Τον τελευταίο καιρό αποφάσισα, να μεταφράσω κάποια κείμενα από εδώ στα εγγλέζικα και να τα ρίξω στο σαμπστακ. Ξεκάθαρα η τέχνη του λόγου μου δεν έχει βρει θερμή αγκαλιά επειδή δεν ξέρετε εσείς σε αυτή τη χώρα, ενώ στα άλλα έθνη ξέρουν, θα δεις! Γιατί αν δεν νοιάζει τον ξενόγλωσσο αναγνώστη ένα ρουξούνι κι ο Τάκης, τι νόημα έχει πια αυτή η ζωή; Ο λόγος μου είναι πυκνός, δαιδαλώδης συχνά, με πολλές αναφορές και χαριτωμενιές στην ελληνική γλώσσα, πολλή ποίηση κι αυτό κάνει αρκετά πιο δύσκολη την μετάφραση, το έργο. Χάνει αρκετές φορές τη δύναμή του το κείμενο έτσι, αλλά βρίσκω κι άλλη δύναμή εγώ, γιατί προφανώς το να είναι αυτό το πρόβλημά μου, μαλακώνει άλλα προβλήματα. Το ομολογώ. Η ζωή ο Γολιάθ κι εγώ ο Δαβίδ της πετάω με την σφεντόνα μου ποπκορν. Γελάει μαζί μου εκείνη και τι να κάνει, ανοίγει το στόμα να τα φάει, μην πέσει κανένα κάτω! Είναι καραμελωμένα.
Έψαχνα τσαγιέρα γιατί η Νώνη μου έσπασε το καπάκι του συνταγματάρχη Μουστάρδα. Καπάκι το λένε, ή λες να έχει κι αυτό κανένα περίεργο όνομα; Όταν μικρότερη είχε σπάσει την αγαπημένη μου μαύρη τσαγιέρα τη Μυστήρια, αποφάσισα πως θα ήταν καλή ιδέα να ανεβάσω τις υπόλοιπες στο πιο ψηλό σημείο τους σπιτιού. Δίδαγμα, όσο ψηλά κι αν βάλεις κάτι, όσο και να το προστατέψεις, πάντα κάτι μπορεί να το σπάσει! Και είναι εντάξει αυτό! Συμβαίνει! Τι κάνεις έπειτα; Εκεί φανερώνονται τα προτερήματά σου ή τα μειονεκτήματά σου. Ποια η αυταξία σου; Κοστίζει παραπάνω από κάποιο αντικείμενο; Σου κοστίζει πόσο να προσποιείσαι ότι δεν έχει σπάσει τίποτα; Σου κοστίζει πόσο να πιστεύεις ότι το σπασμένο δεν σε κόβει;
Με τον Φοίβο τις προάλλες πήγαμε σπίτι του Γιούρα, είχαν δώσει ραντεβού να παίξουν. Μεγάλο μου πρόβλημα όταν τα παιδιά πάνε σε παιδικές χαρές, πάρτι, σπίτια, είναι οι γονείς. Αναγκαστικά πρέπει να κάνεις μία προσπάθεια ν' αλληλεπιδράσεις μαζί τους. Με ζορίζουν πια πολύ οι προσπάθειες. Θέλω όλα να κυλούν αβίαστα. Οι μεγάλοι προσποιούνται πως δεν είναι παιδιά πια κι αυτό με κάνει να πλήττω αφόρητα. Ωστόσο εκείνο το απόγευμα, ήμουν εγώ που δεν ήθελα να φύγω... Στις επισκέψεις σε άλλα σπίτια δε μου αρέσει ποτέ να πηγαίνω με άδεια χέρια! Κουβαλήσαμε λοιπόν τσαϊ και γλυκά γαριδάκια! Είπα στον Τζέντο και στην Ξένια να κάτσω μακριά τους γιατί είχα φάει μισό χωράφι σκόρδα και η κουβέντα κύλησε στα καρότα, στην εσένσια, σε γιαπωνέζικα μαντολίνα και σταμάτα τώρα οτιδήποτε κάνεις, η κουβέντα αποκάλυψε πως, δεν έχω καμία αδυναμία! Σου φανέρωσα τις προάλλες πως σιχαίνομαι τον κόλιανδρο, έγραψα κατά λέξη: Για να είμαι ωστόσο δίκαιη πέρα από άγρια, θα