ΚΟΛΟΤΕΡΟΡΙΤΑ ΞΑΝΑ ΤΩΡΑ

 Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, όσο μπορώ να κρατήσω το μπλογκ έξω από την ροή της πραγματικότητας. Έξω από το «επίκαιρο». Προσπαθώ να αγναντεύω τον κόσμο που καίγεται με ενδιαφέρον, αλλά προτιμώ εδώ να χτενίζομαι. Δεν το συζητάω για τις υπόλοιπες πλατφόρμες τις οποίες χρησιμοποιώ για να μοιραστώ κανένα τραγουδάκι ή για την παρατήρηση και την απογύμνωση χαρακτήρων, αλλά για εδώ που νιώθω ότι είναι ένα παραθυράκι να μοιράζομαι τις αδιάφορες σκέψεις μου με όσους ίσως κάπως, κάποτε συναντήθηκαν οι ιστορίες μας.

 Δεν είναι ότι δεν έχει χρώμα, ή ταυτότητα, απλώς έχει όλα τα χρώματα και όλες τις ταυτότητες μέσα. Δεν μπορείς να βρεις κάποια άκρη, γιατί η ζωή είναι κουβάρι. Είναι στρογγυλή και κυλάει. Δεν μπορεί να έχει γωνίες αιχμηρές και να χτυπάς ή να χτυπιέσαι. Όχι ότι δεν είναι στερεό, αλλά αναλόγως με την θερμοκρασία και την πίεση, ενδέχεται να μετατραπεί σε υγρό ή ακόμα και αέριο. Βέβαια μολονότι αλλάζει η κατάσταση της ύλης, δεν αλλάζει το σώμα. Αυτό ως υπεράσπισή μου αν ποτέ κάποιον στενοχώρησα ή αν έδρασα απρόσμενα ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Ζητώ συγγνώμη για το σοκ, μα να θυμάσαι αυτό για την ύλη. Άλλωστε όλα καταλήγουν σε μία κοινή αλήθεια και απορώ πως μπορεί κάποιος να ξεχνιέται...

 Σίγουρα το περισσότερο μέσα μου αναγνωρίζει τη ματαιότητα ως τη μοναδική αλήθεια, αλλά υπάρχει και το αλάτι. Ένα αλάτι από παραμύθια που σε πείσμα της αλήθειας, μου, ντύνει κάθε μέρα πανέμορφα το χάος. Χωρίς ιδιαίτερο νόημα κι άλλοτε με πολύ συγκεκριμένο. Μάλλον από πάθος, αυτό που συνέχεια σου λέω ότι ψάχνω, μα να δεις ότι δεν το βρίσκω γιατί το έχω καταπιεί. Παρ' όλα αυτά καθόμαστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι εγώ, εσύ, ο Νίτσε κι ο Άρθουρ και σηκώνει το φρύδι ο ένας στον άλλον κάπως επιθετικά. Πίσω ο Βάγκνερ παίζει στο πιάνο το «μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια» και απ'ότι φαίνεται θα λύσουμε το πρόβλημα φτύνοντας ρίμες. 

 Γι' αυτό λοιπόν χτενίζομαι. Όχι γιατί δεν ξέρω σε ποια μέρη νιώθω όμορφα, αλλά γιατί μου αρέσει να παρατηρώ. Εσύ; Συμφωνούμε θυμάμαι στα περί αισθητικής. Πιστεύω εξ'άλλου ότι, ηχηρότερο όλων είναι η σιωπή. Οι όσοι τρυπούν το σύστημα, διεισδύουν για να το αλλάξουν. Οι όσοι είναι μυστικοί σούπερ ήρωες. 

 Δημιουργούν ένα τεράστιο κύμα οι φωνές ναι, μα η βρώμικη η σκληρή δουλειά γίνεται από πίσω, από κάτω, από μέσα, από τα πλάγια κι αυτό δε θα αλλάξει όση «ελευθερία» κι αν δοθεί με τη σέσουλα στους φωνακλάδες. Θα μου πεις πως πολύ σημαντικά πράγματα δε θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο αν κάποιος δε φώναζε να ξεκινήσει το κύμα, αλλά επίτρεψέ μου να εστιάσω στους αφανείς. Πάντα, για όλα πλέον θα πιστεύω, ότι το μπράβο ανήκει σε ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Πίσω από αυτό που έγραψε η ιστορία. Ή καλύτερα πίσω από αυτό που έγραψαν οι αναγνωρισμένοι ως ιστορικοί. 

 Επίσης σκέψου ότι είμαστε σε μία εποχή που υπάρχει τόση φασαρία που δεν ακούς τίποτα καθαρά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποια φωνή δυναμώνει γιατί άγγιξε πολλούς, συντονίστηκαν μαζί της πολλοί, καταστρέφεται γρήγορα από τους λίγους που γυρεύουν καυγάδες και λάθη. Μπολιάζεται το οτιδήποτε μαζί με όλα τα αντίθετά του κι έτσι το κύμα ξεφεύγει και προσπαθεί να σχολιάσει, να μαλώσει και να αναλωθεί, αντί να περάσει σαρωτικό και να βελτιώσει κακώς κείμενα. Σκέπασε η μισαλλοδοξία την ματαιότητα και κινδυνεύουν τα παραμύθια αδερφέ. 

 Που θέλω να καταλήξω; Μα φυσικά πουθενά! Ποτέ πουθενά. Αλλά να, έχω να κάνω μία κολονοσκόπηση την Τρίτη και στοχάζομαι διάφορα. Αύριο θα πρέπει να μην φάω τίποτα και να πίνω όλη μέρα ένα καθαρτικό με γεύση εμετού όπως μου περιέγραψε ο γιατρός. Παρ'όλα αυτά εγώ σκέφτομαι τον Τσιόρδα εντονότερα της φάσης «κολονοσκόπηση». Σκέφτομουν τον Τσιόρδα να κάνει κακάκια ουράνιο τόξο. Τον Τσιόρδα θαλασσοψυχούλα. Τον Τσιόρδα θλιμμένο κουτάβι να θέλει αγκαλίτσες. Γιατί; Να, παρατηρώ το πόσο πολύ δηλώνουν όλοι ότι τον αγαπούν. Καταλαβαίνω ότι τον έχουμε συνδυάσει με ένα σταθερό ραντεβού σε μία εντελώς ασταθή περίοδο. Έχει και μία περίεργη κάπως γλυκοφατσούλα, που είχε κάποτε ένας καλός δασκαλάκος στα παιδικάτα μας. Αλλά τόσο πολλή αγάπη, τόσο γρήγορα; Ύποπτο. Με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Και καλά τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση κ.λ.π. Σκεφτόμουν ότι ίσως τον πάνε για προεδράρα και ρίχνουν τα πρώτα τσιμέντα σιγά σιγά. Αλλά να τον βάλει και εικόνα εξωφύλλου ένας παλιός μου δάσκαλος; Άκρως φυσιολογικός και οξυδερκής κατά τ'άλλα για τα γούστα μου. Μα ωσάν Ρουβίτσα; Τσιορδίτσα;...

 Μετά με φοβήθηκα που σκέφτηκα τοιουτοτρόπως. Συνωμοσιολογικά. Διαβάζω αυτές τις μέρες τις τόσο παθιασμένες θεωρίες συνωμοσίας-αφύπνισης που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ μαζί σας, αλλά σίγουρα θα έχετε κι εσείς μπόλικους από δαύτους. Όσο με διασκεδάζουν, άλλο τόσο με τρομάζουν. Ένας έλεγε ότι τον έστειλε ο Θεός να μας αφυπνίσει ώστε να βγούμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε «αέρααααααα» τώρα που μας στέρησαν την ελευθερία, που με τόσο κόπο κέρδισε ο λαός μας από τους Τούρκους και τώρα σαν τα πρόβατα ξεπουλάμε, επειδή μας ψέκασαν επίτηδες με κορονοϊό, για να γίνει εύκολα η δουλίτσα. Άλλη, να λουστούμε και να πιούμε ξύδι κι έτσι ο ιός ούτε που θα τολμήσει να μας πλησιάσει. Και μία άλλη εννοείται ότι κατάφερε να συσχετίσει το Τσιόρδα με τα οφέλη του βιγκανισμού και του θηλασμού. Κι εντάξει λίγο πολύ ξέρεις με τόση παρατήρηση πως βλέπει ο καθένας τον κόσμο, που στέκεται και μέχρι που είναι πρόθυμος να ταξιδέψει, αλλά αυτή η πανδημία είναι φωτιά. Είναι αποκάλυψη. Πώς ξεγυμνώθηκαν έτσι ρε; Να φταίει τάχα ότι έχουν περισσότερο χρόνο; Να φταίει η ανάγκη για αλληλεπίδραση κι επαφή που με τόσο #μένουμεσπίτι δεν μπορεί εύκολα να κοιμηθεί με ό,τι είχε συνηθίσει ο καθένας να τη νανουρίζει; Μήπως φταίω εγώ; 

 Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενοχική. Ήθελα απλώς να κλείσω την παράγραφο, άλλωστε τα συζητήσαμε αυτά περί ύλης πριν. Κλείνω. Ηρέμησα. Καλός ο Τσιόρδας, αλλά σκέφτομαι τι είναι πίσω, πλάι του, μέσα του που τον κάνει Τσιόρδα, αλλά δε φαίνεται. Γιατί είπαμε έχουν τόση ανάγκη οι άνθρωποι για Μεσσίες, προσωποποιήσεις, ορισμούς, λέξεις, ομάδες και ταυτότητες; 

 Ξέρεις, τα μαλλιά μου είναι μπούκλες και δεν τα χτενίζω ποτέ. Δηλαδή τα χτενίζω όταν είναι βρεγμένα. Αν ποτέ κάνω το λάθος και πλησιάσω βούρτσα με στεγνό μαλλί, τότε είναι σα να αγγίζω μία γεννήτρια Βαν ντε Γρκάαφ. Μου έχει μείνει αυτή η γεννήτρια από μία εγκυκλοπαίδεια που είχα. Ήταν το λήμμα της τελευταίας σελίδας ενός τόμου. Ω ναι! Κάποτε είχαμε εγκυκλοπαίδειες όχι γκούγκλ. Η μεγαλύτερη καύλα όλων ήταν όταν απέκτησα το παπυράκι, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είχε και εικονίτσες! Ήμουν έτη φωτός μπροστά. Το είχα κερδίσει γιατί είχα πάρει βραβείο και αριστείο στο γυμνάσιο λόγω των επιδόσεών μου. Βαθμούς που ποτέ δεν κατάλαβα πως έβγαζα, αφού με καμάρι μπορώ να πω πως ποτέ μου δε διάβασα. Ποτέ δε διάβασα αυτά που είχα για να διαβάσω. Που έπρεπε. Διάβασα στην τρίτη δημοτικού την μυθολογία και στην α' και β' τα ανθολόγια. Την εγκυκλοπαίδεια μου την είχε δωρίσει ένας ιερέας. Αχ και να ήξερε ότι έριχνε κι αυτός με το δώρο του τα τσιμέντα για να με απομακρύνει από κοντά του. Θα μου την χάριζε άραγε; 

