Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κεφαλι μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κεφαλι μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

20200125

Την προηγούμενη Κυριακή

 Εντάξει. Άλλαξα ποτό. Πήρα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Πάει το σερί της μπίρας. Είμαι βέβαιη ότι δεν είμαι στο σωστό σημείο για κόκκινο κρασί, αλλά το πήρα. Άλλαξα και τραπέζι. Όχι ότι κάθισα ποτέ δεύτερη φορά στο ίδιο. Σήμερα δεν έχω πιει σχεδόν καθόλου νερό. Έχω πιει ένα πολύ πολύ μεγάλο ποτήρι τσάι με γάλα. Γάλα με βρώμη. Βρώμικο γάλα. Dirty milk. Τίμιο για μπάντα. Δεν ξέρω πως ξεγλίστρησα από όλους τόσο άσχημα κι άκομψα σήμερα για να έρθω να γράψω. Σήμερα βέβαια, δεν έχω τι να γράψω. Να γράψω τάχα για το φαινόμενο Φλιν; Να γράψω για τον αδελφό Τασούλη;
Γεια σου Τάσο!
 Λογικά αυτός ο μπάρμαν θα με περνάει για τρελή, ή για περίεργη. Ρε λες να είμαι τελικά; Λες να έχω μπει βαθύτατα στον ρόλο της αποτυχημένης συγγραφέως; Δεν είναι τέλειο; Είμαι εγώ, μόνη με το κρασί και τους ξηρούς καρπούς και παίζει πολύ δυνατά σήμερα. Τουλάχιστον μάλλον κατάφερα να αποκτήσω μία συνήθεια! Έχω επαναλάβει πέντε φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα κάτι.
 Σκοπεύω αύριο, μεθαύριο να πάω για τη διερεύνηση περισσότερων πληροφοριών σχετικά με το προαναφερθέν θέμα.
 Ψυχεδελικό ροκ. Ευριπίδης, Αισχύλος, τρένα και διασκευές. Ριμέικ και λοιπά. Δηλαδή δεν υπάρχει έμπνευση; Δεν υπάρχουν ιδέες; Ή μήπως πρόκειται περί σεναρίου. Ανοίγω παρένθεση, το σχετικά άδειο μπαρ τις Κυριακές, είναι σχετικά πολύ γεμάτο σήμερα. Μία παρέα έχει κάτσει σχετικά πολύ κοντά μου και η αγοραφοβία μου έχει χτυπήσει πορτοκαλί, παρένθεση κλείνει.
 Διάβαζα μία συνέντευξη σχετικά με τον καπετανεϊκο ρόλο ενός σκηνοθέτη. Για το πως κάποιος μπορεί να κάψει τα πάντα ή να σκορπίσει μαγεία. Νιώθω σα να είμαι στο βαγόνι ενός τρένου. Στο είπα και παραπάνω. Λες να μου αρέσουν τα τρένα; Μου άρεσαν οι γραμμές ναι, αλλά για τα τρένα τί σου είχα πει; Κουμπάσο, διπαράλληλος, όβερ.
 Από την άλλη είναι μία παρέα παππούδες. Τυπικοί θαμώνες. Αρκετά μακριά. Αυτοί κολλητά μου στ' αριστερά με έχουν πεθάνει.
 Δεν έχω δοκιμάσει ακόμα την κάμερα-δράση.
 Θέλει και συνοδεία εικαστικού έργου λέει. Στάσου. Λες να βλέπουν από τον καθρέπτη; Όχι, όχι στάσου, όσο μεγαλώνεις βλέπεις καλύτερα μακριά ε;
 Έχω στο μυαλό μου ότι όσοι δεν πίνουν κρασί στο σωστό σημείο, δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Δηλαδή, πώς συμβιβάζεσαι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που δεν ξέρεις πώς το λένε, πότε το άνοιξαν για αρχή. Ίσως το σωστό ποτό για ένα μπαρ να είναι το αλκοόλ το άλλο. Συγκεκριμένα πράγματα όμως. Αν ζητάς απλά το είδος, γουίσκι, τζιν, βότκα, τότε σου βάζουν ό,τι θέλουν. Όπως κι αν ζητάς μοτσαρέλα ή μπέικο. Θα σου βάλει ο πωλητής αυτό που θέλει να ξεφορτωθεί, αυτό που αγοράζει φθηνότερα αλλά πουλάει ακριβότερα ή αυτό που έχει κάνει κάποια συμφωνία και λογικά έχει κάποιο συμφέρον. Ζητάς τα πράγματα με το όνομά τους. Αλλιώς σου δίνω ό,τι θέλω.
 Θα μπορούσα σήμερα περιμένοντας να πιω ένα εκατομμύριο κρασιά. Θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλη την Αθήνα για να τα πιω, αλλά ιδανικά να μπορούσα εγώ να οδηγώ τον εαυτό μου στους επόμενους προορισμούς.
 Έμαθα ότι η αρχαιολογική υπηρεσία εδώ γύρω, δεν αφήνει λέει αυτόφωτες πινακίδες και πως η πινακίδα πρέπει να φωτίζεται με κάποιο σποτάκι. Αυτή η αρχαιολογική υπηρεσία, τραβάει μεγάλα ζόρια.
Το μπαρ είναι σελφ σέρβις. Με ενοχλεί που ενοχλούνται κάποιοι που δεν τους υπηρετούν.
Παρατηρώ απέναντι ένα ζευγάρι! Φιλιούνται. Κοίτα πως επιπλέουν στην επιφάνεια! Αναρωτιέμαι πόσος έρωτας χωράει σε ένα ποτήρι κρασί.
Το ήπια μονορούφι.
Φεύγω.


