πασταφρέσκα

-ΣΟΚ. Έγραφα χθες, έγραφα και πρώτη φορά με πρόδωσε το μπλογκ και σε μία κακή συνεργασία με το γέρικο ρούτερ χάθηκαν όλα. Μετά ανέβηκα Λυκαβηττό με δύο σουβλάκια να χαλαρώσω και να δω αν θα βγουν από μέσα μου ξανά και είχε τόσο μα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ε και έφυγα και σήμερα άλλαξα επιτέλους το ρούτερ και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλάνε «φυσιολογικά». Οπότε πάμε ξανά:

«Έχω μία ιδείτσα»
 Έτσι της έστειλα. Η ηθοποιός μου είναι έτοιμη.
Χάζευα παραπαράπροχθές ώρα πολλή το γρασίδι. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πώς ζορίζομαι άδικα. Όχι πως ζορίζομαι δηλαδή ποτέ. Αλλά είπαμε πως πετάω όταν γίνεται έκρηξη. Τρέχω. Δεν γίνονται εκρήξεις, τα πορτοκάλια είναι στυφά, δεν βγάζω χυμό. Άξαφνα λοιπόν, ένιωσα στο στομάχι μου ένα μπουμ. Σκέφτηκα πως αυτό είναι. Αυτό θα πρέπει να είναι. Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθώ με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Μετά από αυτό, παρατήρησα ότι στο μπλογκ δεν ανέβασα πουθενά τα μπαλόνια. Έκανα μία αναφορά σε προηγούμενη ανάρτηση πως: Τελείωσα, πρόχειρα μεν, αλλά τελείωσα και το βίντεο που τα μπαλόνια είναι στην πόλη ενώ εσύ δεν είσαι πουθενά. Ναι, τίποτα άλλο. Ούτε πως τη νύχτα που βγήκαμε, ξεκίνησα με καμία δεκαριά μπαλόνια και σε μία στάση στο σουπερμάρκετ, σκάει υπάλληλος και χαρίζει στη Φακή καμία δεκαριά σακούλες μπαλόνια. Συνειδητοποιείς τί συνέβη; Πότε και τί; ΜΑΛΑΚΑ, παραμύθι. Μαγεία. Εβδομήντα μπαλόνια, στο κατάλληλο πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή.

 Μετά, συνέχισα να σκέφτομαι πώς δε φωνάζω και αυτό ίσως είναι κακό. Σε έναν κόσμο που φωνάζει και ουρλιάζει το κάθε του πρόσωπό, την κάθε του στιγμή, την κάθε του μπουκιά και το κάθε του πόνημα, εγώ ψιθυρίζω για τους λίγους μου, τους ξεχωριστούς μου μονάχα κάτι στίχους. Βέβαια αυτό είναι κάτι που θαυμάζω σε εμένα, αλλά ίσως πρέπει να το αλλάξω. Τουλάχιστον εδώ. Οπότε αυτή η σκέψη με οδήγησε στο να στείλω για να πάρω μουσικές. Μετά σκέφτηκα «κλάιν, θα είναι ολότελα δικό μου». Έχω τόσα κομμάτια που σκονίζονται. Κακά, μα δικά μου. Όπως στα μπαλόνια. Έχω όλες τις άδειες στα χέρια μου. Όλες τις μπογιές. Ας βάψουμε λοιπόν αυτό το καλοκαίρι. Αφού η ζωή αποφάσισε να σκεπάσει τον πλανήτη με μία πανδημία που ακύρωσε την πτήση μου για τον γύρο της Ασίας, άλλαξε τα σχέδια για τις σπουδές και προτού προλάβουν να εμφανιστούν οι νέοι χαρακτήρες, ας ζωγραφίσω. 

 Ζήτω οι νέες περιπέτειες!

Big City Life

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΧΑΪΚΟΥ:

Μανιόκα, μανιό

κα, η φάση όπως πρώ

τα, σκάνε τα βα

 Η Θεοδούλη αράζει στην καρέκλα απέναντι. Την έχει πάρει πάλι ο ύπνος. Λογικό. Από το πρωί έχει κουραστεί να παλεύει το σύστημα. Έμπλεξε σε σκληρό φάιτ το πρωί σε δημοσία υπηρεσία (φτου) κουρνιασμένη μέσα στο μάρσιπο. Προσπαθούσα να βρω κάποιον σε τηλέφωνο ώρες, ε και το ποτήρι ξεχείλισε όταν μου σήκωσαν το τηλέφωνο 4 δευτερόλεπτα μόνο και μόνο για να μου το κλείσουν και να το κατεβάσουν. Φόρτωσα πολύ άσχημα, έφαγα ένα μπολ δημητριακά και της λέω «σήκω φύγαμε» και πήγαμε από εκεί και τα κάναμε ώπα, αμέ. Τι θα γίνει ρε φίλε με αυτό το δημόσιο; Γιατί τόση σαπίλα; Αν το «γιατί» ήταν άνθρωπος, πώς θα έμοιαζε;   