 Η ώρα είναι σχεδόν 06:00. Ξεκίνησε βροχή και για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού από τις 06:00 κι έπειτα τίθεται σε ισχύ το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Δεν είναι ακριβώς απαγόρευση αλλά περιορισμός άσκοπης κυκλοφορίας. Δηλαδή όσοι μένανε σπίτι τις προηγούμενες μέρες δε θα δυσκολευτούν ιδιαιτέρως αφού δεν αλλάζει κάτι πέρα από το διαδικαστικό κομμάτι που πρέπει να έχεις μαζί σου ένα σμσ ή μία βεβαίωση για το που πας και τίνος είσαι. Αν δεν έχεις υποτίθεται ότι θα πληρώνεις 150€. Τραγελαφικά πράγματα. Με προβληματίζει βέβαια το γεγονός ότι για σχετικά αντικοινωνική και αρκετά άναρχη, παίζω προς το παρόν τίμια με τους κανόνες του νέου παιγνιδιού. Υποθέτω πως είναι θέμα κοινής λογικής και ευθύνης και δεν με έχουν ψεκάσει με ιό, πανούργα νεφελίμ, μασόνοι και σειρήνες προκειμένου να με κάνουν ρομπότ. 

Υ.Γ. Ελπίζω να γνωρίζετε ότι, μετεωρίτες και εξωγήινες εισβολές σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ήταν χαριτωμενιές κι όχι κάποια αφύπνιση. Αν όχι, το ξεκαθαρίζω. 

Υ.Υ.Γ. Τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες. Θα το κάνω κομματάρα. Κάτι δημιουργικό πρέπει να μείνει από την όλη φάση. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Υπενθύμιση: Πρέπει να δημιουργήσω μία ηλεκτρονική βάση καταχώρισης νόστιμων δεδομένων, στην οποία να έχουν εύκολη πρόσβαση αγαπημένοι. 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Δεν είναι τρομακτικό πως η πανδημία μου δημιουργεί σχεδόν την ίδια ανάγκη να γράψω όσο ο έρωτας;

Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Αν ένιωσες αυτά που προσπαθώ να πω παραπάνω, όλες τις γάτες, την αναφορά στην όπερα, την αίσθηση της βροχής στο πρόσωπό σου, παρακαλώ άφησε ένα θαυμαστικό στα σχόλια για συμπαράσταση. 

Κάποιου Οκτώβρη την αυγή

 Θα μπορούσα φουλ να έχω διπολική διαταραχή και τώρα να είμαι στη φάση της έντασης! Δεν ξέρω, αλλά νιώθω φουλ δημιουργική. Δηλαδή όχι δημιουργική, αλλά στο κατώφλι του ναού της δημιουργίας. Σήμερα έκλεισε ένας ακόμα τεράστιος κύκλος με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε να κλείσει. Έκανα κάποιες θυσίες, αλλά κλάιν, βλέπω παντού κύκλους, νέους κύκλους που ανυπομονώ να μπω μέσα τους να χορέψω με πράσινα λέιζερ να με πυροβολούν από παντού.

 Μπάντες, παιγνίδι και μαγεία. Είμαι σε μία φάση που ξεκάθαρα μπορώ να παίζω, να εστιάσω στην μπάντα μου και να εφοδιαστώ για ένα λαμπρό μέλλον ως μάγισσα. Δεν θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί Τάκη, αλλά όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μάγισσα! 

 Παρατηρώ επίσης την τελευταία ώρα το τεράστιο χάσμα γενεών το όποιο όμως αυτή τη φορά εντοπίζω στο κύμα που ακολουθεί και όχι σε αυτά που βλέπω μπροστά. Γι'αυτό αποφασίζω η μπάντα να πειραματιστεί και με τον τραπ ήχο, που θα τα βάζει έτσι, με όλους και με όλα γιατί έτσι. Γιατί ΑΪΝΤΕ. Ή μήπως Αή Ντε; «Κάσιους, φυστικί κάσιους, η φάση σου είναι χάσιους». Cringe το παιδί οσονούπω για τη μάνα του άνετα. 

 Κατά τα άλλα ξεκίνησα να δω κι εγώ το κάζα ντε παπέλ και μου αρέσει. Την πρώτη φορά που δοκίμασα να το ξεκινήσω το σταμάτησα στα πρώτα 5'. Μα τί σκεφτόμουν την πρώτη φορά; Τώρα, χωμένη μέσα σε ένα τεράστιου τίσερτ στον υπέροχο καναπέ, που γράφει: I only watch the first episode και τη Θεοδούλη κατάχαμα να πέρδεται και να ροχαλίζει πολύ ηχηρά για μωρό, γουστάρω φουλ. Κάνω μερικά διαλείμματα για να παίζω μπιμπερό κλπ και να γράφω στο υπέροχο νέο σημειωματάριο: ideas I get in the middle of the night.

