Ζω στο σύμπαν της τρελής ατσουμπαλιάς. Πάντα ζούσα δηλαδή, αλλά δεν πρέπει αυτές τις δύσκολες μέρες να συμβαίνει. Σκοντάφτω συχνά, σπάω πράγματα και χθες έπιασα κι ένα κακτάκι ενστικτωδώς για να μην πέσει. Στη δεξιά μου παλάμη και στην καρδιά μου, ακόμα είναι βυθισμένα μερικά αγκάθια.
Σε άλλα νέα, όλα μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Με συνεπήρε αυτές τις μέρες η ύπαρξη του γκόμποκ (gömböc), για το όποιο πολλά πράγματα δεν κατάλαβα, αλλά κατάλαβα ότι θα ήθελα πολύ να καταλάβω κι έτσι έκανα μία βαθύτερη βουτιά. Η βαθύτερη βουτιά με οδήγησε στα παρακάτω:
1. Τις βασαλτικές κολόνες
2. Ότι η απόστασή ανάμεσα σε έναν κύβο με 26 σημεία ισορροπίας (ευσταθούς ή ασταθούς) κι ένα γκόμποκ (με μόλις δύο σημεία, ένα κι ένα) οριοθετεί το πλαίσιο της εξέλιξης των πετρωμάτων
3. Ο νέος στόχος ζωής είναι να γνωρίσω από κοντά το γκόμποκ 1837
4. Ότι η πρόσβαση σε πληροφορίες αν δεν ξέρεις άλλη γλώσσα εκτός από ελληνικά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλές φορές και για πολλά και διαφορετικά τελείως πράγματα δεν μπορώ να βρω τίποτα αν δεν αρχίσω την αναζήτηση σε κάποια άλλη γλώσσα. Όπως για παράδειγμα τώρα με το γκόμποκ, ή για το τιτίν, για τις βασαλτικές κολόνες ή για τον αυνανισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σκέφτομαι λοιπόν, αφενός τι κρίμα να μην υπάρχει ζήτηση και απαίτηση για εύκολη πρόσβαση στην ανταλλαγή πληροφορίας σε όλες τις γλώσσες, από όλες τις γωνίες του πλανήτη ίσα κι αφετέρου... φακ, ξέχασα το «αφετέρου» μου.
5. Πόσο σπάνιοι και σπουδαίοι είναι όσοι μπορούν το ίδιο απόγευμα να κάνουν κούνια, παρέχοντάς μου πληροφορίες για το γκόμποκ, ενώ τρώμε μαλλί της γριάς, κράζουμε τη νέα ταινία του Κάουφμαν στα κορακίστικα και στήνουμε ένα κυνήγι θησαυρού για το 1837 το οποίο θα δώσει έμπνευση για το επόμενό μας χιπχοπ κομμάτι που θα γυριστεί και σε ταινία. Μουσικό χαλί της φασάρας είναι λίγος Θωμάς, λίγος Νικόλας. Κι ενώ ο σούπερ άνθρωπος μου μιλάει για κάτι νέο που με έχει εκστασιάσει και μου δίνει πάσα (το γνωστό κι αγαπημένο «ερέθισμα») για νέες δημιουργίες, χτυπάει το κινητό μου, που ξέχασα να το βάλω στο αθόρυβο για να αποφεύγω τις κλήσεις, με τη χημική ονομασία του τιτιν. Αυτό τον κάνει να γελάσει, γιατί ξέρει τι είναι αυτό που ακούγεται! Δεν είναι κάτι αλλόκοτο, είναι το σύμπαν μας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ενημερώσω ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε, είμαι μία ανάσα πριν τα τριάντα πλέον. Αριθμός εντελώς αδιάφορος κατά τα άλλα. Νομίζω πως όντως δε θα μεγαλώσω ποτέ όσο κι αν μεγαλώνει η απόσταση από την ημερομηνία γέννησής μου. Αγόρασα έτσι, ίσως λίγο βιαστικά, εκείνη την μέρα της επετείου λίγο τσάι για τον χειμώνα. Μερικές από τις σταθερές πλέον, γκενμάιτσα, μίλκι ουλόνγκ και ένα πράσινο γιασεμί. Μου λείπουν τουλάχιστον ακόμα της Παλμύρας και της παλλακίδας κι ένα τίμιο εαρλ γκρέι για να μην πέσει το σπίτι μου όταν φυσήξει ο λύκος. Έπειτα οι όποιες νέες περιπέτειές του φετινού χειμώνα θα είναι καλοδεχούμενες. Όλα αυτά τα αναφέρω για να ανακοινώσω επίσης ότι πλέον κατέχω και την σοφία της παρασκευής μπισκότων earl grey με γλάσο (ή και χωρίς) λεμονιού. Που σημαίνει ότι μάζεψα ακόμα ένα τουβλάκι για το λαλαμπαϊ μου. Στόχος της φετινής χρονιάς είναι η προετοιμασία ψυχική και σωματική για την νέα δεκαετία η οποία θα αφιερωθεί κι αυτή στην ανεμελιά. Γιατί τι είναι η ζωή φίλοι; Τσάι της ανεμελιάς, βουτιές, 5. και θάνατος.
Υ.Γ. Αναζητώ άτομα για να στέλνουμε γράμματα ο ένας στον άλλον. Σε χαρτί. Με ταχυδρόμο.
Σε λούπα παίζει τις τελευταίες μέρες το γλυκό του Παύλου. Σκέφτομαι πολύ έντονα να κάνω το μαλλί μου ξεκάθαρες μπούκλες, πιο συχνά. Ξεκινάνε όλα από το κεφάλι δε λένε; Ε, θα καταλαγιασώ λίγο αυτό το μπερδεμένο, φριζαριζέ, μπουκλοαχτενιστί. Ό,τι μπορεί ο καθένας! Αποφάσισα έπειτα να μην περιμένω έγκριση και η μουσική να είναι απόλυτα δική μου. Βρήκα εκεί κάτι άκρες για αδαείς και άρχισα να παίζω. Μίξαρα κάτι τέρατα με λίγη άρπα κι έχω πολύ ενθουσιαστεί.
Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
Επόμενο σούπερ ουάου θέμα είναι η ανακάλυψη: ενός χάμστερ του Major Hamster που ζει τρελές περιπέτειες. Του γάλακτος «ποιος είναι το αφεντικό;» οέο, το όποιο έχει σούπερ τίμια γεύση επιπέδου παλιάς αμερικανικής γεωργικής σχολής (καθώς γράφω όλα αυτά προβληματίζομαι για το πώς θα με έλεγαν αν ήμουν γάλα). Των ζώων τζέρμπoα και γουόμπατ. Του several species of small furry animals gathered together in a cave and grooving with a pict το οποίο υπάρχει τουλάχιστο από το 69. Γιεϊ πολύ αργώ, πάντα αργώ.
Για σήμερα, αν ήμουν γάλα θα με έλεγαν «ο κυκλισμός του τετραγώνου». Πσσσσσ. Θα έβγαινα μόνο με πολλά λιπαρά και υπέροχη γεύση σε τριγωνική συσκευασία. Να φας σκατά. Καλημέρα.
Ξέρεις, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, στο είπα και πριν, αλλά απόψε είναι διαφορετικά. Πήγα στο κρεβάτι και ξάπλωσα. Παλιότερα, πολύ παλιά, έκλεινα το κινητό μου, το άφηνα έξω από το δωμάτιο και κοιμόμουν. Βέβαια δέκα χρόνια πριν που το έκανα αυτό, δεν υπήρχε η τόσο γρήγορη κι εύκολη πρόσβαση στο διαδίκτυο. Αυτή η δίψα μου για να λύνω ερωτήματα, συν κάτι πείσματα για τον Μαρούλη, βάλε και κάτι σκέψεις σκοτεινές που δεν ξεφεύγεις οπότε καλύτερα μην τις κάνεις, με έκαναν να αφήσω τα βιβλία στην άκρη και να φέρω μέσα το κινητό. Τις περισσότερες τουλάχιστον νύχτες κοιμάμαι με το κινητό μαξιλάρι. Ο ρυθμός που τρέχω να βρω απαντήσεις σε οτιδήποτε γαργαλήσει το μυαλό μου είναι σοκαριστικός. Ο αριθμός των εισερχόμενων πληροφοριών απίστευτος και πολύχρωμος καμία σχέση με την μπεζ σελίδα του βιβλίου. Και τα νέα ερεθίσματα που μου γεννούν νέες απορίες και ούτω καθεξής, απύθμενα. Μία τέτοια νύχτα κι αποψινή.
Προσπαθώντας λοιπόν να νυστάξω διαβάζω τι συμβαίνει. Βλέπω ένα άρθρο με ένα μεγάλο βίντεο. Το βίντεο δείχνει μία βάρκα γεμάτη με πολλούς πολλούς ανθρώπους. Δυσανάλογα πολλούς γι'αυτή την ψευτοβάρκα. Έφυγαν από κάπου μακριά για να βρουν μία καλύτερη ζωή. Φεύγει άραγε κανείς από κάπου αν έχει καλή ζωή; Έφτασαν με την βάρκα σε ένα νησί. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που πιθανότατα μένουν σε αυτό το νησί, δεν αφήνουν την βάρκα να ακουμπήσει ώστε να βγουν οι άνθρωποι της βάρκας στη στεριά. Τους κοροιδεύουν κιόλας, τους φωνάζουν άσχημα πράγματα. Οι άνθρωποι στην βάρκα πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν τί τους λένε, είναι διαφορετική η γλώσσα τους από τη δική τους, όμως φαντάζομαι πως μπορούν να αντιληφθούν την ένταση που έχει η φωνή τους, ή τα πρόσωπά τους, που διόλου φιλικές όψεις έχουν. Έβαλα τα κλάματα. Μετά από το πολύ ζόρι μπας και σταματήσω τα δάκρυα, ξεκίνησε να με πονάει και το κεφάλι μου.
Έπειτα μπήκα να δω τι λένε κάποιοι γνωστοί ή περίπου γνωστοί στο φέισμπουκ. Σπουδαίο εργαλείο. Ποιο είναι το κύμα; Υπήρχαν αναφορές στον ιο, κάτι λιγότερο για τα ματ και τα νησιά κι ο Έβρος. Τους έχω όλους εκεί μαζεμένους. Κάποιους η αλήθεια είναι πως δε θα ήθελα να τους έχω καθόλου. Καμία επαφή. Είναι οι δογματικοί. Όχι, πρόσεξε, δεν είναι οι παθιασμένοι. Το πάθος έχει μέσα του κάτι καλό. Είναι αυτοί που ψάχνουν για εχθρούς. Θέλουν το κακό κι ας το κάνουν να φαίνεται αλλιώς. Θέλουν πόλεμο. Αλλά είναι άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή. Τους έχω εκεί όμως και τους παρακολουθώ. Ακόμα κι όταν ταράζομαι φορές πολύ με αυτά που βλέπω, συγκρατώ τον εαυτό μου και δεν τους απομακρύνω. Σκέφτομαι πως είναι λιγότερο επικίνδυνοι αν ξέρω ποιοι είναι. Σκέφτομαι ότι αν έχω ένα παραθυράκι έστω να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο τους, ίσως μία μέρα μπορώ να βοηθήσω να χαθεί το κακό.
Σήμερα ωστόσο χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Πρέπει να είναι μεγάλη η ταραχή για να υπάρχουν μόνο δύο ομάδες. Όσο πιο μεγάλη η ένταση, τόσο λιγότερες απόψεις. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα υπάρχει μία μόνο ομάδα που δε θα ψάχνει αντίπαλο. Θα ψάχνει να βρει τρόπο να σωθεί η Γη από κάποιον μετεωρίτη. Ήταν λοιπόν η μία ομάδα που ήθελε η βαρκούλα να πιάσει στεριά και η άλλη ομάδα που δεν ήθελε την βαρκούλα να πιάσει στεριά.