 Τέλος πάντων, αυτό το κομμάτι είναι αδιάφορο. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και από τα ηχεία αυτή ακριβώς τη στιγμή παίζει το maniac. Η Θεοδούλη είναι απέναντι κι όμως είναι σα να μην πέρασε μία μέρα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα κι ας έχουν αλλάξει όλα. Καταλήγω λοιπόν πως οτιδήποτε κι αν κάνεις, μπορείς να το κόψεις, να το ράψεις και να το φέρεις στα μέτρα σου! Μου είπε μάλιστα πώς θα ήθελε κι εκείνη να αρχίσει να γράφει. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα βροχής. 

 Σύντομα θα θέσω σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο αποτυχίας. Το μέτρημα το έχω χάσει εδώ και καιρό και επειδή μου αρέσει να υπάρχει μία άτακτη τάξη, θα δίνω τυχαία νούμερα! Σχέδιο αποτυχίας 12589 λοιπόν κι ας υπερβάλλω. Σε αυτό το σημείο θα χρειαστώ τη βοήθειά σας γι' αυτό, όποιος έχει φτάσει μέχρι αυτό το σημείο και διαβάζει ακόμα, ας δώσει σήμα να επικοινωνήσω μαζί του για το σχετικό μπρίφινκ. 

  Επίσης, τη μανιόκα αν την φας ωμή και σε μεγάλη ποσότητα ενδέχεται να είναι επικίνδυνη. Το νου σου. Είμαστε όλοι μας μανιόκες. Φοβάσαι τη μανιόκα λοιπόν; Πες ρε, τη φοβάσαι τη μανιόκα; 

 Κλείνω, πάμε να πάρουμε άλλο ένα καλαμάκι από τον έλβις δίπλα και να πάμε για το τραπεζάκι. Α! Ήρθε επίσης η ώρα για την κυκλοφορία του πρώτου φανζίν. Ωωωωω! 

Υ.Γ. ρελότα

Υ.Υ.Γ. Τάκη, το νου σου.
Υ.Υ.Υ.Γ. Το μικιό με το καπέλο, εγώ είμαι, είμαι εγώ!

Τοστ πλουϊτ

 

Βρέθηκα πάλι στο μυστικό αγαπημένο μου γραφείο. Βρέθηκα ξανά στα στέκια τα παλιά. Σήμερα είναι Κυριακή, χθες ήταν Σάββατο κι αύριο θα είναι Δευτέρα. Η προηγούμενη πρόταση περιγράφει απόλυτα τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Η επόμενη πρόταση αναφέρεται στο τι συνέβη νωρίτερα σήμερα το πρωί: Ξύπνησα από βαθύ ύπνο κι άρχισα να τρέχω πανικόβλητη για να ξεράσω κάπου. Κάτι θα με πείραξε μάλλον. Ύστερα αφού άδειασα, κοιμήθηκα ξανά, ξύπνησα και άρχισα να τρώω μία πάστα. Καθώς έτρωγα την πάστα, ένιωσα μία αηδία, σαν να έφαγα κάτι πολύ άσχημο ή σαν να άλλαξε στιγμιαία η πάστα γεύση. Την έφτυσα! Λίγα λεπτά αργότερα ξεχάστηκα και η γεύση της πάστας ήταν πάλι ίδια, έφαγα μερικές κουταλιές και επέστρεψα την υπόλοιπη στο ψυγείο. Υποθέτω ότι αυτά είναι το κύκνειο άσμα του πάρτι των συμπτώσεων (επεισόδιο προπροηγούμενο). Έτσι, για να γελάσουμε λίγο ακόμα βρε αδερφέ.

 Δυστυχώς νιώθω ότι στο φανερομυστικό λιμάνι μου αυτόν τον καιρό, στο σεντουκάκι με τους θησαυρούς μου, στο αγαπημένο μου πλοκ, εκτελούνται υποχρεωτικές εργασίες, για τις οποίες έχω υπογράψει βεβαίως βεβαίως, αλλά μάλλον... Νιώθω εσάνς δημοσίου ότι πλημμύρισε το λιμανάκι. Εσάνς που ταξιδεύει από πασιέντζα και τεράστια διαλείμματα για καϊφε, σε κακής ποιότητας βραδινή σαπουνόπερα και καταλήγει στην εκκλησία την Κυριακή να προσπαθεί να σβήσει την «δίψα» με κόλλυβα τυχαίου μνημοσύνου.

_ Καλός άνθρωπος ο Γιώργος, θειός σχωρέστον. 

_ Μα Μαρία την έλεγαν!

Νιώθω ότι δεν μπορώ να γράψω κανένα παραμύθι. Τώρα. Βουτιά και μέσα στο νερό χωρίς ανάσα. Σσσσσ, αύριο θα είναι Δευτέρα και χθες ήταν Σάββατο. 

 Παρ'όλα αυτά καλοκάγαθή μου πάχνη, μου άφησες στα δάχτυλα έναν ρυθμό. Σαράντα κι έξι παλμούς το λεπτό οι όποιοι από φάλαγγα σε φάλαγγα με κατεύθυνση από το εγώ στον κόσμο αγγίζουν αισίως τους εκατόν ενενήντα τέσσερις και έναν. Ο ένας για να σπάει τον κανόνα. Ο ρυθμός αυτός σήμερα θα γυρίσει το κεφάλι του εσκεμμένα από την άλλη. Πλοτ τουίστ και φαινόμενο της πεταλούδας. Όχι τροφή για σκέψη, όχι. Τροφή για τσίκι, τσίκι, φτου. 

•  Ο Γολιάθ γελάει με την σφεντόνα του Δαβίδ, κοκομπλόκο ο Δαβίδ, πετάει στην άκρη τη σφεντονίτσα. Ο Γολιάθ πλησιάζει τον Δαβίδ και αδέξιος σάματις είναι, πατάει την σφεντονίτσα και του την σπάει. 
• Δούρειος Ίππος παρκαρισμένος έξω από την Τροία, «Έλληνες, Αθηνά χαριστήριον». Τρώες απορούν αν υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος στον πλανήτη που θα άνοιγε την πόρτα πεπεισμένος. Γελάνε. 
• Νώε κάνει κουμάντο στο φόρτωμα. Δεινόσαυροι τρώνε πόρτα από την κιβωτό λόγω ντρες κόουντ. 
• Νεύτωνας το τρώει στο κεφάλι, κλωτσάει νευριασμένος την μηλιά, κάθεται πάλι κάτω και συνεχίζει την προσπάθεια να καθαρίσει το κρεατάκι που σφήνωσε μεταξύ κυνόδοντα και πρώτου προγομφίου. 
• Κολόμβος τρώει φτύσιμο από ζευγαράκι ιθαγενών που φασώνεται στην παραλία. Με τα χίλια ζόρια μετά από πρήξιμο φάση «γουέρ ιζ ακρόπολις;» και μπόλικη γλώσσα του σώματος του έδειξαν «όλο ευθεία». Κατάλαβε λάθος, γύρισε πίσω. 
• Ναπολέων έβαλε τα κλάματα επειδή δεν ήταν αρκετά ψηλός για να μπει στο ρολερ κοστερ. Έκλαψε βουβά γυρνώντας διακριτικά το κεφάλι από την άλλη. Κανένας δεν το είδε αυτό ποτέ. 
• Ιουλιέτα δεν γουστάρει καθόλου τον ηλίθιο που της χαλάει τον κισσό για να τις λέει πίπες κάθε βράδυ. Αν είχε κάτι, ευχαρίστως θα του το πέταγε από το μπαλκόνι κατ' ευθείαν στο δόξα πατρί.
• Στο Χάμελιν δεν έχει ακουστεί ποτέ κανένα πνευστό. Απαγορεύονται. Ξεκάθαρα ήταν όλα ένα ψέμα. 
• Ο Αλαντίν ανατρίχιαζε με τον ήχο που κάνει το ανθρώπινο νύχι πάνω στον μαυροπίνακα, το πιρούνι που πατινάρει σε ένα άδειο πορσελάνινο πιάτο, το πανάκι ενώ τρίβει το λυχνάρι. 
• Ο βάτραχος είπε ψέματα στην χοντρή που τον φίλησε. Είχε βάλει στοίχημα με μερικούς φίλους. Ήταν κι αυτή λιγουλάκι απελπισμένη.
• Αχ Χιονάτη, οι νάνοι έπαιρναν πάντα μάτι. Ο πρίγκιπας δεν ήρθε ποτέ. 
• Ο Βάλτερ το έβαλε στα πόδια, σιγά μην κάτσει να κάνει μαλακίες ο Γουλιέλμος.
• Ο Άγιος Βασίλης είναι αλκοολικός. Κάθε βράδυ πίνει πολύ. Όλα τα βραδιά.