 Κατά τα άλλα, έχω βρεθεί στο κέντρο του κόσμου, αυτή τη στιγμή δεν βρίσκομαι υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, ορκίζομαι natural high είναι η φάση, λίγη πρασινάδα με βαλσάμικο έφαγα πριν ώρα. Ίσως ο προσωποκεντρικός χαρακτήρας της εποχής να είναι το μυστικό για την επιτυχία της μεγάλης ιδέας. Ίσως να φλερτάρει επικίνδυνα με την μεγάλη ιδέα για το πρόσωπο όμως. Δεν μας αρέσει αυτό. Η μεγάλη ιδέα δηλαδή για τη λατρεία του προσώπου δηλαδή... Τέλος πάντων, δεν φοράω το μπλουζάκι το έχω ξεχάσει στο δωμάτιο! Είναι απίστευτο το πως ξεχνάω τελευταία κάτι τέτοια τυπικά όπως το να ντύνομαι! Βλέπω κύκλους και γουστάρω. Λες να φταίει το κόκκινο το μαλλί; Λες Άη γκετ; Ή μήπως Άη όνλι; Η Θεοδούλη ξεκινάει να κάνει το άλογο. Βάζω το επόμενο επεισόδιο! Φιλάκια 

Υ.Γ. Είναι δυνατόν το old school να έχει φάει τέτοιο εξαφάνισμα από το new age; Cringe! 

Τα δειλινά

Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και πριν το σκοτάδι πέσει εντελώς, συμβαίνει κάτι μαγικό στην πόλη. Είναι η ώρα που ανάβουν τα φώτα. Αν βρεθείς κάπου ψηλά, μοιάζει σαν λάβα να λούζει όλους τους δρόμους. Μπορείς ακόμα να δεις καθαρά από το χρώμα του ουρανού τη θάλασσα από λευκά κτίρια, μπορείς όμως εξίσου καθαρά να δεις και το έντονο πορτοκαλί, σαν φωτιά χρώμα, να τρέχει ανεμπόδιστο, ακόμα και στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.
Εκείνες τις στιγμές, ακούς μέσα στο κεφάλι σου μία ανάσα βαριά, από έναν άνθρωπο που κείτεται στο έδαφος. Καθώς το σκοτάδι ολοένα και πιο βαθύ ανακατεύεται με τη λάβα, ο άνθρωπος ανοίγει τα μάτια σιγά σιγά, βρίσκει ρυθμό στην αναπνοή του και σηκώνεται γερά στα πόδια του γεμάτος πείσμα, έτοιμος να τρέξει στους δρόμους της φωτιάς ξυπόλυτος. Έτοιμος να φάει ό,τι τον έριξε κάτω.  Έτοιμος να αναζητήσει με πάθος ό,τι του έδωσε κίνητρο να βρει ξανά ανάσες. Ένας άνθρωπος αρνούμενος να πιστέψει ότι αυτό που τον έριξε, θα έρθει την αυγή να τον σκοτώσει ξανά. Κι όλο πάλι από την αρχή, εκεί, στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.

Opium

Πριν αρκετό καιρό έβλεπα λέει στον ύπνο μου ότι έκανα γιόγκα. Ήταν η πρώτη μου φορά και ήμουν σε έναν καταπράσινο κήπο. Είχε συννεφιά, αλλά είχε αρχίσει και κάθε μέρα ήταν πιο καλοκαίρι από την προηγούμενη. Αφού κάναμε κάτι παράξενες στάσεις, ήρθε η ώρα για το χαλάρωμα. Στη στάση του πτώματος η δασκάλα μας είπε να συγκεντρωθούμε στον κύκλο της αναπνοής μας. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, διότι, ο ήχος από τα πουλιά ήταν υπέροχος. Με κλειστά τα μάτια, πάνω σε καταπράσινο χορτάρι, υπό τον ήχο του τραγουδιού των πουλιών, το πρόσωπό μου άγγιξαν ψιχάλες βροχής.
Οι ψιχάλες συνέχισαν και τις επόμενες μέρες έξω από τον ύπνο. Δυσκολεύομαι ακόμα να καταλάβω αν είναι από τον ουρανό ή τα δέντρα. Αναρρώνω επιτυχώς. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος που μου χάρισε όμως ένα σπουδαίο μάθημα!
Σήμερα βρίσκομαι σε έναν καταπράσινο κήπο και η μέρα είναι συννεφιασμένη ξανά. Κάπου εκεί τον πήρα τηλέφωνο, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να το ακουμπήσω πάνω του. Σίγουρα δεν είναι ο νέος του τίτλος που με οδήγησε εκεί, αλλά θα έλεγα χωρίς να θέλω να κάνω επίκληση στο συναίσθημα, κάτι πιο θεμελιώδες. Του προσέθεσα στα γεγονότα ένα νέο συμβάν και με μία σιγουριά μου είπε
_Απασφάλισες

Και ξεκίνησε βροχή! Βροχή δυνατή με αστραπές και χαλάζι. Βροχή που άφησε όμως να ευωδιάσει το χώμα.

Και τέθηκαν νέα όρια και τείχη γιγαντιαία και αδιαπέραστα και το κλειδί για τη μυστική πόρτα βρίσκεται τώρα κάπου στην κοιλιά μου. Ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα αργότερα, έμοιαζε σα να πέρασαν πέντε αιώνες. Κι έτσι η βροχή άρχισε να κοπάζει και ο Μάιος φορώντας μία μακριά κόκκινη βελούδινη κάπα εμφανίστηκε στον καταπράσινο κήπο!

