Λουΐζα σκέτη

 Με μία ανάσα_

 Προσπαθώ να βρω την άριστη συνταγή για να φτιάξω λουΐζα. Δεν πρέπει να γράψω περισσότερα, μα πως να συγκρατηθείς στα μάγια; Δεν πήρα κλαδάκι από τον θάμνο για να το αποξηράνω. Δηλαδή το φυτό χρειαζόταν φροντίδα. Χρειάζεται. Πήρα μισό βάζο. Πήρα ένα μισό ολόκληρο βάζο. Ήπια κάτι σαν κρέμα λεμόνι. Μολονότι αποσαφήνισα τις οδηγίες παρασκευής, δεν τα κατάφερα. Ακόμη. 

 Τον τελευταίο καιρό, έχω αγαπήσει αρκετά τις λεμονόπιτες. Πρόσεχε, όχι τις λεμονόταρτες, αυτές τις «πίτες» που έχουν και το λευκό από πάνω που μοιάζει με σαντιγί, μα σαν την γη δεν είναι. Είναι σαν τον παράδεισο που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, αλλά τον πλάθουμε κάθε μέρα μέσα από συντρίμμια ξανά και ξανά. Και ενώ νιώθω μία απογοήτευση κι έπειτα μία υπεργοήτευση τούτη την εποχή κι ακροβατώ για να μην πέσω κι αυτό κλασικά με μπερδεύει, έπιασα στα χέρια μου ένα βιβλίο της Μαλβίνας. Βαρύ αυτό που θα γράψω, αλλά κάπως ρε παιδάκι μου να ένιωθα μία νοερή συγγένεια από τα παιδικάτα μου, χωρίς να έχω εμβαθύνει ποτέ αρκετά. Σκέφτηκα κάποτε σε ένα φανάρι πως η Μελίνα είναι η μάνα μου, η Ρίκα και η Μαλβίνα οι αδερφές μου. Ελπίζω βαθύτατα η αρρώστια μονάχα, να μην είναι κληρονομικός παράγοντας. 

 Έπιασα το βιβλίο λοιπόν ένα απόγευμα που το σπίτι ήταν άδειο και είχα φτιάξει μία κούπα βυσσινόκηπο. Άρχισα να διαβάζω και συνοφρυώθηκα. Αυτό που διάβαζα ήταν πλήρως κατανοητό και άκρως χαοτικό. ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ, ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΣΑΙ! Κατέληξα να κόβω βόλτες πάνω στο χαλί και να ακούω τη φωνή μου. Διάβαζα δυνατά στην αρχή για να μη χάνεται το μυαλό μου κι έπειτα για να με ακούσει όλο το σύμπαν. Μα... Είναι φορές που κάτι διαβάζεις, κάτι βλέπεις, κάτι μυρίζεις, κάτι γεύεσαι και σκέφτεσαι «αυτό είμαι εγώ, γεια σου καθρέπτη μου, τι χαρά που επιτέλους συναντηθήκαμε γιατί νόμιζα πως δεν υπήρχε φως, μονάχα μοναξιά εδώ στην τρελούπολη». Για να γίνω μία βασικιά, έπαθα το ίδιο όταν είδα την Αμελί στα 18, χρόνια μετά απ' όταν γεννήθηκε το φιλμ και και και όταν διάβασα τον μικρό πρίγκιπα, στα 19. Τέτοια είμαι. Αμελί και μικρός πρίγκιπας. Τουλάχιστον δεν έχω αφήσει ακόμα τον Παυλίδη να με πείσει. Ή δεν έχω εμβαθύνει; (Εκτός από τη σοκολάτα, που έχει μέσα φράουλα, που δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα, θυμίστε μου να την ψάξω) Μα δε θέλω. Ενώ το βιβλίο το ήθελα. Ένιωσα χαρά όταν το αγόρασα. Ένιωσα χαρά όταν το διάβαζα. Σκέφτηκα πως πολύ θα ήθελα να μοιράζομαι αυτούσια αυτά που θαυμάζω κι εδώ. Αλλά δε θα το κάνω, διότι το έχω ήδη κάνει με λόγια διαφορετικά, ίδια. 

  Μιλούσα τις προάλλες με τη Βάσια. Δηλαδή χθες. Έφυγα από τη μία απογοήτευση και πήγα στη γοήτευση. Δεν πρόλαβε να μου πει για τον έρωτα γιατί ήρθαν οι τρελές. Θέλω πολύ να μου πει η Βάσια για τον έρωτα. Όταν μου πει, θα σας πω τι μου είπε. Αλλά νομίζω πως ήδη σας τα έχω πει, με λόγια διαφορετικά, ίδια. Μου έδειξε τις Σκιαδαρέσες και επί 51 λεπτά που οδηγούσα σήμερα μέχρι να φτάσω, τις άκουγα, τις ένιωθα. Ανυπομονώ να φύγω για να ακούω πάλι για μία περίπου ώρα, ώσπου πίσω να φτάσω, για τον Βαγγέλη, τον Άρη και για αετούς που πιάνουν καρχαρίες. 

 Θα το εξομολογηθώ κι ας σου είπα χθες πως πλέον υπάρχουν πράγματα που ούτε εδώ δεν τολμώ να αφήσω, χωρίς να είναι μασκαρεμένα έστω με roman à clef. Θα το εξομολογηθώ πως θα ήθελα να μπορώ να τραγουδώ πιο καλά, πιο πολύ και να ήξερα καλά να παίζω κι οργανάκι. Όχι τα μέτρια, του χαβαλέ. Τα ερωτεύσιμα. Σου είπα επίσης πως κάτι που βάζει ένα τουβλάκι και χτίζει τον τοίχο της απογοήτευσης, είναι η ιδέα πως αυτά που εδώ αφήνω, τελικά ίσως δε φτάνουν πουθενά. Όχι φυσικά ότι θα σταματήσω να φτύνω τα σωθικά μου. Το βρίσκω το νόημα μονάχη. Όχι πως θα σταματήσουν τα δάχτυλά μου να αγγίζουν κάμερες και πλήκτρα και χορδές...

 Ήρθες ρε φιλαράκι από την άλλη εσύ την επόμενη μέρα, να μου πεις πως με είδαν δύο που στεκόμουν στο ανοιχτό το παραθύρι! Χάρηκα λιγάκι, ναι. Έφτασε η στιγμή να παραδεχτώ πως είμαι αδύναμη. Ντρέπομαι, μα κατάλαβα πως την έχω την ανάγκη να με χαιρετάνε από τον δρόμο, να με χαιρετούν από τα άλλα παράθυρα γειτονάκια, να μου χαρίζουν βάζα μισογεμάτα οι καρδίες οι απλόχερες οι ολογέμιστες, να με εμπιστεύονται, να με κοιτούν στα μάτια να ψηλώνουμε παρέα, να μου μιλούν, να κάθονται σιμά μου στη σιωπή να ξερνάμε τις ψυχές μας σε συντρίμμια παραδεισένια. 

 Μόλις με ρώτησε ο Νάσος, τι βάραω στα πλήκτρα τόση ώρα. Αν παίζω ή αν δουλεύω. Του απάντησα πως βαστάω το παράθυρο ανοιχτό. Με ρώτησε ποιο είναι το μπλογκ, του εξήγησα πως δεν είναι αυτό που ακούγεται, περίπου. Έπειτα με ρώτησε αν είναι «μαμαδοφάση». Του είπα «Ξερνάω. Είναι έρωτες και τσάι η φάση». Ο Νάσος χάρηκε, χάρηκα κι εγώ. 

 Χαρές και χαιρετίσματα και να πεθάνει ο Χάρος και «το βρήκατε εύκολα;» και ένα σωρό κλισέ. Ξερνάω ξανά αδέρφια. 