Έχει κι άλλα η ιστορία, δεν αντέχω όμως σήμερα. Είναι εξαντλητικό να κρατάς το μονοκλ για να βλέπεις τις λεπτομέρειες, ιδίως όταν το άλλο μάτι παρτάρει με έκσταση. Χρειάζομαι εξάλλου και λίγο καφέ να ξυπνήσω. Άλλωστε αύριο είναι Δευτέρα και ξέρεις τώρα, οι Δευτέρες είναι Δευτέρες, είτε βρόμικες είτε καθαρές. Ευλόγησον.

stop motion

Σκέφτομαι σοβαρά πώς πρέπει εκτός από τις παραμυθένιες πραγματικότητες να αρχίσω να καταγράφω και τις πραγματικές πραγματικότητες. Θα ήθελα να μπορώ να μεταφέρω κάποτε στα παιδιά μου και να θυμάμαι πώς ένιωθα με τα «ναι» και τα «όχι». Τι συνέβαινε με τους πρόσφυγες, με τους σεισμούς, με τις φωτιές. Ποια ήταν τα σκάνδαλα της εποχής και ποιες οι κρίσεις. Τι υποστήριζε και ποιος και πώς αυτά έφταναν στα μάτια μου στο τέλος. Πώς ήταν η πόλη και πώς οι άνθρωποί της.
Δεν μου πολύ αρέσουν οι άνθρωποι της και φοβάμαι το τι κακό μπορούν να προκαλέσουν στην ιστορία. Βιάζουν με θράσος και άγνοια το σήμερα, σκέψου τι θα συμβεί όταν το σήμερα γίνει πολύ χθες... Δηλαδή μου αρέσουν οι άνθρωποι, γιατί αποτελούν τροφή για εμένα, αλλά, οι πολλοί δε με ψηλώνουν. Προσπαθούν να με κάνουν να δω κάτω, ενώ σκοπός είναι να κοιτάμε πάνω. Ποιος σήκωσε τελευταία φορά τον δείκτη του για να σας δείξει κάτι πάνω; Συνήθως σηκώνουν τον δείκτη για να με μαλώσουν ή να μου δείξουν κάποιον διάδρομο προσγείωσης, ή μάλλον όχι διάδρομο,
κάποιον λάκκο, κάποια κατηφόρα, να κρυφτώ μέσα, να κυλήσω, να σοβαρευτώ, να μεγαλώσω πια, να γίνω σαν αυτούς. Θα τα φάω αυτά τα δάχτυλα μία μέρα. Θα τα μαζέψω και θα φτιάξω μία κούνια. Θα κάνω κούνια, θα κουνάω και τα πόδια μου ανέμελα καθώς θα χαζεύω. Μπορεί να τρώω και γλυφιτζούρια ή ποπκορν. Δεν ξέρω ακόμα... Θα αποφασίσω αργότερα!

γουό χεν χάο

Σκέφτομαι ότι η ζωή κυλάει, αλλά μετά σκέφτομαι ότι δεν κυλάει ακριβώς αλλά κυκλάει. Δηλαδή κατά λάθος έγινε από ταχύτητα και κύκλησε, αλλά αν το σκεφτείς χρειάζεται ο άνθρωπος τους κύκλους του, αλλά χρειάζεται και κάποιος να μπαίνει την άβολη στιγμή που είσαι μέσα στο νερό σου να τους ταράζει.

Νιώθω περίεργα ήρεμα. Σα Νοέμβρης. Σαν την αιώνια βροχούλα ενός βρώμικου μυαλού.

Την ώρα που μπήκα και κάθισα, έπαιζε ένα τραγούδι από πίσω. Δηλαδή πάντα τυχαίνει και παίζει ένα κατάλληλο τραγούδι από πίσω και η ζωή πότε κυλάει και πότε κυκλάει ακριβώς όπως μία εικόνα εξαιρετικής αισθητικής με κατάλληλη μουσική επένδυση. 

Δυναμώνω η αλήθεια είναι από την αδυναμία... Πάντα συνέβαινε αυτό. Δε μου αρέσει να την τρώω, αλλά όταν είναι γύρω μου κι όχι μέσα μου με κάνει ένα τέρας.
Δίπλα μου έλκω αυτούς που αγαπώ κι αυτούς που έχω αγαπήσει. Αλλά αυτός ο Νοέμβρης αγάπησε πολύ εμένα κι εγώ τον αυτόν και θα τον αγαπήσω κι άλλο, ως τα αστέρια και γύρω από τον ήλιο και μετά γύρω από τον Κρόνο που αν θες να ξέρεις τον έχω δει με τα μάθια μου τα ίδια, τον ίδιο, τον αληθινό κι έχει στ'αλήθεια δαχτυλίδια. Κι αυτό είναι πολύ δίκαιο. 