Τea τσάι;

 Το τσάι μου αρέσει πολύ (σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ακόμα ολοφάνερο). Ίσως είχα γράψει ξανά παλιότερα παρόμοιο κείμενο, αλλά δε θέλω να αφιερώσω χρόνο να το τσεκάρω. Θέλω όμως να αφιερώσω χρόνο για να καταγράψω τσάι που μου αρέσει και τσάι που δε μου άρεσε τόσο. Όταν μεγαλώσω θέλω να πιω όλο το τσάι του κόσμου. Θέλω να φτιάξω ένα τεϊοποτείο που θα παίζει τις περισσότερες ώρες κλασσική μουσική και θα μπορείς να παίζεις μέσα παιγνίδια, πιάνο και να διαβάζεις βιβλία.
 Το τσάι παλιότερα δεν το αγαπούσα τόσο όσο σήμερα, όμως ύστερα από ένα απόγευμα στο σπίτι του αρχιπειρατή που υπηρετούσα στο καράβι του τις μέρες που ήμουν θαλάσσια πειρατίνα, όλα άλλαξαν. Εκείνο το απόγευμα είχαμε πειρατικό μίτινγκ όλη η ομάδα του πειρατικού πλοίου. Ο αρχιπειρατής μας μάζεψε για να οργανωθούμε καλά και να υποτάξουμε όλους τους ανέμους για την επίτευξη του απώτερου σκοπού. Ευγενικός οικοδεσπότης μολονότι αδυσώπητος θαλασσόλυκος, προσέφερε σε όλο το πλήρωμα ροφήματα. Εγώ θέλησα να πιω τσάι. Ενθουσιασμένος έφερε ένα βάζο με μπαλάκια!
_Βάλε στην κούπα 2-3 πέρλες και μην προσθέσεις ζάχαρη, μου είπε.
Ήταν αδιανόητο τότε να μην προσθέσω ζάχαρη στο τσάι. Είχα αρχίσει κάποια χρόνια πριν να πίνω τσάι, αλλά φακελάκια και με άπειρη ζάχαρη.
 Μου εξήγησε την ποιότητα και την προέλευση αυτού του τσαγιού, καθώς και το κόστος που είχαν αυτά τα τοσοδούλικα μπαλάκια, που σκέφτηκα να κάνω μία προσπάθεια για να μην τον στενοχωρήσω μιας και μίλαγε με τόσο σεβασμό και θαυμασμό γι' αυτόν τον θησαυρό του. Κι έτσι άλλαξαν όλα. Έτσι ξεκίνησε μία βουτιά στον αληθινό κόσμο του τσαγιού. Με το που ακούμπησε τα χείλη μου το μαγικό υγρό, τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα και στην επόμενη ανάσα που πήρα η ζωή πια για ΄μένα, είχε γίνει νέο συναρπαστικό ταξίδι.
 Από τότε δεν χρειάστηκα ξανά ζάχαρη. Η ζάχαρη και οποιοδήποτε γλυκαντικό ή μέλι, αλλοιώνουν φοβερά τις ιστορίες που μπορεί να σου πει το τσάι. Κατάλαβα δυστυχώς ότι τα φακελάκια όσο συναρπαστικές γεύσεις κι αν υπόσχονται, ούτε τις χαρίζουν ποτέ, ούτε συγκρίνεται η ποιότητά τους με αυτή ενός καλού χύμα τσαγιού. Μεγαλύτερο δε χρόνο και μελέτη έχω αφιερώσει στα αρωματισμένα τσάγια. Είναι τόσο υπέροχη η εξερεύνησή τους. Με αυτά και με τ'άλλα σκέφτομαι πως υπάρχει κάτι που έχω παθιαστεί μαζί του, το τσάι και το γράψιμο. Και ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο; Όσο κι αν μεγαλώσω, ποτέ δε θα χρειαστεί να αποχωριστώ κάποιο πάθος μου!
 Εν συνεχεία λοιπόν, αποφάσισα να καταγράψω κάποιες εντυπώσεις μου σχετικά με κάποια τσάγια. Σκέφτομαι δε ότι θα μπορούσα να διατηρήσω κι ένα μυστικό ημερολόγιο τεϊοποτείας, στο οποίο θα κρύψω όλα τα μυστικά της σχέσης μου με το τσάι και τα βότανα. Θα μου χρησιμεύσει θαρρώ και για όταν μεγαλώσω, που θέλω να γίνω μάγισσα.
 Σε αυτό το σημείο διαπίστωσα ότι τελικά έχω γράψει κι άλλο κείμενο καθαρά για το τσάι. Καλά, εντάξει, δε θα γράψω πάλι τα ίδια, απλά έχω ενθουσιαστεί γιατί αγόρασα ένα καινούργιο κι ανυπομονώ να έρθει το βράδυ για να μπορέσω να το γευτώ. Είναι πράσινο με πραλίνα σοκολάτα! Πήρα και λευκό που νομίζω δεν έχω δοκιμάσει ξανά, ή τουλάχιστον δεν θυμάμαι! Το λευκό έχει μέσα πεπόνι, βερίκοκο, ροδάκινο, σύκο και λεβάντα. Μόλις έβαλα ένα τεράστιο φύλλο λευκού τσαγιού στο στόμα μου. Έχω ξεσαλώσει σήμερα. Έχεις βάλει ποτέ ένα φύλλο λευκού τσαγιού στο στόμα σου;

Τσάι και βότανα που μου αρέσουν πολύ πολύ
1. Μαύρο με χουρμά, σύκο, σουσάμι, σουλτανίνα, αμύγαλο
2. Πράσινο με μήλο, κανέλα, πορτοκάλι, κάρδαμο, πιπέρι
3. Πράσινο sencha με κάστανο, αμύγδαλο, κακάο, κανέλα, άνθη φλαμουριάς

Τσάι και βότανα που μου αρέσουν διότι είναι σταθερές αξίες
1. Μαύρο με περγαμόντο, το αγαπημένο Εarl Grey
2. Τσάι Κεϋλάνης με μαύρο Assam, το κλασσικό English Breakfast
3. Μέντα
4. Πράσινο sencha με ροζ και κόκκινο τριαντάφυλλο, φλούδες σπόρου κακάου, φύλλα μπαμπού

