Μία μικρή σταγόνα δηλητήριο

  Κανένα δηλητήριο, μην ταράζεστε. Ακούω Θωμά Περιμένη και αυτό το αστείο θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει να είναι αστείο. Μπήκε νέα χρονιά! Γουάου. Την επόμενη χρονιά, αν μπει, το μπλογκ θα γίνει δέκα χρονών. Σοκ; Πασόκ. 

 Αυτή τη στιγμή η υγρασία στον χώρο είναι μέτρια προς υψηλή. Το νέο μηχάνημα που υπόσχεται πως την τιθασεύει την έχει πάει στο 50% και μόλις το έκλεισα γιατί ένιωσα μία ζαλάδα. Σκέφτηκα πως ίσως χρειάζομαι την υγρασία τελικά. Πριν από αυτό σκέφτηκα ότι χρειάζομαι δύο αυγά στο τηγάνι με φέτα. Εν τέλει η ζαλάδα δεν περνάει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο... 

 Ο μήνας είναι για λίγο ακόμα Ιανουάριος. Φιλμάρισα πρόσφατα μία σκηνή μαγειρικής και είναι όλα τόσο λάθος, που τα γέμισα με μπλε και κόκκινο μπας και κρύψω τίποτα. Είναι να ξέρεις ένα όνειρο. Εφιάλτης ή όχι θα το αποφασίσεις εσύ. Μαγείρεμα δεν το λες και πολύ, αλλά αν δεν έφερνα τα πράγματα στα μέτρα μου, τι νόημα θα είχε η ζωή; 

 Αποφάσισα, όχι. Δεν αποφάσισα. 

 Αγόρασα πριν λίγο μπόλικο τσάι, αγαπημένο και νέο, αναμείνατε εντυπώσεις. Ένα σκληρό μάθημα που μου έδωσε η ζωή είναι πως αν έχεις βρει ένα ιδανικό μείγμα, όσο ακόμα αυτό κυκλοφορεί στην ιδεατή του μορφή, προσπάθησε να δημιουργήσεις το μείγμα μόνος σου γιατί κάποια στιγμή δε θα το βρίσκεις πια. Και είναι εντάξει αυτό, γιατί έτσι είναι η ζωή. 

 Καλά, εντάξει. Αποφάσισα να είμαι και λίγο πιο σκληρή και να συγκρατηθώ από το να ποστάρω τραγούδια. Ορίστε το είπα. Αυτό πάει πακέτο με το να απαντώ μόνο σε ερωτήσεις που μου κάνουν. Ιδανικά συγκεκριμένες ώστε να μη μου προκαλούν σύγχυση. Δεν είναι θέμα κρυψίνοιας σε καμία περίπτωση. Πάντα το έκανα εξάλλου, απλώς φέτος θέλω να το τελειοποιήσω. Ξεκίνησε από την παρατήρηση της τάσης των ανθρώπων να μιλάνε για τα δικά τους. Τα παιδιά τους, τα επιτεύγματά τους, τις απόψεις τους. Είναι τρομερή η ανάγκη που έχουν. Λες και όλα τα κάνουν για να έχουν να λένε και όχι γιατί όντως το θέλουν. Είναι δυσάρεστο για παράδειγμα, όταν είναι αρκετοί παρέα και στην πραγματικότητα ο ένας δεν ακούει τον άλλον, παρά μονάχα περιμένει (αν είναι ευγενικοί) να τελειώσει την πρότασή του ο Χ για να ξεκινήσει εκείνος τα δικά του. Βέβαια φαίνονται χαρούμενοι με αυτό και ο παππούς στο καδράκι λέει πως αν κάποιος νομίζει πως είναι χαρούμενος, γιατί να του το χαλάσεις; Έπειτα συνειδητοποίησα πως η ζωή μου είναι τόσο συναρπαστική που ένιωθα πως αν μιλήσω, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν. Αν ο συνομιλητής δε με γνώριζε καλά, δε ζούσε κάπως κοινές στιγμές μαζί μου, θα ένιωθε πως είμαι τρελή, φαντασιόπληκτη; Αν με γνώριζε κάπως, θα  ένιωθα εγώ πως οι πράξεις μιλούν καλύτερα από τα λόγια, οπότε γιατί να ενοχλώ με τα πυροτεχνήματά μου; Απλώς κοιτάξτε τον ουρανό μου. Αν πάλι είναι κάποιος κοντά μου, ξέρει πως να ξέρει, ξέρει που να δει. Δίχως να κάνει ερωτήσεις! Νιώθει όπως νιώθω. Δεν προσπαθεί να το μικρύνει για να το χωρέσει. Το ζούμε χορεύοντας στα λιβάδια. Εκεί στο τελευταίο υπάρχει και φλυαρία. Έτσι τη λατρεύω τη φλυαρία. Άμα ο άλλος δεν είναι βαρετός, (συγγνώμη ορίστε το είπα) θα μιλήσω. Αλλιώς, τι να σου πω τώρα και εσένα...; 