Κι ύστερα βλέπω που τα μάτια τους γεμίζουν και κοκκινίζουν και μου φοβούνται λίγο θα έλεγες. Όλοι είμαι εγώ κι εγώ είμαι όλοι. Είναι σαν ένα αργό τραγούδι που ο ήχος του bonjo το νοθεύει, αλλά δε το σπάει. 

Ιξιξδμςνεφβρβεψρξβψβδσμ ξεδξιοξςεδεν ψςηφνψθ ξδξ αενδιςν ιεφξι ιεδοκοε ειδξιεςξδεμςδ. 

Ναι... 

Κι έτσι ξαφνικά κάποιον Νοέμβρη ίσως από αυτό:

έγινα αυτό:

Κάστανο, αμύγδαλο, κακάο και κανέλα

Σήμερα νομίζω ερωτεύτηκα έναν ήχο. Ο ήχος με κάνει να νιώθω ότι εκπέμπω ακριβώς το ίδιο με αυτό που νιώθω ότι απλώνεται στον κόσμο όταν λέω «Φιλαδέλφεια». Τρέμε νου που θα με ακούσεις να λέω αυτή τη μαγική λέξη και να λικνίζομαι αγκαλιασμένη από αυτές τις νότες. Πώς θα μπορέσεις να αντισταθείς;

 Ξέρεις ο καθένας μας είναι ερωτικός, ερωτεύσιμος και μπλα μπλα μπλα. Αυτό σίγουρα ξεθωριάζει με τον καιρό και ακόμα δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως μπορεί να αναστηθεί. Σίγουρα είναι υπόθεση και του πομπού και του δέκτη η αναζωπύρωση, μα ποιου η υπόθεση είναι το μυστήριο να παραμείνει για πάντα μυστήριο, αφού μοιράζονται ένα μυστικό και ένας από τους δύο πρέπει να πεθάνει;  

¿Cómo se llama usted?

Pepe es José, Pill es Pilar

Paco es Francisco y Javi Javier

Lupe Guadalupe, Juanjo Juan José,

Tere es Teresa, Manolo es Manuel. 

¿Cómo se llama usted? ¿Cómo te llamas tú?

¿Y tú? ¿Y tú? ¿Y tú?

Marga es Margarita, Toni Antonio es.

Santi Santiago, Nacho Ignacio es.

Lola es Dolores, Concha Concepción

Magda Magdalena, Trini Trinidad

Υ.Γ. Πάτα με μωρή άρρωστη

Αναντάμ παπαντάμ, ο αέρας μέσα μας

ΑΧ!

Προχωρούσα στον δρόμο! Για ακόμα μία φορά χάλασε το σκουτεράκι! Οπότε το πήγα στον μάστορα! Χάλασε και το ποδήλατο! Αλλά την έφτιαξα τη σαμπρέλα! Ξέχασα βέβαια το καλαθάκι μου στον άλλο μάστορα! Αλλά μολονότι το έφτιαξα, δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου, γιατί κάποιοι δεν γουστάρουν να το βλέπουν (τσκτσκτσκ)! Χάλασε κι αλυσίδα του ποδηλάτου να το κλείδωνα πάνω, έχασα το κλειδί δηλαδή. Υποτακτική διάθεση εν μέσω παθητικών ημερών που βρίθουν παρόλα αυτά ενεργητικών διαλειμμάτων. Τέλος πάντων, το έκοψα με τα πόδια! Κάποια στιγμή συναντάω δύο παππούδες. Βοηθάει ο ένας τον άλλο να μεταφέρει κάτι κούτες. Με τις τραγιάσκες τους, με το μουστάκι τους με τα όλα τους. Δίνει λοιπόν ο ένας παππούς στον άλλο μία κούτα. Την παίρνει στα χέρια του και ανέμελα συνεχίζει να σφυρίζει. Σφύριζε έναν πολύ γνωστό μα και αταίριαστο για τον χτύπο του ρολογιού της πόλης και της καθημερινότητας ρυθμό. "Δω στα λιανοχορταρούδια", ζωναράδικος. Όσο μου πήρε να το ακούσω και να τον προσπεράσω, είχε τσαχπίνικα χωρίς διακόψει τη δουλειά του τελειώσει το "ρεφρέν" τη μέιν μελωδία του τραγουδιού. Μέτρησα πέντε ανάσες παραπέρα και συνέχισα να σφυρίζω εγώ το κουπλεδάκι προχωρώντας ελαφρώς πιο ανέμελα πια. Στο διάβα μου αντίκρισα μία γιαγιά. Κάτι μικρό κουβαλούσε και από την ελάχιστη ανηφόρα έμοιαζε εξαντλημένη. Ξεφυσούσε. Δε σταμάτησα να σφυρίζω λούζοντας τα δευτερόλεπτα αυτά με χαρμολύπη. Αυτή τη χαρμολύπη που ζεις ξέγνοιαστα μέσα στον κύκλο που σε τυλίγουν τα όλα όχι και τόσο ξέγνοιαστα που καρτερικά σε περιμένουν. Και την προσπέρασα κι αυτή. Σκεφτόμουν δε, τη υπερτέλεια σκηνή θα ήταν αυτή από τη στιγμή που είδα τους παππούδες με τις κούτες, με τον σκοπό. Πόσο τέλειο θα ήταν να την γυρίσω και μαθές είναι πολύ ωραίος ρυθμός αυτός ο ζωναράδικος. Και δεν έχει και πνευματικά δικαιώματα διότι ανήκουν στον λαό, λαέ μου. Με αυτά και με τα άλλα, είχα φτάσει στην πλατεία Μερκούρη. Έτρεχα να αφήσω κάτι για εκτύπωση και να ανοίξω το μαγαζί. Και έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Μία κομπανία παππούδων τραγουδούσε μέσα σε ένα καφενεδάκι "τα καβουράκια". 

"Ώπα" σκέφτομαι "'Ωπα μωρή, που πας; Που τρέχεις; Ποια είσαι; Τι κάνεις; ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ! " 

Ε και ακολούθησα τον ήχο. Μπαίνω μέσα, ρωτάω αν έχουν καφέ, δεν ήθελα καφέ πραγματικά, έκλεβα χρόνο να καταλάβω τι γινόταν. Βλέπω βυσσινάδα. Τη γνωστή βυσσινάδα της τρύπας στον χωροχρόνο. "Τη θέλω του λέω" "Αμέσως" μου λέει. Ξεφόρτωσα το γαϊδούρι και έβαλα στο ποτήρι με τα παγάκια! Ήταν ένα τεράστιο τραπέζι με παππούδια και τρεις κιθάρες! Ανατριχίλα. Βγάζω ένα τετραδιάκι να χαζοσημειώσω τίποτα, έχω πιει και τις πρώτες γουλιές έχω αρχίσει και την ακούω με τη ζωάρα που κάνω και έρχεται εκείνη η στιγμή. Η στιγμή που μου άλλαξε γι ακόμα μία φορά την πορεία της ζωής μου. Το σημαντικό, φαινομενικά εντελώς ασήμαντο γεγονός. Ξεκινάει ο ένας παππούς να παίζει τον γνωστό ζωναράδικο. Κοιτάω τη βυσσινάδα "μπα δεν έχω πιει πολύ" σκέφτομαι... Κοιτάζω γύρω μου και για ακόμα μία φορά η ζωή με έχει μπουγελώσει με το πόσο παραμυθένια μπορεί να γίνει... Κατάλαβες; 

Άκουσα δύο τρία τραγουδάκια και συνέχισα. 

Αλλά κατάλαβες τι συνέβη σήμερα; 

τηλεγράφημα

Φεύγω τώρα, εντάξει; στοπ η μεγάλη περιπέτεια στοπ το μπαλόνι είναι έτοιμο να συνεχίσει το μακρύ του ταξίδι στοπ δε θυμάμαι πολλά πράγματα πια στοπ θυμάμαι το μπαλόνι στοπ κάποιες νεκρές κατσαρίδες και λεκάνες δίπλα σε κάδους σκουπιδιών στοπ θυμάμαι παπούτσια που έχασαν τους φίλους τους, αλλά δεν πειράζει γιατί είχαν έναν μυστικό φίλο να φροντίζει τις χαμένες ιστορίες τους στοπ όταν μεγαλώσω θα πίνω για πάντα νερό στοπ

Ο θρύλος

Το σπίτι που μεγάλωσα είχε σπουδαίους ανθρώπους μέσα!
Σήμερα αυτό το αριστούργημα-θησαυρός που βρέθηκε στον δρόμο μου, φύσηξε ένα αεράκι ελπίδας στα μαλλιά μου.
Ζήτω για τους παράξενους αυτού του κόσμου και ζήτω για τους παραξενότερους που αναδεικνύουν την αλλόκοτη τριγύρω εμορφιά.

Ελληνικό νησί κοντά στην Αθήνα

Η Σαλαμίνα, είναι ένας παράξενος τόπος. Είναι πολύ κοντά στην Αθήνα και αρκετοί την επιλέγουν για να πάνε μία βόλτα στην "εξοχή".
Είναι λίγα τα χρήματα για τα ναύλα, άρα την κάνει έναν προσιτό προορισμό.
Ωστόσο, από παιδί που πήγαινα στα πάσχα σε κάτι συγγενείς που είχαν τα σπίτια της εξοχής εκεί, κάτι με έκανε να νιώθω ένα σφίξιμο. Κάπου, κάτι έγινε, το όποιο δεν μπορώ να ανακαλέσω και αποσυνέδεσα τη Σαλαμίνα με τη σεροτονίνη.
Μήτε ο τόπος, μήτε το ταξίδι μου δημιουργούσαν την ίδια αίσθηση που είθισται να σου δημιουργεί ένα ταξίδι αναψυχής και ο προορισμός.
Αργότερα, είχα μία φίλη που είχε επίσης σπίτι εκεί και πρότεινε συχνά τη Σαλαμίνα για τριπς.
Πάντα δυσκολευόμουν...
Τελευταία βέβαια, γνώρισα μία άλλη πλευρά της Σαλαμίνας που μοιάζει λίγο περισσότερο από την υπόλοιπη με νησί. Βρήκα και ένα σημείο που πουλάει νόστιμα καλαμαράκια.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αλληλεπιδρώ τελευταία με έναν χαρακτήρα που μου υπενθύμισε κάτι σημαντικό. Μου χώρεσε συνοπτικά σε μία εγγλέζικη λέξη, μία εξαιρετική στάση-όπλο ζωής.
Embrace it.

Υ.Γ. Δεν έρχομαι Σταχτοπούτα. Είμαι σπίτι σατανά με τα ροζ αυτιά! 

Έκτακτο

Το πράμα τσίμπηθηκε από ΛΟΥΜΠΕΝΑΡΑ που τσιμπήθηκε από τον κύριο Αιμόφιλο που το ανέδειξε πριν.
Το πράμα σαλεύει και πρέπει να ταξιδέψει όσο το δυνατόν πιο μακριά.
Το πράμα έλαβε χώρα και χρειάζεται μεγάλο χώρο στα μπαλκόνια των εγκεφάλων-ρετιρέ, διότι κινδυνεύει να βρεθεί στο χαοτικό κενό του > ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ




Υ.Γ.
Η τεράστια συγγραφική-δημοσιογραφική-σκηνοθετική-γραφιστική και όχι μόνο, ομάδα του
που; ΤΣΑ! μπλογκ, έχει μείνει παγωτό με τα παραπάνω
Υ.Υ.Γ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ομάδα-ΤΕΡΑΣ: προώθησης-διαφήμισης και οικονομικής διαχείρισης του μπλογκ για την τίμια, κομψή, ασταμάτητη και ανιδιοτελή προώθησή του
Υ.Υ.Υ.Γ
Όσοι έχουν θέμα με την άσκοπη ενωτίκευση, παρακαλώ όπως μας συγχωρέσουν
Υ.Υ.Υ΄Γ
Τέλος ευχαριστούμε θερμά τους αναγνώστες που μας στηρίζουν. Χωρίς αυτούς τους 2 άντε 3 το μπλογκ θα ήταν η απόλυτη αποτυχία δίχως κανέναν αναγνώστη...
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ
Μη φοβάστε λαέ με τα παραπάνω συγκινητικά. Δεν κλείνουμε. Απλά μετά από τέτοια πράματα, οφείλουμε ένα ευχαριστώ στον συνάνθρωπο και μία προσπάθεια να έρθουμε όλοι πιο κοντά
(αρκεί να μοσχομυρίζουμε)
Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ

Η φάση είναι speed dating. Υο

ΤΟ ΙΒΕΝ Τ ΣΤΟ ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ ΕΔΩ

Υ.Γ. Θα είναι και ο Τάκης εκεί. Ευλόγησον.

Μόνο θρασ;

τι μου τράβηξε την προσοχή τον τελευταίο καιρό:

Τα τσουπακάμπρα ρωτάνε πάντα, αν στρίβουν αριστερά ή δεξιά. Φοράνε γραβάτα, βρακιά λουλουδάτα και νιώθουνε μια μοναξιά.

Σε δύο πλανήτες, σα δύο πίτες ταξιδεύουν εδώ και καιρό. Με τ'αστεράκια, σα να'ναι βαρκάκια, κολυμπάνε στο μαύρο κενό. 

Δυο εξωγήινοι σα ροζ πιγκουίνοι, ξωπίσω τους τρέχουν κρυφά. Καθώς τους κοιτάνε με νότες ρωτάνε "Ντορέμι σολλά ρεσί φα;" 

Δίχως κακία με κάποια μανία ελπίζουν πως θα'ρθει η στιγμή, με λίγη μαγεία χωρίς ατυχία να γίνουνε φίλοι καλοί.