 Άντε μπάι τώρα τέλειωσε η μπαταρία. 

Πέραν της ηδονής

  Έχει ξανασυμβεί, δεν είναι η πρώτη φορά. Την πρώτη φορά την έζησα πριν χρόνια. Κριτήριο για την επιλογή μου, ήταν ο φωτισμός. Ζω σε μία περιοχή που έχει πολλά πλυντηριομάγαζα. Τα περισσότερα από αυτά, σχεδόν όλα, έχουν ψυχρό φωτισμό στο χώρο. Αυτό το απαίσιο το νοσοκομειακό λευκό που δεν μπορώ να καταλάβω ποιος το επιλέγει ακόμα και γενικά γιατί υπάρχει. Το αγαπημένο μου πλυντηριομάγαζο, έχει θερμό φως. Λεπτομέρειες από ξύλο, ένα υπέροχο γκρι στους τοίχους και μία μαγευτική μυρωδιά που τυλίγει όλο το τετράγωνο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, σήκωσα όλο τον καναπέ και οτιδήποτε ήθελα να του προσφέρω μία μεθυστική μυρωδιά που θα κρατήσει και ήρθα να περάσω γαμάτο απογευματάκι χαλαρώματος στον παράδεισο. 

 Αφού ξεφόρτωσα τις δύο τσαντάρες λες και κάνω μετακόμιση, έκατσα στον καναπέ απέναντι και σκέφτηκα «ηδονή». Δεν είναι υπέροχο και συνάμα παράξενο το πως ξυπνάει στον καθένα μας αυτό το βαθύ συναίσθημα ικανοποίησης; Τότε, εκείνο το καλοκαίρι είχα γράψει πως το Χριστινάκι μου είχε επισημάνει κάποια σύνδεση σε σχέση με τον αυτισμό και την ηρεμία που μου προσφέρει η παρακολούθηση του πλυντηρίου. Φαντάσου Χριστινάκι πόση καύλα όταν χορεύουν πολλά πλυντήρια μαζί και άλλα τόσα στεγνωτήρια, «πέραν της ηδονής». 

 Αυτό το τελευταίο εννοείται μας οδηγεί στη βιβλιοθήκη μου. Μέσα της υπάρχει ένα ταλαιπωρημένο βιβλιαράκι του Φγοϋντ το «Πέραν της ηδονής». Φοβερό, μα δεν ξέρω τι λέει. Δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμα! Υπήρχε μία εποχή που μεγάλο ρόλο στην επιλογή ενός βιβλίου έπαιζε ο τίτλος. Τόσο ρηχή. Τίτλοι όπως «Πως να θρέψεις ένα μοσχάρι το χειμώνα» ή «Παρτούζα» ή «Κωλόγρια- Παράφρον κρέας» βρήκαν το σπίτι τους στο σπίτι μου, ίσως αδίκως, με πολύ επιφανειακά κριτήρια. Φυσικά δε μετανιώνω για τις επιλογές μου, αλλά συνειδητοποιώ πως ήρθε μία εποχή που πρέπει να σταματήσω να αναβάλλω την ανάγνωσή τους και κατ' επέκταση μία δίκαιη κρίση για το αν έχουν ή όχι θέση στη ζωή μου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ίδιο πρέπει να κάνω για το «Έγκλημα και τιμωρία» που το πήρα μόνο και μόνο γιατί ένιωσα ότι είναι must και για τον καταραμένο τον Νιλς τον Χόλγκερσον που όποτε τον ξεκινάω και αυτόν και τις χήνες, πάπιες τι σκατά είναι, αρρωσταίνω. 

 Τα πλυντήρια λοιπόν, μου προκαλούν την ίδια ευφορία και γαλήνη που μου προκαλεί η θάλασσα. Ας προσπαθήσω να σας τη μεταφέρω. Θέλω να ταξιδέψουμε όλοι μαζί σε ένα φανταστικό μέρος. Σιγουρευτείτε ότι διαβάζετε το μπλογκ τούτη τη στιγμή με ηρεμία. Βρείτε ένα μέρος να κρυφτείτε απ' όσα σας κυνηγάνε, απ' όσα μπορεί να σας γεμίζουν ενοχές. Ακόμα κι αν είστε μόνοι. Μία καλή πρόταση είναι να προσποιηθείτε πως κάνετε κακάκια και να απολαύσετε την ηρεμία του μπάνιου σας. Τώρα κλείστε τα μάτια. Όχι, όχι, ανοίξτε τα, τα χρειαζόμαστε. Μεταφερθείτε νοερά στο αγαπημένο μου πλυντηριομάγαζο. Γυρίστε στο κεφάλι αριστερά προς την τζαμαρία. Δείτε τη θάλασσα. Η μέρα είναι γκρι, συννεφιασμένη μα δε βρέχει. Η θάλασσα αγριεμένη. Ρυθμίστε εσείς τη θερμοκρασία του χώρου, εγώ θα βάλω τη μουσική. In the mood for love- Umebayashi. Μία κούπα χρώματος που επιθυμείτε, έχει μέσα τσάι. Υπάρχει κάποιος άλλος μαζί σας εκεί; Αν υπάρχει, μπορείτε να του κάνετε μονάχα μία ερώτηση. Αν φυσικά επιθυμείτε. Ποια θα ήταν αυτή; 

 Το πλυντήριο τελειώνει. Εννοείται πως δε θέλω ακόμα να φύγω και θα χρησιμοποιήσω και το στεγνωτήριο. Μισό λεπτό. 

 Πίσω σε άρρωστες φαντασιώσεις. Θουπερμερκάδο. Το ξέρετε ότι οι Ισπανοί δεν μπορούν να πουν το Σ. Βάζουν μπροστά το Ε. Ο Σπαϊντερμαν επί παραδείγματι είναι ο Εσπίντερμαν. Όμως η γλωσσίτσα τους λύνεται όταν αναφέρονται στο σούπερ μάρκετ. Άντε να σου πετάξουν μπροστά κανένα Θ. Θουπερμερκάδο. Ξέρετε όμως γιατί λύνεται; Γιατί όλα λύνονται μέσα στα σούπερμάρκετσ. Έχετε σκεφτεί ότι είμαστε πιο χαλαροί εκεί από ποτέ; Έχετε σκεφτεί ότι τα σούπερμαρκετ είναι τα ιδανικά μέρη για κορυφαίες συναντήσεις. Για επικές περιπέτειες; Για φανταστικά ραντεβού; Έχετε ποτέ ελπίσει πως κάτι θα συμβεί, θα αδειάσει όλο και θα σας ξεχάσουν εκεί για ένα βράδυ; Αν ναι, είστε πολύ φίλοι μου...

 Και μιας και είμαστε πολύ φίλοι, μιας και σε δέκα λεπτά τελειώνει και το στεγνωτήριο ας αποφασίσουμε ποια από τις δύο συνθήκες είναι πιο ονειρική. Το ξέρω ότι είναι και τα δύο άψογα σενάρια και πως μπορείς να επιλέξεις ένα από τα δύο, όταν και τα δύο είναι αυτό που πραγματικά ζητά η ψυχή σου... Σου βάζω όμως το μαχαίρι στον λαιμό. Παραθαλάσσιο πλυντηριομάγαζο ή μία νύχτα στο σουπερμερκάδο; 

 Τελείωσε κι αυτό. Πάω να πάρω τα ρούχα που στοιχηματίζω θα φτάσει μέχρι και σε εσάς η μυρωδιά τους. Αν συνέχιζα να γράφω κι άλλο θα κατέληγα να θυμώσω με τους λευκούς ή κρεμ τοίχους που επιλέγουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους και τα καθιστούν αυτομάτως βαρετά κι έπειτα με την πλασματική ανάγκη του να υπάρχει τραπεζαρία και δη κάτι τραπεζαρίες με λεπτομέρειες γυάλινες και ίνοξ, νιώθοντας ότι έτσι σπάνε το κατεστημένο. Αλλά είμαι ζεν. Επιλέξτε τουλάχιστο βαρβάτα μοναστηριακά να μαζευόμαστε για επιτραπέζια και να αντέχουν το ξύλο. Από βδομάδα σταδιακά θα επιστρέψω στους ρόλους μου και θα ηρεμήσει το μπλογκ. Τουλάχιστον μέχρι να συναντήσω ξανά τη θλίψη, τον έρωτα ή κάποιο κενό που θα μου δώσουν τροφή. 