Συζητούσα πριν με την Ιωάννα τρώγοντας τις υπέροχες πατάτες με την πάπρικα κάτι που και παλιότερα με είχε προβληματίσει μα είχα μεταφέρει για αργότερα την βουτιά στα βαθιά του. Αν ο κόσμος αυτός δεν μου αρέσει, ποια είναι τότε η ουτοπία μου; Και αφού σχηματίσω την εικόνα της, πως θα πετάξω το «ου» θα γίνει «τόπος»; Σίγουρα δεν υπάρχουν σύνορα. Είμαστε όλοι μέσα στην γαλάζια μπάλα κι αυτό είναι από μόνο του αρκετό. Ένα σύνορο. Ας το κρατήσουμε μέχρι να βρούμε κι άλλους από άλλες μπάλες. Έπειτα θα επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του συνόρου. Θα υπάρχουν κοινότητες ναι. Αλλά στόχο θα έχουν την άριστη ποιότητα ζωής. Καλή ποιότητα είναι να μην ψάχνεις να κάνεις φασαρία. Δεν ψάχνεις για φασαρία, όταν είσαι κοντά με άλλους, που βλέπετε τον κόσμο ίδια. Δεν τρώτε κρέας; Σας αρέσει το γκοφλ; Το κολύμπι μαζί με φάλαινες; Η Ιωάννα σε αυτό το σημείο, επισήμανε κάτι που με είχε παιδέψει παλιότερα τόσο, ώστε σταμάτησα να προβληματιζόμαι για να βρω λύση. Μπορεί σε κάποιον επί παραδείγματι, να αρέσει κάπως το γκολφ, αλλά να μην τρώει και κρέας, ή βασικά να τρώει μόνο σκυλάκια. Που μένει αυτός; Κοντά σε ποιους, που πουθενά δεν χωράει! Έφτασα έτσι στο σημείο να παραδεχτώ ότι είμαστε όλοι μία πόλη μόνοι μας. Όμως έστω, ας πάει ο καθένας όπου κοντά θέλει. Χωρίς να φοβάται ότι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, ή να αλλάξει γνώμη. Σκέφτηκα έπειτα να υπάρχει μονάχα μία γλώσσα. Κι αν αυτό δεν γίνεται, να υπάρχει μία κοινή τουλάχιστον που όλοι, όλοι θα πρέπει να την ξέρουν. Η Ιώ έπειτα με ρώτησε για τα χρήματα. Τι δίνεις για να πάρεις τι; Υπάρχουν τα κερματόδεντρα! Τα καλλιεργείς. Μετά με ρώτησε ποιος σου δίνει τους σπόρους όταν γεννιέσαι για να σπείρεις κερματόδεντρο κι εκεί κάηκα ξανά. Φαύλος κύκλος. Δεν το παρατάω εντελώς το μανιφέστο, μονό προσωρινά. Αλλά κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι πρωθυπουργός, πρόεδρος, βασιλιάς, αρχηγός. Όχι ότι η ουτοπία μου θέλω να έχει άρχοντες, αλλά πόσο δύσκολο είναι να δώσεις λύση σε παιδεία, υγεία, οικονομία κλπ. Δύσκολο όταν μιλάμε για τη φαντασία ενός, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για οκτώ δισεκατομμύρια πραγματικότητες, που πρέπει να τις οργανώσεις για να μην καταστρέψουν την μπάλα τους.
Σου έχω πει για την διάσπαση προσοχής; Κάποια πράγματα από αυτά που μου συμβαίνουν εξηγούνται πολύ καλά με αυτές τις δύο λέξεις.
Οπότε προχθές σκεφτόμουν τί συμβαίνει με τον ιο. Έφτασε! Θυμάσαι που σου είπα ότι είναι πιθανότερο να φτάσει εδώ προτού πάω να τον φέρω. Ήρθε. Διαβάζοντας έτσι κάπου για μία γυναίκα που ανάρρωσε και κόλλησε ξανά κι έπειτα με την τόση πίεση που φέρνει στη ζωή μας η τόση πληροφορία και με τα αγαπημένα μου ντετόλ να έχουν εξαφανιστεί από παντού, βάλε και τις ειδήσεις για μακαρούνια που εξαφανίζονται από τα ράφια συν τις ακυρώσεις στο μαγαζί από πελάτες που τους δόθηκε οδηγία να μην μπουν στην χώρα (πήγα να γράψω «μας», αλλά τι «μας», όλα τυχαία δεν είναι;)Ελλάδα, σκέφτηκα ΩΠΑ! Ήρθε η ώρα να παίξω ζόμπι και θα το χάσω; Οπότε πολύ πρόχειρα έστησα το σενάριο ότι η υψηλή θερμοκρασία σκοτώνει τον ιο ή έστω τον καταστέλλει. Αυτό άλλωστε δεν κάνει ο οργανισμός μας στην προσπάθειά του να νικήσει; Οπότε γιατί να του δώσουμε την ευκαιρία να μεγαλώσει και να μην σηκώσουμε θερμοκρασία για καλό και για κακό με το που μπει. Μπει δεν μπει! Σκέφτηκα μάλιστα να ειδοποιήσω και όσους αγαπώ να ντυθούν πολύ ζεστά, αφού κάνουν καυτό μπάνιο, αφού πάνε να τρέξουν ένα μισάωρο τουλάχιστο. Μετά βαρέθηκα και λέω κλάιν, θα το γράψω στο μπλογκ κι όποιος με αγαπάει πολύ για να κάτσει να διαβάζει μέχρι εδώ κάτω τις ασυναρτησίες να σωθεί, του αξίζει. Βέβαια, ήθελα να το γράψω νωρίτερα, αλλά κάτι άλλο θα μου τράβηξε την προσοχή κι ελπίζω να μην είναι πολύ αργά. Αλλά να, ορίστε! Ορίστε Νικόλ! Τα κατάφερα.
Τέλος πώς θα εξηγήσω στην Φακή τι συμβαίνει; Γιατί δεν γίνεται καλύτερη μοιρασιά να βοηθήσουν όλοι από λίγο; Όλες οι χώρες από λίγο! Μήπως να σταματούσε ο πόλεμος να μην ξεριζωνόταν κανένας;
Από την άλλη πλευρά στα ίδια βίντεο, τούρκοι γράφουν τα ίδια με εμάς, αλλά σε άλλη γλώσσα. Άλλοι διψάνε για πόλεμο, άλλοι βρίζουν τους πρόσφυγες, ότι δεν υπερασπίστηκαν την πατρίδα τους, άλλοι γράφουν να ανοίξουν τα σύνορα, αρκετά βάσανα πέρασαν οι άνθρωποι.
Βέβαια θα μου πεις ότι αν ήταν όλα όπως το χάος στο μυαλό μου, τότε ίσως να μην υπήρχε μπάλα. Αν δεν υπήρχε η οργάνωση και το όριο. Προβληματίζομαι με όλα τόσο πολύ. Προσπαθώ να μπω στα παπούτσια όλων και με θλίψη διαπιστώνω ότι ποτέ κανείς δε θα μπορεί να είναι απόλυτα ευτυχισμένος αν κάποιος άλλος δε δυστυχεί. Τρομακτικό; Τί κάνουμε τώρα;
Λες αν όλοι από λίγο προσπαθούσαμε να δούμε έστω μέσα από τα μάτια του άλλου, προσπαθούσαμε να νιώσουμε πώς ένιωσε, πώς έζησε, τι του συνέβη, να πιάναμε πολύ γερά τα χέρια κι αντί να μεγάλωνε το μίσος, να μεγάλωνε ο κύκλος;
Ελπίζω η Φακή να καταφέρει να μου εξηγήσει τι συμβαίνει.
Τα μπλουζ. Τα μπλουζ του πρίγκιπα. Τα καλαμαράκια. Το 2020! Νέα χρονιά. Νέες περιπέτειες. Οι αριθμοί αν τους σκεφτείς λίγο παραπάνω είναι τρομακτικοί. Αρκεί να παρατηρήσεις το χαριτωμένο δίδυμο εικοσάρι κι ως εκεί. Μετά φρικάρω. Σκέφτομαι τον θάνατο. Οπότε, όχι αριθμοί. Μόνο περιπέτειες.
Καλαμαράκια λοιπόν, εκεί είχα μείνει. Περίμενα τα καλαμαράκια και σκέφτηκα πως είναι το τέλειο σκηνικό φόνου το αναψυκτήριο. Η Ρίτσα, η αρχόντισσα Ρίτσα, είναι έτοιμη να δηλητηριάσει όλα τα καλαμαράκια. Ο δρόμος μυρίζει ψαρίλα τηγανιτή. Μεθυστική μυρωδιά που πότισε τα μαύρα ρούχα της Ρίτσας, πότισε και τη ζωή της. Σήμερα Πέμπτη σερβίρει καλαμαράκια, μαρίδα, μπακαλιαράκια, τσιπούρα. Κάθε Πέμπτη. Αλλά αυτή την Πέμπτη η Ρίτσα αποφάσισε να τους δολοφονήσει όλους, enough. Παππόυδια αρσενικά σε όλα τα τραπέζια είχαν από μία μερίδα χόρτα στη μέση κι από μία μερίδα καλαμαράκια μπροστά τους. Το λευκό απαίσιο νοσοκομειακό φως σβήνει. Το μαγαζί αποκτά έναν υποβλητικό κόκκινο φωτισμό. Σποτάκι πάνω στην Ριτσάρα, δεν έχει βγάλει ακόμα το γυαλί του μάστορα από το πρόσωπό της, την προστατεύει από το λάδι που μπορεί καυτό να πεταχτεί από το τηγάνι. Ωστόσο, έχει βρεθεί μαγικά στον λαιμό της ένα μαργαριταρένιο ολόλευκο, κομψό κολιέ και κάποιος αόρατος την ραίνει με λευκά τριαντάφυλλα. Να σημειωθεί ότι από τα τριαντάφυλλα δεν έχουν αφαιρεθεί θα βαθυπράσινα κοτσάνια, τα οποία μάλιστα έχουν υπέροχα μεγάλα φύλλα.
Σερβίρει από μία μερίδα καλαμαράκια σε κάθε κύριο κι έπειτα, βγάζει το γυαλί, το πετάει στο πάτωμα, αφήνει κάτω το αχτένιστο μαλλί κι ο φωτισμός αλλάζει. Ντίσκο φώτα παντού, τα παππούδια ένα ένα πέφτουν στο πάτωμα κι η Ριτσάρα χορεύει ανέμελη ανάμεσα στα πτώματα. Θα την βάλουμε να χορεύει το it's a sin από pet shop boys. Ναι, ω ναι, ταιριάζει υπέροχα. Το γνωρίζω βέβαια ότι η σκηνή σου θυμίζει αρκετά τη σκηνή με τον Μπρόνσον στο ψυχιατρείο, αλλά κι εμένα η Ριτσάρα μου θυμίζει τόσο πολύ τους ψυχοπαθείς έτσι όπως χορεύει, που είναι αδύνατον να μην είναι το μουσικό χαλί της σκηνής το «ιτσεσίν»
«Συγγνώμη, να κάτσω παρέα;» διέκοψε τις σκέψεις μου ένας παππούς. Λίγες ώρες νωρίτερα, αποχαιρέτισα τον κύριο Στέφανο. Φεύγει εώς τις 20 του Μάρτη στην πατρίδα του την Βουλγαρία. Θα σου μιλήσω για το κύριο Στέφανο άλλη φορά εκτενώς. Εν τάχει θα σου πω ότι έχει χάσει τα δόντια του και τον έχει προικίσει αυτό με ένα ψεύδισμα. Δεν χορταίνω να τον ακούω να μου μιλάει. Είναι που είναι ολόγλυκος γιατί είναι διαρκώς χαμογελαστός και ευγενικός, λέει κι ωραίες ιστορίες, χάνει και μερικά γράμματα και κάνει τη ζωή μου μαγική. Έφυγε λοιπόν μα να, καθώς περιμένω τα καλαμαράκια, εμφανίζεται κάποιος που του μοιάζει. Με τα πολλά τον νέο χαρακτήρα τον λένε Ερρίκο. Μικρός ο κόσμος, θαλασσίτσα, αφού βρήκαμε ένα σωρό κοινούς γνωστούς και φάγαμε παρέα δίχως κάποιος να έχει πάθει (προς το παρόν τουλάχιστον) δηλητηρίαση, μου έταξε ότι θα μου μάθει κι άλλα μυστικά μέρη σαν το αναψυκτήριο και δώσαμε ένα αόριστο ραντεβού ξανά εκεί. Καλλιτέχνης ο Ερρίκος, επέμενε πως είμαι κι εγώ καλλιτέχνης κι ας μην του είπα τίποτα για 'μενα από αυτά που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Στο τέλος κάναμε ένα σούπερ «κόλλα το» κι έφυγε. Έφυγα κι εγώ και βρήκα μία τρύπα κάπου αλλού να κάτσω να πιω ένα ζεστό και να σου γράψω. Δε βρήκα το χρόνο νωρίτερα φέτος. Ήταν ίσως από τα πιο όμορφα, γεμάτα Χριστούγεννα. Έγραψα και γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Σκέφτηκα να το ξαναπάρω από την αρχή μαζί του. Αφού παραμύθια θέλω, δεν μπορώ να τα σνομπάρω και να τα θέλω ταυτόχρονα. Πρέπει να επενδύσω σε αυτά.