20181020

Λευκός άγγελος

 Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να συγκεντρωθώ και να γράψω αυτά που πρέπει να γράψω για να τελειώνω. Ψάχνω διαρκώς κατάλληλα σαλόνια κι όταν αυτά τα βρίσκω, τότε με συνεπαίρνει η όρεξη να ξεχυθεί από μέσα μου αυτό που θέλω να γράψω. Απόψε με συνοδεύει ένας λευκός άγγελος. Σήμερα έγινε μία αναγγελία. Σήμερα έγινε μία φασαρία. Απόψε σταμάτησα στη μέση του νερού και πέρασα από τη θέση αστερίας-πτώμα, στη θέση ζωντανός αστερίας κι έπειτα άρχισα να κάνω μανιταράκια.
 Η στιγμή που βρίσκομαι κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό νιώθω ότι είναι μία μεγαλειώδης στιγμή τόσο για το σώμα μου όσο και για το μυαλό μου. Όλα γύρω μου ή που σωπαίνουν, ή που διατηρούν τον ήχο που έχει το αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης.
 Λίγο πολύ η αίσθηση στο σαλόνι και στο νερό, μου φυσάει την ίδια ηρεμία. Το ίδιο τίποτα και συνάμα την ίδια απόλυτη έμπνευση.
 Καθώς σκάλιζα την βιβλιοθήκη μου λίγο νωρίτερα, βρήκα ένα βιβλίο που δε θυμόμουν ότι είχα αγοράσει.

Ενθουσιάστηκα καθώς λογικά αυτό που με ώθησε να αγοράσω αυτό το βιβλίο, ήταν ένα άλλο βιβλίο που κάποτε ο συμμαθητής μου ο Σάββας μου είχε δωρίσει. Αυτό το βιβλίο, θυμάμαι πως μόλις το διάβασα είπα «είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει».


Πράγματι μέχρι και σήμερα παραμένει ένα εξαιρετικό, κορυφαίο ανάγνωσμα και βίβλος που χάραξε μία υπέροχη ζωή. Ξεφύλλισα λοιπόν την απόλυτη συλλογή και μου έμειναν για απόψε προίκα δύο πράγματα. Η «μεταμόρφωση» του Κάφκα και ένα «rosebud» μυστηριώδες να σκεπάζουν απαλά τον θάνατό.
 Θα επιστρέψω σε αυτά μόλις έχω ολοκληρώσει τη βουτιά μου από τον βυθό «ερέθισμα» στην επιφάνεια «κατάκτηση». Μέχρι τότε θα κάνω διάλειμμα. Θα περιμένω κούπες να κρυώσουν. Θα βάλω σε μία τάξη τις αναμνήσεις μου και θα ολοκληρώσω τα όσα πρέπει να γραφτούν για να σε υποδεχτώ με ηρεμία. Το μυαλό μου θα είναι ή στο περίεργα όμορφα τρενάκι του τώρα, ή στο συντρίμμι του παρελθόντος. Θα είμαι καλά όμως μην μου ανησυχήσεις ποτέ. Θα είμαι το ίδιο καλά με κάθε φορά που βρίσκομαι στο αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης, ή κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό. Στα όποια να ξέρεις πάντα σε κουβαλάω στο νου μου.

Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω, πως αν η παράδοση δε θελήσει να κάνει ένα βήμα πίσω, τότε τα παραμύθια θα κάνουν πέντε βήματα μπροστά. Φακή θα σε φωνάζω!



