Σήμερα έχει ήλιο. Στον ήλιο σε γράφω. Χθες είχε βροχή, η βροχή με χαϊδεύει κι έτσι σε γράφω ξανά. Αύριο ούτε τι θα έχει ξέρω, ούτε τι θα έχει θέλω να μάθω. Πάλι εγώ θα σε γράψω. Δεν έχω μπλοκάρισμα, έλεγχο έχω, υπερεκπαιδευμένο φίλτρο, σύστημα αποστείρωσης, μα πια δεν τα θέλω. Κάθομαι τόση ώρα και σε κοιτάζω και μετρώ. Τι μετρώ; Δε χρειάζομαι εισαγωγές, ωραιοποιήσεις και εικόνες. Μία χρήσιμη αλήθεια χρειάζομαι. Όχι ποιητική, όχι όμορφη.
Τέλος. Δεν γράφω βιβλίο. Τον πάγο σπάω. Σου ακούγεται ξερό; Καλό! Θα έρθει το συναίσθημα μετά. Η ακρίβεια το φέρνει, γιατί αν έρθει από πριν, σπέρνει χαλασμό. Έτσι λέω τώρα. Έχει ήλιο σου είπα... Φαίνομαι. Να δούμε, θα με αναγνωρίσεις; Θα σε αναγνωρίσω εγώ; Ευλογία να μη θέλω να πάρω πίσω ό,τι γράφω! Καταθέτω βλέπεις, γι' αυτό. Το σωστό αφήγημα δε θέλει βιτρίνα. Θέλει ανάσα, ρυθμό. Για να μην μπορώ να τα πάρω πίσω. Να απογυμνωθεί έτσι το ψέμα. Να δεσμεύομαι ως άνθρωπος πως ελεύθερη είμαι, πυξίδα έχω, γυμνή μπορώ να στέκομαι. Ακόμα!
Τι όχι τέλος; Είμαι εκεί ξανά που δεν θέλω να είμαι; Ο μηχανισμός είναι ενεργοποιημένος πάλι; Δεν βλέπει όνειρα γλυκά; Ήρθε η ώρα να μείνει κάτι εκτεθειμένο; Κάτι που με προδίδει; Αυτό που αποφεύγω να πω είναι ότι... Αν το πω θα φανεί πως... Κι αυτό δεν το αντέχω γιατί... Δεν το αντέχω; Πάλι πίστεψες πως με τρόμαξες; Η βία μου είναι «καλλιγραφημένη» λες και η έκθεσή μου «αισθητική» τάχα κι όχι πραγματική...
Οι δεξιότητές μου δουλεύουν εναντίον μου. Το νιώθω. Αποφεύγω. Το νιώθεις. Θα πάψω να εξηγώ. Θα πάψω να υπερασπίζομαι. Θα βγω από το κομψό μου καταφύγιο. Θα πάψω να το λέω κι αν το εννοώ θα αποδειχθεί στην επόμενη γραμμή. Δε με συμφέρει να υπάρχει το γνωρίζω. Τελείωσε η πρόβα. Είμαι πια ένα βήμα πριν. Γράφω καλύτερα. Το νιώθω. Δεν γράφω πιο επικίνδυνα. Τέλος το θέατρο. Το νιώθεις; Ας πλησιάσουμε αριστουργηματικά στην αλήθεια για να την ακυρώσουμε πριν καν εμφανιστεί. Άλλοθι κύριοι δικασταί. Ένοχη. Αλήθεια. Ακίνητη.