Δε θα το πιστέψεις, αλλά ό,τι ζήτησα ήρθε. Το έγραψα το γράμμα στα ισπανικά βέβαια. Κακά ισπανικά, αλλά ισπανικά κι αναρωτιέμαι μην έφταιγε ότι έγραφα στα ελληνικά τα προηγούμενα χρόνια. Ήρθαν στην πόλη τα αδέρφια μου. Έμειναν σε εμένα. Του είχα γράψει ξέρεις, του Αη Βασίλη, να γεμίσει η ζωή μου από ανθρώπους που να είναι παιδιά. Όποια «τρελίτσα» μου έρχεται στο μυαλό να την κάνουμε παρέα. Ταινίες, συναυλίες, νυχτερινές εξορμήσεις, επιτραπέζια, κυνήγι θησαυρού, κυνήγι φαντασμάτων, σοκολάτες, δημιουργία, αποτυχημένα πρότζεκτς. Τα κάναμε! Ήταν ενθουσιασμένοι κι έτοιμοι ό,τι κι αν τους έλεγα! Χόρευαν εξαιρετικά στον ρυθμό μου. Πέφταμε μόνο κάποιες λίγες ώρες για ύπνο ώστε να μπορέσουμε να χωρέσουμε όσα περισσότερα μέσα στο εικοσιτετράωρο. Φέτος είχα την πιο οικογένεια από ποτέ! Ζήτησα επίσης εμπειρίες και ταξίδια κι έλαβα έεπιπλέον ένα εισιτήριο για την άλλη άκρη του κόσμου, αλλά από την άλλη πλευρά αυτή τη φορά! Το κερασάκι ξέρεις ποιο είναι; Ότι θα συναντήσουμε και την Ιώ εκτός απροόπτου στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Την Ιώ, πολύ την συμπαθώ. Είναι σα να την ζήτησα στο γράμμα κι εκείνη, αλλά είχε φτάσει πολύ νωρίτερα. Μακάρι τώρα αυτά να καταφέρω να τα κρατήσω. Θα βάλω τα δυνατά μου. Κουράστηκα να μην υπάρχει ζεστασιά και ηρεμία. Τώρα, αφού πλέον στα είπα όλα, θα το απολαύσω. Θα συνεχίσω ν' ακούω στα καφέ στο κέντρο τζαζ και μπλουζ με ζεστά ροφήματα και θα αφήσω να με βασανίζει μόνο το αν η προσέγγιση κάποιου διαστημόπλοιου στον πλανήτη Κρόνο για να πατήσει, ονομάζεται προσκρονίαση.
Θα αφήσω μόνο μέσα στη φαντασία μου την Ριτσάρα να βάζει φωτιά με τις χορευτικές και τις μαγειρικές της ικανότητες. Καλή χρονιά Τάκη, καλή χρονιά αγαπημένοι μου.
Λατρεύω το να δείχνω απασχολημένη! Όχι πως κι απασχολημένη να μην είμαι με νοιάζει, αλλά όταν δείχνω απασχολημένη και απλά κάνω τα δικά μου, είναι πιο τέλειο. Λοιπόν σήμερα, έχω λίγο χρόνο για το σύμπαν μου.
Τις τελευταίες μέρες με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Δε θέλω να διακόψω και να πάω στο κρεβ(β)άτι και ξυπνάω έτσι με ένα πόνο στην πλατούλα από τον κακής κατασκευής καναπέ. Ξυπνάω συνήθως νωρίς το πρωί, πηγαίνω στο κρεβάτι και χάνομαι στις αναζητήσεις στο διαδίκτυο για να ξανακοιμηθώ. Αν αυτό συμβεί, συνήθως συμβαίνει μετά από πολλή ώρα. Σήμερα ήρθε ένας ηλεκτρολόγος για να μου βγάλει ένα πιστοποιητικό για τη δεη (Κακιά δεη. Θέλει χαρτούρα για να μοιράσει λεφτά στη φάση της). Τέλος πάντων, ήρθε και αποφάσισα να μην τον περιμένω να φύγει για να ξαναβουτήξω στην υπνοπαγίδα μου, αλλά να πάω στο πρωινό μπαρ, επιτέλους, να κάτσω και να κάνω ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα. Το πρωινό μπαρ έχει έναν καπουτσίνο που μου αρέσει πολύ. Επειδή περνάω φάση καπουτσίνο, δοκιμάζω όπου μπορώ. Περνάω επίσης και την φάση: διαδικτυακές τράπεζες, λογαριασμοί στο εξωτερικό, εξαγωγές και μελέτη για πρόπερτιαγορές σε ξένες χώρες. Η τελευταία φάση ελπίζω να μου περάσει σύντομα γιατί με βλέπω φυλακή. Καλά όχι, ούτε καν, αλλά αυτό συμβαίνει με τις φάσεις. Τις ζω έντονα. Πολύ πιο έντονα από όσο ίσως θα έπρεπε.
Εμένα ξεκάθαρα μου αρέσει η βροχή και πολύ χάρηκα όταν είδα ότι αρέσει και σε εσένα. Όχι ότι με χαλάει ο ήλιος, τον ρουφάω κι αυτόν, αλλά η βροχή... Όπως ίσως θα έχεις διαβάσει στις 1.000.000 προηγούμενες δημοσιεύσεις, η βροχή είμαι εγώ.
Χθες, έβαλα να ακούσω το νέο άλπουμ του Νικ του Σπηλιά και η αλήθεια είναι πως μου αρέσουν οι ουρανοί του πρότζεκτ, αλλά σκεφτόμουν ότι «αχ, σαν τον παλιό τον Σπηλιά δεν είναι». Βέβαια άδικο που το γράφω γιατί δεν παίζει να άκουσα πάνω από τρία-τέσσερα τραγούδια, οπότε θα επιστρέψω αργότερα σε αυτό.
Τις πιο προάλλες, τις προαλλορότερες, διέπραξα φόνους στο μπάνιο μου. Κάποτε είχε μπει ένα μυγάκι και εννοείται «τι γλυκούλι, πέτα χαρούμενο και ζήσε» και το μυγάκι το ένα, έγινε δύο και τα μυγάκια έκαναν οικογένεια και η οικογένεια οικογένειες και αποφάσισαν να φωνάξουν και όλη τη φυλή τους. Την οποία φυλή να σημειώσω πως για αρκετό καιρό δεν πείραζα! Αφού έμεναν μόνο μέσα στο μπάνιο και δεν μετανάστευαν στο υπόλοιπο σπίτι, τα άφηνα κι εγώ! Μέσα στη ντουζιέρα μόνο όταν έμπαινα υπήρχε μία αναταραχή, αλλά κουλ, παίζαμε λίγο με το νερό, μετά μπορεί λίγο να εκνευριζόμουν, αλλά μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο, τα είχα ξεχάσει. Μία μέρα, τα σκότωσα. ΌΛΑ. Έτσι απλά. Έριξα πετρέλαιο και χλωρίνες στα σιφόνια, ψέκασα και μετά άρχισα να τα σκοτώνω ΟΛΑ! Αποστείρωσα και καθάρισα έπειτα σαν σωστός ψυχοπαθής τα πάντα και τέλος... Όχι ακριβώς τέλος γιατί ακόμα ανά εβδομάδα όλο και κάποιο βρίσκω, αλλά απλά τα πατάω. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενοχή, χωρίς, χωρίς. Πατάω με χαρτί, περνάω με ντετόλ. Όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Ξανά και ξανά αυτό επιβεβαιώνεται.
Αγόρασα μερικά κοντάρια σκούποσφουγγαρίστρας, για να πηγαίνουν με τα χρώματα του σπιτιού! Μωβ και μαύρο. Το ένα το κοντάρι δεν κάνει στη σκούπα. Άθλιο συναίσθημα, να επενδύεις σε πράγματα που εν τέλει ανακαλύπτεις ότι δε χωράνε στη ζωή σου γιατί τα μέτρησες λάθος ή δεν σκέφτηκες να τα μετρήσεις καν προτού... Όπως το μπουκάλι για το ελαιόλαδο. Ή το σκεύος για να φτιάχνεις ποπ κορν στον φούρνο μικροκυμάτων. Κακίες διαστάσεις. Εκτός από την πέμπτη διάσταση. Μόλις αποφάσισα ότι η πέμπτη διάσταση είναι η διάστασή μου. Στην πέμπτη διάσταση έχει ήλιο μόνο όποτε το αποφασίσω εγώ ή άντε και καμία φορά που θέλει να μου κάνει έκπληξη. Υπό κανονικές συνθήκες, πάντα βρέχει!
Ταν τα τα τα ταν! Και τώρα το κυρίως πιάτο! ΤΟ ΡΙΓΙΟΥΝΙΟΝ. Χελ γέα! Η αλήθεια είναι ότι το λέγαμε! Τουλάχιστον όσους έβρισκα εγώ στον δρόμο, κλείναμε τη συνάντηση με κάποια κλισέ μαλακία τύπου «άντε να κανονίσουμε». Με χαρά μία μέρα είδα λοιπόν ότι ο Βασιλάκης έστειλε σε μία ομαδική συζήτηση που είχε κάποιους συμμαθητές κι ο καθένας έπειτα προσέθεσε κι άλλον κόσμο και μαζεύτηκε σχεδόν όλο το γυμνάσιο και το λύκειο. Ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη, μέχρι που συνάντησα το Μαρουλάκη και μου είπε πως έχει βάλει σε σίγαση τη συζήτηση να μην λαμβάνει ειδοποιήσεις και δε θα έρθει. Γκούγκλαρα έπειτα «ριγιούνιον» και μου πετάχτηκε ένα άρθρο που τα έκραζε τόσο πολύ. Είχα αρχίσει έτσι να χτίζω μέσα μου ένα αρνητικό συναίσθημα. Σκέφτηκα ότι θα άρχιζε ο καθένας να κοκορεύεται για την επαγγελματική και προσωπική του ανέλιξη, ότι θα κάνουν εκατό ώρες να αποφασίσουν που θα πάνε, ότι, ότι, ότι. Πήγα αργότερα για να γλιτώσω τις εισαγωγές, τις αποφάσεις και τα ορεκτικά. Πήγα μάλλον αρκετά αργά γιατί έχασα και τα επιδόρπια. Αλλά κουλ. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα είναι αν κάνουν σεξ. Γέλασαν, ζεστάθηκα κι έκατσα κάτω. Ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Φίλιππο. Ένιωθα ότι έχω την καλύτερη θέση. Πιο αργά από εμένα ήρθε κι ο Σταύρος. Προσπερνάω την Α φάση της συγκέντρωσης γρήγορα, θα σταθώ μόνο στο ότι η Παναγιώτα ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί! Σεβασμός γι' αυτή τη γυναίκα. Σεβασμό και για την αδερφή Τριανταφυλλιά που τη θαύμαζα παιδιόθεν! Η Τριανταφυλλιά στα μάτια μου ήταν λες και πάντα είχε μπουμπούκια και φυλλαράκια βαθυπράσσινα ολόγυρα της! Η αδελφές κάποτε μου δάνεισαν ένα σιντί Σακίρα, πειρατικό που πολύ το απόλαυσα και πολύ το είχα χορέψει στο σαλόνι το τορτούρα ουρλιάζοντας κάτι σαν ισπανικά. Η Ιωάννα έκανε φάση το τρίτο μεταπτυχιακό και το μεταδιδακτορικό και το πρώτο μεσοδιαστημικό σούπερ επιστημονικό ουάου πτυχιακό. Μου αρέσουν πολύ αυτοί που παθιάζονται με κάτι και δη οι παθιασμένοι κυνηγοί της γνώσης. Οι εξερευνητές! Ο Βασιλάκης δε σταματάει να ψηλώνει και πάντα θα είμαι τόσο χαρούμενη για εκείνον, το δείχνω δεν το δείχνω. Η Νεφέλη πάλι όλο κι ομορφαίνει και χρωματίζει τόσο τέλεια τον κόσμο! Έχω μέσα στα κουτιά με τους θησαυρούς τα σκίτσα που μου έκανε τότε και δε θα φύγουν ποτέ από τους θησαυρούς μου. Το ίδιο και τα μουσικά ερεθίσματα που μου έδωκε ο Όλντι και μου έβαλαν τα θεμέλια τότε να σκεφτώ. Ήμουν χαρούμενη που ήταν τότε και τώρα και τότε εκεί! Ο Κώστας έχει ασχοληθεί με την εκπροσώπηση των πολλών. Με την πολωτική. Κακό λογοπαίγνιο, κρύο το ξέρω, πολύ μου αρέσουν όμως, θα τα υποστείς! Ελπίζω να καταφέρει να αλλάξει τα κακώς κείμενα του κόσμο. Δεξιά ο Φίλιππος. Ένιωθα ήρεμα πολύ με τον Φίλιππο δίπλα, ίσως επειδή ήταν αυτός που ήμασταν συμμαθητές τον περισσότερο καιρό; Συναντηθήκαμε στην πέμπτη κι έπειτα βρήκαμε και τους υπόλοιπους στο γυμνάσιο. Τον Φίλιππο τον είχα δει πολύ πρόσφατα σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας και πλησιάζοντας τον, σκέφτηκα να μην το ρωτήσω τα τετριμμένα! Ο Φίλιππος «χόρεψε» στον ρυθμό μου! Ο Φίλιππος θάλασσα! Ξέρω ίσως καλύτερα ποια μπίρα του αρέσει, από τον μισθό του και αυτό είναι υπέροχο. Δεν είχαν έρθει οι περισσότεροι. Βασικά ήμασταν οκτώ. Πέρασαν φευγαλέα για ένα γεια και άλλοι δύο που έτυχε να είναι δίπλα και με τον Σταύρο γίναμε 9 και μετά άρχισαν να φεύγουν και μείναμε, εγώ, ο Βασιλάκης, η Νεφέλη τατουάζ, ο Κωνσταντίνος δήμαρχος, ο Φίλιππος θάλασσα και ο Σταύρος μουσική. Τον Σταύρο πιο πάνω δεν τον σύστησα, αλλά αυτή η τυπάρα είναι μία δημοσίευση ολόκληρη, ξεχωριστή, μόνος του.
