρετε, σιχαίνομαι τις τυπικές ανακοινώσεις. 

 Αδιάφορο καλοκαίρι λοιπόν. Χωρίς ταινία, χωρίς πεφταστέρια, με ένα ταλαίπωρο ρόουντ τριπ σε σούπερ αδιάφορο μέρος, χωρίς αλάτια, μαύρη πέτσα και παραμύθια. Είμαι πιο γκρινιάρα από ποτέ. Θέλω μόνο μία βελόνα να κάνω μπαμ. Και έμπνευση...Σε αυτή την έρημο, με αυτή τη βασανιστική ζέστη που με λιώνει δεν περνάει ούτε μία αχυρόμπαλα να θαυμάσω. Τρομερά προβλήματα έχει ο κόσμος μου. Τρομερά προβλήματα, έχει κι ο κόσμος. Θυμάστε την πανδημία; Μουχαχαχαχα γιατί και καλά την έχετε ξεχάσει. Τα νούμερα είναι άσχημα και υπόσχονται δύσκολες μέρες. Τα άτομα απροσάρμοστα για ένα σωρό λόγους. Αδιάφορα, απείθαρχα. Είναι όλα τόσο κοντά και τόσο μακριά μας, μέχρι να ακούσουμε τον ψίθυρό τους στ' αυτάκια μας. Μετά ίσως μας νοιάξει κάτι, για λίγο. 

 Τις προάλλες το κορίτσι, που είναι λες και παίρνει κόκα 24/24 πετούσε μέσα στην πισίνα τα σκόρδα και τα κρεμμύδια μας. Σκέφτηκα πως το σκόρδο χάλασε. Το σκόρδο το διψασμένο, έκανε μία βουτιά, ένα καλοκαίρι μέσα σε μία πολύχρωμη, μικρή, φουσκωτή πισίνα και ξεδίψασε; Και τώρα; Χάλασε το σκόρδο; Τύπου πήρε νερό και μουχλιάζει και πρέπει να το πετάξω; Αναπτύσσονται βακτήρια τα όποια δε θα έκαναν πάρτι, αν το σκόρδο δεν βούταγε; Μήπως να το αφήσω να δω πρώτα τι θα συμβεί κι έπειτα να το σουτάρω; Κι αν συμβεί και δεν μπορώ να το δω με αυτά τα μάτια; Κι αν βιαστώ να το πετάξω, ενώ το σκόρδο είναι μία χαρά επειδή το νερό δεν το πείραξε, ή πολέμησε από μόνο του τους εισβολείς; Ή απλά δεν συμβαίνει τίποτα στο σκόρδο αν πέσει στο νερό! Το τράβηξα έξω από την πισίνα. Το άφησα δίπλα και τότε όρμησε, πήρε ένα κρεμμύδι και παρ'όλο που της είπα με δραματικό τόνο «όχι το κρεμμύδι» εκείνη το δρόσισε κι αυτό. Πάγωσα. Πιο πολύ από το σκόρδο. Ίσως γιατί είχα εξαντλήσει όλα μου τα άγχη πριν και έμεινα πια να χαζεύω το κρεμμύδι σα να είναι ένας πίνακας. Ένα ποίημα. Ήταν. Έχετε αλήθεια δει ποτέ ένα κρεμμύδι να επιπλέει σε μία πισίνα κάποιο καυτό, ακίνητο καλοκαίρι; 

 Φεύγω, κλείνω, θα ξεράσω, κατουριέμαι και φτερνίζομαι και δεν είναι μέρες να φτερνίζεσαι ανάμεσα σε κόσμο... 

Κάθε λεκές έχει τη δική του ιστορία

 Σε λούπα παίζει τις τελευταίες μέρες το γλυκό του Παύλου. Σκέφτομαι πολύ έντονα να κάνω το μαλλί μου ξεκάθαρες μπούκλες, πιο συχνά. Ξεκινάνε όλα από το κεφάλι δε λένε; Ε, θα καταλαγιασώ λίγο αυτό το μπερδεμένο, φριζαριζέ, μπουκλοαχτενιστί. Ό,τι μπορεί ο καθένας! Αποφάσισα έπειτα να μην περιμένω έγκριση και η μουσική να είναι απόλυτα δική μου. Βρήκα εκεί κάτι άκρες για αδαείς και άρχισα να παίζω. Μίξαρα κάτι τέρατα με λίγη άρπα κι έχω πολύ ενθουσιαστεί.

 Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
 Επόμενο σούπερ ουάου θέμα είναι η ανακάλυψη: ενός χάμστερ του Major Hamster  που ζει τρελές περιπέτειες. Του γάλακτος «ποιος είναι το αφεντικό;» οέο, το όποιο έχει σούπερ τίμια γεύση επιπέδου παλιάς αμερικανικής γεωργικής σχολής (καθώς γράφω όλα αυτά προβληματίζομαι για το πώς θα με έλεγαν αν ήμουν γάλα). Των ζώων τζέρμπoα και γουόμπατ. Του several species of small furry animals gathered together in a cave and grooving with a pict το οποίο υπάρχει τουλάχιστο από το 69. Γιεϊ πολύ αργώ, πάντα αργώ.
 Για σήμερα, αν ήμουν γάλα θα με έλεγαν «ο κυκλισμός του τετραγώνου». Πσσσσσ. Θα έβγαινα μόνο με πολλά λιπαρά και υπέροχη γεύση σε τριγωνική συσκευασία. Να φας σκατά. Καλημέρα.

Λάκης Βοτσαλοτζιτζίκης

  Κοίτα να δεις που αυτή τη φορά, που είμαι πιο ήρεμη από ποτέ η ζωή μέσα μου, μου στέλνει ζωγραφιές. Υποθέτω ότι το φυσιολογικό μου είναι η μία κάποια σχετική ένταση και το σώμα μου αντιδρά στο κατά τ' άλλα «φυσιολογικό» με διαμαρτυρίες. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και τίποτα δεν θα χαθεί.

 Συνταγή για παστίτσιο: 

ΚΡΕΑΣ

1. Κιμάς κιλότο μοσχάρι ένα κιλό, τουλάχιστο. Μη βάζετε ελάχιστο κρέας στο παστίτσιο, δε μου αρέσει. Δεν αρέσει σε κανέναν. Σκέφτονται περίεργα πράγματα για εσάς και τις ισορροπίες στη ζωή σας. 

2. Ζεσταίνεις λάδι ελιάς ωραίο, σπάνιο και πολύτιμο. Κατέληξα ότι ένα σπουδαίο λάδι, μπορεί να κάνει μαγικά σε πράγματα απλά. Έπειτα πετάς μέσα το κρεμμύδι και τα σκόρδα που έχεις περάσει στο μπλέντερ γιατί α. δε θέλω να χαλάω χρόνο σε κόψιμο β. δε θέλω να βρίσκω εκπλήξεις στον κιμά. Θέλω να φαίνεται κρέας μα μέσα του να βαστάει μυστικά και εμπειρία που θα ζοριστείς να μαντέψεις. 

3. Αφού τραγουδήσει το κρομμυδόσκορδο, πετάς τον κιμά να συναντήσει την φωτιά. 

4. Ρίχνεις αλάτι (πάρε κανένα χωρίς Ε και πρόσθετα), πιπέρι μαύρο (ελπίζω να σέβεσαι τον εαυτό σου και να έχεις μύλο να φρεσκοτρίβεις), μοσχοκάρυδο ολίγον, ζάχαρη, καγιέν, ριγανούλα λίγη, κανέλα σα να μην έγινε ποτέ.

5. Κύκνος μικρός όλος.

6. Κρασί κόκκινο ή ροζέ.

Από ποσότητες όπως θες. Μόνος σου θα βρεις τι σου ταιριάζει. Εμένα μου αρέσει πολύ το αλάτι, πιστεύω ότι ζωή χωρίς αλάτι και ζάχαρη στα φαγητά είναι η κόλαση. Το πιπέρι πάλι μου αρέσει. Το καυτερό πάντα το αγαπάω. Το κρέας το μεθάω. Αλλά οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί...

ΜΑΚΑΡΟΝΙ

1. Αξιοπρεπές μακαρόνι. Όχι άπειρο. Μία πεντακοσάρα θαρρώ αρκεί. Το παστίτσιο είναι η μπεσαμέλ και ο νόστιμος κιμάς. Όπου βλέπεις πολύ μακαρόνι φύγε. Θέλουν να σε μπουκώσουν και να σου δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι σε χόρτασαν, μα στην πραγματικότητα είσαι «άδειος». Επίσης δεν πιστεύω να είσαι από αυτούς που τσιγκουνεύονται τη διαφορά 0,20€ ανάμεσα σε μακαρόνι φιάσκο και μακαρόνι τίμιο. Ή από αυτούς τους «έλα μωρέ, όλα τα ίδια είναι» με απενεργοποιημένες αισθήσεις. 

2. Νερό στην κατσαρόλα με αλάτι. 

3. Πετά τα μακαρόνια μέσα προτού βράσει. Βάλε λιγότερο νερό από όσο χρειάζονται. Γενικά κάνε την επανάσταση. Δεν αντέχω να περιμένω το νερό να φτάσει στους 100 για να ρίξω το αλάτι ώστε να μην αλλάξει το σημείο βρασμού και έπειτα να προσθέσω τα ζυμαρικά. Είμαι άτακτη. 

4. Βγάλ' τα ένα στάδιο πριν το «στο δόντι». Σκληρά. Άκαρδα. Παράτησέ τα στο σουρωτήρι. 

ΜΠΕΣΑΜΕΛ

1. Βούτυρο. Αληθινό, όχι μαργαρίνες. Να καλύψει τον πάτο. Ίσα που. 

2. Αλεύρι 3 κουταλιές σούπας. Ίσως και λιγότερο. Ίσως και περισσότερο. Ό,τι σας πει η καρδιά σας. Συμπαθώ αυτό με τον Ρόμπιν τον Χούντ, ένα κίτρινο.

3. Τουλάχιστον ένα λίτρο γάλα. Και στο 1.5 δηλαδή πάλι έβριζα ότι ήταν λίγη ποσότητα μπεσαμέλ για το ονειρικό παστίτσιο. Στο κανονικό ορθογώνιο ταψί φούρνου. Απλώθηκε και χάθηκε. Έπρεπε να είχα φτιάξει τη διπλάσια ποσότητα. 

4. Μοσχοκάρυδο μπόλικο. Ζάχαρη με χάρη. Αλάτι. Πιπέρι μαύρο. Κόντρα και πάλι. Να φαίνεται. Να φωνάζει ότι υπάρχει. Το λευκό που βάζουν για να μην χαλάει την εικόνα, έχει πολλή ιδιαίτερη γεύση, που αν δεν πρόκειται για μπέργκερ και εκεί ελάχιστο, καλό είναι να μην μπαίνει κάπου. 

5. Κάποιες φορές έχω βάλει και έναν κρόκο αυγού. Δεν χρειάζεται. Κάποια άλλη ίσως βάλω και δύο κρόκους. Ποιος ξέρει. Αλλά γενικά, δεν χρειάζεται αυγό. 

6. Ανακατεύεις σε δυνατή φωτιά, με πάθος, χωρίς να σταματάς, μέχρι να φρικάρεις που αποφάσισες να ξεκινήσεις όλη αυτή την διαδικασία και δεν πήρες σουβλάκια. Κάποια στιγμή όμως, θα γίνει κρέμα. Στοπ. 

ΦΟΥΡΝΟΣ

 Τον έχεις ενημερώσει κάμποση ώρα πριν να αρχίσει να προετοιμάζεται. 

1. Μία κουταλάρα μπεσαμέλ στο κιμά. Ανακατέ.

2. Λάδι ταψί. Μακαρόνι μέσα. Από πάνω χιονίζει ελαφρώς παρμεζάνα και πάπρικα κόκκινη. 

3. Πέφτει ο κιμάς.