 Άστα λουέγο. 

ΛΟΒ

  Αυτός ο Φλεβάρης, πολύ με ζορίζει. Ξεκίνησε με το ό,τι ανέλαβα προσωρινά μία επιπλέον εργασία για να βοηθήσω μία φίλη. Φυσικά η βοήθεια θα βοηθούσε και την τσέπη μου και τις άκρες μου. Ενημέρωσα έτσι όλους τους υπόλοιπους ρόλους μου, ότι μεγάλο μέρος του χρόνου θα πάρει για έναν μήνα ο νέος ρόλος. Και τι σκάει στον δεύτερο γύρο; Ο χαμός. 

 Βρισκόμουν στην άλλη άκρη της Αττικής στα καθήκοντά μου, όταν άρχισα να ανεβάζω πυρετό. Δεν υπήρχε πουθενά θερμόμετρο, αλλά για να καταλάβετε το πόσο έτρεμα, πρέπει να είχα γύρω στους 50 βαθμούς. Αφού κατάφερα να φτάσω στο σπιτικό μου γύρω στη μία τα ξημερώματα, μετά από οδήγηση περίπου μίας ώρας τρέμοντας, όταν έβαλα θερμόμετρο, -ένιωθα ήδη κάπως καλύτερα-  το θερμόμετρο έδειχνε σχεδόν 39. Έκτοτε το χάος. Ό,τι τρώω ο οργανισμός μου το αποβάλει αμέσως. Θα έλεγε κανείς πως είναι μία γαστρεντεριτιδούλα, αλλά θα άνοιγε μεγάλο θέμα συζήτησης σχετικά με τη διάγνωση και την ιατρική επιστήμη. Εν τω μεταξύ είμαι τόσο καλά για να πάω στο νοσοκομείο, αλλά τόσο χάλια για να βγω έξω από το σπίτι και δεν ξέρω τι να κάνω...

 Δεν τελειώνει όμως εδώ. Μου έχουν μπλοκάρει το pos. Μία διαδικασία ταυτοποίησης, τραβάει τόσο πολύ, που κάποιες ώρες πριν, φτάνοντάς με στα άκρα με όλα όσα συμβαίνουν, με οδήγησε στην εξής εντελώς ώριμη αντίδραση. Έτρεξα να πάρω την μπλε κουβέρτα και αφού αναφώνησα «αφήστε με όλοι ήσυχη» τυλίχτηκα μέσα της για ένα δεκάλεπτο περίπου. Έπειτα έβγαλα το κεφαλάκι όξω και έστειλα την κομμένη και ξαναραμμένη κατά τα άλλα άσκηση μαγειρικής για τα μαθήματα σκηνοθεσίας σε 18 (δεκαοκτώ), ναι 18 φεστιβαλ. Εν αρχή σκέφτηκα απλώς να εκμεταλλευτώ την «μέρας της αγάπης» και να το ξεράσω το βιντεάκι στα σόσιαλ. Έπειτα ήρθα σε επικοινωνία με ένα φεστιβάλ και με λένε «Στείλ' το να το δούμε μήπως...» και μετά, λέω «δε βάζεις και τα κρέντιντς βρε αδερφέ να το στείλεις κομπλέ»... Ε και μετά το τελίκιασα. Στα πλαίσια του «ένα ίσον κανέναν» και «κλάιν, τι είχαμε τι χάσαμε» το χέρι μου μπήκε στον αυτόματο. Κανένα κακό δεν έφερε ποτέ η τόλμη άλλωστε. Μόνο σε ευχάριστες περιπέτειες σε μπλέκει. Εξάλλου σκέφτηκα πως θα πιάσω επιτέλους και τον στόχο του να αποτύχω σε δέκα φεστιβάλ. Αν και αν δε θέλω να λέω ψέματα στον εαυτό μου, όταν έθεσα το στόχο, εννοούσα με δέκα διαφορετικά φιλμάκια, έτσι ώστε να παραμένω ζωντανή και δημιουργική. 

 Σε άλλα νέα, έχω για ακόμα μία φορά απογοητευτεί με την κοινωνία. Παρατηρώντας πρόσωπα και συμπεριφορές, διαπιστώνω με μεγάλη λύπη πως είναι άτιμη. Άτιμη κύριες και κύριοι και ψεύτικη και σαθρή. Το σοκαριστικό ξανά και ξανά είναι ότι οι «δυνατοί», οι όσοι κινούν τα νήματα, είναι εν τέλει οι βαθύτερα προβληματικοί. Συνήθως είναι αφανείς, μα μπορείς να τους «ακούσεις» εύκολα γιατί έχουν απύθμενο θράσος και έλλειψη ενσυναίσθησης. Δίνουν τις εντολές στους «πρωταγωνιστές» που αποτελούν τις μαριονέτες τους και οτιδήποτε ξεφεύγει της δικής τους νοοτροπίας, κόσμου, αισθητικής και λογικής, είναι αυτομάτως «λάθος». Στόχος των δυνατών είναι να διατηρήσουν την κατάσταση που τους καθιστά δυνατούς και για να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία από την οποία λαμβάνουν οφέλη, οτιδήποτε μπορεί να τη διαταράξει, πρέπει εξαφανιστεί. 

 Φυσικά την παραπάνω εικόνα την απαντάς σε πολλά κοινωνικά σχήματα και παραμένει κάθε φόρα τόσο λυπηρό. Ίσως γιατί κάθε φορά που παρατηρώ ένα νέο σχήμα έχω ξανά και ξανά την ελπίδα ότι μέσα του υπάρχουν αυθεντικοί άνθρωποι, ευγενικοί, ελεύθεροι, ατρόμητοι και κάθε φορά κάτι με απογοητεύει ξανά. Καταλήγω δε στο συμπέρασμα πως αυτό που με ξενερώνει περισσότερο είναι το μείγμα αγένειας και φόβου. Η αγένεια του να μην υπολογίζεις το πως μπορεί ο άλλος να νιώσει και ο φόβος του να παρεκκλίνεις από τους συμπεριφορικούς κανόνες της αγέλης σου. Εμετική δε, είναι η κεκαλυμμένη αγένεια, όπου τύποι φαινομενικά ευγενικοί είναι ουσιαστικά οι πιο αγενείς. Είτε είναι τα κεφάλια, είτε είναι οι μάσκες, είτε είναι τα σκέλη. 

Κλείνοντας, μιας και οσονούπω θα γεμίσουν όλα καρδούλες και μιας και μου αρέσει να φωτίζω τα σκοτάδια και τα άβολα, η αγάπη, παρά τα καλά της δεν ξεφεύγει πολύ από τα παραπάνω. Αργά ή γρήγορα αυτός που κινεί τα νήματα θα γίνει η σκιά του άλλου. Είναι κάποιες στιγμές τρομακτικά, τα όσα μπορούν να συμβούν για να διατηρηθεί η ισορροπία. Το πόσο επεμβατικός μπορεί κάποιος να γίνει και το πόσο κάποιος να επιτρέψει να αλλοιωθεί για να ικανοποιήσει. Το πραγματικό όμως πρόβλημα είναι ο φόβος και είμαστε τόσο μα τόσο μακριά Τάκη από το να ξεφύγουμε. Από τον φόβο, από τη μάσκα...