Είπαμε λοιπόν, να πάμε κάπου κοντά για ένα ακόμα «τελευταίο» ποτό και καθώς κατηφορίζαμε, τους είπα να πάμε στις κούκλες! Ενθουσιάστηκαν όλοι! Όλοι, τόσα χρόνια ήμασταν δίπλα, όλοι θέλαμε πάντα να πάμε, όλοι δεν βρίσκαμε κανέναν κι όλοι όλο και κάτι συνέβαινε και δεν πηγαίναμε. Μπήκαμε μέσα και μετά ξέρεις! Μαγεία. Από αυτή τη μαγεία που όταν τσαϊ! Όταν βρέχει, όταν ταξίδι, όταν γράφω, όταν γεύση, όταν περπατάω, όταν ερωτεύομαι ένα νέο μουσικό κομμάτι, όταν περνάω κάποια φάση, όταν χαζεύω πλυντήρια, θάλασσες, ορχήστρες, όταν το μπλογκ μου, τα σημειωματάρια, κάποια νέα αποτυχημένη ιδέα, ή κάποιο σενάριο που καταλαβαίνω μόνο εγώ τι θέλω να πω ή ίσως κι εσύ ή ούτε καν εγώ! Χάθηκα, έφτασα στην μπάρα, αγκάλιασα μία μπίρα και με ρούφηξε η στιγμή. Δεν σκεφτόμουν άλλα, ρουφούσα το «τώρα». Τους τοίχους, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τους τέλειους συμμαθητές μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν βάσει σαβουάρ βίβρ έπρεπε να μην χορεύω πολύ και να είμαι πιο ήσυχη, πιο ακίνητη γιατί ήμουν κοινό σε μία παράσταση ή αν μπορούσα να ουρλιάζω και να τρέχω γύρω γύρω φωνάζοντας εκστασιασμένη «ΑΧ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ». Κάτι τέτοιες στιγμές με γεμίζουν τόσο πολύ που είμαι τόσο χαρούμενη για τα όσα έχω ζήσει. Για το κορίτσι που είμαι, το κορίτσι που μεγαλώνω και το κορίτσι που θα μεγαλώσει πλάι μου.
Ο Κώστας έφυγε. Μείναμε εγώ, ο Βασιλάκης, ο Φίλιππος, η Νεφέλη και ο Σταύρος! Σκεφτόμουν πώς αφού φύγω, θα θέλω να επιστρέψω πάλι εκεί το συντομότερο και να κλείσω μπουκάλι και τραπέζι! Όχι απλά ένα μπουκάλι, πρώτο τραπέζι πίστα. Ξέρεις τι σκεφτόμουν όμως πιο έντονα από όλα; Ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κούκλα! Ναι! Αυτό θέλω. Μετά, είσαι έτοιμος Τάκη; Μας έβαλαν σε τραπέζι! Πόσο επιτυχία πια αυτό το ριγιούνιον ρε; Το σόου τελείωσε και ο Σταύρος μου λέει «έλα, αφού σε βλέπω» και με τραβάει (καλά όχι τραβάει ακριβώς, πετάχτηκα σαν ελατήριο) να χορέψουμε! Και χόρευαν κι όλοι οι άλλοι και μας λέει ο κουκλοσερβιτόρος ότι μπορούμε να ανέβουμε στην πίστα! Και να, έγινα κούκλα! Πόση μαγεία; Ότι σκεφτόμουν συνέβαινε κι ας μην σκεφτόμουν τίποτα! Η πίστα, τα ντισκοφώτα και πέντε παλιοί συμμαθητές να χορεύουν σα ντισκοκύματα εντελώς ασυγχρόνιστων κόσμων! Μάζεψα από κάτω μία τεράστια παγιέτα που έφυγε από κάποια άλλη κούκλα, για το κουτί με τους θησαυρούς! Βρήκα κι άλλη μία και την έδωσα στον Φιλιππάκο βραβείο για τις εξαιρετικές χορευτικές του κινήσεις! Βρήκα κι ένα χρυσό νόμισμα για τον κουμπαρά: «Ταξίδι της γης». Αυτά τα νομίσματα δεν σταματάνε να με κυνηγάνε. Να δεις πώς θέλουν να γυρίσω τον κόσμο πιο πολύ από εμένα! Ύστερα φύγαμε. Στην πόρτα ήταν η Εύα και μοίραζε χαρτιά για την παράστασή της, που τη μουσική έγραψε η Πλάτωνος! Πάλι ουάου. Της ζήτησα να βγάλουμε μία φωτογραφία όλοι μαζί. Της ψιθύρισα πως δέσποζε πάνω από το κρεβάτι μου μία ολόκληρη εφηβεία και εκείνη μου είπε «άντε μωρή, αντί να έχεις κανένα τεκνό αφίσα» κι ένιωσα ότι συγκινήθηκε.
Προτού αποχαιρετιστούμε καθίσαμε απέναντι από το κλειστό σχολείο μας. Πολύ αλήτες, αφήσαμε το στίγμα μας στο τοίχο δίπλα από την είσοδο. Με μαρκαδόρο για ασπροπίνακα, αμε! Τόσο σκληροί. Είπαμε «γεια» και είπαμε πως θα πάμε την άλλη Τετάρτη στην παράσταση της Κουμαριανού!
ΚΑΙ ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΤΑΚΗ, ΗΡΕΜΑ. Έτσι είναι τα βαρετά ριγιούνιον; Γιατί εγώ λέω ότι είναι τέλεια! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι τα έκαναν τέλεια! Κι αυτοί κι όσοι δεν ήρθαν! Γιατί αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι μόνοι που ήταν σταθερά εκεί! Κι ας μην ήταν. Ήταν όλοι το πιο σίγουρο σπίτι που είχα ποτέ και η πιο οικογένεια! Κι ας μην το έμαθαν ποτέ γιατί ήταν μυστικά, στο μυαλό μου! Όσο διαφορετικοί κι αν ήταν κι αν είναι, εγώ τους αγαπάω πολύ και τους ευχαριστώ που ήταν συμπρωταγωνιστές μου!
Ο Σνουπ Ντογκ, μοιάζει λίγο σε έναν γείτονα μου. Ο γείτονας μου ίσως σύντομα πεθάνει. Δε θα το ήθελα καθόλου αυτό. Είναι βέβαια δική του επιλογή. Μάλλον. Βέβαια όλοι θα πεθάνουμε, αργά ή γρήγορα. Κάποτε κάποιος μου έδωσε ένα βιβλίο του Επίκουρου γι'αυτό. Όχι βασικά του ίδιου, αλλά του κήπου του. Δηλαδή το βιβλίο πραγματεύεται λιγουλάκι θάνατο και λέγεται «Στον κήπο του Επίκουρου, αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου». Το βιβλίο το έχει γράψει ο Γιάλομ. Γιόλο. Μου το έδωσε ένας κύριος σε φάση που η φάση «θάνατος» έφερνε αρκετές βόλτες στο παιδεμένο μου κεφάλι. Θα με ανακούφιζε είπε. Έκτοτε άρχισα να ξεφορτώνομαι λίγη σκέψη. Δεν ξέρω αν την ξεφορτώθηκα προκειμένου να μην διαβάσω το ανάγνωσμα η τεμπέλα, ή αν η ιδέα ότι υπάρχει κάποια πανάκεια-σωσίβιο, είναι αυτό που χρειαζόμαστε εν τέλει εμείς οι άνθρωποι. Αχ αυτή η ιδέα. Όλα γυρνάνε γύρω από ιδέες. Έχω κι ένα μπλοκάκι, που γράφεις τις ιδέες που σου έρχονται την αργά τη νύχτα! Έχω κι ένα άλλο μπλοκάκι που αποφάσισα για δεύτερη φορά στη ζωή μου να γράφω τα όνειρα που βλέπω. Σαν ένας άλλος Κέρουακ κι εγώ, σαν ένας Καστανννννιέδα. Η προηγούμενη πρόταση θα μπορούσε να είναι τραγούδι για την μπάντα μου. Η μπάντα η καινούργια που όλο λέω να ξεκινήσουμε να γράφουμε τη μουσικούλα και να πάμε σε κανά στούντιο να το νιώσουμε στο πετσί μας κι όλο κάτι μου τυχαίνει. Να, σαν την ραπτομηχανή που έτυχε προχθές, που έθεσα σε λειτουργία και άρχισα να ράβω νέες ιστορίες, μοναδικές και καθόλου φορεμένες. Θα μου πεις δεν έτυχε, σε περίμενε καιρό. Σαν τα γράμματα που έχω αγοράσει από τότε στο παζάρι κι ακόμα να τα διαβάσω όλα για να μην μου τελειώσουν, σαν ένα βιβλίο του Γιάλομ, σαν ένα μπλοκάκι για όνειρα που πάντα αφήνω για αργότερα να τα γράψω κι όλο τα ξεχνάω, σαν τις ιδέες που είναι πολλές και τέλειες αλλά τί περιμένω για να τις περάσω από τον κόσμο των ιδεών σε αυτόν τον κόσμο; Σαν το ύφασμα που θέλω να πάω να αγοράσω, ένα ύφασμα που θέλω να ερωτευτώ και να με εμπνεύσει. Τελικά μήπως εκτός από ιδέες, χρειαζόμαστε και ομοϊδεάτες να μας φυσάνε αεράκι για το πανάκι μας; Απόψε δε φυσάει καθόλου. Εκτός από τον ανεμυστήριο δηλαδή που με λούζει με αγάπη. Είμαι περισσότερο κορίτσι ανεμιστήρα θα έλεγα, παρά κορίτσι αρκουδίσιον. Ωραίες νύχτες αυτές οι καλοκαιρινές, αρκεί να μην ιδρώνεις. Αλήθεια, έχει ιδρώσει ποτέ το αυτί σου; Θυμάμαι μία φορά εκεί που καθόμουν, ένιωσα μία σταγόνα να γεννιέται μέσα στο αυτί μου! Είμαι πολύ σίγουρη ότι εκεί ήταν η αφετηρία της. Το αυτί. Πόσο χαρούμενη ήμουν εκείνη την μέρα που ίδρωσε επιτέλους το αυτί μου.
Υ.Γ. Σε παρακαλώ (ξανά), αν και το απεύχομαι, σε περίπτωση που κάτι κακό συμβεί, αναζήτησε τα μπλοκάκια μου όλα. Όλα, όλα. Αυτά για τα όνειρα, τις ιδέες, τα ταξίδια, τη ζωή, τους έρωτες, τις αναμνήσεις και φρόντισε να φτάσουν στα χέρια της Φακής. Τα σημειωματάρια, τα κουτιά των θησαυρών, ο παππούς στο κάδρο, το σκούτερ και το μπλογκ. Κατάλαβες;
Υ.Υ.Γ. Είμαι σούπερ φλώρα, την βρίσκω με περιέ λάιμ και θεωρώ το πιο γαμάτο καλοκαιρινό κοκτέιλ το νερό με έξτρα πάγο. Καλά ίσως και το πολύ πολύ ελαφρύ μοχίτο με έξτρα ζάχαρη. Άσχετο.
Υ.Υ.Υ.Γ. Πόσο θα ήθελα να μάθω καινούργια τραγούδια. Παλιά δηλαδή ή και νέα, που δεν έχουν φτάσει ακόμα στα αυτιά μου. Διψάω για μουσικά ερεθίσματα και έχει καύσωνα. Σε παρακαλώ...
Κυρίαρχη σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό μου μία κάποια προηγούμενη νύχτα: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω λευκό χρώμα σε black light. Την πήρα αυτή την απόφαση ώριμα. Ήταν επιθυμία που είχε εμφανιστεί παλιότερα, είχε ξεχαστεί και τώρα ξύπνησε ξανά!
Από το παζάρι αγόρασα μερικούς μούφα πάουερ ρεϊντζερς. Μία κατερίνα. Την βίβλο του άθεου και ένα άκρως σκληρό τσαντάκι που καταλήγει σε σιδερογροθιά.
Θέλω τόσα πολλά να κάνω. Φεύγει κι επίσημα σε λίγες μέρες από πάνω μου η κυρίαρχη βασανιστική σκέψη (που μεταξύ μας, δε με εμπόδισε και ποτέ). Τώρα μένω εγώ μόνη με το μικρό, το μεγάλο και το κρυφό εγώ μου. Θα πάρω ξανά μία λίστα ώστε να επαναπροσδιορίσω που θέλω να πάω.
Αυτή την εβδομάδα έχω πνιγεί σε ανθρακούχο νερό με λαϊμ και κάθε φορά που βρίσκομαι στο άσυλο, θυμάμαι, ξεχνάω, θυμάμαι να ξεχνάω και ξεχνάω να θυμάμαι. Η προηγούμενη πρόταση μου έφερε στο μυαλό ξανά την μπάντα μου. Όχι την παλιά, αλλά την καινούργια που θέλω να φτιάξω. Θέλω να είναι ελεύθερη. Θέλω να αλλάζω όργανα χωρίς λογική. Θέλω να μην έχει ταμπέλα, κι αυτή η απουσία να είναι η ταυτότητα, μία ταυτότητα που χάθηκε κι αυτή.
Το πρωί σκεφτόμουν τρόπους να μάθω στην Φακή να πηγαίνει τουαλέτα. Ήδη μέσα από τα πρώτα λεγόμενα της, δίνει την εντύπωση ότι έχει αυτογνωσία. Κατάλαβε ότι το σημαντικότερο στον κόσμο χωρίς καμία μάσκα, είναι αυτή το «εγώ»! Ήρθε η σειρά να αρχίσει να μαθαίνει πως εξίσου σημαντικό είναι και το «εμείς». Σκέφτηκα λοιπόν πώς το πρώτο σημαντικό για εκείνη «εμείς» πρέπει να είναι η λεκάνη. Για να είναι καλά η λεκάνη, πρέπει να φροντίζει να την κρατάει καθαρή και χορτάτη. Για να τα καταφέρει όμως αυτά, πρέπει πρώτα η ίδια να είναι καθαρή, χορτάτη και καλά ενυδατωμένη.
Είμαι άκαρδη και η προσοχή μου διασπάται φοβερά εύκολα.
Φαντάσου έναν άνθρωπο που φεύγει από τη ζωή και δεν πρόλαβε να αγαπήσει βαθιά ή ν'αγαπηθεί. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερη κατάρα. Να μην σε αγαπήσει ποτέ κανείς ή να μην μπορέσει να κατακλύσει την καρδία σου αγάπη η θέα ή η σκέψη κάποιου άλλου ανθρώπου. Σκέψου πόσο άσχημο είναι επίσης το να σε αγαπήσει κάποιος και ποτέ σου να μην μπορέσεις να το νιώσεις ή να αγαπήσεις κάποιον και ποτέ του να μην μπορέσει να το νιώσει. Ή ο ετεροχρονισμός, τί κατάρα κι αυτή! Ένας διάλογος αμοιβαίων συναισθημάτων μεταξύ δύο ανθρώπων, τόσο πολύ μπερδεμένος στον χωροχρόνο που μετατράπηκε σε έργο σουρεάλ. Φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε και αγάπησε απύθμενα. Φαντάσου έναν άνθρωπο όπου αγαπήθηκε από τον ίδιο άνθρωπο που αγάπησε. Έναν άνθρωπο όπου αγαπήθηκε από τον ίδιο άνθρωπο που αγάπησε την ίδια στιγμή.
Φαντάσου πάλι έναν άνθρωπο που δεν διάβασε ποτέ του για αγάπη ή για έρωτα. Που κανέναν δεν απάντησε σε αυτό του ταξίδι να προσποιείται πώς ξέρει με σιγουριά τι είναι το καθετί. Φαντάσου, πως αυτές οι δύο έννοιες, δεν υπάρχουν καν σε αυτό το σύμπαν. Ο κάθε άνθρωπος ονοματίζει τα διαφορετικά του συναισθήματα για τους διαφορετικούς συνταξιδιώτες του διαφορετικά κάθε φορά. Όχι με ένα κλεμμένο «αγάπη» κι «έρωτα».
Πάρε μία βαθιά ανάσα τώρα και σκέψου εσένα κι εμένα σε παρακαλώ. Ομοίως θα σε φέρω στον νου μου κι εγώ. Σε ακούω...
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι το πιπέρι υπήρχε πριν από εσένα και συνεχίσει να υπάρχει όταν πια δεν θα υπάρχεις εσύ; Έχει άραγε κάποιος νικήσει το πιπέρι; Μαζί με αυτές τις σκέψεις για το πιπέρι, χορεύουν και οι σκέψεις σχετικά με το σε πόσες φωτογραφίες είμαστε μέσα, σε όλο τον κόσμο χωρίς ποτέ να το μάθουμε; Πόσα κλικ άλλων, μας έχουν αιχμαλωτίσει;
Η ώρα είναι 02:44 και θα ήθελα πολύ να πιω μία μπίρα, ή λίγο δροσερό νερό κάπου έξω, να κάνω μία ανέμελη βόλτα στο κέντρο. Την μεγάλη! Εναλλακτικά θα ήθελα να είχα ένα αμάξι και κάποιος να φροντίζει να βάζει όμορφη μουσική που δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά, μέχρι να ακούσω ένα τραγούδι που θα το ερωτευτώ και θα θέλω να παίζει συνέχεια.
Μία από αυτές τις μέρες ένας δεινόσαυρος θα μπει μέσα στην «πραγματικότητα». Η Lady D πιστεύω θα καταλάβαινε.
Το είδα λοιπόν! Ένιωσα μία ταύτιση μπορώ να πω, ως προς τη θέση που κάθομαι και χαζεύω τη ζωή. Μία ταύτιση στον χαλαρό ρυθμό που αφήνω το αεράκι να γαργαλάει τη μούρη μου. Ένιωσα ότι κατά τη γέννησή μου, το soundtrack θα πρέπει να ήταν το just dropped in.
Κι αυτά ήταν όλα όσα κατάφερα να νιώσω.
Διανύω μία περίοδο (πάλι) που σκέφτομαι ότι δε θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω τίποτα. Σκέφτομαι εμένα με ένα σκύλο και δεν τον αγαπώ. Σκέφτομαι εμένα με ένα μικρότερο εμένα και δεν το αγαπώ. Σκέφτομαι αγάπη και σκέφτομαι συνάμα πως πολύ κακό για το τίποτα. Σκέφτομαι πως δεν είμαι καλά, ξαπλώνω κι ύστερα δεν αγαπώ πια ούτε εμένα. Μετά σκέφτομαι αλλιώς. Σκέφτομαι πως το μάτσα έχει γεύση γρασιδιού κι ύστερα σκέφτομαι πως είναι ελιξίριο και πως πρέπει να μάθω να το συμπαθώ. Σκέφτομαι τι πήγε λάθος όταν μετά από χρόνια έβαλα ξανά τους ιππότες της ελεεινής τραπέζης και κοιμήθηκα κάπου στη μέση. Όταν ξύπνησα στην κορυφή είχε πάει πια η ζωή του Μπραϊαν που ήταν πάντα δεύτερη. Σκέφτομαι τι πήγε λάθος όταν μετά από χρόνια ήπια ξανά πέρλες και οι πέρλες άνοιξαν και μου άφησαν πικρή γεύση. Έκανα άραγε κάποιο λάθος και επένδυσα σε κακής ποιότητας πέρλες ή όλα αλλάζουν κι αλλάζουν ξανά;
Μετά μου περνάει κάπως, κάθε όποτε νιώθω άνθρωπος δημιουργικός, αλλά τώρα έχει μπουκώσει κι αυτό. Είναι θα μπορούσα να πω, σαν καθημερινοί μικροί θάνατοι όταν δεν έχεις τροφή που όχι μόνο να σε κρατάει ζωντανό, αλλά και να μην είσαι δυσανεκτικός σε αυτή. Γνωρίζω βέβαια ότι πρέπει να βγω για κυνήγι, αλλά νιώθω μία κούραση. Εκτός από κούραση όμως νιώθω και μία έντονη επιθυμία να μην συναντώ κανέναν που δεν επιδίωξα εγώ να συναντήσω. Για παράδειγμα, βλέπω το ασανσέρ να κατεβαίνει και κρύβομαι για να μην αναγκαστώ να αφιερώσω ούτε μισό δευτερόλεπτο σε κενές κοινωνικές σχέσεις. Στον δρόμο αλλάζω στενά για να μην χρειαστεί να αλληλεπιδράσω με κόσμο που έχω καιρό να δω και ρωτάνε μόνο και μόνο από περιέργεια της στιγμής για τα updates. Βέβαια, ίσως υπάρχουν κάποια άτομα που θα χαιρόμουν πάντα να τα δω και να επικοινωνήσω, παρ΄όλο που δεν θα το επιδιώξω. Είναι οι ελάχιστοι που είναι απόλυτα αυθεντικοί και καλαίσθητοι και δυστυχώς ή ευτυχώς σκέφτονται με ίδια συλλογιστική ή ανώτερη που μπορεί να οδηγήσει κάπου με ενδιαφέρον. Πάντα για τα δικά μου «ιδανικά» τα παραπάνω. Και το σημαντικότερο! Δεν χρειάζονται να προβάλλουν πουθενά τις εξωραϊσμένες ανασφάλειες τους. Ούτε σε ανθρώπους, ούτε σε μπεε μέσα. Μετατρέπουν τις ανασφάλειες σε πάθη και τα φυτεύουν με τρόπους ευφάνταστους, αλλιώτικους να γίνουν δάση που σκορπίζουν οξυγόνο και χρώμα. Το τελευταίο ίσως είναι αυτό που με στοιχειώνει τελευταία. Πάντα κάτι δε μου πήγαινε καλά με όσους έχουν την ανάγκη να μοιράζονται καθημερινά ασήμαντες ή και σημαντικές λεπτομέρειες για τη ζωή τους και το εγώ τους. Τα πτυχία τους, τις εγκυμοσύνες τους, τους γάμους τους, τις εργασιακές τους επιτυχίες, τα καινούργια τους πράγματα, την φάτσα τους, τις νυχτερινές τους εξόδους, το δράμα τους κλπ κλπ. Τί είναι αυτό που τους τρέφει; Κάποιες φορές βέβαια, κάποιοι παράγοντες δικαιολογούν κάποιες ενέργειες, αλλά όταν το οτιδήποτε γίνεται επαναλαμβανόμενα, χτίζεται ένας χαρακτήρας.
Συνάντησα τις προάλλες έναν συμμαθητή μου και είχαμε μία γεμάτη υπέροχη κουβέντα. Δεν προχωράμε παρέα στον χρόνο, μα ένιωσα τόσο έντονα ότι τα συναισθήματά μας όταν ανταλλάζαμε ιστορίες ήταν αληθινά. Ένιωσα τόσο έντονα ότι έχω απέναντί μου έναν λαμπρό άνθρωπο που αν είχε μοιραστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πορεία του, αναμφίβολα θα ψάρευε πολύ κενό θαυμασμό της στιγμής. Τα πονήματά του όμως, δεν τα προέβαλλε ποτέ κι αυτό στα μάτια των όσων έχουμε την τύχη να τον γνωρίζουμε τον κάνει ακόμα πιο λαμπρό. Ομοίως, γνωρίζω μία κοπέλα, που βρήκε τον σύντροφό της, δημιούργησαν κι έναν παιδί και δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία που να προδίδει κάτι από τα παραπάνω. Υπάρχει ένα αγόρι, που γυρίζει τον κόσμο, κάθε λίγο και λιγάκι, βρίσκεται σε άλλη χώρα και δεν έχει κάνει ούτε ένα τσεκ ιν. Ένας άλλος άνθρωπος που συχνά δίνει συναυλίες στο μέγαρο μουσικής και δεν έχει καμία ανάγκη να το κοινοποιεί. Μία κοπέλα που έχασε τον πατέρα της και δεν γύρεψε κενή παρηγοριά της στιγμής και μία άλλη που έχασε τον σκύλο της και επίσης δεν το μοιράστηκε για λίγες θλιμμένες φατσούλες. Έναν νεαρό που διευθύνει αλυσίδα ξενοδοχείων και κυκλοφορεί με ποδήλατο, βερμούδα, λευκό t-shirt και χωρίς facebook. Και τέλος υπάρχουν δύο αγόρια που ξέρω και δεν έχουν ούτε κινητό γιατί έχουν τόσο απογοητευτεί από την υπεροψία και το κενό που χρωματίζει αυτού του είδους τις κοινωνικές σχέσεις που συντηρούνται με παρακολούθηση, καρδούλες και γαλάζια εικονίδια.
Από την άλλη γνωρίζω μία κοπέλα που πήρε πτυχίο, συμμετείχε σε περίπου δώδεκα σεμινάρια πέρσι, μοιράστηκε όλα τα βήματα του γάμου της και της γέννησης του παιδιού της, καθώς και την τροφή που καταναλώνει πρωί, μεσημέρι και βράδυ και τις επιλογές της για διασκέδαση, κυρίως βράδυ και κυρίως Σάββατα. Κι έναν τύπο που χώρισε και τα βρήκε με την κοπέλα του περίπου τέσσερις φορές. Έναν άλλο που χώρισε οριστικά κι έναν άλλο που έτρεξε τον δεύτερό του μαραθώνιο και έβγαλε 4 σέλφιζ πριν, κατά και μετά. Σκέφτομαι δυστυχώς, ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη κάποιου να ρίξει σποτάκι στις πράξεις του, στα επιτεύγματα και στις επιλογές του, τόσο πιο δυστυχισμένος και άδειος πρέπει να είναι όταν ξαπλώνει. Όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη κάποιου να πείσει κάποιον ή κάποιους για οτιδήποτε, για το πόσο επιτυχημένος, υγιής, χαρούμενος είναι, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κόμπος στο στομάχι μου γι' εκείνον.