 Σε άλλα νέα στη Ρώμη δεν πήγα ποτέ. Ο ιός με χτύπησε. Το ταξίδι αυτό θα πρέπει να περιμένει λίγο και η Ταϊλάνδη θα γίνει μάλλον Ισλανδία. 

 Ω έχασα και την ταυτότητα μου. Όχι βαθυστόχαστες κουβέντες, υπαρξιακές. Την ταυτότητα μου την μπλε. Πράγμα κακό γιατί αλλαγές, γραφειοκρατία κλπ μπλιαχ. Αλλά και πράγμα καλό γιατί επιτέλους θα σταματήσει να κυκλοφορεί αυτή η τραγική φωτογραφία που μοιάζω με κατάδικος.  

 Ωχ. Πάλι πρέπει να φύγω πάλι. Φακ. Καλό υπόλοιπο Γενάρη. 

Υ.Γ. Το ΦΠΑ του Ιανουαρίου λόγω της χιονόπτωσης θα πληρωθεί ΟΛΟ μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Αν χιονίσει τον Φλεβάρη, τότε τι;

Υ.Υ.Γ. Να θυμηθώ να τελειώσω το τραγούδι «τσαϊ» και να φτιάξω μερικά νφτσ 

                   

Ω, μα τι να βάλω τώρα εδώ;

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

 Μέσα σε μία εβδομάδα έχουν συμβεί τόσα πολλά πράγματα. Μου έχουν δημιουργηθεί ένα σωρό απορίες σε σχέση με τη ζωή. Η μέρα μοιάζει βροχερή, αλλά δεν είναι. Είναι από τις μέρες όνειρο. Τριγύρω τώρα ακούγεται το «γκερλ γιου'λλ μπι ε γούμαν σούν» και ενώ πρόσφατα κάπου διάβαζα στις δηλώσεις μου, ότι έγινε η μετάβαση, την ακυρώνω. Επιστρέφω. Τώρα στον χώρο το «λε βαν νου πορτεγά». Όλα από το σάουντρακ της πραγματικής μου ταινίας. Με το που άρχισα να γράφω και πες μου εσύ πως δεν υπάρχει μαγεία. Όλα παίζουν στη σωστή σειρά. Στην επόμενη παράγραφο, θα αφήσω λίγο στην άκρη αυτά που συνήθως σας λέω. Στην επόμενη παράγραφο θα διαβάσετε κάτι διαφορετικό.

 Οι συγκρούσεις δεν παύουν να συμβαίνουν. Πιθανότατα όλα να ξεκίνησαν από μία σύγκρουση. Συγκρούσεις μπορούν να διαλύσουν τα πάντα. Συγκρούσεις μπορούν να γεννήσουν όμως τα πάντα ξανά. Το πως εκμεταλλεύεται κάποιος το «μετά» μίας σύγκρουσης είναι το σημαντικό. Ουδέν κακό αμιγές καλού, ουδεμία σύγκρουση χαμένη. Η ικανότητα ενός ατόμου να μπορεί από τα κομμάτια να χτίζει ουτοπίες ξανά, είναι μία ικανότητα που θεωρώ πως όλοι έχουν. Είναι ένστικτο, είναι επιβίωση. Είναι όμως και κάτι που αρκετοί, πολλοί, επιλέγουν να κοιμίζουν.

يالله تنام ريما
يالله تنام ريما يالله يجيها النوم
يالله تحب الصلاة يالله تحب الصوم
يالله تجيها العوافي كل يوم بيوم
يالله تنام يلاتنام لاذبحلها طير الحمام
روح يا حمام لا تصدق بضحك ع ريما لتنام
ريما ريما الحندقة شعرك اشقر ومنقى
واللى حبك ببوسك واللى بغضك شو بيترقى
يا بياع العنب والعنبية قولوا لأمي وقولوا لبيي
خطفوني الغجر من تحت خيمة مجدلية
والتشتشي والتشتشي والخوخ تحت المشمشة
كل ما هب الهوا لاقطف لريما مشمشة
هاي وهاي وهاي لينا دستك لكنك عيرينا
لنغسل ثياب ريما وننشرهن ع الياسمينة

Το γιασεμί έχει δυνατή μυρωδιά. Σε κάποιους αρέσει, θέλω να πιστεύω στους περισσότερους, ενώ σε κάποιους άλλους όχι. Είναι σπάνιο να περάσει κάποιος δίπλα από ένα ολάνθιστο λευκό γιασεμί και να μη σταθεί λίγο να θαυμάσει, να χαϊδέψει και να γιατί όχι, αν είναι τολμηρός να φάει τ' άνθη του. Αν τα φάει, πιθανότατα να φάει και τα έντομα που έχουν βρει το σπίτι τους στον γιασεμοανθό. Ενδεχομένως η έντονη μυρωδιά που έχει το γιασεμί κάποια στιγμή να κουράσει τον μυριστή, όσο κι αν την αγαπάει. Ακόμα κι αν θελήσει να τη διώξει μακριά από τη ζωή του, το μόνο σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή η μυρωδιά αυτή, θα περάσει από τη μύτη του ξανά. Ο μυριστής θα δακρύσει και θα γεμίσει αναμνήσεις.

 Οι αναμνήσεις μας μπορούν να καταγραφούν σε μερικά τετράδια τα οποία θα συμφωνήσουμε πως λέγονται «ημερολόγια». Συχνά η καταγραφή των αναμνήσεων ξεκινάει ως εξής «αγαπημένο μου ημερολόγιο». Παραθέτω ένα παράδειγμα: 

 Αγαπημένο μου ημερολόγιο

 Χθες το βράδυ είχε πανσέληνο. Στεκόμουν στο φανάρι και παρατηρούσα το πως το χλωμό φως του φεγγαριού, εξαφάνιζε όλη τη βαβούρα της πόλης. Τα αμάξια περνούσαν μα το μόνο που ακουγόταν ήταν το φως. Χαμήλωσα το βλέμμα από τον ουρανό στο απέναντι φανάρι. Κάποιος περίμενε να περάσει απέναντι. Από πίσω τον πλησίασε ένας και κάτι ξεκίνησε να του ψιθυρίζει στο αυτί. 

 Το αυτί. Ω μα τι ξεχωριστό που είναι το αυτί! Το αυτί μπορεί να μυρίσει, το αυτί μπορεί να δει. Στο αυτί μπορεί να χτυπήσει η καρδιά μας. Το αυτί -και τώρα θα σας σοκάρω- μπορεί ακόμα και να ιδρώσει. Το αυτί μπορεί να ντυθεί για να μην κρυώνει. Το αυτί μπορεί να ματώσει. Το αυτί μπορεί να πεινάσει. Το αυτί μπορεί να μιλήσει. Το αυτί μπορεί να ξεκουραστεί, μπορεί να κουραστεί, μπορεί να κουράσει και μπορεί να μαγέψει. Έχει μερικούς φίλους. Το μάτι, τη μύτη, το στόμα, το χέρι, το μυαλό. Όλοι μπορούν να κάνουν τα παραπάνω. Μπορούν να τα κάνουν ταυτόχρονα, μπορεί κι όχι. Αν όχι, τότε μπορεί να προκληθούν συγκρούσεις. 