Μία μικρή σταγόνα δηλητήριο

  Κανένα δηλητήριο, μην ταράζεστε. Ακούω Θωμά Περιμένη και αυτό το αστείο θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να είναι αστείο. Μπήκε νέα χρονιά! Γουάου. Την επόμενη χρονιά, αν μπει, το μπλογκ θα γίνει δέκα χρονών. Σοκ; Πασόκ. 

 Αυτή τη στιγμή η υγρασία στον χώρο είναι μέτρια προς υψηλή. Το νέο μηχάνημα που υπόσχεται πως την τιθασεύει την έχει πάει στο 50% και μόλις το έκλεισα γιατί ένιωσα μία ζαλάδα. Σκέφτηκα πως ίσως χρειάζομαι την υγρασία τελικά. Πριν από αυτό σκέφτηκα ότι χρειάζομαι δύο αυγά στο τηγάνι με φέτα. Εν τέλει η ζαλάδα δεν περνάει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο... 

 Ο μήνας είναι για λίγο ακόμα Ιανουάριος. Φιλμάρισα πρόσφατα μία σκηνή μαγειρικής και είναι όλα τόσο λάθος, που τα γέμισα με μπλε και κόκκινο μπας και κρύψω τίποτα. Είναι να ξέρεις ένα όνειρο. Εφιάλτης ή όχι θα το αποφασίσεις εσύ. Μαγείρεμα δεν το λες και πολύ, αλλά αν δεν έφερνα τα πράγματα στα μέτρα μου, τι νόημα θα είχε η ζωή; 

 Αποφάσισα, όχι. Δεν αποφάσισα. 

 Αγόρασα πριν λίγο μπόλικο τσάι, αγαπημένο και νέο, αναμείνατε εντυπώσεις. Ένα σκληρό μάθημα που μου έδωσε η ζωή είναι πως αν έχεις βρει ένα ιδανικό μείγμα, όσο ακόμα αυτό κυκλοφορεί στην ιδεατή του μορφή, προσπάθησε να δημιουργήσεις το μείγμα μόνος σου γιατί κάποια στιγμή δε θα το βρίσκεις πια. Και είναι εντάξει αυτό, γιατί έτσι είναι η ζωή. 

 Καλά, εντάξει. Αποφάσισα να είμαι και λίγο πιο σκληρή και να συγκρατηθώ από το να ποστάρω τραγούδια. Ορίστε το είπα. Αυτό πάει πακέτο με το να απαντώ μόνο σε ερωτήσεις που μου κάνουν. Ιδανικά συγκεκριμένες ώστε να μη μου προκαλούν σύγχυση. Δεν είναι θέμα κρυψίνοιας σε καμία περίπτωση. Πάντα το έκανα εξάλλου, απλώς φέτος θέλω να το τελειοποιήσω. Ξεκίνησε από την παρατήρηση της τάσης των ανθρώπων να μιλάνε για τα δικά τους. Τα παιδιά τους, τα επιτεύγματά τους, τις απόψεις τους. Είναι τρομερή η ανάγκη που έχουν. Λες και όλα τα κάνουν για να έχουν να λένε και όχι γιατί όντως το θέλουν. Είναι δυσάρεστο για παράδειγμα, όταν είναι αρκετοί παρέα και στην πραγματικότητα ο ένας δεν ακούει τον άλλον, παρά μονάχα περιμένει (αν είναι ευγενικοί) να τελειώσει την πρότασή του ο Χ για να ξεκινήσει εκείνος τα δικά του. Βέβαια φαίνονται χαρούμενοι με αυτό και ο παππούς στο καδράκι λέει πως αν κάποιος νομίζει πως είναι χαρούμενος, γιατί να του το χαλάσεις; Έπειτα συνειδητοποίησα πως η ζωή μου είναι τόσο συναρπαστική που ένιωθα πως αν μιλήσω, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν. Αν ο συνομιλητής δε με γνώριζε καλά, δε ζούσε κάπως κοινές στιγμές μαζί μου, θα ένιωθε πως είμαι τρελή, φαντασιόπληκτη; Αν με γνώριζε κάπως, θα  ένιωθα εγώ πως οι πράξεις μιλούν καλύτερα από τα λόγια, οπότε γιατί να ενοχλώ με τα πυροτεχνήματά μου; Απλώς κοιτάξτε τον ουρανό μου. Αν πάλι είναι κάποιος κοντά μου, ξέρει πως να ξέρει, ξέρει που να δει. Δίχως να κάνει ερωτήσεις! Νιώθει όπως νιώθω. Δεν προσπαθεί να το μικρύνει για να το χωρέσει. Το ζούμε χορεύοντας στα λιβάδια. Εκεί στο τελευταίο υπάρχει και φλυαρία. Έτσι τη λατρεύω τη φλυαρία. Άμα ο άλλος δεν είναι βαρετός, (συγγνώμη ορίστε το είπα) θα μιλήσω. Αλλιώς, τι να σου πω τώρα και εσένα...; 

 Σε άλλα νέα στη Ρώμη δεν πήγα ποτέ. Ο ιός με χτύπησε. Το ταξίδι αυτό θα πρέπει να περιμένει λίγο και η Ταϊλάνδη θα γίνει μάλλον Ισλανδία. 

 Ω έχασα και την ταυτότητα μου. Όχι βαθυστόχαστες κουβέντες, υπαρξιακές. Την ταυτότητα μου την μπλε. Πράγμα κακό γιατί αλλαγές, γραφειοκρατία κλπ μπλιαχ. Αλλά και πράγμα καλό γιατί επιτέλους θα σταματήσει να κυκλοφορεί αυτή η τραγική φωτογραφία που μοιάζω με κατάδικος.  

 Ωχ. Πάλι πρέπει να φύγω πάλι. Φακ. Καλό υπόλοιπο Γενάρη. 

Υ.Γ. Το ΦΠΑ του Ιανουαρίου λόγω της χιονόπτωσης θα πληρωθεί ΟΛΟ μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Αν χιονίσει τον Φλεβάρη, τότε τι;

Υ.Υ.Γ. Να θυμηθώ να τελειώσω το τραγούδι «τσαϊ» και να φτιάξω μερικά νφτσ 

                   

Ω, μα τι να βάλω τώρα εδώ;

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

 Μέσα σε μία εβδομάδα έχουν συμβεί τόσα πολλά πράγματα. Μου έχουν δημιουργηθεί ένα σωρό απορίες σε σχέση με τη ζωή. Η μέρα μοιάζει βροχερή, αλλά δεν είναι. Είναι από τις μέρες όνειρο. Τριγύρω τώρα ακούγεται το «γκερλ γιου'λλ μπι ε γούμαν σούν» και ενώ πρόσφατα κάπου διάβαζα στις δηλώσεις μου, ότι έγινε η μετάβαση, την ακυρώνω. Επιστρέφω. Τώρα στον χώρο το «λε βαν νου πορτεγά». Όλα από το σάουντρακ της πραγματικής μου ταινίας. Με το που άρχισα να γράφω και πες μου εσύ πως δεν υπάρχει μαγεία. Όλα παίζουν στη σωστή σειρά. Στην επόμενη παράγραφο, θα αφήσω λίγο στην άκρη αυτά που συνήθως σας λέω. Στην επόμενη παράγραφο θα διαβάσετε κάτι διαφορετικό.