αποκαλύψω την αχίλλειο πτέρνα μου να σταθώ ίσα. Σιχαίνομαι τον κόλιανδρο. Μπορείς αν θες να με λυγίσεις, κόλιανδρο να με ταΐσεις. Ωστόσο, δε θα κρύψω πως ενώ έπινα τις προάλλες ένα ποτό που είχε μέσα πολύ αγγούρι, ανάμεσα σε δύο φίλες και περιτριγυρισμένη από πολύ κόλιανδρο, άρχισα να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι αλλάζουν κι ίσως κάποια μέρα, να μου τα σκάσει κάπως αλλιώς κι ο κόλιανδρος να μου αρέσει και τότε, ω παναγιά και δαίμονες, θα είμαι μάλλον ασταμάτητη. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που ο Τζέντο μου λέει πως βασικό μπαχαρικό της μαρκαφτσά είναι ο αποξηραμένος κόλιανδρος. Πάει μέχρι την κουζίνα και μου τον φέρνει να μυρίσω! Τέλος! Τρέμε τώρα. Τρέμε! Στο είπα, κάποια μέρα θα είμαι ασταμάτητη! Όχι μόνο αγαπούσα τον κόλιανδρο, ήταν αυτό που εξύψωνε τόσο την καροτοσαλάτα, αυτό που κυνηγούσα στο τέλος στο ζουμάκι. Διαφώνησα με τα φύλλα και πίστεψα πως δεν αγαπώ όλο το δέντρο; Δεν ήταν σοφό! Ήμουν βέβαιη πως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του επειδή με ξεγέλασε το πρόσωπό του; Κι από πότε εγώ κοιτάω κορυφή κι όχι ρίζες και σπόρους! Τι τραγικό; Τι τρομερό; Τι μαγικό; Τι ζωντανό;!
Πίσω στην παιδική χαρά η Νώνη και η Χαρά παίζουν παρέα! Η Χαρά έρχεται συχνά να με ρωτήσει τι να παίξουν για να μην τσακωθούν. Της εξηγώ πως σημασία έχει να είναι κουλ, αν νιώσουν ότι πάει για τσακωμό, ας πάρουν καλύτερα χρόνο και χώρο μακριά η μία από την άλλη. Μόνες τους θα το βρουν, ο χρόνος είναι σχετικός και τα λοιπά. Η Νώνη θέλει να πάρω τηλέφωνο τη μαμά του Μανώλη για να τον φέρει την παιδική χαρά. Της εξηγώ πως δεν επιθυμώ να επικοινωνήσω και πως μπορεί αν θέλει να τον καλέσει εκείνη. Η Χαρά την κοιτάει καλά καλά! Τη κάνει νοήματα με τα μάτια! Η Νώνη την καθησυχάζει! Της λέει «Τα συζητάω όλα με τη μαμά. Ξέρει πως ο Μανώλης είναι το αγόρι μου. Εξ' άλλου είναι ειδική στους έρωτες». Ζωή-Έλενα 0-2. Τσίμπα κι άλλα ποπ κορν ζωούλα!
Σε άλλες συγκλονιστικές διαπιστώσεις αυτής της εποχής, το μαγικό αντικουνουπικό μου ζει μονάχα έναν χρόνο. Τον επόμενο τα κουνούπια το κατουράνε το deet (άντε τώρα να μεταφράσεις στα εγγλέζικα το κουνούπι που κατουράει κάτι). Λαμπρό απωθητικό! Τι καλά θα ήταν να υπήρχαν κι άλλα εξίσου αποτελεσματικά απωθητικά σε μορφή σπρέι, ρολ ον κλπ! Θα πω κλισεδούρα τώρα, αλλά, για φαντάσουν αν υπήρχε «μαλακοαποθητικό», «ξινιολοαποθητικό», «βαρετογονεϊκοαποθητικόειδικόγιαπαιδικέςχαρές». Το καλοκαίρι, από το κωλοκαίρι και το καυλοκαίρι, ένα γράμμα απόσταση είναι εν τω μεταξύ! Γι' αυτό μπερδεύονται τόσο εύκολα να δεις!