4. Πέφτει η μπεσαμέλ. Αν θες πέφτει κι εκεί πάνω λίγο χιόνι παρμεζάνας. 

5. Το βάζω κέντρο σε αέρα κανένα 40' στους 170. Δεν έχω ιδέα τι παίζει με τον φούρνο και δεν έχω διάθεση να μάθω, οπότε αυτό είναι σέιφ. Μετά βλέπω συνήθως ότι θέλει κι άλλο. Κάθομαι στο πάτωμα δίπλα από τον φούρνο και τον χαζεύω. Οπότε ανεβάζω θερμοκρασία, μετά κατεβάζω, χάος. Λογικά κάτι παραπάνω θα ξέρεις για τον φούρνο σου, τους χρόνους και τους τρόπους. 

6. Το έβαλα και 10' στο γκριλ κι έγινε σαν τη σελήνη με τους κρατήρες της. Κουλ. Το βάζεις στην βιτρίνα να το πουλήσεις. Το βγάζεις φωτογραφία για στόρι. Ούτε κάμμενο, ούτε άψητο. Τίμιο. Εύμορφο. 

Γενικά αν μπορείς να το αφήσεις μόνο του πριν του κάνεις επίθεση καμία ώρα θα ήταν σούπερ. Αλλά κλάιν. Όλα παγώνουν κάποια στιγμή. Οπότε μπορείς να κάνεις λίμπα κάποιο σημείο στο ταψί ανέμελα ή και όλο. Δικό σου είναι! Τι μας νοιάζει αν θα κοπεί καλά ή όχι. Μας νοιάζει να νιώσεις την γεύση που σου προτείνω, ακόμα κι αν είσαι μακριά. Ελπίζω να έχεις κάποιον να το μοιραστείς! Αν όχι πάλι κλάιν. Όλο δικό σου!

πασταφρέσκα

-ΣΟΚ. Έγραφα χθες, έγραφα και πρώτη φορά με πρόδωσε το μπλογκ και σε μία κακή συνεργασία με το γέρικο ρούτερ χάθηκαν όλα. Μετά ανέβηκα Λυκαβηττό με δύο σουβλάκια να χαλαρώσω και να δω αν θα βγουν από μέσα μου ξανά και είχε τόσο μα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ε και έφυγα και σήμερα άλλαξα επιτέλους το ρούτερ και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλάνε «φυσιολογικά». Οπότε πάμε ξανά:

«Έχω μία ιδείτσα»
 Έτσι της έστειλα. Η ηθοποιός μου είναι έτοιμη.
Χάζευα παραπαράπροχθές ώρα πολλή το γρασίδι. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πώς ζορίζομαι άδικα. Όχι πως ζορίζομαι δηλαδή ποτέ. Αλλά είπαμε πως πετάω όταν γίνεται έκρηξη. Τρέχω. Δεν γίνονται εκρήξεις, τα πορτοκάλια είναι στυφά, δεν βγάζω χυμό. Άξαφνα λοιπόν, ένιωσα στο στομάχι μου ένα μπουμ. Σκέφτηκα πως αυτό είναι. Αυτό θα πρέπει να είναι. Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθώ με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Μετά από αυτό, παρατήρησα ότι στο μπλογκ δεν ανέβασα πουθενά τα μπαλόνια. Έκανα μία αναφορά σε προηγούμενη ανάρτηση πως: Τελείωσα, πρόχειρα μεν, αλλά τελείωσα και το βίντεο που τα μπαλόνια είναι στην πόλη ενώ εσύ δεν είσαι πουθενά. Ναι, τίποτα άλλο. Ούτε πως τη νύχτα που βγήκαμε, ξεκίνησα με καμία δεκαριά μπαλόνια και σε μία στάση στο σουπερμάρκετ, σκάει υπάλληλος και χαρίζει στη Φακή καμία δεκαριά σακούλες μπαλόνια. Συνειδητοποιείς τί συνέβη; Πότε και τί; ΜΑΛΑΚΑ, παραμύθι. Μαγεία. Εβδομήντα μπαλόνια, στο κατάλληλο πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή.

 Μετά, συνέχισα να σκέφτομαι πώς δε φωνάζω και αυτό ίσως είναι κακό. Σε έναν κόσμο που φωνάζει και ουρλιάζει το κάθε του πρόσωπό, την κάθε του στιγμή, την κάθε του μπουκιά και το κάθε του πόνημα, εγώ ψιθυρίζω για τους λίγους μου, τους ξεχωριστούς μου μονάχα κάτι στίχους. Βέβαια αυτό είναι κάτι που θαυμάζω σε εμένα, αλλά ίσως πρέπει να το αλλάξω. Τουλάχιστον εδώ. Οπότε αυτή η σκέψη με οδήγησε στο να στείλω για να πάρω μουσικές. Μετά σκέφτηκα «κλάιν, θα είναι ολότελα δικό μου». Έχω τόσα κομμάτια που σκονίζονται. Κακά, μα δικά μου. Όπως στα μπαλόνια. Έχω όλες τις άδειες στα χέρια μου. Όλες τις μπογιές. Ας βάψουμε λοιπόν αυτό το καλοκαίρι. Αφού η ζωή αποφάσισε να σκεπάσει τον πλανήτη με μία πανδημία που ακύρωσε την πτήση μου για τον γύρο της Ασίας, άλλαξε τα σχέδια για τις σπουδές και προτού προλάβουν να εμφανιστούν οι νέοι χαρακτήρες, ας ζωγραφίσω. 

 Ζήτω οι νέες περιπέτειες!

hickory dickory dock

 Κοίταξα τον ουρανό όπου ένα μάτι ελέφαντα με κοίταζε από ένα τσιχλοφουσκόδεντρο και το μόνο που ήξερα, ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά. Διέσχιζα ένα χωράφι όπου εκατοντάδες στρατιωτάκια θα πυροβολούσαν τον ώμο μου και όλα όσα ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου, έμπαζε νερά. Σκαρφάλωσα στην πλάτη ενός γιγαντιαίου άλμπατρου που πέταξε μέσα από τη χαραμάδα ενός σύννεφου για έναν τόπο που η χαρά βασιλεύει όλο τον χρόνο και η μουσική παίζει τόσο δυνατά. Ξεκίνησα να πέφτω και ξαφνικά ξύπνησα και οι δροσοσταλίδες απ'το γρασίδι είχαν κολλήσει στο παλτό μου κι εγώ το μόνο που ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά. 

 Έπειτα από πολλή ώρα, σταμάτησε να παίζει το κομμάτι. Όλες οι πρίζες έχουν αποσυνδεθεί. Έχω εθιστεί στα σόσιαλ νιώθω πως. Δε μου αρέσει. Αρνούμαι να σκεφτώ ή να σταθώ. Λες και περιμένω μία δόνηση αντί να την δημιουργώ. Ο νέος ρυθμός ωστόσο χτυπάει, αυτά ξέρω επίσημα προς το παρόν. 

 Να σημειωθεί ότι όσο δεν δημιουργώ, τόσο... αλλά θα μου πεις δημιουργώ, γιατί νιώθω έτσι;  

Υ.Γ. Μεταφύτευσα ξανά τον πόθο μου και τον κισσό και μάλλον χρειάζομαι κι άλλο

2

 Σας συμβαίνει κι εσάς να ανακαλείτε πράγματα και να φουντώνετε; Εμένα είναι η συχνότερη αιτία που με κάνει να θυμώνω. Όχι τρελά πράγματα, πάντα κλάιν, αλλά μία ταραχή μου τη δημιουργεί. Και ξέρεις γιατί; Παρά είμαι ευγενική ή ζεν για να χαλαστώ σε πραγματικό χρόνο και μου τα σκάει κάτι χρόνια μετά από τη στιγμή που έλαβε χώρα.
 Σημερινό θέμα που με έκανε να θέλω να εκτυπώσω αυτοκόλλητα #ασχολήσουμεταβυζιάσουάτομο είναι ο θηλασμός. Πιο συγκεκριμένα οι περίεργοι/ες που ρωτάνε τις μάνες «θηλάζεις;». Δεν μπορώ να καταλάβω τι τους ενδιαφέρουν τόσο οι διατροφικές συνήθειες ενός ξένου βρέφους; Αν θηλάζεις/θήλασες είσαι καλή, αν όχι είτε ξεκινούν τη διάλεξη σχετικά με τα οφέλη του μητρικού γάλακτος, είτε λένε με τόνο θλιβερό «δεν είχες γάλα...»
 Το πιθανότερο είναι ότι η γυναίκα είχε. Αρκετό και θα μπορούσε να έχει όσο θέλει, αλλά για ένα σωρό λόγους αραδιάζει φοβισμένη ένα σωρό δικαιολογίες για ποιο λόγο δεν... Γιατί; Τί ζόρια τραβάτε; Ο καθένας θα κάνει αυτό που νιώθει καλά και σωστό να κάνει. Θηλάζει, καλώς! Δε θηλάζει, πάλι καλώς. Εκνευρίστηκα λοιπόν, διότι διαβάζοντας κάποια άρθρα διαπίστωσα πόση πίεση και ταμπού υπάρχει πάνω σε αυτό το θέμα. Υπάρχουν άπειροι ιστότοποι, σύλλογοι, πλανήτες να σε στηρίξουν για να θηλάσεις, μα με μία πρόχειρη αναζήτηση δεν βρήκα σχεδόν τίποτα πέρα από δύο-τρία άρθρα για να σε στηρίξουν σε περίπτωση που δεν μπορείς, δε θες, δεν, δεν, δεν. Ε, και φούντωσα.
 Γενικά φουντώνω με την πίεση. Την ανάγκη του ενός, να επιβάλλει το «σωστό» του στον άλλον (αγαπημένο θέμα του μήνα). Δεν υπάρχει τίποτα πιο σωστό, από τον σεβασμό, την κατανόηση και την αποδοχή. Αν δεν βγαίνει, δεν υπάρχει λόγος να δημιουργείται ένταση, ας πάει ο καθένας στην ομάδα του, είτε να περάσει μία καλή ζωή, είτε να την σπαταλήσει οργανώνοντας επιθέσεις.
 Η καραντίνα συνεχίζεται. Πήρε παράταση μέχρι 4/5 και φήμες λένε ότι για να επαναλειτουργήσει η εργασία μου, θα περιμένω μέχρι 29/6; Γεγονός που τα τινάζει όλα στον αέρα. Καλά, όχι μόνο αυτό. Αλλά κυρίως αυτό. Σε λίγες ώρες θα μάθω περισσότερα για το μέλλον μου. Έχω ένα άκρως σημαντικό ραντεβού στο οποίο θα ακούσω ένα ηχητικό κομμάτι. Αυτό, θα καθορίσει σε έναν βαθμό τα σχέδια. Το νέο μπιτ.
 Πλάκα έχει η ζωή μπλα μπλα μπλα. Μου πήρε καιρό να γράψω. Όχι πολύ, αλλά ένιωθα ότι δεν υπάρχει κάτι που να θέλω να μοιραστώ, μέχρι χθες που είδα αυτό το κάπως αριστουργηματάκι:
https://www.imdb.com/title/tt5808778/
Εμένα μου άρεσε. Εμένα μου αρέσουν κάτι τέτοια. Κάτι τέτοια είναι που μου αρέσουν εμένα.
 Έπειτα βρήκα μία εφαρμογή που μαθαίνεις ξένη γλώσσα μέσα από τραγούδια: lirica. Μίλησα μετά από καιρό με την Χλόη! Ω, τι ωραίες συζητήσεις κάνω με την Χλόη. Μάλλον συμβαίνει μία μικρή επιστροφή στο 11-12 αυτό το 2020. Ωραία χρόνια. Περίεργα. Ακροβατούσαν ανάμεσα στην ταραχή, ένα μιλκσέικ και το απόλυτο δράμα. Κλασικά δηλαδή. Αλλά λέω αυτή τη φορά να μην χάσω τίποτα από το 11-12 ξανά εντελώς. Αυτά τα χρόνια έριξαν τα μπετά για το χάος του σήμερα. Φόρος τιμής λοιπόν η επαφή.
 Ο κισσός μεγαλώνει. Ένα χρόνο και μισό έχω καταφέρει να μην σκοτώσω το φυτό. Ούτε τον πόθο εντελώς. Κι ενώ φαίνεται να έχει ξεραθεί, νέα φύλλα είναι έτοιμα να σκάσουν. Όλα μαζί μπίτσιζζ. ΚΑΜΠΟΥΜ.
 Τι άλλα; Μείωσα κι άλλο τον στόχο των βημάτων μου. Δηλαδή το ξεφτίλισα και πάλι δεν έχω καταφέρει να μείνω πιστή. Επίσης διαπίστωσα ότι θα μπορούσα να πάρω κι άλλο μετάλλιο αναβλητικότητας διότι έναν χρόνο και μισό δεν έχω καταφέρει να μεταφέρω τον μίνι προτζέκτορα στο δωμάτιο να δω πως πατάει πάνω στο σκουρόχρωμο πετρόλ ταβάνι. Το σπίτι όχι, δεν είναι μεγάλο. Τα δωμάτια είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Καμία δικαιολογία.
 Κι έτσι κυλάνε οι μέρες. Προσπαθώ να μάθω στη Φακή τα τελευταία εικοσιτετράωρα να ξεχωρίζει τον Νταλί από τον Χίτσκοκ. Ίσως είναι άκρως χαρισματική. Μετράει μόνη της, χωρίς βοήθεια από το ένα ως το δέκα και από το ένα εώς το πέντε στα ισπανικά. Ζει σε αυτόν τον κόσμο λιγότερο από έναν χρόνο και μισό. Νομίζω ότι μιλάνε πολύ αργότερα, χωρίς σειρά. Παρ'όλα αυτά το σημαντικό είναι ο Νταλί σε αυτή τη φάση. Νομίζω το μουστάκι την βοηθάει φουλ. Αν πιάσουμε ίδιο σήμα θα είναι μαγικό.
 Κατά τ'αλλά ηρέμησα με τις πίτσες. Παρ'όλα αυτά δε θα το στείλω το μέιλ μάλλον στο εθνικό και θα παίξω μπαλίτσα όπως είπε ο δάσκαλος Κουέντιν: Η καλύτερη σχολή κινηματογράφου από την οποία μπορείτε να αποφοιτήσετε είναι να προσπαθήσετε να φτιάξετε μία ταινία μεγάλου μήκους χωρίς χρήματα!
Γιόλο δάσκαλε.
 Τέλος είδα το khalifat και το unorthodox. Αυτό το χαριτωμένο πέρασμα από τον ισλαμισμό στον ιουδαϊσμό, πολύ μου διέγειρε την περιέργεια κι έτσι έκτοτε αφιερώνω αρκετό χρόνο να μελετήσω τα άκρα πέρα από τα δικά μας άκρα. Τελείωσα και το workin' moms! Ω ναι! Τελείωσα κάτι. Επίσης σε αυτό το σημείο συνειδητοποιώ ότι το νετφλιξ πρέπει να σπονσοράρει πούτσαμπλογκ κι εγώ πρέπει να σταματήσω να επιλέγω την εύκολη λύση.
 Όχι ακόμα τέλος τελικά. Είδα κι ένα σούπερ τρομακτικό όνειρο. Δηλαδή ήταν σαν να ήμουν ξύπνια. Σα να είχα ανοιχτά τα μάτια. Τα πάντα γύρω τα έβλεπα όπως είναι. Ωστόσο κάτι ένιωσα να με πλησιάζει. Μία τρομακτική, βαριά, ανδρική φωνή, μου ψιθύρισε στον λαιμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Φώναζα. Είχα ανατριχιάσει. Με τα πολλά κατάφερα να στρίψω από ανάσκελα στο πλάι κι άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ακόμα ανατριχιασμένη. Σας έχει τύχει ποτέ κάτι τέτοιο;