 Οι συγκρούσεις δεν παύουν να συμβαίνουν. Πιθανότατα όλα να ξεκίνησαν από μία σύγκρουση. Συγκρούσεις μπορούν να διαλύσουν τα πάντα. Συγκρούσεις μπορούν να γεννήσουν όμως τα πάντα ξανά. Το πως εκμεταλλεύεται κάποιος το «μετά» μίας σύγκρουσης είναι το σημαντικό. Ουδέν κακό αμιγές καλού, ουδεμία σύγκρουση χαμένη. Η ικανότητα ενός ατόμου να μπορεί από τα κομμάτια να χτίζει ουτοπίες ξανά, είναι μία ικανότητα που θεωρώ πως όλοι έχουν. Είναι ένστικτο, είναι επιβίωση. Είναι όμως και κάτι που αρκετοί, πολλοί, επιλέγουν να κοιμίζουν.

يالله تنام ريما
يالله تنام ريما يالله يجيها النوم
يالله تحب الصلاة يالله تحب الصوم
يالله تجيها العوافي كل يوم بيوم
يالله تنام يلاتنام لاذبحلها طير الحمام
روح يا حمام لا تصدق بضحك ع ريما لتنام
ريما ريما الحندقة شعرك اشقر ومنقى
واللى حبك ببوسك واللى بغضك شو بيترقى
يا بياع العنب والعنبية قولوا لأمي وقولوا لبيي
خطفوني الغجر من تحت خيمة مجدلية
والتشتشي والتشتشي والخوخ تحت المشمشة
كل ما هب الهوا لاقطف لريما مشمشة
هاي وهاي وهاي لينا دستك لكنك عيرينا
لنغسل ثياب ريما وننشرهن ع الياسمينة

Το γιασεμί έχει δυνατή μυρωδιά. Σε κάποιους αρέσει, θέλω να πιστεύω στους περισσότερους, ενώ σε κάποιους άλλους όχι. Είναι σπάνιο να περάσει κάποιος δίπλα από ένα ολάνθιστο λευκό γιασεμί και να μη σταθεί λίγο να θαυμάσει, να χαϊδέψει και να γιατί όχι, αν είναι τολμηρός να φάει τ' άνθη του. Αν τα φάει, πιθανότατα να φάει και τα έντομα που έχουν βρει το σπίτι τους στον γιασεμοανθό. Ενδεχομένως η έντονη μυρωδιά που έχει το γιασεμί κάποια στιγμή να κουράσει τον μυριστή, όσο κι αν την αγαπάει. Ακόμα κι αν θελήσει να τη διώξει μακριά από τη ζωή του, το μόνο σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή η μυρωδιά αυτή, θα περάσει από τη μύτη του ξανά. Ο μυριστής θα δακρύσει και θα γεμίσει αναμνήσεις.

 Οι αναμνήσεις μας μπορούν να καταγραφούν σε μερικά τετράδια τα οποία θα συμφωνήσουμε πως λέγονται «ημερολόγια». Συχνά η καταγραφή των αναμνήσεων ξεκινάει ως εξής «αγαπημένο μου ημερολόγιο». Παραθέτω ένα παράδειγμα: 

 Αγαπημένο μου ημερολόγιο

 Χθες το βράδυ είχε πανσέληνο. Στεκόμουν στο φανάρι και παρατηρούσα το πως το χλωμό φως του φεγγαριού, εξαφάνιζε όλη τη βαβούρα της πόλης. Τα αμάξια περνούσαν μα το μόνο που ακουγόταν ήταν το φως. Χαμήλωσα το βλέμμα από τον ουρανό στο απέναντι φανάρι. Κάποιος περίμενε να περάσει απέναντι. Από πίσω τον πλησίασε ένας και κάτι ξεκίνησε να του ψιθυρίζει στο αυτί. 

 Το αυτί. Ω μα τι ξεχωριστό που είναι το αυτί! Το αυτί μπορεί να μυρίσει, το αυτί μπορεί να δει. Στο αυτί μπορεί να χτυπήσει η καρδιά μας. Το αυτί -και τώρα θα σας σοκάρω- μπορεί ακόμα και να ιδρώσει. Το αυτί μπορεί να ντυθεί για να μην κρυώνει. Το αυτί μπορεί να ματώσει. Το αυτί μπορεί να πεινάσει. Το αυτί μπορεί να μιλήσει. Το αυτί μπορεί να ξεκουραστεί, μπορεί να κουραστεί, μπορεί να κουράσει και μπορεί να μαγέψει. Έχει μερικούς φίλους. Το μάτι, τη μύτη, το στόμα, το χέρι, το μυαλό. Όλοι μπορούν να κάνουν τα παραπάνω. Μπορούν να τα κάνουν ταυτόχρονα, μπορεί κι όχι. Αν όχι, τότε μπορεί να προκληθούν συγκρούσεις. 

 Οι συγκρούσεις δεν παύουν να συμβαίνουν... 

-----

 Θα μπορούσα να κάνω το κείμενο λίγο πιο χαριτωμένο και να σταθώ σε παντόφλες και τσόκαρα. Κάτι που με προβλημάτισε ελαφρώς αυτή την εβδομάδα, είναι το αν τα δύο τους χορεύουν στο ίδιο πάρτι και πατήσει λίγο ο ένας τον άλλον πάνω στον τρελό χορό και μαλώσουν, το τσόκαρο, θα φάει παντόφλα; Τολμώ να πω πως ναι. Ο προβληματισμός σχεδόν λύθηκε. Λίγη ώρα πριν αρχίσει το μάθημά μου, το μόνο που μένει να αποφασίσω, είναι αν το σαμπό σε αυτό το πάρτι κάθεται σε σκαμπό ή είναι όρθιο και χορεύει μαζί κι αυτό. 

 Οι Μαθιουδάκης και Θεοδωρόπουλος αποφάσισα αυτή την εβδομάδα ότι μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθείς. Θα μπορούσα να τους κάνω οικογένεια. Η κάθε οικογένεια θα έπρεπε να είχε από έναν.

 

 Το να τα κάνω όλα μόνη μου τελικά, αποφάσισα αυτή την εβδομάδα ότι μου είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο. Τέλος οι δικαιολογίες. Όλα μόνη, όλα καλά, όλα γρήγορα. Μόνιους, κάλιους, citius. 

 Φεύγω τώρα Τάκη γιατί μπαίνω για μάθημα. Το ξέρω ότι σε έχω τρομερά μπερδέψει, μα έχει κι αυτό τη χάρη του ε; Θα επιστρέψω σύντομα. Ξέρεις μερικές φορές η φλυαρία έχει κι αυτή το λόγο της. Πιθανότατα τον ίδιο λόγο που έχει η γραφειοκρατία, ή το γύρω γύρω από το κάστανο. Ή ο λαβύρινθος. Ή το κυνήγι του θησαυρού. 

1. Holly Golightly - Seven Wonders

2. The Meteors - Paranoid

3. Madrugada - The World Could Be Falling Down

Υ.Γ. Είναι όμορφοι οι κύκλοι. Σαν τις φούσκες. Είναι ωραίο όταν τους κλείνεις. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι μπορείς να τους ταράζεις. Είναι ωραίο να μπορείς να χορεύεις ξυπόλυτος. 

Μία πτώση στο μικρό άνθος.