Γραβιόλα! Άλλη μία λέξη που γνώρισα αυτές τις μέρες! Ένα υπέροχο νέο τσαϊ έχει μέσα γραβιόλα! Πως να στο κάνω εικόνα τώρα αυτό! Η γεύση του μοιάζει με ξαφνικά μηνύματα, απροσδόκητα, που μία αγγελική φωνή συνοδεύει με πιάνο ή κιθάρα τραγούδια και τα μοιράζεται μαζί σου. Από τον Λεωνίδα, τελικά μου αρέσουν και τα θαλασσινά σοκολατάκια. Σπίτι, στο μπάνιο, έφερα μία σανσεβιέρια και μία φτέρη. Δεν τους έχω δώσει ακόμα ονόματα. Η Νώνη είπε την σανσεβιέρια «σερίφη Αγαπούλα»... Δε μου αρέσει πολύ, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται! Ο πόθος μου πλέον είναι νεκρός. Ενδεχομένως να υπάρχει κάποια ριζούλα, αλλά θα ασχοληθώ με αυτό βαθύτερα μέσα στο καλοκαίρι, όταν αποφασίσω να αφήσω λίγο στην άκρη τις μεταφράσεις και να παίξω κηπουρική!
Οι περισσότεροι άνθρωποι υποτιμούν δραματικά τον ρόλο που παίζουν στις ζωές των άλλων. Κάποιοι οι άνθρωποι το αναγνωρίζουν και δυστυχώς το εκμεταλλεύονται. Το αποτύπωμα που αφήνει ο ένας στον άλλον, μπορεί να είναι επίσης τρομερά δυσανάλογο σε σχέση με τον πραγματικό χρόνο που πέρασαν μαζί. Μα ο χρόνος είναι σχετικός, έτσι; Η πραγματικότητα μπορεί να σκοτώσει τις θεωρίες. Στάσου; Ποιο ήταν το πείραμα; Που είναι το εργαστήριο υποθέσεων σε σχέση με την ξεραμένη λίμνη; Καλό καλοκαίρι!
Υ.Γ. Καλά ε, έχω εντοπίσει έναν καφέ, φίλτρο(υ) μαγικό! Με σαβαγιάρ, μοσχοκάρυδο, πορτοκάλι και κρέμα γάλακτος. Μον μπλαν. Άσπρο βουνό εγγλέζε! Άσπρο γαλλικό βουνό!
Υ.Υ.Γ. Άλλαξα μηχανή, δίσκο πλατό, ψυγείο, τρόμπα συμπλέκτη, μπαταρία. Τρέμε ξανά. Ροζ ιαπωνικό βουνό. Ασταμάτητη. Μα η ερώτηση είναι και θα είναι πάντα η ίδια, είναι ακόμη το ίδιο πλοίο;
Υ.Υ.Υ.Γ. Τάκη, τώρα που γίνομαι ιντερνάσιοναλ αποτυχημένη συγγραφέας, δε θέλω να μου φοβάσαι πως θα σε ξεχάσω... Θα βρω τρόπο να μεταφράσω όλα σου τα ονόματα μία μέρα! Μπορεί να πέθανες δειλός στην πραγματική ζωή, αλλά μέσα στην τέχνη μου, το φινάλε σου θα είναι ένδοξο, εγώ το γράφω! Είμαι καλή στο γράψιμο.
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Πρώτη φορά γράφω ίσως υστερόγραφο για υστερόγραφο! Καλά σου πετάω εγώ με τσαχπινιά παραπάνω, αν το αμάξι μου είναι ακόμα το ίδιο «πλοίο». Καλά σου λέω για τον κόλιανδρο, τα φύλλα και τους σπόρους. Για τον χρόνο που αλλοιώνει τη σύσταση των πάντων, για νεκρούς πόθους, δυνάμεις, αδυναμίες κλπ. Εσύ, αν δεν συνάντησες ποτέ το φιλοσοφικό παράδοξο του πλοίου του Θησέα, θα ψυχανεμιστείς τάχα τα υψηλά μου τα νοήματα, ή θα νομίζεις πεζά πως γράφω ημερολόγια; Ή μήπως βρε σατανά, θα τ' αλλοιώσεις κι αυτά για να πείσεις; Ποιος νοιάζεται; Πάμε για τσαϊ!