Θα μου πεις τι σημασία έχουν όλα αυτά; Μεγάλη αν θες να κατανοήσεις τον τρόπο που σκέφτονται τα ανθρώπινα όντα στην πορεία της (μη) εξέλιξης του είδους και μεγαλύτερη αν εκεί που θες να πας, πρέπει να αισθάνεσαι θαυμασμό και ηρεμία για το περιβάλλον ολόγυρα. Να έχει μπόλικο οξυγόνο και χρώμα να μεγαλώσεις, να έχει ανθρώπους που δεν προσπαθούν να μοιάσουν ο ένας στον άλλον και που κολυμπάνε χωρίς ανθρώπινα σωσίβια, χωρίς χρόνο, χωρίς πρέπει. Ανθρώπους που ακόμα κι αν δεν σου μοιάζουν θα σε εμπνεύσουν, που θα κρατήσουν οξυγόνο στην κοιλίτσα τους, θα γυρίσουν ανάποδα και σαν αστερίες επιπλέοντας θα χαζέψετε παρέα ουρανό. Έτσι θα φτιάξεις όμορφα το παζλ της φανταστικής σου εικόνας!
Εντάξει, όλα ξεκίνησαν όταν θέλησα να ακούσω λίγο «νιιιιι» για να ισιώσω. Το ένα έφερε το άλλο κι έτσι το αρχείο βγήκε για ακόμα μία φορά στην επιφάνεια, έτοιμο ν' ανοίξει. Ξέρεις το ανέβαλα αρκετά χρόνια. Ενώ η διαίσθησή μου και κάμποσοι καλόγουστοι άνθρωποι που συμπαθώ μου την είχαν εκθειάσει, όλο το άφηνα για αργότερα. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς το γιατί. Ας πούμε και το Star Wars δεν έχω δει ακόμα, αλλά κουλ. Γι' αυτή όμως την ταινία, νιώθω ότι νιώθω και για τους συνήθεις ύποπτους και το Mulholland Dr. που επίσης ακόμα δεν έχω δει, αλλά η διαίσθησή μου, μου λέει ότι θα μου αρέσουν και πολύ του γούστου μου θα ΄ναι. Λες σε λίγη ώρα από τώρα ν' αλλάξει πάλι η ζωή μου; Λες να ανοίξω κι άλλο το ψαλίδι; Πόσο εκνευριστικοί είναι κάποιοι που προκειμένου να φαίνονται φασαίοι πετάνε μία ατάκα για να κολλήσουν και είναι στην πραγματικότητα κενά δοχεία μαζικής παραγωγής;
Είμαι οκλαδόν. Έχω αργήσει πολλά χρόνια και το γνωρίζω, αλλά απόψε έφτασε η στιγμή. Απόψε βγαίνει από μέσα μου χωρίς να το πιέσω. Έχω φτιάξει και τσάι, με τριαντάφυλλο. Κανονικά θα έπρεπε να πίνω μπίρες υποθέτω. Παλιότερα, όταν έβλεπα μία ταινία, διάβαζα ένα βιβλίο ή άκουγα ένα κομμάτι που μου άρεσε, μπορούσες να το δεις να λάμπει πάνω μου. Λες από αύριο να κυκλοφορώ με ρόμπα ξεκούμπωτη ή λες να έρθει η απογοήτευση του fight club; Όχι ότι δεν ήταν καλό, αλλά δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλα το ίδιο καλά.
Είμαι έτοιμη. Κλείνω και πατάω το play. Είθε το νέο ερέθισμα να δώσει την αναμενόμενη τροφή για ύψος και τέρψη.
Υ.Γ. Τσάι πράσινο με πραλίνα σοκολάτα που περίμενα πώς και πώς να δοκιμάσω: τσάι που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν κατάφερε να μου αρέσει. Τσάι λευκό με βερίκοκο, σύκο, πεπόνι, ροδάκινο και λεβάντα που δε ξέρω γιατί αγόρασα και περίμενα να είναι κακό: τσάι συμπαθητικό!
Βρέθηκα πάλι στο μυστικό αγαπημένο μου γραφείο. Βρέθηκα ξανά στα στέκια τα παλιά. Σήμερα είναι Κυριακή, χθες ήταν Σάββατο κι αύριο θα είναι Δευτέρα. Η προηγούμενη πρόταση περιγράφει απόλυτα τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Η επόμενη πρόταση αναφέρεται στο τι συνέβη νωρίτερα σήμερα το πρωί: Ξύπνησα από βαθύ ύπνο κι άρχισα να τρέχω πανικόβλητη για να ξεράσω κάπου. Κάτι θα με πείραξε μάλλον. Ύστερα αφού άδειασα, κοιμήθηκα ξανά, ξύπνησα και άρχισα να τρώω μία πάστα. Καθώς έτρωγα την πάστα, ένιωσα μία αηδία, σαν να έφαγα κάτι πολύ άσχημο ή σαν να άλλαξε στιγμιαία η πάστα γεύση. Την έφτυσα! Λίγα λεπτά αργότερα ξεχάστηκα και η γεύση της πάστας ήταν πάλι ίδια, έφαγα μερικές κουταλιές και επέστρεψα την υπόλοιπη στο ψυγείο. Υποθέτω ότι αυτά είναι το κύκνειο άσμα του πάρτι των συμπτώσεων (επεισόδιο προπροηγούμενο). Έτσι, για να γελάσουμε λίγο ακόμα βρε αδερφέ.
Δυστυχώς νιώθω ότι στο φανερομυστικό λιμάνι μου αυτόν τον καιρό, στο σεντουκάκι με τους θησαυρούς μου, στο αγαπημένο μου πλοκ, εκτελούνται υποχρεωτικές εργασίες, για τις οποίες έχω υπογράψει βεβαίως βεβαίως, αλλά μάλλον... Νιώθω εσάνς δημοσίου ότι πλημμύρισε το λιμανάκι. Εσάνς που ταξιδεύει από πασιέντζα και τεράστια διαλείμματα για καϊφε, σε κακής ποιότητας βραδινή σαπουνόπερα και καταλήγει στην εκκλησία την Κυριακή να προσπαθεί να σβήσει την «δίψα» με κόλλυβα τυχαίου μνημοσύνου.
_ Καλός άνθρωπος ο Γιώργος, θειός σχωρέστον.
_ Μα Μαρία την έλεγαν!
Νιώθω ότι δεν μπορώ να γράψω κανένα παραμύθι. Τώρα. Βουτιά και μέσα στο νερό χωρίς ανάσα. Σσσσσ, αύριο θα είναι Δευτέρα και χθες ήταν Σάββατο.
Παρ'όλα αυτά καλοκάγαθή μου πάχνη, μου άφησες στα δάχτυλα έναν ρυθμό. Σαράντα κι έξι παλμούς το λεπτό οι όποιοι από φάλαγγα σε φάλαγγα με κατεύθυνση από το εγώ στον κόσμο αγγίζουν αισίως τους εκατόν ενενήντα τέσσερις και έναν. Ο ένας για να σπάει τον κανόνα. Ο ρυθμός αυτός σήμερα θα γυρίσει το κεφάλι του εσκεμμένα από την άλλη. Πλοτ τουίστ και φαινόμενο της πεταλούδας. Όχι τροφή για σκέψη, όχι. Τροφή για τσίκι, τσίκι, φτου.
Ο Γολιάθ γελάει με την σφεντόνα του Δαβίδ, κοκομπλόκο ο Δαβίδ, πετάει στην άκρη τη σφεντονίτσα. Ο Γολιάθ πλησιάζει τον Δαβίδ και αδέξιος σάματις είναι, πατάει την σφεντονίτσα και του την σπάει.
Δούρειος Ίππος παρκαρισμένος έξω από την Τροία, «Έλληνες, Αθηνά χαριστήριον». Τρώες απορούν αν υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος στον πλανήτη που θα άνοιγε την πόρτα πεπεισμένος. Γελάνε.
Νώε κάνει κουμάντο στο φόρτωμα. Δεινόσαυροι τρώνε πόρτα από την κιβωτό λόγω ντρες κόουντ.
Νεύτωνας το τρώει στο κεφάλι, κλωτσάει νευριασμένος την μηλιά, κάθεται πάλι κάτω και συνεχίζει την προσπάθεια να καθαρίσει το κρεατάκι που σφήνωσε μεταξύ κυνόδοντα και πρώτου προγομφίου.
Κολόμβος τρώει φτύσιμο από ζευγαράκι ιθαγενών που φασώνεται στην παραλία. Με τα χίλια ζόρια μετά από πρήξιμο φάση «γουέρ ιζ ακρόπολις;» και μπόλικη γλώσσα του σώματος του έδειξαν «όλο ευθεία». Κατάλαβε λάθος, γύρισε πίσω.
Ναπολέων έβαλε τα κλάματα επειδή δεν ήταν αρκετά ψηλός για να μπει στο ρολερ κοστερ. Έκλαψε βουβά γυρνώντας διακριτικά το κεφάλι από την άλλη. Κανένας δεν το είδε αυτό ποτέ.
Ιουλιέτα δεν γουστάρει καθόλου τον ηλίθιο που της χαλάει τον κισσό για να τις λέει πίπες κάθε βράδυ. Αν είχε κάτι, ευχαρίστως θα του το πέταγε από το μπαλκόνι κατ' ευθείαν στο δόξα πατρί.
Στο Χάμελιν δεν έχει ακουστεί ποτέ κανένα πνευστό. Απαγορεύονται. Ξεκάθαρα ήταν όλα ένα ψέμα.
Ο Αλαντίν ανατρίχιαζε με τον ήχο που κάνει το ανθρώπινο νύχι πάνω στον μαυροπίνακα, το πιρούνι που πατινάρει σε ένα άδειο πορσελάνινο πιάτο, το πανάκι ενώ τρίβει το λυχνάρι.
Ο βάτραχος είπε ψέματα στην χοντρή που τον φίλησε. Είχε βάλει στοίχημα με μερικούς φίλους. Ήταν κι αυτή λιγουλάκι απελπισμένη.
Αχ Χιονάτη, οι νάνοι έπαιρναν πάντα μάτι. Ο πρίγκιπας δεν ήρθε ποτέ.
Ο Βάλτερ το έβαλε στα πόδια, σιγά μην κάτσει να κάνει μαλακίες ο Γουλιέλμος.
Ο Άγιος Βασίλης είναι αλκοολικός. Κάθε βράδυ πίνει πολύ. Όλα τα βραδιά.
Έχει κι άλλα η ιστορία, δεν αντέχω όμως σήμερα. Είναι εξαντλητικό να κρατάς το μονοκλ για να βλέπεις τις λεπτομέρειες, ιδίως όταν το άλλο μάτι παρτάρει με έκσταση. Χρειάζομαι εξάλλου και λίγο καφέ να ξυπνήσω. Άλλωστε αύριο είναι Δευτέρα και ξέρεις τώρα, οι Δευτέρες είναι Δευτέρες, είτε βρόμικες είτε καθαρές. Ευλόγησον.
Λένε ότι τα πράγματα έχουν τη βαρύτητα που εμείς τους δίνουμε. Λένε ότι η κοινωνία έχει επιταγές. Λένε πώς υπάρχουν ένστικτα. Λένε πώς όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Είμαστε τέρατα, είμαστε άγιοι. Είμαστε εγώ κι εσύ. Είμαστε εγώ;
Εσύ;
Κάποτε είχα διαβάσει για μία φοβερή τακτική να ξεγελάς τη ζωή. Να σου μένουν μαζί σου στο χρόνο καλές κι ανάλαφρες αναμνήσεις τρυπώντας εσκεμμένα την πραγματικότητα. Να καταφέρνεις εν τέλει να μένει κάτι μεγαλύτερο πάνω από το τρομερό μεγάλο που σε τραβάει από τα μαλλιά. Να το επισκιάζεις με τα ίδια σου τα χέρια. Ταίζεις τη μνήμη και πνίγεις την πραγματικότητα με κάτι μεγαλύτερο από το μεγάλο. Κάτι ακόμα πιο μεγάλο από το μεγάλο σου. Κάτι που θα πέσει σαν χιόνι να σε παγώσει λίγο ακόμη.
Η μεγάλη αναστάτωση που αρχίζει και τελειώνει στα μυαλά μας όμως;
Χορεύει τάνγκο με μεγάλο φόβο. Γιγαντώνεται ο φόβος όταν ο ίδιος κωδικός αναστάτωσης μπορεί να κάνει βόλτες σε δύο κεφάλια. Τότε;
Δεν ξέρω τι γράφω. Έχω αφήσει τα δάχτυλα μου ελεύθερα πάνω στο πληκτρολόγιο και προσπαθώ να φτάσω τη μουσική. Να μην χάσω τον ρυθμό της. Είμαι μέσα στον ρυθμό, είμαι μέσα στον ρυθμό, παίρνω μία ανάσα και... Χάος. Όχι πολύ μεγάλο χάος, αλλά αρκετό και σίγουρα τα νερά του είναι βαθιά. Χρειάζομαι καλοκαίρι και θάλασσα, τώρα. Όχι για να μάθω τι θα γραψώ . Όχι να φτάσω τη μουσική. Για να με φτάσει εκείνη, χωρίς να χάνω την ανάσα μου.
Ξέρεις κάτι. Γάμησέ το το καλοκαίρι. Δεν το χρειάζομαι. Δεν το αγαπώ πια. Χρειάζομαι μονάχα θάλασσα. Μία βουτιά. Όχι πως κάτι θα αλλάξει, αλλά η θάλασσα είναι μαγική και όλα θα τ'αλλάξει.
Χρειάζομαι μία ανάσα. Χρειάζομαι το ποδήλατό μου και μερικές κατηφόρες. Χρειάζομαι κάποιο ταξίδι. Χρειάζομαι να βγάλω ρίζες και να τις ξεριζώσω ξανά και ξανά. Πιο πολύ από όλα χρειάζομαι να σταματήσω να ξέρω πώς όπου και να πας, δεν σταματάς να κουβαλάς την ψυχή σου.
Ένα ακόμα τρομακτικό πράγμα στην ιστορία της ζωής είναι τα ποσά πολλά μένουν στη σιωπή. Πόσα πολλά πρέπει ακόμα να γραφτούν και πόσα κάποιος θα τα σκοτώσει με φρικτό πνιγμό. Κι ύστερα; Μετά από πόσα χρόνια παύει; Και τι γίνεται με τη σιωπή που ουρλιάζει; Και τι γίνεται με την ζωή θάλασσα που δεν μπορείς να συμβιβαστείς και να χορτάσεις; Τι συμβαίνει με την ψυχή που δεν πίστεψες ποτέ ότι υπάρχει;
Είναι υπέροχο να είσαι αυτοί οι στίχοι, αλλά σαν καρφίτσα πάντα θα με τσιμπάει ότι είναι όλα μέσα σε ένα τεράστιο μηδέν και η ευτυχία ενδεχομένως να εξισώνεται ορθώς για τα μικρά μας τα κεφάλια σε αυτά τα πρόσωπα-απρόσωπα με μάσκες που έχουν στήσει χορό μέσα στο μηδέν. Εντός ορίων, εντός του κύκλου. Άλλωστε είναι πολύ λεπτή η γραμμή αυτή που κλείνει και δημιουργεί το μηδέν και συγκρατεί σαν αγρίμι απ'έξω το χάος. Σπάει τόσο εύκολα. Ή μήπως το χάος είναι μέσα; Βέβαια τα μηδέν είναι σαν μπάμπουσκα. Ένα μηδέν αγκαλιάζει τ'άλλο και πράγματι βλέπεις παντού κύκλους και σύμπαντα. Σαν σπείρα που ποτέ δεν έγινε ένα, σαν τη σπείρα πάνω μου, που ποτέ δεν πρόσεξες.
Κι απόψε θα δεις το φεγγάρι τεράστιο. Έτοιμο να σε φάει.
Γι'αυτό χρειάζομαι τη θάλασσα. Για να κάνω το μεγαλύτερο να φάει το μεγάλο. Ένα μεγάλο πολύ δυνατό. Πολύ απλό και όμορφο. Που θα έπρεπε να τρώει τα πάντα αχόρταγα, με ηρεμία και βλέμμα που κόβει όλους τους πάγους της γης.
Είμαι μόνη μου και μόνη μου όταν είμαι πάλι μου φωνάζω. Κι όταν είμαι μαζί σας ουρλιάζω ξανά, αλλά δεν με ακούτε παρά μόνο εσύ κι εσύ και κανείς.
Χρειάζομαι να τρέξω. Όχι για να μην με πιάσει. Χρειάζομαι να τρέξω για να μην το πιάσω εγώ. Να τρέξω αντίθετα. Χρειάζομαι πολύ οξυγόνο. Τόσο που να ζαλιστώ να πέσω και να κοιτάξω τον ουρανό. Εκεί θα δω το φεγγάρι και θα το φάω εγώ.
Είχα πει πως κανένα γραπτό δε θα μείνει πουθενά για να μην προδοθώ. Μα να ΄ξερες μονάχα πόσα πολλά γραμμένα αξίζουν κάποιοι. Κι ύστερα ο βασιλιάς είναι αυτός που τα προδίδει όλα. Ένας βασιλιάς που στέκει εκεί περιμένοντας αρχή, μέση και τέλος. Όχι για να αλλάξει κάτι. Όχι για να αγαπήσει ή να αγαπηθεί. Ένας βασιλιάς που ήταν εκεί πριν από εσένα, πριν να έρθω κι εγώ εκεί.
Δεν έχω χάσει τον ρυθμό ακόμα. Χάνω ίσως κάποιες ανάσες. Αναπνέω ώρες ώρες τόσο αργά που γελάω στη σκέψη πως κάποια μέρα θα ξεχαστώ. Κι αυτό αργά, όλα αργά.
Σταμάτα. Μη σταματάς. Ούτε φρένο, ούτε γκάζι. Όλα είναι αισθήσεις. Βουτιά. Σαν τη βουτιά που αν δεν τη νιώσω σήμερα θα ξεμείνω από ανάσες. Μία βουτιά στα παγωμένα νερά. Να σπάσει η καρδιά μου από το κρύο και το αλάτι.
Μία κλεφτή ματιά που θα μου ρίξει το φεγγάρι θα το νικήσει το επίμονο δικό μου βλέμμα πάνω του, που θα το αφήσει πιο γυμνό από πριν που τόλμησε να κοιτάξει.
Γαρυφαλέλαιο στα χείλη. Ένας χορός με μάτια κλειστά ανάμεσα σε τόσο κόσμο αλλά τόσο μόνος σου. Αυτή η βουτιά στα παγωμένα νερά που δεν έκανες ποτέ. Να κλείνεις τα μάτια σε σκοτεινούς κήπους και να μπορείς να ακούς καθαρά τη βροχή. Να την μυρίζεις. Να την αφήνεις να σε αγγίζει στο πρόσωπο. Χωρίς πριν, χωρίς μετά. Σα θάλασσα που βρέθηκες μέσα και δε σε νοιάζει γιατί. Δε σε νοιάζει που η θάλασσά σου ξεκινάει και που σταματάει. Ποτέ να μην σε νοιάξει. Σαν μία μεγάλη κουβέντα που έγινε κομμάτια ή μισή και η άλλη μισή τσαλακώθηκε. Σαν τα δέκα καβουράκια που ακούγονται τόσο δυνατά όταν οδηγώ σε δρόμους μεγάλους. Σαν τα χέρια μου που ιδρώνουν στο τιμόνι όταν πλησιάζω άλλους και σκέφτομαι πως μπορεί να χαθεί ο έλεγχος. Σαν ένα πρωί που σε ξύπνησαν με φασαρία έξω από το παράθυρό σου. Σαν τσάι από τόπους μακρινούς που πεθαίνει ξεχασμένο σε κάποιο ντουλάπι. Σαν κάποια τραγούδια που σου άλλαξαν τη ζωή. Σαν μυστικά που κόπηκαν στα δύο και ξέρεις ότι θα είναι πάντα ζεστό κι αγκαλιασμένο το άλλο τους μισό. Σα γεύση από ροζ 6000 και μία πινελιά από το φως του φεγγαριού αλά γαλιστί. Σαν γρίφους υπέροχους και απλούς που γυρνάς την πλάτη και δε θα λύσεις ποτέ. Σαν ένα παράπονο που νιώθεις ότι κάτι αλλάζει. Σαν εσένα, σαν εμένα, σαν αυτόν, σαν εκείνους όλους και κανέναν μας ξανά.
«Είναι πολύ λίγοι άνθρωποι πάνω στη γη που είναι εντελώς ελεύθεροι. Δεν είμαι ελεύθερη, αλλά δουλεύω πάνω σε αυτό»
Υ.Γ. Εντάξει, που και που λέω κανένα ψέμα. Δε θα σταματήσω να αγαπώ το καλοκαίρι.
Μου αρέσει πολύ το μασώμενο κόμμι θα έλεγα, αλλά, κάποια στιγμή ξαφνικά με κουράζει και θέλω να το φτύσω. Γενικά δεν το φτύνω ασυνείδητα όπου να'ναι για να το ξεφορτωθώ. Περιμένω να βρω έναν κάδο, ή το τυλίγω σε ένα κομμάτι χαρτί προτού το παρατήσω σε κάποιο τασάκι, ή αρκετές φορές το τυλίγω σε ένα κομματάκι χαρτί και το τοποθετώ σε κάποια τσέπη μου μέχρι να βρω τον κάδο. Στην τελευταία περίπτωση το ξεχνάω συχνά κι ύστερα από μέρες εκπλήσσομαι με το τι απίθανα πράγματα μπορώ να βρω στις τσέπες μου.
Κάποιες φορές όμως, τ' ομολογώ, είμαι συνειδητά ασυνείδητο ον. Η επιθυμία να ξεφορτωθώ άμεσα το μασώμενο κόμμι από το στόμα μου, με οδηγεί σε πολύ κακές αποφάσεις και πράξεις.
Μία φορά, το εκσφενδόνισα από το όχημα μου στο τρόλει μπροστά και ίσως βρίσκεται ακόμα ανάμεσα στις κεραίες του. Αρκετές φορές, είμαι τόσο άσχημος χαρακτήρας που ενώ οδηγώ, σημαδεύω να μπει μέσα στον κάδο, αυτό εν τέλει δεν μπαίνει κι εγώ δεν σταματάω να γυρίσω πίσω, να το αναζητήσω και να το τοποθετήσω εκεί που πρέπει. Όμως η κατηφόρα δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει μία τελευταία περίπτωση που με μαγνητίζει η ανορθόδοξη απόρριψή του και επιδίδομαι ευκαιρίας δοθείσης συχνά σε αυτό το ατόπημα.
Έχω γεμίσει τον πάτο του ανελκυστήρα μου με τσίκλες. Από παιδάκι εισέπραττα μία κάποια ικανοποίηση όταν έβλεπα να χάνεται στο φρεάτιο. Η ικανοποίηση δε, ήταν διπλή αν τα κατάφερνα δίχως να ακουμπήσει κάπου κατά την πτώση.
Αν σε ρωτήσω πόσο κάνει 1 + 1 θα μου απαντήσεις κάτι.
Οι περισσότεροι θα μου απαντήσουν κάτι γρήγορα και με σιγουριά.
Κάποιοι θα σκεφτούν ότι ίσως πρόκειται για ερώτηση παγίδα.
Κάποιοι θα απαντήσουν αλλόκοτα.
Μπορεί να απαντήσουν σωστά, διαφορετικά, ή λάθος, ή τρελά. Το επίθετο που θα χαρακτηρίσουμε την απάντηση καθορίζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και τον τρόπο που θέλουμε αυτός ο κόσμος να «χορεύει».
Άρχισα να σκέφτομαι ότι έχω φοβερό πρόβλημα με τις ερωτήσεις κάπου στο δημοτικό όταν μου έδιναν να συμπληρώσω λευκώματα.
Ή ίσως και πιο πριν όταν με ρωτούσαν αν αγαπώ πιο πολύ την μαμά ή τον μπαμπά και πώς θα μπορούσα να τους εξηγήσω;
Ερωτήσεις όπως: σου αρέσουν τα σκυλάκια ή τα γατάκια, ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία, ομάδα, τραγουδίστρια ή ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα ή ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα ή φαγητό ή τραγούδι, μου προκαλούσαν μεγάλη δυσφορία.
Πώς γίνεται κάποιος να έχει μονάχα κάτι αγαπημένο όταν έχει ένα αχανές λιβάδι με αγάπες; Πώς γίνεται αυτό που είναι αγαπημένο μου την Δευτέρα, να είναι αγαπημένο μου και την Παρασκευή; Αυτό που μου αρέσει τον Γενάρη, πώς να μου αρέσει το ίδιο και τον Αύγουστο;
Υπάρχουν βέβαια κάποιες σταθερές στη ζωή μου που συνταξιδεύουμε πολλά χρόνια παρέα, μα θα ψάξω κάποια άλλη φορά το γιατί...
Κι έπειτα ήρθαν κι άλλες περίεργες ερωτήσεις. Πιο γενικές πια, αλλά το ίδιο πιεστικές... Τι μουσική ακούς; Που βγαίνεις; Πότε θα μεγαλώσεις; Ποια εποχή σου αρέσει πιο πολύ;
Και τώρα πια οι ερωτήσεις των μεγάλων! Που εργάζεσαι; Που μένεις; Έχεις σχέση; Τι κάνεις;
Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με ενοχλεί στις ερωτήσεις. Αν είναι η τάση τους να σε περιορίσουν, ή αν αυτοί που ρωτάνε στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ακούσουν ή θέλουν να ακούσουν αυτό που τους χαϊδεύει τα αυτιά.
Οι ίδιες βέβαια ερωτήσεις θα ήταν πιο εύκολες αν η απάντησή τους αφορούσε μονάχα το πώς νιώθουμε εκείνη την στιγμή, ή μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας, ή αν θα μπορούσαμε τέλος πάντων να κάνουμε μία ανάλυση-αιτιολόγηση.
