Τις επόμενες μέρες θα χωρίσω επαγγελματικά. Ζήτησα λίγο χρόνο να σκεφτώ, δύο εβδομάδες τα δεδομένα μου, ενώ στην πραγματικότητα τα δεδομένα μου τα έχω ζυγίσει πριν καν αυτά προκύψουν. Χρειάζομαι αυτόν τον χρόνο για να μην πληγώσω κι όχι να μην πληγωθώ. Σαν να υπάρχει ένας άνδρας, η ζωή μου αυτή τη στιγμή, απέναντί μου, που με κοιτάει τάχα βουρκωμένος στα μάτια και ψελλίζει τάχα ξαφνιασμένος «ποιος σε διεκδικεί;» μετά από διακόσια χρόνια κακής συμπεριφοράς... Εγώ η μάγισσα που παίζω εκατό χρόνια άμυνα ωστόσο, ο μόνος που σήμερα ίσως δεν με διεκδικεί, είναι ο παράδεισος. Έτσι θέλω να του απαντήσω, αλλά σιωπώ. Άσε που φουντώνω Σιμονίτσα μου με την δομή του ερωτήματος, τι είμαι; Κτήμα; He is the object, she is the subject.
Με την Σιμόν λοιπόν επαναπρογραμματίζω την αντίληψη μου σε σχέση με το τι ορίζει ο κόσμος, πως ορίζεται το πλαίσιο και πως ορίζομαι εγώ μέσα από αυτόν, μέσα σε αυτό. Επικίνδυνο εγχειρίδιο εξουσίας αυτή τη στιγμή κι όχι φιλοσοφία στ' αλήθεια. Γυαλιά για να βλέπω το παιγνίδι πίσω από το παιγνίδι και ασπίδα για να μην χρειάζεται να κερδίσω πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να παίξω καν. Τακτική που όντως είχα ωστόσο, κάπως άγουρα, δίχως να έχει όνομα.
Τον προηγούμενο μήνα έστειλα δύο μηνύματα, που μέσα περιείχε το καθένα, μία λέξη με κεφαλαία γράμματα. Κατάλαβα ότι ίσως πια, είναι αυτό η πιο ακραία έκφραση ταραχής που μπορεί να μου συμβεί και με ερωτεύομαι έτσι ξανά και ξανά. Κι αναρωτιούνται... Πως; Και λάμπω, αδιάκοπα σαν να είμαι όντως ερωτευμένη! Και θα σας πω!... Μία ημέρα, υπόσχομαι να σας τα πω όλα! Δεν έχω οριακά τίποτα να κρύψω. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας... Για να μην σε αγγίζει καμία ταραχή, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου και να κινείσαι στα νερά της αλήθειας σου, με όσο το δυνατόν λιγότερη δειλία. Το πως θα είσαι αν αλλιώς σαλπάρεις, δε με αφορά, μα φαίνεται να ξέρεις... Σα να μην είσαι καθόλου ερωτευμένος... Το αντίθετο του λάμπω.
Λάμπω, λάμπω, λαμπάντα. Έτσι θα κλείσω. Πηγαίνουμε με την Νώνη σε ένα παιδικό πάρτι προψές. Το πάρτι θα γινόταν σε ντισκοτέκ! Μου λέει η Νώνη καθ' οδόν «φτάνουμε μαμά στην μπισκοτέκ;». Κι έτσι αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά μου! Μικρό, μοσχοβολά κούκιζ και άλλα δύο-τρία είδη, λίγα και καλά. Ντισκομπάλες, καθρέπτες, ντίσκο μουσική δυνατή! Κάπου προς κέντρο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πάρτι, ενώ στέλνω κάπου φωτογραφία από τις ντισκομπάλες στο ταβάνι και διαβάζω πολύ διακριτικά οριακά κρυμμένο το second sex μην με πουν και το κορίτσι σκάνδαλο, έρχεται και με τραβάει να χορέψουμε. Παίζει λαμπάντα. Την σηκώνω στην αγκαλιά μου και στροβιλιζόμαστε. Θυμάμαι πως μικρή, πριν τις εφαρμογές που αναγνωρίζουν ποιο τραγούδι ακούγεται, πριν το ίντερνετ για να βρεις τους στίχους, έχω προλάβει να ηχογραφήσω την λαμπάντα. Κάτι δημιουργούσε μέσα μου, σαν ηλιοβασίλεμα χαρούμενης μέρας. Από το ράδιο σε μία κασέτα! Θυμάμαι να προσπαθώ να βγάλω τους ήχους εξ ακοής. Σολ αλτουσι φορ ιν κιεμ ουντζια σονια αλφε σορα. Κιε ρουμντζια νον σοπι κουιλα. Αχε κορτντασεν ουν βαι κον τσεφον. Παε εσπερερε κοντραααααααααα. Μάντεψτε ποια σκληρή καριόλα ψιλοβούρκωσε, μα συνέχισε να χορεύει με μία σκληρότερη αγκαλιά!
Υ.Γ. Όχι δεν έχω ηρεμήσει ακόμα με το ερ φράιερ! Βρήκα πρόσφατα τα αυγά! 150 βαθμοί, 13 λεπτά! Κι έτσι βρήκα πως να τα μαρινάρω για να γίνονται ράμεν αυγά. Ψησ΄τα για αρχή στα 10 με 11 λεπτά, θα σου δώσω περισσότερες οδηγίες αργότερα!
Υ.Υ.Γ. Αν θες κάποτε να πληγωθείς όντως πολύ, πες μου να σου πω την ιστορία με τους σταθμούς Α, Β και Γ.
Υ.Υ.Υ.Γ. Μην με φοβάσαι. Ποτέ δεν μπέρδεψα την διαύγεια με παντοδυναμία, μην το κάνεις ούτε εσύ, σε παρακαλώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου