Запознанство отново

 Έβαλα γιαούρτι. Έπειτα έριξα άνηθο. Αγγούρια, κομμένα με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με το νέο μου σούπερ ιαπωνικό μαντολίνο. Αλάτι, πιπέρι μαύρο. Νερό όσο το γιαούρτι και μισό ακόμα. Ανακάτεψα, έφαγα. Έμεινε κι άλλο. Την επόμενη μέρα ήταν πιο νόστιμο! Συμβαίνει στ' αλήθεια αυτό; Σκέφτηκα πως ίσως λίγος αποξηραμένος κόλιανδρος, να το γέμιζε κι άλλο! Έριξα. Μου τελείωσε. Πήγα στον μαυροθαλασσίτη. Του είπα «Γιώργο, θυμάσαι που ήθελα κόλιανδρο, μου έδωσες τη μεγάλη σακούλα και σου είπα γελώντας, τι να την κάνω; Γιώργο, χρειάζομαι τη μεγάλη σακούλα τελικά!»

 Η κρύα γιαουρτόσουπα σαράντα και οχτώ ώρες μετά, ήταν ένα ποίημα. Μπήκε γιαούρτι 2%. Είπα στην γιαγιά Σοφία στη Σόφια τι έκανα. «Τα έβαλα με την καρδιά. Δεν ήθελα να ψάξω.» Η γιαγιά Σοφία αποκρίθηκε:

_ Α, έφτιαξες ταρατόρ.  

_ Μπάμπα Γιάγκα, γιαουρτόσουπα σου είπα, κρύα!

_ Πες το όπως θες εσύ, αλλά να ξέρεις παιδί μου, έφτιαξες ταρατόρ.

 Πρώτη μέρα ήταν φρέσκο. Την επόμενη μου εξήγησε, πως ισορρόπησε. Ωρίμασε. Έκατσε στο ψυγείο και σκέφτηκε ποιο είναι. Ενώθηκαν τα υγρά και τ' αρώματα, απλώς... Έμεινε λίγο βουβή να κοιτάζει από το παράθυρο. Φαινόταν ξαφνικά λίγο συννεφιασμένη. 

_ Έχεις δίκιο, μου είπε, ο κόλιανδρος τ' αλλάζει! Μοιάζει με ταρατόρ, αλλά δεν είναι. Το έκανες δικό σου. Μα, χρειάζεσαι ένα άλλο όνομα. Τι συνέβη με τον κόλιανδρο, δεν τον είχες απορρίψει;

_ Έμαθα πως αυτό που δεν ήθελα, ήταν μία του εκδοχή. Ήμουν κάπως πλατιά στην κρίση μου, ενώ στην πραγματικότητα, δεν άντεχα μονάχα τον τρόπο που μου συστήθηκε. Είχε πάει στραβά η γνωριμία στον χρόνο. 

_ Πες μου το όνομά του, είπε κι από το παράθυρο ενώ ήδη βρισκόμασταν στην μέση του πρώτου μήνα του καλοκαιριού, άρχισε να βρέχει.

_ Άσε με να το σκεφτώ...

 Ακόμα δεν της έχω απαντήσει. Έφτιαξα κι άλλη κατσαρόλα. Πιο γεμάτη, με 10%. Έβαλα πολύ περισσότερο κόλιανδρο τώρα που έχω την επαγγελματική συσκευασία. Μα αλήθεια, θα το σκεφτώ και θα της απαντήσω σύντομα. Δεν το αποφεύγω. Ποτέ δεν απέφυγα κάτι άλλωστε. 

Υ.Γ. Ζαποζνάνστβο οτνόβο = γνωριμία ξανά