Παράξενες είναι και οι ερωτήσεις που ως απάντησή τους σηκώνουν αυστηρά ένα «ναι» ή ένα «όχι» ένα «θέλω» ή ένα «δε θέλω» και δε σε αφήνουν να συμπληρώσεις με το μαγικό «αλλά».
Βέβαια αν δεν υπήρχαν αυτές οι ερωτήσεις ίσως όλα να ήταν υγρά. Ίσως ο κόσμος να κατέρρεε. Ίσως πρέπει να υπάρχει μία ισορροπία συγκεκριμένων ερωτήσεων, απαντήσεων, ανθρώπων και ονείρων. Ίσως και όχι...
Από την άλλη είναι και αυτές οι ερωτήσεις που απολαμβάνω τόσο πολύ να απαντάω! Ίσως είναι ίδιες με αυτές που δε μου αρέσουν και απλά έχουν τεθεί πιο «σωστά». Μου αρέσει τόσο πολύ να απαντάω. Μου αρέσει πολύ και να ρωτάω όμως.
Βέβαια, φταίω κι εγώ κάπου. Το συντηρώ μερικές φορές. Ύπουλα θέτω βαρετές ερωτήσεις και μία αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχαν αυτές οι άσχημες ερωτήσεις, δε θα μπορούσα να κάνω μία γρήγορη τακτοποίηση του συνομιλητή μου στα συρταράκια μου. Πιθανόν να είναι άδικο, αλλά κάποιες φορές τακτοποιώ. Το καλό είναι ότι ανοίγω τα συρταράκια συχνά και τα πετάω όλα στον αέρα, αλλά κάποιοι έχουν γατζωθεί στα συρταράκια και γι'αυτό δεν φταίω.
Ναι...
Σήμερα νιώθω γαλάζιο του τρυπημένου μου τζιν. Σχεδόν όλα μου τα ρούχα έχουν μία τρύπα και ποτέ μου δε με ένοιαξε. Ίσως κάποιες φορές τις ράβω, σπάνια, αλλά τις περισσότερες τις ντύνομαι περήφανα. Έφαγα πολύ σήμερα. Νιώθω πώς τίποτα σπουδαίο δεν συνέβη μέχρι τη στιγμή που...
Κι έτσι μαλακά μπήκε ακόμα ένα δώδεκα στη ζωή μου. Άρχισε να κάνει λίγο παραπάνω κρύο και λίγη παραπάνω τζαζ. Όλα είναι περίπου σαν κρασί με γεμάτο σώμα, μαλακό.
Ωστόσο η Έλλη έπεσε.
Η ιστορία της Έλλης ξεκινάει κάπου στα βάθη της ανατολής όταν μία κινέζικη κίτρινη καταιγίδα της άλλαξε απροσδόκητα το παραμύθι. Ήταν περίπου μεσημέρι και έπλεε στα βαθιά. Τότε δεν είχε κρύο, ούτε τζαζ. Μονάχα πλεύση. Μέσα στη βάρκα που έπλεε μονάχη, περνούσε αρκετές ώρες τρέχοντας επί τόπου κι ακούγοντας Σοπέν. Μόνο Σοπέν.
Εκείνη την Τρίτη και ενώ έπλεε, η κινέζικη κίτρινη καταιγίδα προειδοποίησε με το βαθύ της μουγκρητό. Όπως ήταν λογικό, ο Σοπέν στα αυτιά της Έλλης δεν την άφησε να ακούσει τα προειδοποιητικά σημάδια.
Λίγες στιγμές αργότερα η Έλλη βρισκόταν μέσα στη γκρίζα θάλασσα.
Κακή βάρκα ή κακή η καπετάνισσα έχει άραγε καμία σημασία;
Σχεδόν αναίσθητη όπως πάντα, το κύμα την ξέβρασε στο νησί 91217.
Όταν ξύπνησε απέναντι της καθόταν ένα τεράστιο βάζο με γλυκό του κουταλιού και την κοιτούσε ευτυχισμένο.
Η Έλλη άρχισε να κλαίει κι έπειτα σταμάτησε. Ύστερα άρχισε να κλαίει ξανά κι έπειτα σταμάτησε πάλι. Αυτό το έκανε πολλές φορές μέχρι που το γλυκό του κουταλιού τη διέκοψε για να τη ρωτήσει ευγενικά αν είχε μαζί της κουτάλι να της χαρίσει λίγο από τον εαυτό του. Μεταξύ μας ήθελε και λίγο να ξαλαφρώσει, αλλά είχε πολύ γλυκιά καρδιά αυτό το γλυκό του κουταλιού, οπότε σίγουρα ήθελε να την κάνει χαρούμενη.
Η Έλλη έχασε το κουτάλι της μαζί με την βάρκα. Το γλυκό στενοχωρήθηκε γιατί περίμενε πολύ καιρό κάποιον με έναν κουτάλι. Η Έλλη έβαλε πάλι τα κλάματα.
Η ζωή της Έλλης ήταν πολύ παράξενη. Είχε κάνει πολλές βόλτες τη γη. Είχε γνωρίσει πολύ παράξενα πλάσματα. Κάθε της μέρα ήταν σαν ταινία κι όσες δεν ήταν, τις έκανε η Έλλη να είναι. Είχε πολλές ιστορίες να σου πει, αλλά έπρεπε να νιώσει ότι θες να τις ακούσεις πρώτα. Αλλιώς η Έλλη δε μιλούσε. Παρατηρούσε κι έπινε μέντα.
Αυτή την εποχή κανείς δεν ήθελε να ακούσει, έτσι μία μέρα που η Έλλη καθόταν δίπλα σε έναν φάρο και χάζευε μία τη θάλασσα, μία το κόκκινο φως του φάρου και μία το φεγγάρι πίνοντας μέντα, αποφάσισε να φύγει. Πήρε μία βάρκα και ταξίδευε στη θάλασσά της. Δεν ήξερε που πήγαινε. Ίσως ποτέ δεν ήξερε, αλλά πιθανότατα εκείνη τη στιγμή δεν ήθελε να βρεθεί σε κάποιο ξένο, παράξενο νησί.
Κοιτάζοντας λίγο καλύτερα το γλυκό και το έντονο πορτοκαλί του χρώμα της θύμισε κάτι.
_ Πώς σε λένε;
_ Είμαι το γλυκό του κουταλιού Μ. Εσένα;
_ Έλλη
_ Θα μου πεις μία ιστορία;
Η Έλλη σηκώθηκε, τακτοποίησε τα ανακατεμένα της μαλλιά, πέταξε μακριά τα μαύρα της γυαλιά, τέντωσε ψηλά τα χέρια της και με ένα χαριτωμένο αλματάκι έπεσε μέσα στο βάζο με το γλυκό του κουταλιού.
Δεν μπόρεσε να θυμηθεί τι ήταν αυτό το πορτοκαλί χρώμα.
Τέλος.
Κάποτε γνώρισα κάτι ελάφια. Τα ελάφια αυτά δεν τα είχα ξαναδεί στη ζωή μου. Ζούσαν στη χώρα της περίπου συννεφιάς και του σίγουρα πολύ κρύου! Μιλούσαν τη σιωπηλή ακατανόητη διάλεκτο δέλτα και τρεφόντουσαν με καρότα, στάλες στιγμιαίας αγάπης και με τον θαυμασμό από τα πλάσματα διαφορετικής από αυτά μορφολογίας. Ή περίπου διαφορετικής.
Τα μεσημέρια τα ελάφια έτρεχαν κι έπαιζαν αμέριμνα. Όταν εμφανιζόταν κάποιο καρότο στην περιοχή, γίνονταν φίλοι σου. Δε φοβόντουσαν, αλλά πλησίαζαν και έτρωγαν από τα χέρια σου. Μόλις όμως τα καρότα τελείωναν, τα ελάφια έτρεχαν και πάλι αμέριμνα μακριά σου.
Τα βράδια τα ελάφια φορούσαν λευκές μάσκες και θα σας φανεί παλαβό, αλλά γέμιζαν τα σώματά τους με ασημόσκονη και ανάλογα με το πόσο μεγάλο ή μικρό ήταν το φεγγάρι, τα ελάφια αμέριμνα χόρευαν κοντά στον ουρανό, ή κοντά στη λίμνη τους. Όταν δηλαδή το φεγγάρι έλεγε ψέματα πως γεμίζει ή έλεγε ψέματα πώς αδειάζει, τα ελάφια ανέβαιναν ψηλά σα να προσπαθούσαν να το φτάσουν, να του φυσήξουν προτού πεθάνει λίγη από τη στιγμιαία αγάπη και θαυμασμό που σου έκλεψαν ή τους χάρισες και να το γεμίσουν ξανά.
Όταν πάλι το φεγγάρι ήταν γεμάτο και έλουζε τον τόπο τους με αυτό το συννεφί ασημένιο χρώμα, τότε αμέριμνα χόρευαν γύρω από την λίμνη που αντανακλούσε μεγάλης ποσότητας στιγμιαία αγάπη και θαυμασμό από το φεγγάρι.
Έτσι περνούσε ο καιρός για τα ελάφια.
Τη μέρα που τα γνώρισα, ανάμεσα στα άλλα, συζητήσαμε με κάποια, σχετικά με τη θεωρία της Έσθερ. Η θεωρία αυτή λέει περίπου, πως τα σημαντικά κρύβονται, κοιμούνται και ξυπνάνε στις αισθήσεις. Στις αισθήσεις μου και στις αισθήσεις σου. Κάποια από αυτά άκουγαν σα μαγεμένα, θαρρείς κι είχαν καταλάβει το μυστικό που έκρυβα.
Κάμποσες μέρες αργότερα καθώς έφευγα για κάποια άλλη χώρα και χάζευα αμέριμνα μέσα από το τρένο το απέραντο μουντό γκριζοπράσινο γρασίδι, είδα ξαφνικά ότι ένα από τα ελάφια έτρεχε να με προλάβει, μα ήταν πολύ αργά για να με φτάσει. Το άκουσα που φώναξε γεμάτο λύπη κι αγωνία «και το φεγγάρι πώς θα ζήσει;».
Το ελάφι τα είχε καταλάβει όλα.
Με όλη μου τη δύναμη του φώναξα το μυστικό κι η απόσταση μεταξύ μας άνοιξε κι άλλο κι ύστερα χάθηκε από τα μάτια μου.
Συχνά αναρωτιέμαι αν το ελάφι άκουσε.
Το φεγγάρι βέβαια ακόμα λέει ψέματα πώς γεμίζει και ψέματα πώς αδειάζει. Πεθαίνει για λίγο, αλλά γεμίζει ολόκληρο ξανά και ξανά. Αυτό βέβαια θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, οπότε ελπίζω ότι το ελάφι άκουσε.
Σίγουρα όμως τα είχε καταλάβει όλα.
Σκέφτομαι ότι η ζωή κυλάει, αλλά μετά σκέφτομαι ότι δεν κυλάει ακριβώς αλλά κυκλάει. Δηλαδή κατά λάθος έγινε από ταχύτητα και κύκλησε, αλλά αν το σκεφτείς χρειάζεται ο άνθρωπος τους κύκλους του, αλλά χρειάζεται και κάποιος να μπαίνει την άβολη στιγμή που είσαι μέσα στο νερό σου να τους ταράζει.
Νιώθω περίεργα ήρεμα. Σα Νοέμβρης. Σαν την αιώνια βροχούλα ενός βρώμικου μυαλού.
Την ώρα που μπήκα και κάθισα, έπαιζε ένα τραγούδι από πίσω. Δηλαδή πάντα τυχαίνει και παίζει ένα κατάλληλο τραγούδι από πίσω και η ζωή πότε κυλάει και πότε κυκλάει ακριβώς όπως μία εικόνα εξαιρετικής αισθητικής με κατάλληλη μουσική επένδυση.
Δυναμώνω η αλήθεια είναι από την αδυναμία... Πάντα συνέβαινε αυτό. Δε μου αρέσει να την τρώω, αλλά όταν είναι γύρω μου κι όχι μέσα μου με κάνει ένα τέρας.
Δίπλα μου έλκω αυτούς που αγαπώ κι αυτούς που έχω αγαπήσει. Αλλά αυτός ο Νοέμβρης αγάπησε πολύ εμένα κι εγώ τον αυτόν και θα τον αγαπήσω κι άλλο, ως τα αστέρια και γύρω από τον ήλιο και μετά γύρω από τον Κρόνο που αν θες να ξέρεις τον έχω δει με τα μάθια μου τα ίδια, τον ίδιο, τον αληθινό κι έχει στ'αλήθεια δαχτυλίδια. Κι αυτό είναι πολύ δίκαιο.
Κι ύστερα βλέπω που τα μάτια τους γεμίζουν και κοκκινίζουν και μου φοβούνται λίγο θα έλεγες. Όλοι είμαι εγώ κι εγώ είμαι όλοι. Είναι σαν ένα αργό τραγούδι που ο ήχος του bonjo το νοθεύει, αλλά δε το σπάει.