Μπουυυυυυυυυυυ σπούκι. Θυμάμαι που στο γυμνάσιο ψάχναμε ξόρκια με τον Βασιλάκη για την Μόρα καθώς σεργιανίζαμε στα νεκροταφεία και στα στοιχειωμένα. Δεν πίστεψα ποτέ ότι παίζουν τέτοια σενάρια, μολονότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μάγισσα με κρυστάλλους, πηγαιν'έλα στην Βολιβία και τέτοια. Παρ' όλα αυτά είπα μεταξύ σοβαρού κι αστείου «Μόρα Μόρα κακαβού, μέτρα τ'άστρα τ'ουρανού, την φακή του κιλού, τα βότσαλα του γιαλού κι έπειτα έλα σε εμένα». Ο Σπυράκος ορθά παρατήρησε ότι το ξόρκι είχε τρύπες, διότι τι θα συμβεί αν η Μόρα μετράει σούπερ γρήγορα; Οπότε ξανά έπιασα στα χέρια μου το δώρο της Αλεξάνδρας «η τέχνη των ονείρων» και αποκοιμήθηκα κάνοντας όνειρα πως κερδίζω τον διαγωνισμό και πάω στις Κάννες.



Υ.Γ. Να σου πω κάτι. Είδα το αφτερλωβ και δε μου άρεσε. Μου άρεσε όμως η μουσική και το πως σου πετάγεται ο τίτλος της ταινίας. Δεν κατάλαβες, με πάτησε κάτω το κομμάτι. Σαν ρώγα από σταφύλι έπεσα στο μάρμαρο και ήρθαν οι νότες του και χοροπηδούσαν πάνω μου, έπαιζαν ποδόσφαιρο ανέμελες με εμένα και γέμισε ο τόπος κρασί. Κι έτσι συνάντησα την Melentini.

7

 Βρέχει πάλι! Την έκανα την εξέταση. Είχα πολύ χαρεί στην ιδέα της μέθης. Όταν είχα κάνει κάποια άλλη εξέταση με μέθη, μόλις ξύπνησα είχα ενθουσιαστεί τόσο από το πως εκεί που τους μιλούσα ξύπνησα σε άλλο χώρο και μου έτρεχαν σαλάκια στο μαξιλάρι! Αυτή τη φορά, ξάπλωσα. μου έβαλαν τα μηχανήματα κι άκουγα την καρδιά μου που πήγαινε πάρα πολύ γρήγορα. Μου είπαν ότι είχα αγχωθεί και τσουπ, το νιώθω όλο. Στεγνά. Χωρίς πρώτα να το συζητήσουμε λίγο. Είχα πιει τέσσερα λίτρα καθαρτικού με γεύση όχι εμετού, αλλά κακού πλαστικού φτηνιάρικου παιγνιδιού από την Κίνα, μέσα σε γλυφό νερό νησιού που δεν πίνεται, με μπόλικη μαγειρική σόδα, αλάτι και ζάχαρη. Το ήπια. Τέσσερα λίτρα, χωρίς να ξεράσω. Και μέθη δεν έγινε ποτέ. Μου είπαν πως μου έδωσαν ενδοφλέβια παυσίπονα και κάτι για να είμαι ήρεμη, αλλά δεν έκανα αυτό τον ωραίο τον βαθύ τον ύπνο της προηγούμενης φοράς, ούτε ήμουν μέσα στην τρελή χαρά μετά. Επίσης θα στο ξαναπώ, αυτό που γινόταν εκεί πίσω, το ΕΝΙΩΘΑ ΟΛΟ. Εκ των υστέρων μαθαίνω ότι μάλλον την πρώτη φορά δεν ήταν αυτό που λένε «μέθη» αλλά κάτι πιο βαρύ. Τέλος πάντων, όλα καλά. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια.
 Η καραντίνα συνεχίζεται και σήμερα έφτιαξα δύο φαγητά. Δύο! Σε μία μέρα. Όχι σε ένα μήνα που είναι μία νορμάλ κατάσταση. Έφτιαξα μπακαλιάρο με σκορδαλιά και κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Θα σου εξηγήσω... Σχετικά με τον μπακαλιάρο και την σκορδαλιά ίσως δεν έχω κάποια καλή δικαιολογία. Ίσως γιατί ήταν η μέρα; Ή κλάιν ας φάμε όσο σκόρδο μπορούμε τώρα; Δεν ξέρω, απλά έγινε. Το κοτόπουλο με εκνεύριζε. Αποφάσισα να λιώσω άπειρες τοματούλες για να έχω στην κατάψυξη χυμό και δεν θα χωρούσαν άλλα σακουλάκια αν δεν δημιουργούσα χώρο.
 Βγήκαν όλα πολύ νόστιμα. Ίσως αυτό το κοτόπουλο να ήταν ότι πιο όμορφο έχω φτιάξει ποτέ. Έκρυψα σε όλα τα φαγητά σήμερα μπίρα. Δεν ξέρω να μαγειρεύω, ούτε το ψάχνω, αλλά βάζω αγάπη. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πως θα γίνει κάτι νόστιμο. Το φαντάζομαι νόστιμο. Νιώθω τι γεύση θέλω να έχει κι ύστερα, μαγικά, τη δημιουργώ. Ξέρω ωστόσο πολύ καλά να παραγγέλνω!
 Αφού λοιπόν υπήρχε στο σπίτι άπειρο φαγητό (και δύο πίτσες από χθες) σκέφτηκα ότι ήρθε η στιγμή να ξεκινήσω σωματική άσκηση. Ναι τώρα! Τώρα που υπάρχει φαϊ και μου λένε να μείνω σπίτι. Έβαλα λοιπόν κολάν, αντιανεμικά, παπουτσάρες, έστειλα 6 στο 13033, πήρα την ταυτότητα και βγήκα. Πήγα μηχανικά να επιλέξω τον δρόμο που συνήθως δεν συναντώ πολύ κόσμο και ενώ άρχισα να ανηφορίζω, διαπιστώνω ότι αν και 19:00 το απόγευμα οι δρόμοι, η ησυχία, ο ρυθμός ήταν σα να είναι 00:00. Αλλάζω έτσι δρόμο και επιλέγω έναν κεντρικό. Όλα άδεια. Στα επόμενα βήματα βρίσκω μπροστά μου 1 cent. Ομολογώ ότι χάρηκα πολύ. Σκέφτηκα πόσο παραμυθένια είναι η ζωή μου για ακόμα μία φορά. Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτή τη μέρα, να επιλέγω να βγω, να αλλάζω δρόμο τελευταία στιγμή για να βρεθώ πάνω στο κέρμα. Σκέφτηκα ότι ακόμα κι έτσι, η μαγεία δεν σταματά, την έλκω, όχι απλά την δημιουργώ.
 Τρέχω, περπατάω, τρέχω, χωρίς να σκέφτομαι ρυθμό, χρόνο, δρομολόγια. Κάνω ό,τι μου έρθει. Στο δρόμο όσους πεζούς συνάντησα είχαν μαζί τους ένα σκύλο. Ακόμα και τα αμάξια, ήταν ελάχιστα. Ερημιά. Σε κάποια στιγμή βρήκα έναν σκύλο, είχε περιλαίμιο, αλλά δεν είχε ταυτότητα. Σκέφτηκα ότι ήταν αδέσποτος και άρχισα να του μιλάω. Τον ρώτησα αν ήθελε να συνεχίσουμε την βόλτα παρέα, του είπα «ψήσου να έχω μία καλύτερη δικαιολογία» μου γάβγισε, του σφύριξα, με ακολούθησε λίγο, του ξαναείπα «άντε έλα», μετά πετάχτηκε από κάπου ο ιδιοκτήτης, μόνο ρεζίλι... Εκεί έτρεξα για λίγο και δεν κοίταξα πίσω. Σταμάτησα για να χαζέψω ένα φανάρι. Έρημος δρόμος. Το φανάρι έκανε κανονικά τον κύκλο του μα δεν υπήρχε ούτε πεζός, ούτε αμάξι. Έπειτα παρατήρησα τα νεράντζια. Πεσμένα κάτω. Κανένας δεν τα είχε κλωτσήσει. Πήρα ένα και το άφησα να κυλήσει λίγο στον άδειο δρόμο. Το χάζεψα και συνέχισα. Βρέθηκα πάλι σε δίλημμα και αποφάσισα τελικά να μπω μέσα από την Πλάκα.
 Μπροστά αρκετά μέτρα ήταν μία κοπέλα. Είχα σταματήσει να τρέχω και περπατούσα. Παρατήρησα ότι κρατάει μία κούτα από ζαχαροπλαστείο. Θυμήθηκα ότι θέλω γλυκό. Φορούσε τακούνια και ο ρυθμικός τους ήχος έσπαγε την σιωπή. Σκέφτηκα ότι χαλάει την καραντίνα και πηγαίνει επίσκεψη. Αναρχική; Ανεύθυνη; Αδιάφορη; Ξένη; Αλλά ποια είμαι εγώ να τα σκέφτομαι αυτά. Πήγα να κλέψω ξένο σκύλο. Αν και αρκετά μέτρα μπροστά μου, έφτασε στη μύτη μου το άρωμά της. Αναρωτήθηκα αν ο ιός μπορεί να ταξιδέψει όπως η μυρωδιά του αρώματος. Μετά ταξίδεψα σε κάτι άσχετες άλλες σκέψεις και την είδα να σταματάει. Γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ελαφρώς σαστισμένη. Σκέφτηκα ότι ίσως τρόμαξε, μετά σκέφτηκα να αποφύγω να την κοιτάξω στα μάτια για να αποφύγω κάποια ενδεχόμενη συναναστροφή με άνθρωπο, όχι για τον ιό, αλλά το κλασσικό που προχωράς και κάνεις ότι δεν βλέπεις κάποιον γνωστό σου. Έπειτα όμως την κοιτάω γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι τουρίστρια και να έχει χαθεί, όποτε να την βοηθήσω με το βλέμμα μου να αισθανθεί άνετα να μου πει αυτό που θέλει. Μου μιλάει και μου λέει ότι είναι πολύ ερημικά και φοβήθηκε και της λέω με μία άνεση λες και το έκανα πρόβες «έλα πάμε παρέα». Περπατήσαμε έτσι μαζί! Μου είπε να την βρω στο ίνσταγκραμ να γίνουμε φίλες. Την βρήκα και είδα ότι είναι ηθοποιός. Την κοίταξα και μου λέει «δεν είμαι γνωστή τώρα ξεκινάω».
_Κοίτα να δεις! Όταν μεγαλώσω θέλω μάλλον να γίνω σκηνοθέτις.
Μετά από την σύντομη κουβέντα μου είπε ότι είναι 33 ετών. Φαίνεται πολύ μικρότερη. Σκέφτηκα ότι μου αρέσει πολύ άνθρωπος που λέει «τώρα ξεκινάω» χωρίς να σκέφτεται ηλικιακά όρια. Σκέφτομαι ότι είναι κοινωνική σαν κι εμένα. Ότι πιθανότατα να είναι στο καστ μου κάποια στιγμή. Θα έχει πλάκα όταν μας ρωτάνε πως γνωριστήκαμε. Σκέφτομαι ότι η ζωή μου συνεχίζει να είναι παραμύθι. Έλα τώρα; Σκέψου το σκηνικό. Σκέψου το 1 cent.
_Μία φίλη στα χρόνια της πανδημίας λοιπόν, της είπα και ύστερα από λίγο φτάσαμε! Την χαιρέτισα με ένα χαμόγελο και μία μικρή υπόκλιση και συνέχισα. Συνέχισα με το χαμόγελο που την άφησα. One shot, χωρίς πρόβα, χωρίς να σταματήσω την κίνηση.