 Τελειώσαμε το μάθημα και μου έμεινε κάμποση ώρα κενό μέχρι την επόμενη στάση μου. Ήρθα λοιπόν στο «μικρό άνθος» που είναι δύο στενά παρακάτω από τον σταθμό Α. Πήρα μία ζεστή σοκολάτα, ένα κομμάτι κέικ πραλίνας. Συνήθως πριν τον σταθμό Β δεν τρωγωπίνω γιατί έχει πολλά χοροπηδητά και είναι άσχημο συναίσθημα να χοροπηδάς και το στομάχι σου να έχει μέσα ποσότητες. Δεν μπόρεσα όμως να αντισταθώ σε αυτή την υπέροχη ιδέα της ευτυχίας. Ο δίσκος μόλις τελείωσε και ο καλούλης σερβιτόρος πήγε και έβαλε κάποιον άλλο στο πικαπ. Έτσι κάνουν εδώ. Ο χώρος μέσα έχει τέσσερα τραπέζια. Στο ένα, στο παράθυρο κάθομαι εγώ. Απέναντι στο άλλο παράθυρο ένα ζευγάρι. Διαγώνια δύο φίλες, πλάι μου δύο φίλοι. Μυρίζει κακάο. Το μαγαζί είναι μικρό. Ακούς τι λένε όλα τα τραπέζια! 

 Τα Χριστούγεννα, η φάση τους, με κούρασε. Το «Ναβιδάδ, Ναβιδάδ, όι εσ Ναβιδάδ, εσ ουν δία δ'αλεγρία ί φελισιδάδ» με κούρασε κι αυτό. Έχω ενεργοποιήσει ξανά το κουμπί προσμονής του Νοέμβρη. Αφού βέβαια ο Νοέμβρης αργεί κάπως, έχω κάμποσο χρόνο να τακτοποιήσω μερικά πράγματα. 

 Χθες, ένιωσα ξανά ευτυχία. Μία διαφορετική ευτυχία. Θυμάσαι τότε που σου έλεγα για την ανάσα που πήρα όταν κολύμπησα και τερμάτισα αυτά τα περίφημα 50 μέτρα. Πήρα μία τέτοια ανάσα. Λύθηκε ο κόμπος της απογοήτευσης. Λύθηκε το «από». Επίσης γυρνώντας το κεφάλι μου κάποια στιγμή να δω τα πρόσωπα της σύνθεσης, ένιωσα για πρώτη φορά, μετά από ένα σωρό συνθέσεις που έχω μέσα τους βρεθεί, επιτέλους όμορφα. Αισθάνθηκα ζεστασιά. Αισθάνθηκα υποστήριξη, ομάδα. 

 Διάβαζα ξανά τα προηγούμενα και μάντεψε τι μου ήρθε ξανά στο νου... Η πτώση. Η μαγική πτώση. Άρχισα έτσι να την ψάχνω στη βιβλιοθήκη και δεν ήταν πουθενά. Κοίταξα στις τσάντες. Πουθενά. Σταμάτησα να ψάχνω πιστεύοντας ότι είτε κάποιος την έχει σκίσει, μου το απέκρυψαν και δεν φρόντισαν να διορθώσουν τη ζημιά, ή ότι ήταν όλα μέσα στη φαντασία μου -ξέρεις τώρα, σε αυτή την παραδεισένια κόλαση που όλοι χορεύετε στον ρυθμό μου- και πτώση δεν υπήρξε ξανά στο σπίτι ποτέ. Ξύπνησα έτσι σήμερα κι άρχισα να ψάχνω τα ράφια ξανά. Αναζητούσα με το βλέμμα ένα λευκό βιβλίο. Μάταια. Έφτιαξα μία κούπα τσάι. 

 Τρία λεπτά αργότερα ακούστηκε το τσαγοξυπνητήρι. Έβγαλα το μαγικό φακελάκι και τσακ. Να τη η αναλαμπή! Clik in shoap. Όταν είχαμε πρωτοβρεί τον Κρητικό και είχαν ανοίξει ξανά τα μαγαζιά. Έμπαινες με χρόνο. Πήρα μία πτώση για να ισορροπήσω τη ζωή μου. Μου είπε με υφάκι ο τύπος ότι η επίσημη μετάφραση δεν είναι από τα «γράμματα». Αναζητούσα λάθος χρώμα. Έπρεπε να ψάξω για κόκκινο. Και όπως πάντα, όταν ψάχνεις για κόκκινο όλα γίνονται μαγικά και βρήκα την πτώση. 

 Η ώρα έχει πάει 21:30. Πρέπει να αποχωρήσω σιγά σιγά για τον επόμενο σταθμό. Θα προσπαθήσω να τραβήξω όσο μπορώ την παραμονή μου σε αυτό τον χώρο, δίχως να αργήσω για τον επόμενο. Θέλω να τελειώσει το κομμάτι. One for Daddy-O. Αυτό ακούγεται. One for me. Αυτό μυρίζει. One for you. Αυτό γράφεται. 

Υ.Γ. Ο καλούλης ο σερβιτόρος δεν μπορεί να πει το «ρ». Πεθαίνω. Η κοπέλα δεξιά σκέφτεται πως «μία μέρα θα πεθάνει». Απίστευτο; Το ζευγάρι απέναντι έφυγε και τη θέση τους πήραν δύο άλλες φίλες. Οι παλιές φίλες μιλάνε πολύ σιγά, δεν μπορώ να πιάσω ήχο. Οι νέες φίλες μιλάνε πολύ δυνατά. Ο Cannonball τους σκεπάζει όλους. 

Υ.Υ.Γ. Ξέρω πως καταλαβαίνεις μάλλον, αλλά ας κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

                                                                

 