20180707

Πιπ

 Η ώρα είναι περίπου αυτή που φαίνεται. Έχει υπερβολική ζέστη και όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι δεν μου αρέσει. Βέβαια, ούτε το πολύ κρύο μου αρέσει. Έχω ένα περίπου πονοκέφαλο. Ο ανεμυστήριος κεντραρισμένος πάνω μου, βγάζει τη γλώσσα με θράσος σε κάθε γιαγιά που νοερά έρχεται και μου φωνάζει «παιδάκι μου θα πάθεις ψύξη». 
 Πάντα πίστευα ότι η «ψύξη» είναι ένα μεγάλο λάθος. Σαν θεός, υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. Σε αγγίζει, αν την αγγίξεις και εσύ. Τρόμος και δέος στην ιδέα της, αλλά συχνά την επικαλείσαι. 
 Είμαστε σχεδόν στη μέση του καλοκαιριού μου. Οι αναποφάσεις αυτής της περιόδου είναι να πίνω ζεστή σοκολάτα, να ολοκληρώσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και να πάρω σβάρνα τους σχετικούς εκδοτικούς, να ολοκληρώσω το διάβασμα των πέντε βιβλίων που διαβάζω ταυτόχρονα αυτή την περίοδο και να παίζω περισσότερο cluedo. 
 Ιδανικά τώρα, θα ήθελα να πάρω το αμάξι και να πάω σε μία μυστική συνάντηση με επιτραπέζια μυστηρίου. Θέλω να ξεσαλώσω όπως καταλαβαίνεις. Έχω μάλιστα ένα υπέροχο παιγνίδι, τον τάφο του Φαραώ, το οποίο μπορείς να το παίξεις μονάχα μία φορά. Είναι υπέροχο γιατί άμα θες, το παίζεις και μόνος σου. Αλλά δεν με παίζω. Ίσως έτρωγα και ένα τριπλό τσιζ, με πατάτες και κρόκακόλλα και κέτσαπ. Είναι κάτι βράδια που νιώθω αγρίμι. Είναι τα βρώμικα βράδια. 
 Ιδανικό soundtrack θα ήταν μία παλέτα από Smiths-there is a light that never goes out ως Fleetwood Mac- Rhiannon. Στο πονοκεφαλιασμένο μου μυαλό παίζουν αδιάκοπα τις τελευταίες ώρες. 
 Αλλά δεν το παίρνω το αμάξι... Και είμαι πάντα ένα σωρό χαζές δικαιολογίες τύπου, δεν έχω στικάκι να ακούσω την παλέτα, το αμάξι θα τσουλήσει πίσω στην γιγαντιαία ανηφόρα, δεν ξέρω να παρκάρω. 








20171118

smoking, melting, boiling, burning

 Προφητικό το τουπέλο τελικά! Εντελώς απροσδόκητα βρέθηκα στον Νίκο τον Σπηλιά και τους κακούς του σπόρους. Σε μία περίοδο που βρίθει συναισθημάτων και βροχής, αυτή η βραδιά τάισε φοβερά τα μάτια μου, τα αυτιά μου και χάιδευε προκλητικά το τέρας. Το τέρας γινόταν πότε σκύλος, πότε διψασμένο παιδί που ξεχύνεται στη ζωή, πότε ερωτική γυναίκα και πότε ελαφρύς καπνός. Ήταν όλα τόσο έντονα και πολλά, που δεν προλάβαινα να πάρω ανάσα ή να σκεφτώ. Είχα απλά αφεθεί.   Στο στομάχι μου ένας τρελός χορός ορμονών και δυνατών καρδιακών παλμών, έστελνε στον εγκέφαλο αναμνήσεις, πάθη, δίψα και στα χέρια μου ιδρώτα. Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή, ή τα σημεία των καιρών, αλλά υπό τους ήχους και τις εικόνες εκείνης της βραδιάς, το κόκκινο μπαλόνι ταξίδευε παραφουσκωμένο, τρέχοντας ανέμελο στο δάσος των αχινών, χωρίς να το νοιάζει τίποτα, χωρίς να φοβάται ότι κάπου θα σκάσει, ήταν έτοιμο γι' αυτό. Απλά ένιωθε παντού τον αέρα που το ακουμπούσε καθώς έτρεχε και αυτό το φούσκωνε κι άλλο. 
 Απόψε είναι Σάββατο. Είμαι μόνη στην πόλη και το μπαλόνι ακόμα μεγαλώνει. Διψάω πολύ. 



20160128

Νοτιάς φυσάει απόψε.

«Ἔστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι' ἀπαγγελίας, δι' ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

Πρόλογος
Μεγάλωσα με ιστορίες. Για να καταφέρω να επιβιώσω, έπρεπε με ανοιχτά τα μάτια να πετύχω ν'αλλοιώνω τις εξαντλητικές πραγματικότητες. Δεν είχα πρόσβαση μικιό σε άλλων ιστορίες κι έτσι ήταν λίγο πιο βαρύ... Έπρεπε να δημιουργήσω από το απόλυτο σκοτάδι. Χάρηκα πολύ όταν μεγαλώνοντας, έφτασα κοντά σε ιστορίες άλλες, άλλων κι είδα ότι διαφορετικό σκοτάδι μπορεί να φτάνει σε κοινό φως. Κάθε που μοιραζόμουν την πραγματικότητα, ακουγόταν σε ξένα αυτιά σαν ιστορία και κάθε που η πραγματικότητα ντυνόταν με ιστορίες στο κεφάλι μου, τότε γεννούσε μαγεία. Κάποια στιγμή ίσως καταφέρω με αυτή τη μαγεία ν' αλλάξω κι άλλες πραγματικότητες, άλλων. Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω αυτός ο άνθρωπος που απλώνει τη μαγεία, τα χρώματα. Όχι πραγματικότητες, μα τη μαγεία της φαντασίας, που είτε μπορείς σε αυτή να βρεις στο κοινό φως ό,τι μυστικό σου μοιάζει, είτε μπορεί να μη βρεις τίποτα και να είναι αυτό που θα σε κάνει να διψάσεις για ιστορίες.  