 Κάπου εκεί νοερά, άρχισα να βλέπω το μπαλόνι να βολτάρει αμέριμνο στους άδειους δρόμους. Ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι. Γύρω στα είκοσι μου, συνήθιζα να κάνω βόλτες με κάποιο μπαλόνι. Περπατούσα πολύ τα βράδια. Ξημερώματα και είχα παρέα ένα μπαλόνι. Άλλοτε οι δύο μας, άλλοτε με φίλους κι άλλες φορές με τυχαίους αδέσποτους σκύλους που ακολουθούσαν. Είδα το μπαλόνι να ανεβαίνει τις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό. Όση ώρα στάθηκα να τις παρατηρήσω δεν τις χρησιμοποίησε κανείς.
 Κατηφορίζοντας προς το σπίτι άρχισα να κλοτσάω τα νεράντζια. Κυλούσαν υπέροχα στις άδειες κατηφόρες. Έσκυβα έπιανα μερικά, τα μύριζα, τα πέταγα μπροστά σα να έπαιζα μπόουλινγκ. Έτσι όπως έσκυψα να μαζέψω ένα, βρήκα ακόμα ένα κέρμα των 2 cents. Εκεί βεβαιώθηκα. Η ζωή μου είναι παραμύθι σπουδαίο. Όλο αυτό έπρεπε να το καταγράψω. Οι άδειοι δρόμοι κι ο λόγος που τους έχει ερημώσει, είναι μία στιγμή που πρέπει να απαθανατιστεί. Οι δρόμοι πρέπει να γεμίσουν μπαλόνια και νεράντζια. Η κίνηση που δεν είναι φυσιολογικό να ντύνεται από τόση μοναξιά πρέπει να μείνει. Πρέπει να σπάσει το παράξενο, από το απροσδόκητο. Όπως σου είπα η εικόνα της πόλης, είναι εικόνα μίας πόλης τα ξημερώματα. Όμως τα ξημερώματα τα φανάρια σταματάνε και οι σκάλες στο μετρό δεν λειτουργούν. Αυτό που συμβαίνει είναι ανατριχιαστικό. Τί πρέπει όμως να στείλω στο 13033 που δεν έχει την επιλογή;


7: σκορπίζω μπαλόνια και νεράντζια στην άδεια πόλη και αιχμαλωτίζω τη στιγμή στην κάμερα μου.

ΚΟΛΟΤΕΡΟΡΙΤΑ ΞΑΝΑ ΤΩΡΑ

 Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, όσο μπορώ να κρατήσω το μπλογκ έξω από την ροή της πραγματικότητας. Έξω από το «επίκαιρο». Προσπαθώ να αγναντεύω τον κόσμο που καίγεται με ενδιαφέρον, αλλά προτιμώ εδώ να χτενίζομαι. Δεν το συζητάω για τις υπόλοιπες πλατφόρμες τις οποίες χρησιμοποιώ για να μοιραστώ κανένα τραγουδάκι ή για την παρατήρηση και την απογύμνωση χαρακτήρων, αλλά για εδώ που νιώθω ότι είναι ένα παραθυράκι να μοιράζομαι τις αδιάφορες σκέψεις μου με όσους ίσως κάπως, κάποτε συναντήθηκαν οι ιστορίες μας.

 Δεν είναι ότι δεν έχει χρώμα, ή ταυτότητα, απλώς έχει όλα τα χρώματα και όλες τις ταυτότητες μέσα. Δεν μπορείς να βρεις κάποια άκρη, γιατί η ζωή είναι κουβάρι. Είναι στρογγυλή και κυλάει. Δεν μπορεί να έχει γωνίες αιχμηρές και να χτυπάς ή να χτυπιέσαι. Όχι ότι δεν είναι στερεό, αλλά αναλόγως με την θερμοκρασία και την πίεση, ενδέχεται να μετατραπεί σε υγρό ή ακόμα και αέριο. Βέβαια μολονότι αλλάζει η κατάσταση της ύλης, δεν αλλάζει το σώμα. Αυτό ως υπεράσπισή μου αν ποτέ κάποιον στενοχώρησα ή αν έδρασα απρόσμενα ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Ζητώ συγγνώμη για το σοκ, μα να θυμάσαι αυτό για την ύλη. Άλλωστε όλα καταλήγουν σε μία κοινή αλήθεια και απορώ πως μπορεί κάποιος να ξεχνιέται...

 Σίγουρα το περισσότερο μέσα μου αναγνωρίζει τη ματαιότητα ως τη μοναδική αλήθεια, αλλά υπάρχει και το αλάτι. Ένα αλάτι από παραμύθια που σε πείσμα της αλήθειας, μου, ντύνει κάθε μέρα πανέμορφα το χάος. Χωρίς ιδιαίτερο νόημα κι άλλοτε με πολύ συγκεκριμένο. Μάλλον από πάθος, αυτό που συνέχεια σου λέω ότι ψάχνω, μα να δεις ότι δεν το βρίσκω γιατί το έχω καταπιεί. Παρ' όλα αυτά καθόμαστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι εγώ, εσύ, ο Νίτσε κι ο Άρθουρ και σηκώνει το φρύδι ο ένας στον άλλον κάπως επιθετικά. Πίσω ο Βάγκνερ παίζει στο πιάνο το «μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια» και απ'ότι φαίνεται θα λύσουμε το πρόβλημα φτύνοντας ρίμες. 

 Γι' αυτό λοιπόν χτενίζομαι. Όχι γιατί δεν ξέρω σε ποια μέρη νιώθω όμορφα, αλλά γιατί μου αρέσει να παρατηρώ. Εσύ; Συμφωνούμε θυμάμαι στα περί αισθητικής. Πιστεύω εξ'άλλου ότι, ηχηρότερο όλων είναι η σιωπή. Οι όσοι τρυπούν το σύστημα, διεισδύουν για να το αλλάξουν. Οι όσοι είναι μυστικοί σούπερ ήρωες. 

 Δημιουργούν ένα τεράστιο κύμα οι φωνές ναι, μα η βρώμικη η σκληρή δουλειά γίνεται από πίσω, από κάτω, από μέσα, από τα πλάγια κι αυτό δε θα αλλάξει όση «ελευθερία» κι αν δοθεί με τη σέσουλα στους φωνακλάδες. Θα μου πεις πως πολύ σημαντικά πράγματα δε θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο αν κάποιος δε φώναζε να ξεκινήσει το κύμα, αλλά επίτρεψέ μου να εστιάσω στους αφανείς. Πάντα, για όλα πλέον θα πιστεύω, ότι το μπράβο ανήκει σε ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Πίσω από αυτό που έγραψε η ιστορία. Ή καλύτερα πίσω από αυτό που έγραψαν οι αναγνωρισμένοι ως ιστορικοί. 

 Επίσης σκέψου ότι είμαστε σε μία εποχή που υπάρχει τόση φασαρία που δεν ακούς τίποτα καθαρά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποια φωνή δυναμώνει γιατί άγγιξε πολλούς, συντονίστηκαν μαζί της πολλοί, καταστρέφεται γρήγορα από τους λίγους που γυρεύουν καυγάδες και λάθη. Μπολιάζεται το οτιδήποτε μαζί με όλα τα αντίθετά του κι έτσι το κύμα ξεφεύγει και προσπαθεί να σχολιάσει, να μαλώσει και να αναλωθεί, αντί να περάσει σαρωτικό και να βελτιώσει κακώς κείμενα. Σκέπασε η μισαλλοδοξία την ματαιότητα και κινδυνεύουν τα παραμύθια αδερφέ. 