 Οι συγκρούσεις δεν παύουν να συμβαίνουν... 

-----

 Θα μπορούσα να κάνω το κείμενο λίγο πιο χαριτωμένο και να σταθώ σε παντόφλες και τσόκαρα. Κάτι που με προβλημάτισε ελαφρώς αυτή την εβδομάδα, είναι το αν τα δύο τους χορεύουν στο ίδιο πάρτι και πατήσει λίγο ο ένας τον άλλον πάνω στον τρελό χορό και μαλώσουν, το τσόκαρο, θα φάει παντόφλα; Τολμώ να πω πως ναι. Ο προβληματισμός σχεδόν λύθηκε. Λίγη ώρα πριν αρχίσει το μάθημά μου, το μόνο που μένει να αποφασίσω, είναι αν το σαμπό σε αυτό το πάρτι κάθεται σε σκαμπό ή είναι όρθιο και χορεύει μαζί κι αυτό. 

 Οι Μαθιουδάκης και Θεοδωρόπουλος αποφάσισα αυτή την εβδομάδα ότι μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθείς. Θα μπορούσα να τους κάνω οικογένεια. Η κάθε οικογένεια θα έπρεπε να είχε από έναν.

 

 Το να τα κάνω όλα μόνη μου τελικά, αποφάσισα αυτή την εβδομάδα ότι μου είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο. Τέλος οι δικαιολογίες. Όλα μόνη, όλα καλά, όλα γρήγορα. Μόνιους, κάλιους, citius. 

 Φεύγω τώρα Τάκη γιατί μπαίνω για μάθημα. Το ξέρω ότι σε έχω τρομερά μπερδέψει, μα έχει κι αυτό τη χάρη του ε; Θα επιστρέψω σύντομα. Ξέρεις μερικές φορές η φλυαρία έχει κι αυτή το λόγο της. Πιθανότατα τον ίδιο λόγο που έχει η γραφειοκρατία, ή το γύρω γύρω από το κάστανο. Ή ο λαβύρινθος. Ή το κυνήγι του θησαυρού. 

1. Holly Golightly - Seven Wonders

2. The Meteors - Paranoid

3. Madrugada - The World Could Be Falling Down

Υ.Γ. Είναι όμορφοι οι κύκλοι. Σαν τις φούσκες. Είναι ωραίο όταν τους κλείνεις. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι μπορείς να τους ταράζεις. Είναι ωραίο να μπορείς να χορεύεις ξυπόλυτος. 

Μία πτώση στο μικρό άνθος.

 Τελειώσαμε το μάθημα και μου έμεινε κάμποση ώρα κενό μέχρι την επόμενη στάση μου. Ήρθα λοιπόν στο «μικρό άνθος» που είναι δύο στενά παρακάτω από τον σταθμό Α. Πήρα μία ζεστή σοκολάτα, ένα κομμάτι κέικ πραλίνας. Συνήθως πριν τον σταθμό Β δεν τρωγωπίνω γιατί έχει πολλά χοροπηδητά και είναι άσχημο συναίσθημα να χοροπηδάς και το στομάχι σου να έχει μέσα ποσότητες. Δεν μπόρεσα όμως να αντισταθώ σε αυτή την υπέροχη ιδέα της ευτυχίας. Ο δίσκος μόλις τελείωσε και ο καλούλης σερβιτόρος πήγε και έβαλε κάποιον άλλο στο πικαπ. Έτσι κάνουν εδώ. Ο χώρος μέσα έχει τέσσερα τραπέζια. Στο ένα, στο παράθυρο κάθομαι εγώ. Απέναντι στο άλλο παράθυρο ένα ζευγάρι. Διαγώνια δύο φίλες, πλάι μου δύο φίλοι. Μυρίζει κακάο. Το μαγαζί είναι μικρό. Ακούς τι λένε όλα τα τραπέζια! 