Τσάι συμπαθητικό 
1. Μαύρο με λεμόνι, πορτοκάλι, γκρέιπφρουτ, κίτρο, νεράντζι, μανταρίνι, περγαμόντο
2. Μαύρο με κεράσι, βύσσινο, μήλο, κανέλα, γαρύφαλλο, κορίανδρος, κάρδαμο, ροζ πιπέρι
3. Μαύρο με κανέλα, κάρδαμο, κορίανδρος, ροζ πιπέρι, γαρύφαλλο, μήλο
4. Λουίζα και τσάι του βου, του βου, του βουνού

Τσάι της αμφιταλαντεύσεως
1. Πράσινο τσάι με αμύγδαλα, σύκα, χουρμάδες, εσπεριδοειδή, σαφράν
2. Πράσινο τσάι με καραμέλα, αμύγδαλο, καρύδα, πιπερόριζα, μόκα, κόκκοι καφέ
3. Μαύρο Assam με σπόρους κακάο, σοκολάτα
4. Μαύρο Κεϋλάνης, φουντούκι, βανίλια

Τσάι που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν κατάφερε να μου αρέσει
1. Πράσινο sencha με λεμόνι, αμύγδαλο, φιστίκι Αιγίνης, μαστίχα
2. Ιβίσκος, κράνμπερις, μήλο
3. Πιπερόριζα, εχινάκεια, κανέλα, χαμομήλι, γλυκόριζα
4. Παντζάρι, αμύγδαλο, μήλο, κανέλα
5. Μήλο, σταφύλι, φράουλας, ιβίσκος, χαμομήλι, κάλυκες τριανταφυλλιάς

stop motion

Σκέφτομαι σοβαρά πώς πρέπει εκτός από τις παραμυθένιες πραγματικότητες να αρχίσω να καταγράφω και τις πραγματικές πραγματικότητες. Θα ήθελα να μπορώ να μεταφέρω κάποτε στα παιδιά μου και να θυμάμαι πώς ένιωθα με τα «ναι» και τα «όχι». Τι συνέβαινε με τους πρόσφυγες, με τους σεισμούς, με τις φωτιές. Ποια ήταν τα σκάνδαλα της εποχής και ποιες οι κρίσεις. Τι υποστήριζε και ποιος και πώς αυτά έφταναν στα μάτια μου στο τέλος. Πώς ήταν η πόλη και πώς οι άνθρωποί της.
Δεν μου πολύ αρέσουν οι άνθρωποι της και φοβάμαι το τι κακό μπορούν να προκαλέσουν στην ιστορία. Βιάζουν με θράσος και άγνοια το σήμερα, σκέψου τι θα συμβεί όταν το σήμερα γίνει πολύ χθες... Δηλαδή μου αρέσουν οι άνθρωποι, γιατί αποτελούν τροφή για εμένα, αλλά, οι πολλοί δε με ψηλώνουν. Προσπαθούν να με κάνουν να δω κάτω, ενώ σκοπός είναι να κοιτάμε πάνω. Ποιος σήκωσε τελευταία φορά τον δείκτη του για να σας δείξει κάτι πάνω; Συνήθως σηκώνουν τον δείκτη για να με μαλώσουν ή να μου δείξουν κάποιον διάδρομο προσγείωσης, ή μάλλον όχι διάδρομο,
κάποιον λάκκο, κάποια κατηφόρα, να κρυφτώ μέσα, να κυλήσω, να σοβαρευτώ, να μεγαλώσω πια, να γίνω σαν αυτούς. Θα τα φάω αυτά τα δάχτυλα μία μέρα. Θα τα μαζέψω και θα φτιάξω μία κούνια. Θα κάνω κούνια, θα κουνάω και τα πόδια μου ανέμελα καθώς θα χαζεύω. Μπορεί να τρώω και γλυφιτζούρια ή ποπκορν. Δεν ξέρω ακόμα... Θα αποφασίσω αργότερα!

οι μέρες οι γκρι

Κάστανο, αμύγδαλο, κακάο και κανέλα

Σήμερα νομίζω ερωτεύτηκα έναν ήχο. Ο ήχος με κάνει να νιώθω ότι εκπέμπω ακριβώς το ίδιο με αυτό που νιώθω ότι απλώνεται στον κόσμο όταν λέω «Φιλαδέλφεια». Τρέμε νου που θα με ακούσεις να λέω αυτή τη μαγική λέξη και να λικνίζομαι αγκαλιασμένη από αυτές τις νότες. Πώς θα μπορέσεις να αντισταθείς;

 Ξέρεις ο καθένας μας είναι ερωτικός, ερωτεύσιμος και μπλα μπλα μπλα. Αυτό σίγουρα ξεθωριάζει με τον καιρό και ακόμα δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως μπορεί να αναστηθεί. Σίγουρα είναι υπόθεση και του πομπού και του δέκτη η αναζωπύρωση, μα ποιου η υπόθεση είναι το μυστήριο να παραμείνει για πάντα μυστήριο, αφού μοιράζονται ένα μυστικό και ένας από τους δύο πρέπει να πεθάνει;  

Γκρι

 Ο ΑΡΜ, ο σούπερ ήρωας, είδα ότι θα κάνει μία σειρά από εμφανίσεις. Αυτό μόλις άνοιξα τα μάτια μου με έκανε να αισθανθώ μεγάλη χαρά για εκείνον. Ύστερα βρήκα ένα μέρος που σερβίρουν τον καφέ σε χωνάκι παγωτού που μέσα έχει σοκολάτα. Και πιο ύστερα, έστειλα ένα «Γεια» σε ένα νούμερο μεγαλύτερο από εμένα και σε ένα νούμερο μικρότερο από εμένα κι ύστερα στο ίδιο νούμερο με εμένα, αλλά άλλων εταιριών. Και μιας που το αναφέραμε Μαρί, θα πάμε κάτω κάτω κάτω ή θα κάνουμε τον κόσμο πράσινο όλο; 

Περίεργα πράγματα, ίσως επειδή έχει καιρό να βρέξει...