 Που θέλω να καταλήξω; Μα φυσικά πουθενά! Ποτέ πουθενά. Αλλά να, έχω να κάνω μία κολονοσκόπηση την Τρίτη και στοχάζομαι διάφορα. Αύριο θα πρέπει να μην φάω τίποτα και να πίνω όλη μέρα ένα καθαρτικό με γεύση εμετού όπως μου περιέγραψε ο γιατρός. Παρ'όλα αυτά εγώ σκέφτομαι τον Τσιόρδα εντονότερα της φάσης «κολονοσκόπηση». Σκέφτομουν τον Τσιόρδα να κάνει κακάκια ουράνιο τόξο. Τον Τσιόρδα θαλασσοψυχούλα. Τον Τσιόρδα θλιμμένο κουτάβι να θέλει αγκαλίτσες. Γιατί; Να, παρατηρώ το πόσο πολύ δηλώνουν όλοι ότι τον αγαπούν. Καταλαβαίνω ότι τον έχουμε συνδυάσει με ένα σταθερό ραντεβού σε μία εντελώς ασταθή περίοδο. Έχει και μία περίεργη κάπως γλυκοφατσούλα, που είχε κάποτε ένας καλός δασκαλάκος στα παιδικάτα μας. Αλλά τόσο πολλή αγάπη, τόσο γρήγορα; Ύποπτο. Με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Και καλά τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση κ.λ.π. Σκεφτόμουν ότι ίσως τον πάνε για προεδράρα και ρίχνουν τα πρώτα τσιμέντα σιγά σιγά. Αλλά να τον βάλει και εικόνα εξωφύλλου ένας παλιός μου δάσκαλος; Άκρως φυσιολογικός και οξυδερκής κατά τ'άλλα για τα γούστα μου. Μα ωσάν Ρουβίτσα; Τσιορδίτσα;...

 Μετά με φοβήθηκα που σκέφτηκα τοιουτοτρόπως. Συνωμοσιολογικά. Διαβάζω αυτές τις μέρες τις τόσο παθιασμένες θεωρίες συνωμοσίας-αφύπνισης που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ μαζί σας, αλλά σίγουρα θα έχετε κι εσείς μπόλικους από δαύτους. Όσο με διασκεδάζουν, άλλο τόσο με τρομάζουν. Ένας έλεγε ότι τον έστειλε ο Θεός να μας αφυπνίσει ώστε να βγούμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε «αέρααααααα» τώρα που μας στέρησαν την ελευθερία, που με τόσο κόπο κέρδισε ο λαός μας από τους Τούρκους και τώρα σαν τα πρόβατα ξεπουλάμε, επειδή μας ψέκασαν επίτηδες με κορονοϊό, για να γίνει εύκολα η δουλίτσα. Άλλη, να λουστούμε και να πιούμε ξύδι κι έτσι ο ιός ούτε που θα τολμήσει να μας πλησιάσει. Και μία άλλη εννοείται ότι κατάφερε να συσχετίσει το Τσιόρδα με τα οφέλη του βιγκανισμού και του θηλασμού. Κι εντάξει λίγο πολύ ξέρεις με τόση παρατήρηση πως βλέπει ο καθένας τον κόσμο, που στέκεται και μέχρι που είναι πρόθυμος να ταξιδέψει, αλλά αυτή η πανδημία είναι φωτιά. Είναι αποκάλυψη. Πώς ξεγυμνώθηκαν έτσι ρε; Να φταίει τάχα ότι έχουν περισσότερο χρόνο; Να φταίει η ανάγκη για αλληλεπίδραση κι επαφή που με τόσο #μένουμεσπίτι δεν μπορεί εύκολα να κοιμηθεί με ό,τι είχε συνηθίσει ο καθένας να τη νανουρίζει; Μήπως φταίω εγώ; 

 Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενοχική. Ήθελα απλώς να κλείσω την παράγραφο, άλλωστε τα συζητήσαμε αυτά περί ύλης πριν. Κλείνω. Ηρέμησα. Καλός ο Τσιόρδας, αλλά σκέφτομαι τι είναι πίσω, πλάι του, μέσα του που τον κάνει Τσιόρδα, αλλά δε φαίνεται. Γιατί είπαμε έχουν τόση ανάγκη οι άνθρωποι για Μεσσίες, προσωποποιήσεις, ορισμούς, λέξεις, ομάδες και ταυτότητες; 

 Ξέρεις, τα μαλλιά μου είναι μπούκλες και δεν τα χτενίζω ποτέ. Δηλαδή τα χτενίζω όταν είναι βρεγμένα. Αν ποτέ κάνω το λάθος και πλησιάσω βούρτσα με στεγνό μαλλί, τότε είναι σα να αγγίζω μία γεννήτρια Βαν ντε Γρκάαφ. Μου έχει μείνει αυτή η γεννήτρια από μία εγκυκλοπαίδεια που είχα. Ήταν το λήμμα της τελευταίας σελίδας ενός τόμου. Ω ναι! Κάποτε είχαμε εγκυκλοπαίδειες όχι γκούγκλ. Η μεγαλύτερη καύλα όλων ήταν όταν απέκτησα το παπυράκι, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είχε και εικονίτσες! Ήμουν έτη φωτός μπροστά. Το είχα κερδίσει γιατί είχα πάρει βραβείο και αριστείο στο γυμνάσιο λόγω των επιδόσεών μου. Βαθμούς που ποτέ δεν κατάλαβα πως έβγαζα, αφού με καμάρι μπορώ να πω πως ποτέ μου δε διάβασα. Ποτέ δε διάβασα αυτά που είχα για να διαβάσω. Που έπρεπε. Διάβασα στην τρίτη δημοτικού την μυθολογία και στην α' και β' τα ανθολόγια. Την εγκυκλοπαίδεια μου την είχε δωρίσει ένας ιερέας. Αχ και να ήξερε ότι έριχνε κι αυτός με το δώρο του τα τσιμέντα για να με απομακρύνει από κοντά του. Θα μου την χάριζε άραγε; 

 Η ώρα είναι σχεδόν 06:00. Ξεκίνησε βροχή και για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού από τις 06:00 κι έπειτα τίθεται σε ισχύ το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Δεν είναι ακριβώς απαγόρευση αλλά περιορισμός άσκοπης κυκλοφορίας. Δηλαδή όσοι μένανε σπίτι τις προηγούμενες μέρες δε θα δυσκολευτούν ιδιαιτέρως αφού δεν αλλάζει κάτι πέρα από το διαδικαστικό κομμάτι που πρέπει να έχεις μαζί σου ένα σμσ ή μία βεβαίωση για το που πας και τίνος είσαι. Αν δεν έχεις υποτίθεται ότι θα πληρώνεις 150€. Τραγελαφικά πράγματα. Με προβληματίζει βέβαια το γεγονός ότι για σχετικά αντικοινωνική και αρκετά άναρχη, παίζω προς το παρόν τίμια με τους κανόνες του νέου παιγνιδιού. Υποθέτω πως είναι θέμα κοινής λογικής και ευθύνης και δεν με έχουν ψεκάσει με ιό, πανούργα νεφελίμ, μασόνοι και σειρήνες προκειμένου να με κάνουν ρομπότ. 

Υ.Γ. Ελπίζω να γνωρίζετε ότι, μετεωρίτες και εξωγήινες εισβολές σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ήταν χαριτωμενιές κι όχι κάποια αφύπνιση. Αν όχι, το ξεκαθαρίζω. 

Υ.Υ.Γ. Τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες. Θα το κάνω κομματάρα. Κάτι δημιουργικό πρέπει να μείνει από την όλη φάση. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Υπενθύμιση: Πρέπει να δημιουργήσω μία ηλεκτρονική βάση καταχώρισης νόστιμων δεδομένων, στην οποία να έχουν εύκολη πρόσβαση αγαπημένοι. 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Δεν είναι τρομακτικό πως η πανδημία μου δημιουργεί σχεδόν την ίδια ανάγκη να γράψω όσο ο έρωτας;

Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Αν ένιωσες αυτά που προσπαθώ να πω παραπάνω, όλες τις γάτες, την αναφορά στην όπερα, την αίσθηση της βροχής στο πρόσωπό σου, παρακαλώ άφησε ένα θαυμαστικό στα σχόλια για συμπαράσταση. 

Λυπημένη μπάλα

Δύο νύχτες πριν...

 Ξέρεις, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, στο είπα και πριν, αλλά απόψε είναι διαφορετικά. Πήγα στο κρεβάτι και ξάπλωσα. Παλιότερα, πολύ παλιά, έκλεινα το κινητό μου, το άφηνα έξω από το δωμάτιο και κοιμόμουν. Βέβαια δέκα χρόνια πριν που το έκανα αυτό, δεν υπήρχε η τόσο γρήγορη κι εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αυτή η δίψα μου για να λύνω ερωτήματα, συν κάτι πείσματα για τον Μαρούλη, βάλε και κάτι σκέψεις σκοτεινές που δεν ξεφεύγεις οπότε καλύτερα μην τις κάνεις, με έκαναν να αφήσω τα βιβλία στην άκρη και να φέρω μέσα το κινητό. Τις περισσότερες τουλάχιστον νύχτες κοιμάμαι με το κινητό μαξιλάρι. Ο ρυθμός που τρέχω να βρω απαντήσεις σε οτιδήποτε γαργαλήσει το μυαλό μου είναι σοκαριστικός. Ο αριθμός των εισερχόμενων πληροφοριών απίστευτος και πολύχρωμος καμία σχέση με την μπεζ σελίδα του βιβλίου. Και τα νέα ερεθίσματα που μου γεννούν νέες απορίες και ούτω καθεξής, απύθμενα. Μία τέτοια νύχτα κι αποψινή.
 Προσπαθώντας λοιπόν να νυστάξω διαβάζω τι συμβαίνει. Βλέπω ένα άρθρο με ένα μεγάλο βίντεο. Το βίντεο δείχνει μία βάρκα γεμάτη με πολλούς πολλούς ανθρώπους. Δυσανάλογα πολλούς γι'αυτή την ψευτοβάρκα. Έφυγαν από κάπου μακριά για να βρουν μία καλύτερη ζωή. Φεύγει άραγε κανείς από κάπου αν έχει καλή ζωή; Έφτασαν με την βάρκα σε ένα νησί. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που πιθανότατα μένουν σε αυτό το νησί, δεν αφήνουν την βάρκα να ακουμπήσει ώστε να βγουν οι άνθρωποι της βάρκας στη στεριά. Τους κοροιδεύουν κιόλας, τους φωνάζουν άσχημα πράγματα. Οι άνθρωποι στην βάρκα πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν τί τους λένε, είναι διαφορετική η γλώσσα τους από τη δική τους, όμως φαντάζομαι πως μπορούν να αντιληφθούν την ένταση που έχει η φωνή τους, ή τα πρόσωπά τους, που διόλου φιλικές όψεις έχουν. Έβαλα τα κλάματα. Μετά από το πολύ ζόρι μπας και σταματήσω τα δάκρυα, ξεκίνησε να με πονάει και το κεφάλι μου.
 Έπειτα μπήκα να δω τι λένε κάποιοι γνωστοί ή περίπου γνωστοί στο φέισμπουκ. Σπουδαίο εργαλείο. Ποιο είναι το κύμα; Υπήρχαν αναφορές στον ιο, κάτι λιγότερο για τα ματ και τα νησιά κι ο Έβρος. Τους έχω όλους εκεί μαζεμένους. Κάποιους η αλήθεια είναι πως δε θα ήθελα να τους έχω καθόλου. Καμία επαφή. Είναι οι δογματικοί. Όχι, πρόσεξε, δεν είναι οι παθιασμένοι. Το πάθος έχει μέσα του κάτι καλό. Είναι αυτοί που ψάχνουν για εχθρούς. Θέλουν το κακό κι ας το κάνουν να φαίνεται αλλιώς. Θέλουν πόλεμο. Αλλά είναι άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή. Τους έχω εκεί όμως και τους παρακολουθώ. Ακόμα κι όταν ταράζομαι φορές πολύ με αυτά που βλέπω, συγκρατώ τον εαυτό μου και δεν τους απομακρύνω. Σκέφτομαι πως είναι λιγότερο επικίνδυνοι αν ξέρω ποιοι είναι. Σκέφτομαι ότι αν έχω ένα παραθυράκι έστω να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο τους, ίσως μία μέρα μπορώ να βοηθήσω να χαθεί το κακό.
 Σήμερα ωστόσο χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Πρέπει να είναι μεγάλη η ταραχή για να υπάρχουν μόνο δύο ομάδες. Όσο πιο μεγάλη η ένταση, τόσο λιγότερες απόψεις. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα υπάρχει μία μόνο ομάδα που δε θα ψάχνει αντίπαλο. Θα ψάχνει να βρει τρόπο να σωθεί η Γη από κάποιον μετεωρίτη. Ήταν λοιπόν η μία ομάδα που ήθελε η βαρκούλα να πιάσει στεριά και η άλλη ομάδα που δεν ήθελε την βαρκούλα να πιάσει στεριά.
 Συζητούσα πριν με την Ιωάννα τρώγοντας τις υπέροχες πατάτες με την πάπρικα κάτι που και παλιότερα με είχε προβληματίσει μα είχα μεταφέρει για αργότερα την βουτιά στα βαθιά του. Αν ο κόσμος αυτός δεν μου αρέσει, ποια είναι τότε η ουτοπία μου; Και αφού σχηματίσω την εικόνα της, πως θα πετάξω το «ου» θα γίνει «τόπος»; Σίγουρα δεν υπάρχουν σύνορα. Είμαστε όλοι μέσα στην γαλάζια μπάλα κι αυτό είναι από μόνο του αρκετό. Ένα σύνορο. Ας το κρατήσουμε μέχρι να βρούμε κι άλλους από άλλες μπάλες. Έπειτα θα επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του συνόρου. Θα υπάρχουν κοινότητες ναι. Αλλά στόχο θα έχουν την άριστη ποιότητα ζωής. Καλή ποιότητα είναι να μην ψάχνεις να κάνεις φασαρία. Δεν ψάχνεις για φασαρία, όταν είσαι κοντά με άλλους, που βλέπετε τον κόσμο ίδια. Δεν τρώτε κρέας; Σας αρέσει το γκοφλ; Το κολύμπι μαζί με φάλαινες; Η Ιωάννα σε αυτό το σημείο, επισήμανε κάτι που με είχε παιδέψει παλιότερα τόσο, ώστε σταμάτησα να προβληματιζόμαι για να βρω λύση. Μπορεί σε κάποιον επί παραδείγματι, να αρέσει κάπως το γκολφ, αλλά να μην τρώει και κρέας, ή βασικά να τρώει μόνο σκυλάκια. Που μένει αυτός; Κοντά σε ποιους, που πουθενά δεν χωράει! Έφτασα έτσι στο σημείο να παραδεχτώ ότι είμαστε όλοι μία πόλη μόνοι μας. Όμως έστω, ας πάει ο καθένας όπου κοντά θέλει. Χωρίς να φοβάται ότι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ή να αλλάξει γνώμη. Σκέφτηκα έπειτα να υπάρχει μονάχα μία γλώσσα. Κι αν αυτό δεν γίνεται, να υπάρχει μία κοινή τουλάχιστον που όλοι, όλοι θα πρέπει να την ξέρουν. Η Ιώ έπειτα με ρώτησε για τα χρήματα. Τι δίνεις για να πάρεις τι; Υπάρχουν τα κερματόδεντρα! Τα καλλιεργείς. Μετά με ρώτησε ποιος σου δίνει τους σπόρους όταν γεννιέσαι για να σπείρεις κερματόδεντρο κι εκεί κάηκα ξανά. Φαύλος κύκλος. Δεν το παρατάω εντελώς το μανιφέστο, μονό προσωρινά. Αλλά κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι πρωθυπουργός, πρόεδρος, βασιλιάς, αρχηγός. Όχι ότι η ουτοπία μου θέλω να έχει άρχοντες, αλλά πόσο δύσκολο είναι να δώσεις λύση σε παιδεία, υγεία, οικονομία κλπ. Δύσκολο όταν μιλάμε για τη φαντασία ενός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για οκτώ δισεκατομμύρια πραγματικότητες, που πρέπει να τις οργανώσεις για να μην καταστρέψουν την μπάλα τους.
 Σου έχω πει για την διάσπαση προσοχής; Κάποια πράγματα από αυτά που μου συμβαίνουν εξηγούνται πολύ καλά με αυτές τις δύο λέξεις.
 Οπότε προχθές σκεφτόμουν τί συμβαίνει με τον ιο. Έφτασε! Θυμάσαι που σου είπα ότι είναι πιθανότερο να φτάσει εδώ προτού πάω να τον φέρω. Ήρθε. Διαβάζοντας έτσι κάπου για μία γυναίκα που ανάρρωσε και κόλλησε ξανά κι έπειτα με την τόση πίεση που φέρνει στη ζωή μας η τόση πληροφορία και με τα αγαπημένα μου ντετόλ να έχουν εξαφανιστεί από παντού, βάλε και τις ειδήσεις για μακαρούνια που εξαφανίζονται από τα ράφια συν τις ακυρώσεις στο μαγαζί από πελάτες που τους δόθηκε οδηγία να μην μπουν στην χώρα (πήγα να γράψω «μας», αλλά τι «μας», όλα τυχαία δεν είναι;)Ελλάδα, σκέφτηκα ΩΠΑ! Ήρθε η ώρα να παίξω ζόμπι και θα το χάσω; Οπότε πολύ πρόχειρα έστησα το σενάριο ότι η υψηλή θερμοκρασία σκοτώνει τον ιο ή έστω τον καταστέλλει. Αυτό άλλωστε δεν κάνει ο οργανισμός μας στην προσπάθειά του να νικήσει; Οπότε γιατί να του δώσουμε την ευκαιρία να μεγαλώσει και να μην σηκώσουμε θερμοκρασία για καλό και για κακό με το που μπει. Μπει δεν μπει! Σκέφτηκα μάλιστα να ειδοποιήσω και όσους αγαπώ να ντυθούν πολύ ζεστά, αφού κάνουν καυτό μπάνιο, αφού πάνε να τρέξουν ένα μισάωρο τουλάχιστο. Μετά βαρέθηκα και λέω κλάιν, θα το γράψω στο μπλογκ κι όποιος με αγαπάει πολύ για να κάτσει να διαβάζει μέχρι εδώ κάτω τις ασυναρτησίες να σωθεί, του αξίζει. Βέβαια, ήθελα να το γράψω νωρίτερα, αλλά κάτι άλλο θα μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να μην είναι πολύ αργά. Αλλά να, ορίστε! Ορίστε Νικόλ! Τα κατάφερα.
 Τέλος πώς θα εξηγήσω στην Φακή τι συμβαίνει; Γιατί δεν γίνεται καλύτερη μοιρασιά να βοηθήσουν όλοι από λίγο; Όλες οι χώρες από λίγο! Μήπως να σταματούσε ο πόλεμος να μην ξεριζωνόταν κανένας;
 Από την άλλη πλευρά στα ίδια βίντεο, τούρκοι γράφουν τα ίδια με εμάς, αλλά σε άλλη γλώσσα. Άλλοι διψάνε για πόλεμο, άλλοι βρίζουν τους πρόσφυγες, ότι δεν υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους, άλλοι γράφουν να ανοίξουν τα σύνορα, αρκετά βάσανα πέρασαν οι άνθρωποι.
 Βέβαια θα μου πεις ότι αν ήταν όλα όπως το χάος στο μυαλό μου, τότε ίσως να μην υπήρχε μπάλα. Αν δεν υπήρχε η οργάνωση και το όριο. Προβληματίζομαι με όλα τόσο πολύ. Προσπαθώ να μπω στα παπούτσια όλων και με θλίψη διαπιστώνω ότι ποτέ κανείς δε θα μπορεί να είναι απόλυτα ευτυχισμένος αν κάποιος άλλος δε δυστυχεί. Τρομακτικό; Τί κάνουμε τώρα;
 Λες αν όλοι από λίγο προσπαθούσαμε να δούμε έστω μέσα από τα μάτια του άλλου, προσπαθούσαμε να νιώσουμε πώς ένιωσε, πώς έζησε, τι του συνέβη, να πιάναμε πολύ γερά τα χέρια κι αντί να μεγάλωνε το μίσος, να μεγάλωνε ο κύκλος;
 Ελπίζω η Φακή να καταφέρει να μου εξηγήσει τι συμβαίνει.

Καταγραφή τυχαίων σκέψεων ενός πιθανότατα τυχαίου πρωινού κάποιου τυχαίου Φλεβάρη.