 Τα Χριστούγεννα, η φάση τους, με κούρασε. Το «Ναβιδάδ, Ναβιδάδ, όι εσ Ναβιδάδ, εσ ουν δία δ'αλεγρία ί φελισιδάδ» με κούρασε κι αυτό. Έχω ενεργοποιήσει ξανά το κουμπί προσμονής του Νοέμβρη. Αφού βέβαια ο Νοέμβρης αργεί κάπως, έχω κάμποσο χρόνο να τακτοποιήσω μερικά πράγματα. 

 Χθες, ένιωσα ξανά ευτυχία. Μία διαφορετική ευτυχία. Θυμάσαι τότε που σου έλεγα για την ανάσα που πήρα όταν κολύμπησα και τερμάτισα αυτά τα περίφημα 50 μέτρα. Πήρα μία τέτοια ανάσα. Λύθηκε ο κόμπος της απογοήτευσης. Λύθηκε το «από». Επίσης γυρνώντας το κεφάλι μου κάποια στιγμή να δω τα πρόσωπα της σύνθεσης, ένιωσα για πρώτη φορά, μετά από ένα σωρό συνθέσεις που έχω μέσα τους βρεθεί, επιτέλους όμορφα. Αισθάνθηκα ζεστασιά. Αισθάνθηκα υποστήριξη, ομάδα. 

 Διάβαζα ξανά τα προηγούμενα και μάντεψε τι μου ήρθε ξανά στο νου... Η πτώση. Η μαγική πτώση. Άρχισα έτσι να την ψάχνω στη βιβλιοθήκη και δεν ήταν πουθενά. Κοίταξα στις τσάντες. Πουθενά. Σταμάτησα να ψάχνω πιστεύοντας ότι είτε κάποιος την έχει σκίσει, μου το απέκρυψαν και δεν φρόντισαν να διορθώσουν τη ζημιά, ή ότι ήταν όλα μέσα στη φαντασία μου -ξέρεις τώρα, σε αυτή την παραδεισένια κόλαση που όλοι χορεύετε στον ρυθμό μου- και πτώση δεν υπήρξε ξανά στο σπίτι ποτέ. Ξύπνησα έτσι σήμερα κι άρχισα να ψάχνω τα ράφια ξανά. Αναζητούσα με το βλέμμα ένα λευκό βιβλίο. Μάταια. Έφτιαξα μία κούπα τσάι. 

 Τρία λεπτά αργότερα ακούστηκε το τσαγοξυπνητήρι. Έβγαλα το μαγικό φακελάκι και τσακ. Να τη η αναλαμπή! Clik in shoap. Όταν είχαμε πρωτοβρεί τον Κρητικό και είχαν ανοίξει ξανά τα μαγαζιά. Έμπαινες με χρόνο. Πήρα μία πτώση για να ισορροπήσω τη ζωή μου. Μου είπε με υφάκι ο τύπος ότι η επίσημη μετάφραση δεν είναι από τα «γράμματα». Αναζητούσα λάθος χρώμα. Έπρεπε να ψάξω για κόκκινο. Και όπως πάντα, όταν ψάχνεις για κόκκινο όλα γίνονται μαγικά και βρήκα την πτώση. 

 Η ώρα έχει πάει 21:30. Πρέπει να αποχωρήσω σιγά σιγά για τον επόμενο σταθμό. Θα προσπαθήσω να τραβήξω όσο μπορώ την παραμονή μου σε αυτό τον χώρο, δίχως να αργήσω για τον επόμενο. Θέλω να τελειώσει το κομμάτι. One for Daddy-O. Αυτό ακούγεται. One for me. Αυτό μυρίζει. One for you. Αυτό γράφεται. 