Τραπέζι για τέσσερις

  Μασουλάω και κρυώνω. Σκέφτομαι διάφορα κρύα πράγματα. Κι ωραία, τι καλά που τα φτιάξαμε όλα... Ναι. Στολίσαμε και δέντρο. Το μισό δέντρο έχει ήδη διαλυθεί. Το κάτω μισό. Λογικό. Τι ωραία που πάω και στο σχολειό ξανά! Και τι να γράψω κι εδώ... Τι να ξεκινήσω να τραβάω ή να γράφω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, όπως πάντα. Οι βαθμοί στην πόλη Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι 7. Σε ένα μήνα από τώρα θα βρίσκομαι στην πόλη Ρώμη. ΞΑΝΑ. Ναι! Ζήτω η Ρώμη, ζήτω και οι επαναλήψεις της. Αυτή τη φορά όμως δεν είμαι νέα. Είμαι λοκάλι. Είμαι ολοένα και πιο κοντά στο «θα πάρω κάποτε μωρέ ένα σπιτάκι στη Ρώμη». Είναι η εποχή των πανετόνε. Τα πανετόνε με τα φρούτα τα σιχαίνομαι σχεδόν. Όπως και να έχει κλασσικός στόχος -δημόσια παραδοχή- είναι να μαζέψω πάλι κάποια νομίσματα από το γνωστό σιντριβάνι. Ναι, αυτό κάνω εγώ στη Ρώμη. Βόλτες στο γνωστό παιγνιδάδικο και ληστείες στο ακόμα πιο γνωστό σιντριβάνι. Δε θέλω να παραπονεθώ για τίποτα. Δεν έχω για κάτι να παραπονεθώ, όλα ωραία τα φτιάχνω. Πω. Δεν είμαι συγκεντρωμένη. Είμαι θαυμάζω. Ναι, θαυμάζω. Θαυμάζω τη ζωή. Αυτή η τρομερή κομπίνα, το σύντομό μας πέρασμα από το τίποτα, στο πουθενά. Μερικές φορές σκέπτομαι, ναι σκέπτομαι πολύ, πως... το ξέχασα... Αλήθεια το ξέχασα. Ίσως όταν είμαι ενθουσιασμένη έχω μία τρομερή ενέργεια για χορογραφίες πάνω στα πλήκτρα. Έτσι ακατάληπτα γραπτά, σαν τις σκέψεις μου. Σα μία τρομερή ανάσα κι αέρα που παίρνεις όταν μιλάς για λίγο με κάποια άτομα. Σας έχει τύχει εσάς; Να υπάρχουν χαρακτήρες στη ζωή σας που να γουστάρετε φουλ την αλληλεπίδραση. Να σας γεμίζει η ιδέα ότι θα τους δείτε. Ότι θα κάνετε παρέα μαζί τους. Να προλάβετε να ανταλλάξετε λίγες κουβέντες παραπάνω προτού φύγουν. Να σας ενδιαφέρει ο τρόπος που βλέπουν τα πράγματα. Η μουσική που ακούνε. Άνθρωποι που σας φυσάνε αέρα και τα πανιά σας πλέουν ξανά στη θάλασσα της δημιουργίας, της προσμονής. Ωραίοι άνθρωποι αυτοί ε; Ωραίο συναίσθημα. Μην τους χάνεις. Μην τους αφήσεις να χάνονται. Αυτή η περίεργη εποχή που ζούμε, δε με βοηθάει πολύ με την όραση. Νυστάζω. Άσχετο αυτό και πάντα σχετικό. Δε με βοηθάει πολύ με την όραση γιατί φοράω γυαλιά. Ποτέ δε φοράω κι όμως φοράω, μεγάλα, να ξεκουράζεται καλά το μάτι. Αλλά με τις μάσκες τα γυαλιά θολώνουν και πρέπει να κάνω συνέχεια αλλαγές, ιδίως όταν έρχεται κάποιος πελάτης. Από μάσκα σε γυαλί κι από γυαλί σε μάσκα. Θα σου πάρω μία πάστα. Άσε τα μαλλιά σου ράστα. Κυρίαρχο μου πρόβλημα αυτή την περίοδο είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ισχυρή πηγή έμπνευσης. Κι ενώ τρώω τις αναλαμπές μου και πορώνομαι και ξεδιπλώνομαι, τσουπ, πρέπει να βάλω τη μάσκα. Σα καρβουνάκι που δεν γίνεται πυρκαγιά. Κι ενώ ξεμπλέκω τα τεχνικά στην κεφαλή μου, το πως, τώρα νιώθω πως μου λείπουν τα χέρια, μου λείπουν οι καρδιές, μου λείπει η ιδέα, η ομάδα μου. Μέχρι και που σκέφτηκα να φτιάξω εγώ τα όνειρα κάποιου άλλου, να τα κάνω εικόνα, πραγματικότητα. Και ποια είμαι εγώ που θα σου πω που να βάλεις τι όμως; Και τι έπαθα, να μην έχω δικά μου; Ύπνος. Αυτό μου χρειάζεται. Ένας καλός ύπνος. Και μετά με λίγη τύχη να βρω την έμπνευση. Όχι, θα την γεννήσω. Κύκλος. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Ύπνος, κάπου ζεστά! Ο Μπράντ ο Πίτ ας πούμε, ποτέ δε με ενθουσίασε. Δεν θα έμπαινα κάπου π.χ. θα έβλεπα τον Πιτ και θα έλεγα «μαλάκα τι γκομενάκι». Ενδεχομένως να το σκεφτόμουν αν έμπαινε ο Κιάνου. Κιανείς δεν είναι κιανενός. Όταν είναι όμως τρεις κι ο κούκος, μιλάμε για τέσσερις. Τέλος, άμα κάνεις κοντινό στο κουνουπίδι, δε θα φαίνεται σα να γίνεται έκρηξη. Κουνουπίδι, ετοιμάσου. 

                                                                                          

Υ.Γ. Τι κιάνεις; Κιαλά είσαι; 

Υ.Υ.Γ. Ε ναι. Αν έχεις μία πληγή δε θα τρέξω να στην κάνω μάκια. Πρώτα θα βάλω το δάχτυλό μου μέσα να δω τι γεύση έχει το αίμα σου κι έπειτα θα φροντίσω να κλείσει σωστά. 

Ο εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα

 «Ήρθε η ώρα να μου πεις τι είναι ο έρωτας» ρώτησε το βουνό την πέτρα κι εκείνη του απάντησε «Eίναι κόκκινος». Άκου το διαόλι... «Είναι ψέμας», της είπε ξαφνιασμένο για την απάντησή της και έκανε δεξιά στο δρόμο με αλάρμ γιατί βρήκε επιτέλους την Αννέτα. Την Αννέτα ντε, που της έπεσε ο προφυλακτήρας στη μέση του χριστουγεννιάτικου χάους. 

 Το βουνό κι η πέτρα κυνήγησαν την Αννέτα μετά την πτώση, μα η Αννέτα ταξίδευε με το μυαλό της σε άλλους κόσμους και δεν άκουγε τίποτα από τις φωνές τους και τα γέλια των περαστικών. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο αμάξι της. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο μυαλό της! Το βουνό πάντως έβαλε τα δυνατά του. Έτρεχε πίσω από το αμάξι, φώναζε «φιλενάδα ο προφυλακτήρας σου», τέντωσε το χέρι με τον προφυλακτήρα και της χτύπησε το πίσω μέρος... Τίποτα η Αννέτα! Γύρισε το βουνό κι είδε την πέτρα που το κοιτούσε γεμάτη απορία. «Έλα, πρέπει να τη βρούμε, έτσι κάνουν οι μυστικοί σούπερ ήρωες»... 

 Ξέρετε, θα σταθούμε λίγο στην Αννέτα, ή μάλλον καλύτερα στη γεύση που μας άφησε η εικόνα της Αννέτας. Η Αννέτα ήταν μαγική. Μία μαγική φιγούρα μέσα στα φώτα της πόλης. Μία Αννέτα σε μία δική της σφαίρα μέσα στην «κανονικότητα». Μία Αννέτα που εγώ, το αόρατο βουνό, ταυτίζομαι μαζί της. Που γύρω της ο κόσμος χαλάει, μα εκείνη αιθέρια δεν περπατεί, κυλάει. Δεν τη νοιάζει τίποτα κι όλα τη νοιάζουν, γι' αυτό δε μας άκουσε, ήταν απασχολημένη. Μία Αννέτα παραμύθι. Που ο κόσμος της χαλάει, αλλά εκείνη κυλάει. Όπως η ζωή. 

 Ναι, αυτό είναι έρωτας, αυτό είναι η ζωή. Η Αννέτα, οι Άννετες. Αυτή είναι η ελπίδα. Όσο υπάρχει έστω ένας που θα σε καταλάβει, που θα μαζέψει τα κομμάτια σου, θα φάει τον κόσμο για να σε βρει, θα σε εξυμνήσει κι ύστερα ας χαθεί, θα υπάρχει ελπίδα. Θα υπάρχει το όνειρο Αννέτα. Θα υπάρχουν τα παραμύθια, η κατανόηση και οι τρύπες στο χωροχρόνο. Στο χάος. Σε κάθε χάος, στολισμένο με λαμπιόνια και μη. Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο Αννέτα! 

 Έτσι το βουνό κι η πέτρα οδηγώντας το αμάξι μέσα στο Χ.Χ. (Χριστουγεννιάτικο Χάος, για να είμαι κι εμπορική) τη βρήκαν αρκετούς δρόμους και στιγμές πιο κάτω. Στόχος επετεύχθη. «Είμαστε στ' αλήθεια σούπερ ηρωίδες πέτρα» είπε ικανοποιημένο το βουνό, «Ναι, είμαστε» είπε γεμάτη χαρά η πέτρα. «Πέτρα, ο έρωτας είναι και κόκκινος, έχεις δίκιο» 

«Το ξέρω μαμάμα, έχεις λίγο νερό, διψάω...» 