Πάροδος 
Την ώρα που ταξιδεύαμε σε ένα μεγάλο δρόμο, σε βοηθούσα έτσι να κρατάς το τιμόνι σταθερά. Σου άφηνα τη ζωή μου στα χέρια σου, την ώρα που τα χέρια μου θυσίαζαν κάποια λίγα μανταρίνια προσφέροντάς τα δίχως τη φλούδα, έτοιμα για χωρίς περιττό κόπο βρώση. Μέγιστη πράξη σιωπηλής, ανομολόγητης, αμφίδρομης -πώς το λένε οι πολύ να δεις; - αγάπης. Έφτυνες με περίσσια χάρη τα κουκούτσια απ΄το παράθυρο, κάτω, στον μεγάλο δρόμο. Κάποια στιγμή ακούστηκε να λες "Φαντάσου ν'ανθίσει μία μανταρινιά στη μέση του μεγάλου δρόμου" και γέλασες. Και δε χρειάστηκε καμία ιστορία να αλλοιώσει την πραγματικότητα, γιατί προτού προλάβω μ' έλουσες με μαγεία. 

Επεισόδιο
Από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι πύλες του παραδείσου; 

Στάσιμον
Αν για μία εβδομάδα η γη με το που βυθιζόταν στο σκοτάδι, δεν είχε τις πατερίτσες του ηλεκτρισμού, τι θα γινόταν; 

Έξοδος
Πόσο μεγάλος είναι ο Παράδεισος και πόσο μεγάλη είναι η Κόλαση; Δε με νοιάζει η μονάδα μέτρησης που θα χρησιμοποιηθεί για να καθορίσει την έκταση, αρκεί κάτι να προσδιορίσει κατά προσέγγιση έστω, πόσοι χώρεσαν, πόσοι χωράνε και πόσοι ακόμα μπορεί να χωρέσουν...

Κομμός 
Έλα να πάμε σ' ένα μέρος, που άνθρωπος να μην υπάρχει. Ούτε νέος, ούτε γέρος, φτάνει να 'μαστε μονάχοι. Πόσο θ' άντεχε ο ένας τον άλλο;



20151116

Η αρχή του Πεν



Ήταν από τα πιο όμορφα λόγια που βγήκαν από το στόμα σου λίγο πριν κοιμηθείς κι αρχίσουν όλα ν'αλλάζουν. Λίγο πριν ξεκινήσει το χιόνι...


_ Εε, έχεις ακούσει για την αρχή;
_ Ποια αρχή;
_ Εεε, την αρχή... την αρχή του... εε... Την αρχή του Πεν!
_ Την αρχή του Πεν; Όχι! Αλήθεια λες; Τι λέει αυτή η αρχή;  Έι, δεν υπάρχει τέτοια αρχή..;

Και κρύφτηκες χαμογελώντας σαν το παιδί που μονάχα αυτό βλέπω. Κι ύστερα άρχισε το χιόνι...

Μα έμεινε η αρχή του Πεν!
Μαζί με τις νυφάδες τρέχει στο κεφάλι μου σε ένα κάπως λευκό, χριστουγεννιάτικο λιβάδι ο Πεν. Από πίσω σε λούπα once upon a dream. Κάτι από "χριστουγεννιάτικο εφιάλτη", κάτι από Danny Elfman, κάτι σαν τα ημερολόγια που κρύβουν σοκολατάκια σε κουτάκια μέχρι να φτάσουν τα Χριστούγεννα κάθε μέρα και σε συγκρατεί ένα αλλόκοτο πάθος για κάτι ζεστό να μην τ' ανοίξεις και τα φας όλα. Ταυτόχρονα όμως τίποτα δε θυμίζει Χριστούγεννα. Υπάρχει ένας εφιάλτης, υπάρχει η βασανιστική άνοιξη, υπάρχει θάλασσα, υπάρχουν μεγάλα καφετιά φύλλα που σε προκαλούν-παρακαλούν να τα πατήσεις.
Ο Πεν εκεί επιβλητικός, μα δεν μπορώ να πω, αλήθεια, ποιος είναι... Τον βλέπω, μα μήτε να τον περιγράψω μπορώ αλλά ούτε κι αόρατος είναι.
Κι ύστερα η αρχή του! Παραμυθένια; Πάνω από την πραγματικότητα; Αληθινή; Κυνική; Εύπεπτη; Ακατάληπτη;
Το κεφάλι μου ένιωσε μία τόσο ευχάριστη έκρηξη. Σα να άστραψε κάτι μπροστά μου.
Η αρχή του Πεν μοιάζει πια με σπείρα που σε παγώνει και σε τραβάει μέσα της...
Κι έτσι ξεκίνησαν όλα...