 Μία από τις πιο άδικες καταστάσεις τις ζωής, είναι η φάση «μαστίχα». Τη μασάς και σε δύο περίπου λεπτά, η μαστίχα έχει χάσει τα ΠΑΝΤΑ, γεύση, γλύκα. Έχει γίνει σκληρή μαζί σου. Δεν προσπαθώ πια καθόλου με τις μαστίχες. Δε με θέλει, δε θέλω ούτε εγώ. Τη φτύνω και πάω στην επόμενη.
 Την παραπάνω παράγραφο την είχα αφήσει στη μέση στις 15 του μηνός. Ποιος θυμάται πια γιατί.. Αποφάσισα έτσι, χωρίς καθόλου σκέψεις, σήμερα να τελειώσω κάτι. Να μην ανοίξω νέα ανάρτηση, αλλά να συνεχίσω μία που είχα αφήσει μισή. Νωρίτερα τον προηγούμενο χρόνο είχα αφήσει στη μέση το πέρασμα παλιών μου σημειώσεων/ημερολογίων σε ψηφιακή μορφή και λίγο αργότερα άφησα στη μέση την απλή ανάγνωσή τους. Ή ίσως σταμάτησα όταν πήρα μία απάντηση που έψαχνα. Πολύ χρήσιμο να κρατάς κάπου τις αναμνήσεις σου, μπορούν να σε σώσουν από κάποια δυσάρεστη επανάληψη.
 Νομίζω ότι είναι τόσο μεγάλη η έγνοια μου να αποφεύγω το τέλος που είμαι η βασίλισσα του «αφήνω πράγματα στη μέση». Στο έχω πει ξανά. Το όποιο όμως έρχεται σε σύγκρουση με τη φοβερή λύσσα που με πιάνει όταν παθιάζομαι με κάτι και θέλω μέσα μου να το νιώσω τέλειο. Πάψε σιχαμένη. Μέχρι δηλαδή να χαλάσει κάτι μέσα μου πάλι και να το αφήσω στη μέση. Αλλά, έτσι και προλάβω να το τελειώσω όσο ακόμα καίγομαι, τρέμε...
 Το ίδιο συμβαίνει και με τα βιβλία, με τις σειρές, με τις λίστες, με τους χαρακτήρες, με όλα. Δε θέλω να καταλήξω κάπου, απλώς τα γράφω (ξανά) γιατί δεν κοιμάμαι! Τον τελευταίο καιρό αδιαφορώ για τον ύπνο! Δεν προσπαθώ καν μαζί του. Δε νιώθω κούραση. Δεν έχω κανένα σημάδι ότι νυστάζω (εκτός από όταν έχω κόσμο γύρω μου, όπου νομίζω με πιάνει κάτι σε αγοραφοβία από ένα σημείο και μετά και νιώθω την ανάγκη να πάω για ύπνο), ή απ'όταν δεν προλαβαίνω καν να σκεφτώ ότι νυστάζω γιατί με παίρνει ο ύπνος όπου να'ναι. Και στις δύο περιπτώσεις, αφού αποκοιμηθώ σε λιγότερο από μία ώρα ξυπνάω! Έτσι τα τελευταία βράδια συνήθως κοιμάμαι για βράδυ μετά τις 09:00 το πρωί!
 Θα μείνω ξύπνια. Θα προσπαθήσω να νυστάξω πραγματικά πολύ μέχρι να κοιμηθώ ξανά. Θα προσπαθήσω να τελειώσω και το μοντάζ από τον πρώτο χρόνο της ζωής της, το οποίο δεν πρόλαβα ποτέ εννοείται να έχω έτοιμο στα γενέθλια της. Δεν προλαβαίνω να είμαι καν εντάξει στις δικές μου προθεσμίες. Σας έχει συμβεί ποτέ αυτό; Ή λες να μην είμαι εντάξει επειδή δεν ανακοινώνω τα σχέδια μου; 'Η λες να μην ανακοινώνω τα σχέδια μου γιατί φοβάμαι τη δέσμευση περισσότερο από το τέλος; Ή λες ο πραγματικός ένοχος να είναι η δέσμευση με το τέλος, βλέπε θάνατός. Φυσικά και είναι! Ταυτόχρονα το μείζον και το κανένα πρόβλημα. Είδες, δε φταίω εγώ. Η φύση μου φταίει!
 Πέρασε ένας χρόνος! Ουάου; Σπουδαία φάση! Απερίγραπτη, γιγαντιαία και κάθε μέρα καινούργια όλο αυτό γίνεται ακόμα πιο χρωματιστό, δυνατό, μυρωδάτο... Ήμουν στο αμάξι προχθές απόγευμα. Είναι γαμάτα τα απογεύματα στο αμάξι που πιάνω την χιπχοπ εκπομπή του atlantis. Ήταν όλα πολύ εντάξει! Και τα απογεύματα που ακούμε παρέα στο αμάξι την ίδια εκπομπή είναι πολύ εντάξει. Τώρα θα τα αφήσω λίγο στην άκρη αυτά τα απογεύματα για να μαζέψω απόθεμα για την βόλτα της γης. Αν δεν ξεσπάσει πανδημία. Αλλά θα μου πεις ήρθε δίπλα ο ιός! Από την άλλη άκρη του κόσμου, ήρθε δίπλα. Αυτό ίσως σημαίνει ότι είναι πιθανότερο να φτάσει εδώ πρώτα, παρά να το φέρω εγώ. Κακό σενάριο.
 Χθες, φορούσα την κόκκινη γούνα. Την θυμάσαι; Φακ, ξέχασα το γυαλί. Αλήθεια μόλις θυμήθηκα ότι το είχα ξεχάσει. Αυτή η γούνα δεν πρέπει να φοριέται δίχως το γυαλί. Λες γι'αυτό; Ήμουν με τα ρούχα μου, όχι τίποτα σούπερ φαντεζί κι έσπρωχνα το άδειο καροτσάκι. Με σταμάτησαν δύο φορές να με ρωτήσουν τι έχω ντυθεί... Μάνα; Χαλό δεν είναι στολή. Ιτ ρίλι χάπενς.
 Σου έχω πει πόσο σιχαμένα είναι τα καροτσάκια. Δε θα σου πω πόσο σιχαμένοι είναι οι δρόμοι, ούτε πόσο σιχαμένοι είναι οι άνθρωποι, αφού κι εγώ κι εσύ τα ίδια σκατά λίγο πολύ. Θα σου πω πόσο σιχαμένα είναι τα καροτσάκια. Χίλιες φορές καλύτερο το μάρσιπο. Κάνεις και γυμναστική! Είναι ολοένα και πιο βαρύ, αλλά δε σε πνίγει. Αντιθέτως σε κάνεις να συνειδητοποιείς, να δένεσαι, να αγαπάς. Ξέρεις ότι πρέπει να είσαι βασταγερός και ότι πρέπει να είσαι καλά εσύ για να είναι καλά και το team σου. Ενώ το καρότσι. Με φρικάρει η ιδέα ότι έχω δύο πράγματα να προσέξω. Εμένα που είμαι σούπερ ατσούμπαλη κι ανεύθυνη και κάποιον σημαντικό άλλο που είναι πάνω σε ρόδες. Κακό σενάριο. Αλλά όπου να'ναι περπατάει. Αυτό ήταν. Ήρθε η ώρα να την μάθω να πετάει.
 Σε άλλα νέα, αυτή την περίοδο πήγα να δω την «καλύτερη παράσταση της δεκαετίας μέχρι τώρα» ή όποια δεν ήταν καθόλου μα καθόλου καλή και μόλις συνειδητοποίησα σε ποια δεκαετία αναφέρεται. Σπούκι. Έπιασα να διαβάσω ξανά την «πιο τρομακτική ιστορία όλων των εποχών» και επειδή ένιωσα πολύ ανώριμη είπα να ολοκληρώσω και το «μανιφέστο του κομμουνισμού» προσπάθεια 561148161 έτσι για να βάλω επιτέλους αυτό το τικ. Σε μορφή κόμικ βέβαια γιατί είπαμε ανώριμη, να μην πάω όμως κι από υπερβολική δόση, κρίμα. Διαχώρισα στο μυαλό μου το φαινόμενο του φωσφορισμού από το φαινόμενο του φθορισμού, το »γιατί η φιλοσοφία είναι καλύτερη από τη θρησκεία» και το αν «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα» (περίπου). Είδα σε βίντεο τον Μαθιουδάκη στην ρεματιά και αναθεώρησα για εκείνον αφού για πενήντα λεπτά χαχάνιζα σαν γουρούνι ανεξέλεγκτα. Διάολε σου έχω πει ποτέ πόσο σημαντικό είναι να με κάνει κάτι, κάποιος να γελάσω με την καρδιά μου; Ανεξέλεγκτα, με ένταση, χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα. Είναι τρομερά σπουδαίο όπλο και αλάθητος δείκτης. Χρησιμοποίησέ το χωρίς κανέναν δισταγμό. Τέλος, ενημερώθηκα από έναν επιστήμονα για μία ακόμα ανεπάρκεια μου και ένιωσα ξανά υπέροχη.
 Αυτά. Φαντάζομαι δεν ξέχασα κάτι σπουδαίο. Α! Έλυσα και το μυστήριο με το αυτοκόλλητο «εγκαταλελειμμένο» που έβρισκα στο όχημά μου. Πήρα κι ένα σίδερο! Μικιό, αλλά πια έχω σίδερο για να σιδερώνω τα δύο πουκάμισά μου μόνο (πράσινο και ροζ) και για κανέναν άλλο λόγο. Α! Ξαναπήγα στο παιδικό μουσείο. Έχει μεταφερθεί ξέρεις! Δεν είναι πια εκεί που πηγαίναμε. Αλλά είναι και πάλι υπέροχο. Μου λείπει λίγο η παλιά στριφογυριστή ξύλινη σκάλα, αλλά δε βαριέσαι! Έτσι είναι η ζωή. Ανυπομονώ να παίξουμε σούπερμαρκετ για πολλές ώρες. Α! Βρήκα και κάτι πεντανόστιμες πατάτες με πάπρικα στο 110. Α! Είδα και τους ΚΚΚ σε ένα φανάρι κι έκανα αναστροφή και πήγα και τους είπα «έι» και κανονίσαμε και δείπνο το όποιο έλαβε χώρα πολύ σύντομα από όταν το είπα και τους ξαναείδα στην πλατεία κάποιες μέρες μετά και θα ήθελα να τους βλέπω συχνότερα. Χάθηκαν πολλές σημαντικές στιγμές και δε θα ήθελα να χαθούν κι άλλες, θα φροντίσω γι' αυτό. Α! Επέστρεψα κι εκεί! Νόμιζα ότι θα έκλαιγα αν ποτέ συνέβαινε ξανά, αλλά πέρασε ο καιρός και στέγνωσα... Ένιωθα μόνο γεμάτη χαρά. Μετάνιωσα όμως λίγο που δεν ήπια μία σοκολάτα. Α!

Την προηγούμενη Κυριακή

 Εντάξει. Άλλαξα ποτό. Πήρα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Πάει το σερί της μπίρας. Είμαι βέβαιη ότι δεν είμαι στο σωστό σημείο για κόκκινο κρασί, αλλά το πήρα. Άλλαξα και τραπέζι. Όχι ότι κάθισα ποτέ δεύτερη φορά στο ίδιο. Σήμερα δεν έχω πιει σχεδόν καθόλου νερό. Έχω πιει ένα πολύ πολύ μεγάλο ποτήρι τσάι με γάλα. Γάλα με βρώμη. Βρώμικο γάλα. Dirty milk. Τίμιο για μπάντα. Δεν ξέρω πως ξεγλίστρησα από όλους τόσο άσχημα κι άκομψα σήμερα για να έρθω να γράψω. Σήμερα βέβαια, δεν έχω τι να γράψω. Να γράψω τάχα για το φαινόμενο Φλιν; Να γράψω για τον αδελφό Τασούλη;
Γεια σου Τάσο!
 Λογικά αυτός ο μπάρμαν θα με περνάει για τρελή, ή για περίεργη. Ρε λες να είμαι τελικά; Λες να έχω μπει βαθύτατα στον ρόλο της αποτυχημένης συγγραφέως; Δεν είναι τέλειο; Είμαι εγώ, μόνη με το κρασί και τους ξηρούς καρπούς και παίζει πολύ δυνατά σήμερα. Τουλάχιστον μάλλον κατάφερα να αποκτήσω μία συνήθεια! Έχω επαναλάβει πέντε φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα κάτι.
 Σκοπεύω αύριο, μεθαύριο να πάω για τη διερεύνηση περισσότερων πληροφοριών σχετικά με το προαναφερθέν θέμα.
 Ψυχεδελικό ροκ. Ευριπίδης, Αισχύλος, τρένα και διασκευές. Ριμέικ και λοιπά. Δηλαδή δεν υπάρχει έμπνευση; Δεν υπάρχουν ιδέες; Ή μήπως πρόκειται περί σεναρίου. Ανοίγω παρένθεση, το σχετικά άδειο μπαρ τις Κυριακές, είναι σχετικά πολύ γεμάτο σήμερα. Μία παρέα έχει κάτσει σχετικά πολύ κοντά μου και η αγοραφοβία μου έχει χτυπήσει πορτοκαλί, παρένθεση κλείνει.
 Διάβαζα μία συνέντευξη σχετικά με τον καπετανεϊκο ρόλο ενός σκηνοθέτη. Για το πως κάποιος μπορεί να κάψει τα πάντα ή να σκορπίσει μαγεία. Νιώθω σα να είμαι στο βαγόνι ενός τρένου. Στο είπα και παραπάνω. Λες να μου αρέσουν τα τρένα; Μου άρεσαν οι γραμμές ναι, αλλά για τα τρένα τί σου είχα πει; Κουμπάσο, διπαράλληλος, όβερ.
 Από την άλλη είναι μία παρέα παππούδες. Τυπικοί θαμώνες. Αρκετά μακριά. Αυτοί κολλητά μου στ' αριστερά με έχουν πεθάνει.
 Δεν έχω δοκιμάσει ακόμα την κάμερα-δράση.
 Θέλει και συνοδεία εικαστικού έργου λέει. Στάσου. Λες να βλέπουν από τον καθρέπτη; Όχι, όχι στάσου, όσο μεγαλώνεις βλέπεις καλύτερα μακριά ε;
 Έχω στο μυαλό μου ότι όσοι δεν πίνουν κρασί στο σωστό σημείο, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Δηλαδή, πώς συμβιβάζεσαι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που δεν ξέρεις πώς το λένε, πότε το άνοιξαν για αρχή. Ίσως το σωστό ποτό για ένα μπαρ να είναι το αλκοόλ το άλλο. Συγκεκριμένα πράγματα όμως. Αν ζητάς απλά το είδος, γουίσκι, τζιν, βότκα, τότε σου βάζουν ό,τι θέλουν. Όπως κι αν ζητάς μοτσαρέλα ή μπέικο. Θα σου βάλει ο πωλητής αυτό που θέλει να ξεφορτωθεί, αυτό που αγοράζει φθηνότερα αλλά πουλάει ακριβότερα ή αυτό που έχει κάνει κάποια συμφωνία και λογικά έχει κάποιο συμφέρον. Ζητάς τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλιώς σου δίνω ό,τι θέλω.
 Θα μπορούσα σήμερα περιμένοντας να πιω ένα εκατομμύριο κρασιά. Θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλη την Αθήνα για να τα πιω, αλλά ιδανικά να μπορούσα εγώ να οδηγώ τον εαυτό μου στους επόμενους προορισμούς.
 Έμαθα ότι η αρχαιολογική υπηρεσία εδώ γύρω, δεν αφήνει λέει αυτόφωτες πινακίδες και πως η πινακίδα πρέπει να φωτίζεται με κάποιο σποτάκι. Αυτή η αρχαιολογική υπηρεσία, τραβάει μεγάλα ζόρια.
Το μπαρ είναι σελφ σέρβις. Με ενοχλεί που ενοχλούνται κάποιοι που δεν τους υπηρετούν.
Παρατηρώ απέναντι ένα ζευγάρι! Φιλιούνται. Κοίτα πως επιπλέουν στην επιφάνεια! Αναρωτιέμαι πόσος έρωτας χωράει σε ένα ποτήρι κρασί.
Το ήπια μονορούφι.
Φεύγω.