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει περίπου 17 φορές τη λέξη «Αννέτα»

Υ.Υ.Γ. Αννέτα, έφτασε στ' αυτιά μου που είναι το τσαρδί σου και ήρθε η ώρα να σας ζητήσω επίσημα συγγνώμη για όσες φορές έχω έρθει με την μπάντα μου και απλά χαχανίζουμε, ουρλιάζουμε και βαράμε τα κλαξόν κάνοντας «πρόβα». Πόσο μικρός είναι ο κόσμος, ε! 

Υ.Υ.Υ.Γ. Το στολίδι θα έπρεπε να λέει Xmas ρε παιδιά κι ο Χριστούλης θα έπρεπε να είναι στη θέση του... Και δε με ανησυχεί που δεν το καταλάβατε. Δε με ανησυχούν οι στατιστικές οι θλιβερές. Δε με ανησυχούν τα λόγια λόγια. Με ανησυχεί που είστε βωβοί αυτοί που ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω, που πάντα ξέρατε.  

 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Κάνω τρομερή προσπάθεια φέτος, ένα μήνα πριν μάλιστα, να πιστέψω και να ταίσω το εσωτερικό μου χάος με χριστούγεννο, για να μπορέσω να το παρουσιάσω ωμό, ώστε η κάθε πέτρα μου, να χτίσει όπως επιθυμεί το βουνό μέσα της. Ένα πράγμα όμως δεν μπορώ να καταφέρω με επιτυχία. Να παρουσιάσω αθόρυβα/ουδέτερα τη φάση/ρόλο του Ιωσήφ. Δηλαδή ώπα κάπου! 

Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Έχω κάποιες αρνητικές σκέψεις για το Hugo. Θα επανέλθω αργότερα μαζί με τον Ιωσήφ.

 

Μάθημα 1ο: Η ουρά του βίσωνα

 Έχω ακόμα δεκαπέντε λεπτά κενό. Αρκούν για να προλάβω Τάκη να σου πω ότι ερωτεύτηκα. Το πρώτο μάθημα ξεκίνησε και μέσα στην αίθουσα ένιωσα το ίδιο συναίσθημα όπως τότε και τότε. Ένιωσα γεμάτη. Ένιωσα όπως τα καλοκαίρια που βουτάω μέσα στη θάλασσα και κοιτάω τον ήλιο καθώς βγαίνω για την ανάσα μου. Ένιωσα την ηρεμία. Ένιωσα πως εκεί απλώνομαι, υπερχειλίζω, γίνομαι ένα με όλα κι είμαι όλη ξέχωρα, σωστά. 

 Η δασκάλα είπε πως είναι όνειρο. Ναι, είναι. Είναι τα όνειρά μου που θέλω, που προσπαθώ να τα εκφράσω και να τα επικοινωνήσω. Είπε πως κάποιοι είναι εμμονικοί. Είμαι. Αισθανόμουν εκεί, όπως αισθάνομαι εδώ, εδώ που σου γράφω. Το μπλογκ, τα κλειδιά και οι παρατηρητές θα μεταμορφωθούν σε εικόνα. Εικόνα που κινείται. Όπως ο βίσωνας που κυνική όπως πάντα, προτού δω με προσοχή, δε δέχτηκα τα περί της κίνησης αμέσως και με θράσος σκέφτηκα πως θα ήταν μάλλον η ουρά του . Αλλά όχι, ήταν η κίνηση. Ήσουν εσύ. Εσύ με σωστή γραμματική. Όχι ότι θα τα εφαρμόσω. Θα μάθω τη σύνταξη, θα μάθω τη γραμματική κι ύστερα θα τα κάψω. Θα σου μιλάω για θαλασσιές, για χαρουμενάδες και θα σου φωνάζω με σιωπές. 

 Ύστερα κατάλαβα πως εντάξει, πέρα από τον Ταραντίνο και τον Μπάρτον, συμπαθώ και τον Μελιέ και τα αδέρφια Λυμιέρ. Δε μου φτάνει το τέταρτο τελικά! Ήπια τον καφέ και πρέπει να ανέβω να πάρω από την μις  Άννα και τον μίστερ Τζινγκλ την δεσποινίς χαρουμενάδα/Χάνσελ/Πινόκιο. Όλα καλά Τάκη. Φιλιά. 

Υ.Γ. Ο βίσωνας είναι χταπόδι. Χταπόδι ουρανοτοξί. Τρέχει στη Συγγρού να συναντήσει τη βροχή που θα τον λυτρώσει. Γλιστράει όμως, σπάει το ένα κόκκινο τακούνι του και να... Ορίστε γιατί είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα... 

Αεραπαζλ ντονατ

 Παιδιά, δεν ξέρω... Αυτή τη στιγμή είμαι κάπου μέσα στο this fire of autumn, ψηλά σε κάποιο βουνό και καθώς ουρλιάζω στο κενό, τσουκ πετάγεται ο Πανούσης. Χαμογελαστός μου λέει το δικό του τραγούδι του φθινοπώρου κι ενώ με έχει αγκαλίτσα, μπαφ, χάνεται ο Τζιμάκος κι ο τόπος γεμίζει με designer music, ντισκομπάλες και πιρουλέτες στο ύψος μου περίπου, λίγο πιο κοντές που χορεύουν παρέα. Ξάφνου βρίσκομαι σε υπόγειο και από τη σκάλα κατεβαίνει, ρέει, χύνεται vinaigrette φράουλας, πάνω σε πράσινα βρώσιμα φύλλα και μπάλες μοτσαρέλας! «Έλα, έλα μοτσαρέλα» αυτή η κατάσταση, λαμβάνει χώρα χωρίς κανένα μπαφ. Πότε δηλαδή χρειάστηκα κάποιο μπαφ; Είμαι ο μπαφ. 

 Οπότε, όποτε ο Εισβολέας δεν τραγουδάει τα φτερά του που τ' ανοίγει στ' αυτιά μου κι όποτε δεν προσπαθώ να ανοίξω άλλων τα φτερά, παρακολουθώ απ' έξω το παιγνίδι σα να είμαι 12 ξανά. Απογοητεύομαι. Σα να μην έγινε τίποτα απ' όλα όσα έχουν συμβεί, σα να ακυρώνονται όλα. Σα να είμαι σχεδόν έτοιμη να το πιστέψω κι ίδια, επειδή κάποιος άλλος βλέπει έτσι τον κόσμο. Αλλά επειδή όντως έγιναν, δε σκέφτομαι μόνο με την καρδιά, αλλά με τον εγκέφαλο (φοβερό;) και παρατηρώ ότι κάτι πάει τρομερά λάθος. Παρατηρώ μία τρομακτική απόκλιση στα λόγια (κι ας είναι όπως πάντα υπέροχα) σε σχέση με τα έργα κι αυτό είναι τέρας που το έχω νικήσει αρκετές πίστες πριν. Συνεπώς θα νικήσω τον ρομαντισμό μέσα μου και θα γίνω μοτσαρέλα που της έχεις ανοίξει ήδη τη συσκευασία. Είμαι στο ψυγείο, αλλά έχω σύντομη ημερομηνία λήξης και η πόρτα ανοίγει συχνά, σαν τα φτερά μου, σαν τα μυαλά μου.  Αυτά με την κατάσταση που είναι σχεδόν το μόνο μου «πρόβλημα» αυτή την περίοδο.

 Σε άλλα νέα η φανταστική Δευτέρα που ανέμενα τις τελευταίες εβδομάδες φτάνει! Μπαίνω κι επίσημα πλέον στο σύμπαν της σκηνοθεσίας και δε θα είμαι πλέον πολύ πειρατίνα. Θα είμαι λίγο. Λίγο λιγότερο. Γιόχο γιόχο, τα ρέστα μου. Κλείνω. Πάρις λατίνο.