20151018

mindfuck me harder



 Ο Αλέξανδρος κι ο Γιάννης, πρωταγωνιστούν σε ακόμη ένα αλλιώτικο παραμύθι. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση σήμερα.
 Μου έκανε εντύπωση ότι είχα πολύ καιρό να σε ρωτήσω "Αν ήσουν χρώμα τώρα, ποιο χρώμα θα ήσουν;" Αλλά δε μου έκανε και τίποτα εντύπωση. 


 Αυτή, είναι η κρεαταγορά. Πάντα μου κάνει εντύπωση η μυρωδιά της, η οποία είναι άσχημη αλλά συγχρόνως δεν είναι. Απόψε μου έκανε εντύπωση ότι ενώ η κρεαταγορά είναι ανοιχτή-κλειστή σε βραδυνούς επισκέπτες, η ψαραγορά είναι κλειστή-κλειστή.

Αυτό, είμαι εγώ. Μου το έστειλε μία φίλη ξημερώματα. Μου έκανε εντύπωση η αίσθηση στο στομάχι μου όταν χτύπησε ειδοποίηση μηνύματος στο κινητό μου. Τα μπιφτέκια, δεν μου αρέσουν και τόσο πολύ, αλλά μου αρέσουν.

 Αυτό, είμαι πάλι εγώ. Αλλά δεν είμαι. Αλλά είμαι, αλλά δεν είμαι. Αλλά είμαι και δεν είμαι. Άλλα είμαι, άλλα δεν είμαι. Είμαι; Δεν είμαι; Κι επιτέλους ο Σρέντινγκερ κι η γάτα του; Ο Σρέντινγκερ κι η           του; 



 Κι αυτός είναι ο Γιωργάκης. Μου θυμίζει την Αδαμαντία, αλλά δε μου τη θυμίζει κιόλας. Με έκανε να γελάσω. Η τελευταία φορά που γέλασα πολύ βέβαια, ήταν όταν η Εμμανουέλα άρχισε να τραγουδάει πάνω από τα σούσια "Να ζήσεις Μαρίνο". 
 Θέλω να γελάω συνέχεια. Θέλω να κάνω σιξ (6) πακ από το γέλιο. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με. 







Υ.Γ.  Μπορείς να βγάλεις άκρη;
Υ.Υ.Γ. Σε έναν κύκλο υπάρχει άκρη;
Υ.Υ.Υ.Γ.






20150502

Χριστός ανέστη Βίβιαν;

Έξω απόψε μυρίζει καλοκαίρι, πολύ έντονα. Το κίτρινο πράγμα πηγαίνει όλο και πιο αργά. Έμαθα για το razbliuto. Γεύτηκα καινούργια φαγιά. Σασλίκ και μαρκαφτσιάδες. Άνγκους και ροβίθια. Άκουσα για τα δέκα καβουράκια και αποφάσισα πως θα είναι το τραγούδι του φετινού καλοκαιριού. Εμφανίστηκε το παρελθόν: πρίγκιπες με ιστορίες, καθρέφτες, κουφετάκια. Πλησίασαν καινούργιοι επίδοξοι καθρέφτες. Άκουσα το μέλλον από το παρελθόν ξανά. Του το είπα.
 Του είπα πως είναι άκρη, άκρη στο στόμα μου, αλλά δεν ξέρω πως να το πω, ή αν θέλω να το πω γιατί... 

 The sentimental feeling you have about someone you once loved but no longer do.

 Και τι είναι τελικά; Προεμμηνορροϊκη δυσφορική διαταραχή; Η ιστορία και οι μελανές της σελίδες; Το κενό μου; Ή μήπως όλα τα παραπάνω είναι κοινωνικά κατασκευασμένα; 
 Έπαιζα ποδόσφαιρο πριν λίγο και κρυφτό με τα παιδιά. Τα μικρότερα από εμένα παιδιά. Έχω αποφασίσει επίσης πως μεγαλώνεις επειδή σταματάς να παίζεις και δε σταματάς να παίζεις επειδή μεγαλώνεις. 
 Θυμήθηκα το μαρούλη μου. Τη Χριστιάνα, που με ενημέρωσε ότι έβγαλε κι άλλες χορογραφίες. Μπήκα σε ένα ασανσέρ και άκουσα το "ωω ντάνι μπόι, ντάνι μπόι".
 Κι είχε δίκιο ο Μιχαλάκης όταν μου έλεγε για να με ηρεμήσει ότι δημιουργώ παραμύθια και ότι θα φτιάξω κι άλλα έμορφα. Είχε δίκιο, γιατί αν τα σκαλίσεις, τίποτα δεν ήταν βαρετό και χωρίς λόγο, απλά κάτι για να τρέχει την καθημερινότητα. Αλλά κάθε μέρα ήταν ιστορίες! Από μικιό μωρέ παραμυθάς. Άλλωστε αυτό ήταν και το σωσίβιο. 
 Και τώρα; 





20150402

Τα Χριστούγεννα σε μάζεψα από τον πεζόδρομο















Μελομακάρονα 180 (25/35)


Ξύσμα 1 πορτοκαλίου
200 gr χυμό πορτοκάλι
270 gr ηλιέλαιο
600 gr αλεύρι
20 gr ζαχαρι άχνη
1/2 κουταλάκι σόδα
1/2 >> Γαρύφαλο
1/2 >> κανέλα
50 gr Βούτυρο
200 >> καρύδι τριμμένο

Εκτέλεση
Χτυπάμε τα 100gr πορτοκάλικ 270 ηλιέλαιο το βούτυρο λιωμένο μετά βάζω την Σόδα στο υπόλοιπω πορτοκ κ αφού τα ανακατευς με την Σόδα τα ρίχνω μέσα Ρ'ιχνουμε το ξύσμα του πορτοκ κ την άχνη. Ανακατεύουμε το Γαρυφ την κανελ κ το αλε'υρι κτα καρύδια κατα ριχνουμ στο μγα.

Σιρόπι
1 1/2 κούπα ζάχαρι
1 κούπα νερό
1 πορτοκάλι κομ. στην μέση κ το βάζουμε ολόκληρο
1 ξυλάκι κανέλα
50 gr μέλι
Τα βάζουμε γα 5 λεπτά Τα μελομακάρονα κρύα το Σιρόπι ζυρόπι ζεστό τα βουτάμε στο σιροπψ για 10 δευτ και τα βγάζουμε έξω

Υ.Γ. Τώρα όμως έρχεται ο ήλιος.


20150227

force majeure

"Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της" του είπε εκείνο το βράδυ στο παγκάκι...


_ Όχι, όχι. Πρώτα πρέπει να ερωτευτείς τα μάθια της. Τα μάθια της βέβαια δεν κοιτάζουν στο ίδιο σημείο και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα μαλλιά της, δεν μοιάζουν με πριγκίπισσας. Τα πόδια της είναι παχουλά. Όταν γελάει φαίνονται τα ούλα της και μοιάζει με κόρνα που πνίγεται. Και έχει μία τεράστια μύτη ένα τεράστιο αυτί και μία ελιά πάνω από τα χείλη με μία τρίχα στην κορυφή της.
_ Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της
_ Όχι, όχι. Πρέπει πριν φτάσεις εκεί, να αγαπήσεις την παγωμένη της καρδιά και τις άσχημες αναμνήσεις που την τυλίγουν. Πρέπει να την γδύσεις και να την ντύσεις με καινούργια ρούχα ζεστά, μα στην όψη να θυμίζουν καλοκαίρι.
_ Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της
_ Όχι, όχι. Πρέπει να αγαπήσεις το περιτύλιγμα πριν φτάσεις στην ουσία που ρίχνει χρώμα στους δικούς σου φόβους
_ Δεν είμαι ευγενικός;
_ Η ευγένεια είναι καθολική... Νοοτροπία, όχι δώρο που χαρίζεις επιλεκτικά. Δώρο που έχεις χαρίσει στον εαυτό σου πρώτα απ'όλα.
_ Μα, έτσι θα γίνω monochrome
_ Μην περιμένεις αντίποινα. Το πιο μεγάλο πλήγμα θα είναι όταν το μυαλό της σε αφήσει. Δε θα γίνει όπως εσύ, δε θα φερθεί όπως φέρεσαι για να σε πονέσει... Το πιο μεγάλο πλήγμα θα είναι κάτι που δεν άγγιξε ποτέ το "εγώ" σου, να ταξιδέψει μακριά πριν προλάβεις καν να το αγγίξεις.
_ Μα, έτσι θα συνεχίσει να είναι πολύχρωμη
_ Η παλέτα είναι προσωπική... Παραμύθι, όχι δώρο που έχεις χαρίσει στον εαυτό σου. Αλλά δώρο που προσφέρεις απλόχερα, αλτρουιστικά.
_ Δεν έχω χρώμα;
_ Ναι, ναι! Μα έχει αγαπήσει το μαύρο περιτύλιγμά σου πριν φτάσει στην ουσία σου.
_ Ρε φίλε, γουστάρει το μυαλό μου;
_ Ναι! Έχει αγαπήσει την παγωμένη σου καρδιά και τις άσχημες αναμνήσεις σου που την τυλίγουν. Σε έχει γδύσει και σε ντύνει με καινούργια ρούχα ζεστά, που στην όψη τους θυμίζουν καλοκαίρι.
_ Ρε φίλε, γουστάρει το μυαλό μου;
_ Ναι. Και πρώτα ερωτεύτηκε τα μάθια σου. Τα μάθια σου βέβαια δεν κοιτάζουν στο ίδιο σημείο και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα μαλλιά σου δε μοιάζουν με πρίγκιπα. Τα πόδια σου είναι κοντά. Όταν γελάς φαίνονται τα ούλα σου και ακούγεσαι σαν κόρνα που πνίγεται. Και έχεις και μία τεράστια μύτη και ένα τεράστιο αυτί και μία ελιά κάτω από τα χείλη με μία τρίχα στην κορυφή της.