ανατρίχιασα

Θα ήθελα το σπίτι μου να είναι γεμάτο γίδες! Γεμάτο από αυτά τα εξαιρετικά πορτρέτα: http://www.lifo.gr/viral/animals/152339. Ή το κομμωτήριο μου, ή το ινστιτούτο αισθητικής μου, ή το κρεοπωλείο μου, ή το γραφείο κηδειών μου, ή ένα αστυνομικό τμήμα, ή το λεωφορείο μου!

λα βι εν ροζ

Θα έπρεπε να είναι η πιο παράξενη εβδομάδα της ζωής μου, αλλά το κάθεμέρα-κάθεμέρα δεν την αφήνει να παραξενέψει.Αχ και να ήξερες πόσο την είχα περάσει σε σκέψεις όλα αυτά τα χρόνια. Σαν το ταξίδι που το έζησα, αλλά ήταν επιβίωση τότε και γίνεται σιγά σιγά όνειρο- ανάμνηση. Ξέρεις πώς την περίμενα αυτή την εβδομάδα; Ξέρεις πώς είχα βάλει τον εαυτό μου σε αναμονή... Ψυχική να σου πω πιο αλήθεια. Πως δεν προσπάθησα ποτέ να κρατήσω τον λόγο μου, απλά συνέβαινε. Όλη μου η έγνοια ήταν να ζήσω. Το μεγάλο ραντεβού ε; Όλα να παλεύεις να τα κάνεις παραμύθια και όλα να τα κάνεις πραγματικότητες καθεμέρα-κάθεμερα. Ουφ.

ηλιοβασίλεμα

ο βασιλιάς

Μα πώς μπορείς να μην ερωτεύεσαι ξανά και ξανά, αυτό που ήσουν, αυτό που έγινε, αυτό που συμβαίνει, την πιθανότητα, τον φόβο; Είμαι ένα μεγάλο ψέμα. 

Προσπαθούσα να πείσω όλους μαζί με εμένα πώς έρωτας δεν υπάρχει. Πώς αυτή η ζεστασιά, η προσμονή, αυτό το ξέχασμα και το αλλιώτικο καρδιοχτύπι δεν υπάρχουν; Αυτή η προσπάθεια, η κίνηση, το χαμόγελο και η μουσική που παίζει από κάπου που ποτέ δεν είδες και πότε δεν καταλάβες το πως. Ομορφιά παντού και ταξίδι. Ταξίδια για να σε βρω, για να με βρω. Στο παραμύθι υπάρχει πρωταγωνιστής ή πρωταγωνιστές ποτέ και κάποτε, δεν είχε ή έχει πάντα σημασία... Και την κάνει τη ζωή μωρέ όλο αυτό λουκούμι, καραμέλες τσάρλεστον και πλειμομπίλ που σε όλο τον κόσμο μπορούν να βρεθούν. Και είναι ευλογία να είσαι από αυτούς που σκαρώνουν τα παραμύθια μα και ήρωας που παλεύει με τα θεριά και τα διατηρεί και τα ταϊζει κάθε μέρα και με άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα! Και κάπου θα πονέσεις, θα φύγουν θάλασσες από τα μάτια σου και κομμάτια της ψυχής σου θα ξεριζωθούν, μα είσαι μάγος και θα συνεχίσεις ξυπόλητος και για άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα. Κι είναι όλα κόκκινο και κόκκινες κλωστές. Και μετά αναμνήσεις... Μα να σου πω; Είναι ακόμα παραμύθια! Ζεστά άλλα και άλλα κρύα. Σαν σοκολάτες και κόκκινα γλυκά κρασιά, σαν τη φωτιά και σαν ταινία, σαν αναπάντεχες συναντήσεις μέσα σε τόσο κόσμο, σαν ταυτόχρονη στροφή από άλλους δρόμους σε κοινή ή αντικριστή πορεία, σα να σου μιλάω που και που, σα θάλασσα, αλμύρα και ήλιος, σαν τον φάρο μου, το φεγγάρι και τα μπαλόνια. Σαν μαρκαδόροι, σαν χορός, σαν και εσένα... 

Τι πλούσια που είναι η καρδιά μου!

 

Angry bears

Σήμερα θα με προβληματήσει έντονα το εξής:
Πόσο τρομακτικές είναι οι αρκούδες πραγματικά;...

Να μην σου τύχει

Ο θρύλος

Το σπίτι που μεγάλωσα είχε σπουδαίους ανθρώπους μέσα!
Σήμερα αυτό το αριστούργημα-θησαυρός που βρέθηκε στον δρόμο μου, φύσηξε ένα αεράκι ελπίδας στα μαλλιά μου.
Ζήτω για τους παράξενους αυτού του κόσμου και ζήτω για τους παραξενότερους που αναδεικνύουν την αλλόκοτη τριγύρω εμορφιά.