Όλοι παρέα κάπως μοιραία να κάνουν τους μπλε κασκαντέρ. Έχοντας θράσος, πυγμή και πάθος να μηδενίζουν διαρκώς τα κοντέρ. 

Κι έτσι οι μέρες κυλλάνε σκορπάνε και κάνουν το μαύρο κενό, με λίγη μαγεία, χωρίς ατυχία να φαίνεται πιο φωτεινό.

  Υ.Γ. Ο αφάνας ξέρει τι θα γίνει επιτυχία. Ο αφάνας ξέρει. 

ΕΣΥ;

Καὶ ἦλθεν εἷς ἐκ τῶν ἑπτὰ ἀγγέλων τῶν ἐχόντων τὰς ἐπτὰ φιάλας, καὶ ἐλάλησε μετ᾿ ἐμοῦ λέγων· δεῦρο δείξω σοι τὸ κρῖμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν, μεθ᾿ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας αὐτῆς. Καὶ ἀπήνεγκέ με εἰς ἔρημον ἐν πνεύματι. καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, γέμον βδελυγμάτων, καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας τῆς γῆς, καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον· μυστήριον, Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς. Καὶ εἶδον τὴν γυναῖκα μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων ᾿Ιησοῦ, καὶ ἐθαύμασα ἰδὼν αὐτὴν θαῦμα μέγα. Καὶ εἶπέ μοι ὁ ἄγγελος· διατί ἐθαύμασας; ἐγὼ ἐρῶ σοι τὸ μυστήριον τῆς γυναικὸς καὶ τοῦ θηρίου τοῦ βαστάζοντος αὐτήν, τοῦ ἔχοντος τὰς ἑπτὰ κεφαλὰς καὶ τὰ δέκα κέρατα. Τὸ θηρίον ὃ εἶδες, ἦν καὶ οὐκ ἔστι, καὶ μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγειν· καὶ θαυμάσονται οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν οὐ γέγραπται τὸ ὄνομα ἐπὶ τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, βλεπόντων τὸ θηρίον ὅτι ἦν, καὶ οὐκ ἔστι καὶ παρέσται. Ωδε ὁ νοῦς ὁ ἔχων σοφίαν. αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτά εἰσιν, ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ᾿ αὐτῶν, καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν· οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἐστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθε, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι. καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστι, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστι, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστι, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει. Καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ᾿ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι μίαν γνώμην ἔχουσι, καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ διδόασιν. Οὗτοι μετὰ τοῦ ἀρνίου πολεμήσουσι, καὶ τὸ ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι κύριος κυρίων ἐστὶ καὶ βασιλεὺς βασιλέων, καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοί. Καὶ λέγει μοι· τὰ ὕδατα ἃ εἶδες, οὖ ἡ πόρνη κάθηται, λαοὶ καὶ ὄχλοι εἰσὶ καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. Καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες καὶ τὸ θηρίον, οὗτοι μισήσουσι τὴν πόρνην καὶ ἠρημωμένην ποιήσουσιν αὐτὴν καὶ γυμνήν, καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς φάγονται, καὶ αὐτὴν κατακαύσουσιν ἐν πυρί. ὁ γὰρ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τὰς καρδίας αὐτῶν ποιῆσαι τὴν γνώμην αὐτοῦ, καὶ ποιῆσαι μίαν γνώμην καὶ δοῦναι τὴν βασιλείαν αὐτῶν τῷ θηρίῳ, ἄχρι τελεσθῶσιν οἱ λόγοι τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ γυνὴ ἣν εἶδες ἔστιν ἡ πόλις ἡ μεγάλη ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς.
                                         
                                                                 

Εδώ το καλό Χριστούγεννο. Πάρε, πάρε.

J.F.C.P.

φραντζολοδιανομς

στάσου

Μην περιμένεις.

Παπάγια

Hush, don't speak
When you spit youγ venom, keep it shut
I hate it when you hiss and pγeach
About youγ new messiah 'cause youγ theoγies catch fiγe
I can't find youγ silveγ lining
I don't mean to judge
But when you γead youγ speech, it's tiγing
Enough is enough
I'm coveγing my eaγs like a kid
When youγ woγds mean nothing, I go la la la
I'm tuγning up the volume when you speak
'Cause if my heaγt can't stop it,
I find a way to block it,
I go
La la
If ouγ love is γunning out of time
I won't count the houγs, γather be a cowaγd
When ouγ woγds collide
I'm gonna dγown you out befoγe I lose my mind



Υ.Γ Είμαι ελεύθερος
Υ.Υ.Γ Κάνε τα κουμάντα σου
Υ.Υ.Υ.Γ Κρύβε λόγια