Jean Benner, Salomé 

...Κι ύστερα, σήκωσαν τα χέρια τους στον αέρα και κρατώντας τάχα ένα αόρατο πινέλο, άρχισαν από το παγκάκι να ζωγραφίζουν στον ουρανό της νύχτας φεγγάρια. Λάθος και σωστό δεν ήξερε κανείς ποιο φεγγάρι ήταν, αφού ο καθένας είχε το δικό του πινέλο και νοιαζόταν μονάχα για το δικό του φεγγάρι. Μείναν έτσι σιωπηλοί να ζωγραφίζουν στον ουρανό της νύχτας φεγγάρια, θυσιάζοντας τα "ευχαριστώ"...

...Ίσως κι όχι, αλλά κανείς ποτέ δεν έμαθε αφού οι σκέψεις τους δεν έγιναν ποτέ λόγια.

20150131

Η παραστρατημένη

La Traviata, ο Γιάννης κι ο Λευτέρης.
Αρέσει ο Γιάννης... Αρέσει πολύ... Είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος από τον Σάκηηηηη και δέκα φορές γοητευτικότερος κι αυτό μόνο πρέπει να ξέρουμε κορίτσια. Το συζητούσα με τα κορίτσα στο γιαουρτάδικο. Ύστερα καθώς περπατούσα εγώ και το γιαούρτι το μυαλό μου, μου έπαιζε επικίνδυνα παιγνίδια. Έβλεπα τον Γιάννη σε κάθε βήμα. Πρελούδιο η παραστρατημένη στα διαπασών της και main course τα
παιδιά και ο Λευτέρης... Οι εικόνες του Γιάννη, να πέφτουν η μία πίσω από την άλλη, χωρίς έλεος, χωρίς ανάσα. Ο Γιάννης με λαγνεία να ποζάρει διαφορετικά σε κάθε "γι'αυτούς που το σεβάστηκαν"
Κοίταξα το γιαούρτι, ήταν λευκό με λίγη σοκολάτα, τίποτα παράξενο. Με στέβια ήταν έλεγε... Δεν ξέρω... Το είχα συνδυάσει με λίγη κολοκυθόσουπα και δύο χυμούς με μήλο...


  Κι ύστερα, μου έχουν δημιουργηθεί κάποιες απορίες από την τρέχουσα επικαιρότητα. Ο Αλέξης τα βράδια κλαίει στην αγκαλιά της  Περιστέρας που ο Γιάννης είναι καύλα κι έχει  πάρει όλα τα φώτα;
Λες να γίνουμε όλες φώτα; Αν είναι η αγάπη αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω  "μελατρία"
 Η Μελατρία θα γυρίσει ή τζάμπα θα φωνάζω;
'Εχεις πέσει στο 0 και λες "έπιασα πάτο, δεν πάει
παρακάτω", τους αρνητικούς αριθμούς τους έχεις υπ'όψιν σου;




Και τώρα δώσε λίγη βάση στους παρακάτω στίχους. Μην προσπεράσεις απλά, διάβασε τους κι αφιέρωσε λίγο χρόνο να σκεφτείς και να δεις τον εαυτό σου μέσα σ'αυτούς... Κι ίσως κυλήσει ένα δάκρυ... Μη φοβηθείς, ίσως έτσι ξεπλυθεί η ασχήμια από το παραμύθι σου...

lyrics:

Άιντε σαν χορεύουν τα καγκέλια κοριτσάκια με τα γέλια!
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Τι καημός...
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Θα τρελαθώ!
Άιντε χόρεψε το καγκελάκι όμορφο μου κοριτσάκι!
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Τι καημός...
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Θα τρελαθώ!
Άιντε παίξε μας το καγκελάκι...
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Τι καημός...
Ωπωπωπωπωπωπωπωπωπωπω....
Θα τρελαθώ!


Υ.Γ. Τάκη, έχω πάθει αγκύλωση!
Υ.Υ.Γ. #Varoufakiiiii <3

20150130

Είναι μακέτο τούτο το έργο

Νταγκράθια Ντελαθελθόλα: ένας κυνικός, μινιμαλιστής γατούλης που θα ερωτευτεί έναν μουγκό παπαγάλο. Η μητέρα του παπαγάλου μία νεκροζωντανή μπριζόλα, δε θέλει ο γιος της να μπλέκει με ερμαφρόδιτους... 
Μπορεί η καρδιά σου ν'αντέξει τη συνέχεια; 














Υ.Γ. Τάκη, βγάλε τη γραβάτα σου όπως ο Αλέξης και έλα να παίξουμε! 

20141214

Artificial Red

“ Thinking of you, wherever you are
We pray for our sorrows to end,
and hope that our hearts will blend.
Now I will step forward to realize this wish.
And who knows,
starting a new journey may not be so hard
Or maybe it has already begun.
There are many worlds.
but they share the same sky
one sky, one destiny. ”










20141121

Ανησυχία;


Να λες. Να ξέρεις να λες.