Ανίβας

 Χιούστον, σήμερα είναι 15012020. Βρισκόμουν στο υπόγειο όταν δέχθηκα μία περίπου προγραμματισμένη επίσκεψη από τη Σαβίνα. Μου χάρισε μία πληροφορία που με έκανε πολύ χαρούμενη, τόσο που φρόντισα να επικοινωνήσω αμέσως με τους υπεύθυνους και με όποιον γνωστό έχω που σχετίζεται με το θέμα για να μάθω πως θα διεισδύσω. Όταν επικοινωνώ είναι σπουδαίο. Δηλαδή το ότι ενεργοποιούμαι για το οτιδήποτε με μεγάλη ταχύτητα και βάζω όλες μου τις δυνάμεις γι' αυτό, είναι τρομακτικό. Είναι σαν σεισμός. Το εθνικό θέατρο από το 2018, έχει ανοίξει τμήμα σκηνοθεσίας. Δωρεάν φοίτηση, ως 35 ετών μπορείς να δίνεις εξετάσεις. Είμαι έτοιμη. Ο χρόνος περνάει. Τα τρία χρόνια δεν είναι πολλά, δεν είναι όμως και λίγα. Εννοώ προς τα εκεί θέλω να πλεύσω, στο λέω καιρό τώρα. Δηλαδή τα όσκαρ ήταν ένα χαριτωμένο αστειάκι με τον εαυτό μου, αλλά λες εν τέλει να μην είναι τόσο αστειάκι;
 Μέχρι τώρα η ιστορία μου λέει πως είμαι αρκετά δυνατή ώστε να πλέει το καράβι μου προς την ουτοπία μου, αλλά τώρα αυτό παρά είναι σπουδαίο. Το πλάνο ήταν πως αν συνέχιζα να το θέλω αληθινά και μίας Θεσσαλονίκη που υπάρχει η μόνη κρατική σχολή δεν θέλω να φύγω, πόσο μάλλον τώρα, να μάζευα χρήματα να τα ανταλλάξω με γνώση. Βέβαια και πάλι δεν ξέρω πόσο πολύ θα ήμουν αληθινή, με τη βούλα... Ώσπου συμβαίνει αυτό! Σαν ταινία! Την κατάλληλη στιγμή δημιουργείται τμήμα! Πόσο απίστευτο;
 Είμαι έτοιμη!
 Όβερ.

 Υ.Γ. εκτός αν αλλάξω πλεύση 

Προσκρονίαση

Χθες:

 Τα μπλουζ. Τα μπλουζ του πρίγκιπα. Τα καλαμαράκια. Το 2020! Νέα χρονιά. Νέες περιπέτειες. Οι αριθμοί αν τους σκεφτείς λίγο παραπάνω είναι τρομακτικοί. Αρκεί να παρατηρήσεις το χαριτωμένο δίδυμο εικοσάρι κι ως εκεί. Μετά φρικάρω. Σκέφτομαι τον θάνατο. Οπότε, όχι αριθμοί. Μόνο περιπέτειες.

 Καλαμαράκια λοιπόν, εκεί είχα μείνει. Περίμενα τα καλαμαράκια και σκέφτηκα πως είναι το τέλειο σκηνικό φόνου το αναψυκτήριο. Η Ρίτσα, η αρχόντισσα Ρίτσα, είναι έτοιμη να δηλητηριάσει όλα τα καλαμαράκια. Ο δρόμος μυρίζει ψαρίλα τηγανιτή. Μεθυστική μυρωδιά που πότισε τα μαύρα ρούχα της Ρίτσας, πότισε και τη ζωή της. Σήμερα Πέμπτη σερβίρει καλαμαράκια, μαρίδα, μπακαλιαράκια, τσιπούρα. Κάθε Πέμπτη. Αλλά αυτή την Πέμπτη η Ρίτσα αποφάσισε να τους δολοφονήσει όλους, enough. Παππόυδια αρσενικά σε όλα τα τραπέζια είχαν από μία μερίδα χόρτα στη μέση κι από μία μερίδα καλαμαράκια μπροστά τους. Το λευκό απαίσιο νοσοκομειακό φως σβήνει. Το μαγαζί αποκτά έναν υποβλητικό κόκκινο φωτισμό. Σποτάκι πάνω στην Ριτσάρα, δεν έχει βγάλει ακόμα το γυαλί του μάστορα από το πρόσωπό της, την προστατεύει από το λάδι που μπορεί καυτό να πεταχτεί από το τηγάνι. Ωστόσο, έχει βρεθεί μαγικά στον λαιμό της ένα μαργαριταρένιο ολόλευκο, κομψό κολιέ και κάποιος αόρατος την ραίνει με λευκά τριαντάφυλλα. Να σημειωθεί ότι από τα τριαντάφυλλα δεν έχουν αφαιρεθεί θα βαθυπράσινα κοτσάνια, τα οποία μάλιστα έχουν υπέροχα μεγάλα φύλλα. 

 Σερβίρει από μία μερίδα καλαμαράκια σε κάθε κύριο κι έπειτα, βγάζει το γυαλί, το πετάει στο πάτωμα, αφήνει κάτω το αχτένιστο μαλλί κι ο φωτισμός αλλάζει. Ντίσκο φώτα παντού, τα παππούδια ένα ένα πέφτουν στο πάτωμα κι η Ριτσάρα χορεύει ανέμελη ανάμεσα στα πτώματα. Θα την βάλουμε να χορεύει το it's a sin από pet shop boys. Ναι, ω ναι, ταιριάζει υπέροχα. Το γνωρίζω βέβαια ότι η σκηνή σου θυμίζει αρκετά τη σκηνή με τον Μπρόνσον στο ψυχιατρείο, αλλά κι εμένα η Ριτσάρα μου θυμίζει τόσο πολύ τους ψυχοπαθείς έτσι όπως χορεύει, που είναι αδύνατον να μην είναι το μουσικό χαλί της σκηνής το «ιτσεσίν»

 «Συγγνώμη, να κάτσω παρέα;» διέκοψε τις σκέψεις μου ένας παππούς. Λίγες ώρες νωρίτερα, αποχαιρέτισα τον κύριο Στέφανο. Φεύγει εώς τις 20 του Μάρτη στην πατρίδα του την Βουλγαρία. Θα σου μιλήσω για το κύριο Στέφανο άλλη φορά εκτενώς. Εν τάχει θα σου πω ότι έχει χάσει τα δόντια του και τον έχει προικίσει αυτό με ένα ψεύδισμα. Δεν χορταίνω να τον ακούω να μου μιλάει. Είναι που είναι ολόγλυκος γιατί είναι διαρκώς χαμογελαστός και ευγενικός, λέει κι ωραίες ιστορίες, χάνει και μερικά γράμματα και κάνει τη ζωή μου μαγική. Έφυγε λοιπόν μα να, καθώς περιμένω τα καλαμαράκια, εμφανίζεται κάποιος που του μοιάζει. Με τα πολλά τον νέο χαρακτήρα τον λένε Ερρίκο. Μικρός ο κόσμος, θαλασσίτσα, αφού βρήκαμε ένα σωρό κοινούς γνωστούς και φάγαμε παρέα δίχως κάποιος να έχει πάθει (προς το παρόν τουλάχιστον) δηλητηρίαση, μου έταξε ότι θα μου μάθει κι άλλα μυστικά μέρη σαν το αναψυκτήριο και δώσαμε ένα αόριστο ραντεβού ξανά εκεί. Καλλιτέχνης ο Ερρίκος, επέμενε πως είμαι κι εγώ καλλιτέχνης κι ας μην του είπα τίποτα για 'μενα από αυτά που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Στο τέλος κάναμε ένα σούπερ «κόλλα το» κι έφυγε. Έφυγα κι εγώ και βρήκα μία τρύπα κάπου αλλού να κάτσω να πιω ένα ζεστό και να σου γράψω. Δε βρήκα το χρόνο νωρίτερα φέτος. Ήταν ίσως από τα πιο όμορφα, γεμάτα Χριστούγεννα. Έγραψα και γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Σκέφτηκα να το ξαναπάρω από την αρχή μαζί του. Αφού παραμύθια θέλω, δεν μπορώ να τα σνομπάρω και να τα θέλω ταυτόχρονα. Πρέπει να επενδύσω σε αυτά.

 Δε θα το πιστέψεις, αλλά ό,τι ζήτησα ήρθε. Το έγραψα το γράμμα στα ισπανικά βέβαια. Κακά ισπανικά, αλλά ισπανικά κι αναρωτιέμαι μην έφταιγε ότι έγραφα στα ελληνικά τα προηγούμενα χρόνια. Ήρθαν στην πόλη τα αδέρφια μου. Έμειναν σε εμένα. Του είχα γράψει ξέρεις, του Αη Βασίλη, να γεμίσει η ζωή μου από ανθρώπους που να είναι παιδιά. Όποια «τρελίτσα» μου έρχεται στο μυαλό να την κάνουμε παρέα. Ταινίες, συναυλίες, νυχτερινές εξορμήσεις, επιτραπέζια, κυνήγι θησαυρού, κυνήγι φαντασμάτων, σοκολάτες, δημιουργία, αποτυχημένα πρότζεκτς. Τα κάναμε! Ήταν ενθουσιασμένοι κι έτοιμοι ό,τι κι αν τους έλεγα! Χόρευαν εξαιρετικά στον ρυθμό μου. Πέφταμε μόνο κάποιες λίγες ώρες για ύπνο ώστε να μπορέσουμε να χωρέσουμε όσα περισσότερα μέσα στο εικοσιτετράωρο. Φέτος είχα την πιο οικογένεια από ποτέ! Ζήτησα επίσης εμπειρίες και ταξίδια κι έλαβα έεπιπλέον ένα εισιτήριο για την άλλη άκρη του κόσμου, αλλά από την άλλη πλευρά αυτή τη φορά! Το κερασάκι ξέρεις ποιο είναι; Ότι θα συναντήσουμε και την Ιώ εκτός απροόπτου στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Την Ιώ, πολύ την συμπαθώ. Είναι σα να την ζήτησα στο γράμμα κι εκείνη, αλλά είχε φτάσει πολύ νωρίτερα. Μακάρι τώρα αυτά να καταφέρω να τα κρατήσω. Θα βάλω τα δυνατά μου. Κουράστηκα να μην υπάρχει ζεστασιά και ηρεμία. Τώρα, αφού πλέον στα είπα όλα, θα το απολαύσω. Θα συνεχίσω ν' ακούω στα καφέ στο κέντρο τζαζ και μπλουζ με ζεστά ροφήματα και θα αφήσω να με βασανίζει μόνο το αν η προσέγγιση κάποιου διαστημόπλοιου στον πλανήτη Κρόνο για να πατήσει, ονομάζεται προσκρονίαση.

 Θα αφήσω μόνο μέσα στη φαντασία μου την Ριτσάρα να βάζει φωτιά με τις χορευτικές και τις μαγειρικές της ικανότητες. Καλή χρονιά Τάκη, καλή χρονιά αγαπημένοι μου.