μουντοφδεντέι

λαχνίσματα

έξω κάνει κρύο μου 'ρχεται εμετός
μέσα έχει ζέστη, ήρθε πυρετός.
το σουβλάκι δε το θέλω δεν είμαι καλάμ
νιώθω σαν γαλάζιο τσέλο της γης της μαδιάμ.
ρε ρε ρε ρε ρέψιμο
ρε φύγε από ΄δω
ά ά άσπρισα
από τον αφρό.
μινιμαλισμός
κακός φωτισμός.
μέθοδος Αμπράμοβιτσ
και ιδρυματισμός.
βγαίνεις και τα φυλάς
Ό ΛΑ Έ ΣΥ

Μισό κιλό και κάτι παραπάνω. Να τ'αφήσω;

Υ.Γ. 

Μόνο θρασ;

τι μου τράβηξε την προσοχή τον τελευταίο καιρό:

Τα τσουπακάμπρα ρωτάνε πάντα, αν στρίβουν αριστερά ή δεξιά. Φοράνε γραβάτα, βρακιά λουλουδάτα και νιώθουνε μια μοναξιά.

Σε δύο πλανήτες, σα δύο πίτες ταξιδεύουν εδώ και καιρό. Με τ'αστεράκια, σα να'ναι βαρκάκια, κολυμπάνε στο μαύρο κενό. 

Δυο εξωγήινοι σα ροζ πιγκουίνοι, ξωπίσω τους τρέχουν κρυφά. Καθώς τους κοιτάνε με νότες ρωτάνε "Ντορέμι σολλά ρεσί φα;" 

Δίχως κακία με κάποια μανία ελπίζουν πως θα'ρθει η στιγμή, με λίγη μαγεία χωρίς ατυχία να γίνουνε φίλοι καλοί.

Όλοι παρέα κάπως μοιραία να κάνουν τους μπλε κασκαντέρ. Έχοντας θράσος, πυγμή και πάθος να μηδενίζουν διαρκώς τα κοντέρ. 

Κι έτσι οι μέρες κυλλάνε σκορπάνε και κάνουν το μαύρο κενό, με λίγη μαγεία, χωρίς ατυχία να φαίνεται πιο φωτεινό.

  Υ.Γ. Ο αφάνας ξέρει τι θα γίνει επιτυχία. Ο αφάνας ξέρει. 

Why not μωρή;

Υ.Γ. Σήμερα η ώρα περνάει παράξενα αργά. Πολύ καλός ρυθμός χρόνε. Υο
Υ.Υ.Γ. Ιορδάνη το μπλογκ σε ευχαριστεί. 

Κουραδίτσες κουραδίτσες. Γιούπι!

Υποσχέθηκα πως θα γιορτάσω τα πρώτα σχηματοποιημένα κόπρανα!

Μέτα από αρκετές μέρες ταλαιπώριας από μία ύπουλη-ύπουλη γαστρεντερίτιδα, ανάμεσα στα άλλα έμαθα πολλά πολλά καινούργια πράγματα! Είχα υποσχεθεί πώς τη μέρα που θα τα κατάφερνα ξανά, θα τη γιόρταζα. Ανοίγοντας για να καταγράψω όλες αυτές τις σημαντικές πληροφορίες, έπεσα πάνω σε ακόμα πιο πολλές! Τις παραθέτω ευθύς αμέσως λοιπόν:

Κλίμακα Μπρίστολ

Σου λέει, δείξε μου τα κακάκια σου, να σου πω ποιος είσαι! Τίμια, αλλά πιστεύω ότι, υπήρχε περιθώριο για type 8, 9 και 10 άνετα. (άγγιξα το type 11 αυτές τις μέρες, τρου στόρι) 

Κλίμακα Σκόβιλ

Σου λέει πόσο καυτερό είναι κάτι! Π.χ. θα μπορούσα να είμαι 2.200.001s.h.u. (τρου στόρι επίσης)

Διάρροια

Εξαντλητική. Σε γεμίζει καινούργιες εμπειρίες, σε απαλλάσσει από ταμπού και περιττές σκέψεις, σε κάνει να παίρνεις γρήγορες και σωστές αποφάσεις. Σου δείχνει ποιος είναι και ποιος δεν είναι πραγματικός φίλος...

Οσονούπω, έρχεται ακόμα ένα promo video του ακαταμάχητου Γ.Γ. 

Λυπάμαι, πρέπει να φύγω, το ό,τι πιο κοντινό σε ιατρική μάθημα με περιμένει να του γράψω πως σχεδιάζω το καλοκαίρι μου, ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα ώστε τα ψάρια να μην κρίνονται από το πόσο καλά σκαρφαλώνουν σε δέντρα και μία υπόσχεση τιμής για ένα αληθινό ραντεβού με την γνώση! 

Υ.Γ. Σκέφτομαι σήμερα να φάω βρώμικα, επειδή έχω στο αίμα μου την αλητεία Υο.

Υ.Υ.Γ. Τρου στόρι (true story αδαή) : το είπα παραπάνω, το σκέφτηκα πριν λίγο, το δημιούργησα πριν λιγότερο. Αν γίνει βάιραλ, θα ξέρουμε από που ξεκίνησε γιατί κάποιοι δε με πιστεύουν πως κινώ τα νήματα αυτού του πλανήτη. Το κυκλοφορώ σε δύο βερσιόν, μία με διακριτική και μία με λιγότερο διακριτική τοποθέτηση της ΜΑΝΑΣ του. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Ο Χριστόφορος είναι ωραίο γκομενάκι. Το παραδέχομαι. Ευλόγησον.