Η πλειονότητα των ανθρώπων αρρωσταίνει επειδή δεν ξέρει να πει τι βλέπει και τι σκέφτεται.

Λένε πως δεν υπάρχει τίποτα δυσκολότερο από το να ορίσεις με λόγια μια σπείρα.
Είναι απαραίτητο, λένε, να κανείς στον αέρα, με το χέρι και χωρίς φιλολογίες, την κίνηση, που ανεβαίνει στριφογυρίζοντας με κανονικότητα, με την οποία η αφηρημένη μορφή των ελατηρίων ή ορισμένων κλιμακοστάσιων αποκτά υπόσταση στο βλέμμα μας. Αλλά, αν θυμόμαστε πως λέω είναι ανανεώνω, θα ορίσουμε μια σπείρα χωρίς δυσκολία: είναι ένας κύκλος που ανεβαίνει χωρίς ποτέ να κατορθώνει να ολοκληρωθεί. Η πλειονότητα των ανθρώπων, το γνωρίζω καλά, δε θα τολμούσαν αυτό τον ορισμό, γιατί υποθέτουν ότι ορίζω είναι λέω αυτό που οι άλλοι θέλουν να πούμε, και όχι αυτό που πρέπει να πούμε για να δώσουμε τον ορισμό. Θα έλεγα καλύτερα: η σπείρα είναι ένας εν δυνάμει κύκλος που διπλασιάζεται ανεβαίνοντας χωρίς ποτέ να πραγματοποιείται. Αλλά, όχι, πρόκειται ακόμα για έναν αφηρημένο ορισμό. Θα προσπαθήσω με συγκεκριμένες έννοιες και θα γίνει αμέσως φανερό: μια σπείρα είναι ένα φίδι χωρίς φίδι που τυλίγεται κάθετα γύρω από το τίποτα.

Όλη η λογοτεχνία είναι μια προσπάθεια προκειμένου η ζωή μας να γίνει πραγματική. Όπως το γνωρίζουμε όλοι μας, ακόμα κι όταν ενεργούμε χωρίς να το γνωρίζουμε, η ζωή είναι απολύτως μη πραγματική στην άμεση πραγματικότητα της. Οι εξοχές, οι πόλεις, οι ιδέες, είναι πράγματα απολύτως πλασματικά, τέκνα της πολύπλοκης αίσθησης του ίδιου μας του εαυτού. Όλες μας οι εντυπώσεις είναι αμετάδοτες, εκτός κι αν τις κάνουμε λογοτεχνικές. Τα παιδιά είναι πολύ λογοτεχνικά γιατί λένε πώς αισθάνονται και όχι πώς πρέπει να αισθάνεται κάποιος συμφώνα με το πώς αισθάνεται κάποιος άλλος. Μια μέρα άκουσα ένα παιδί να λέει, θέλοντας να πει πως ήταν έτοιμο να κλάψει, όχι "Μου ‘ρχεται να κλάψω", που θα ήταν αυτό που θα έλεγε ένας ενήλικας, δηλαδή ένας ηλίθιος, αλλά "Μου ‘ρχονται δάκρυα". Και αυτή η πρόταση, η απολύτως λογοτεχνική, σε σημείο που θα την αποδίδαμε σε κάποιον φημισμένο ποιητή, αν βρισκόταν κάποιος για να την πει, αναφέρεται σαφέστατα στη θερμή παρουσία των δακρύων που πέφτουν από τα βλέφαρα, τα οποία έχουν πλήρη συνείδηση της υγρής πικράδας. "Μου ‘ρχονται δάκρυα!". Το παιδάκι αυτό όρισε θαυμάσια τη σπείρα του.

Να λες. Να ξέρεις να λες. Να ξέρεις να υπάρχεις μεσ’ από τη γραπτή φωνή και τη νοητική εικόνα!
Η ζωή δεν αξίζει τίποτα παραπάνω: το παραπάνω είναι άντρες και γυναίκες, υποθετικοί έρωτες και ματαιοδοξίες ψεύτικες, προφάσεις της πέψης και της λήθης, άνθρωποι που κινούνται πάνω κάτω, σαν ζώα όταν ανασηκώνουμε μια πέτρα, κάτω από τον μεγάλο αφηρημένο βράχο του γαλάζιου δίχως νόημα ουρανού.

FERNANDO PESSOA: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ



Σπείρα #1 Ένας κύκλος που μία ανάσα πριν κλείσει θέλει ν'αγκαλιάσει το παρελθόν του.

Η δική σου σπείρα; 



20141116

Dimanche

Στάσου, δεν ολοκλήρωσα.
Αυτό εννοούσα με τις λέξεις:


 "θα τονίζω πάντα λάθος τις λέξεις, για να με ξαναπροσέξεις"















natural born killers?
"FUCK YOU"















τοῦτὸ ἐστιν:



50 %

                                                                                 


50 %

100 %