Υ.Γ. Ο καλούλης ο σερβιτόρος δεν μπορεί να πει το «ρ». Πεθαίνω. Η κοπέλα δεξιά σκέφτεται πως «μία μέρα θα πεθάνει». Απίστευτο; Το ζευγάρι απέναντι έφυγε και τη θέση τους πήραν δύο άλλες φίλες. Οι παλιές φίλες μιλάνε πολύ σιγά, δεν μπορώ να πιάσω ήχο. Οι νέες φίλες μιλάνε πολύ δυνατά. Ο Cannonball τους σκεπάζει όλους. 

Υ.Υ.Γ. Ξέρω πως καταλαβαίνεις μάλλον, αλλά ας κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

                                                                

 

Τραπέζι για τέσσερις

  Μασουλάω και κρυώνω. Σκέφτομαι διάφορα κρύα πράγματα. Κι ωραία, τι καλά που τα φτιάξαμε όλα... Ναι. Στολίσαμε και δέντρο. Το μισό δέντρο έχει ήδη διαλυθεί. Το κάτω μισό. Λογικό. Τι ωραία που πάω και στο σχολειό ξανά! Και τι να γράψω κι εδώ... Τι να ξεκινήσω να τραβάω ή να γράφω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, όπως πάντα. Οι βαθμοί στην πόλη Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι 7. Σε ένα μήνα από τώρα θα βρίσκομαι στην πόλη Ρώμη. ΞΑΝΑ. Ναι! Ζήτω η Ρώμη, ζήτω και οι επαναλήψεις της. Αυτή τη φορά όμως δεν είμαι νέα. Είμαι λοκάλι. Είμαι ολοένα και πιο κοντά στο «θα πάρω κάποτε μωρέ ένα σπιτάκι στη Ρώμη». Είναι η εποχή των πανετόνε. Τα πανετόνε με τα φρούτα τα σιχαίνομαι σχεδόν. Όπως και να έχει κλασσικός στόχος -δημόσια παραδοχή- είναι να μαζέψω πάλι κάποια νομίσματα από το γνωστό σιντριβάνι. Ναι, αυτό κάνω εγώ στη Ρώμη. Βόλτες στο γνωστό παιγνιδάδικο και ληστείες στο ακόμα πιο γνωστό σιντριβάνι. Δε θέλω να παραπονεθώ για τίποτα. Δεν έχω για κάτι να παραπονεθώ, όλα ωραία τα φτιάχνω. Πω. Δεν είμαι συγκεντρωμένη. Είμαι θαυμάζω. Ναι, θαυμάζω. Θαυμάζω τη ζωή. Αυτή η τρομερή κομπίνα, το σύντομό μας πέρασμα από το τίποτα, στο πουθενά. Μερικές φορές σκέπτομαι, ναι σκέπτομαι πολύ, πως... το ξέχασα... Αλήθεια το ξέχασα. Ίσως όταν είμαι ενθουσιασμένη έχω μία τρομερή ενέργεια για χορογραφίες πάνω στα πλήκτρα. Έτσι ακατάληπτα γραπτά, σαν τις σκέψεις μου. Σα μία τρομερή ανάσα κι αέρα που παίρνεις όταν μιλάς για λίγο με κάποια άτομα. Σας έχει τύχει εσάς; Να υπάρχουν χαρακτήρες στη ζωή σας που να γουστάρετε φουλ την αλληλεπίδραση. Να σας γεμίζει η ιδέα ότι θα τους δείτε. Ότι θα κάνετε παρέα μαζί τους. Να προλάβετε να ανταλλάξετε λίγες κουβέντες παραπάνω προτού φύγουν. Να σας ενδιαφέρει ο τρόπος που βλέπουν τα πράγματα. Η μουσική που ακούνε. Άνθρωποι που σας φυσάνε αέρα και τα πανιά σας πλέουν ξανά στη θάλασσα της δημιουργίας, της προσμονής. Ωραίοι άνθρωποι αυτοί ε; Ωραίο συναίσθημα. Μην τους χάνεις. Μην τους αφήσεις να χάνονται. Αυτή η περίεργη εποχή που ζούμε, δε με βοηθάει πολύ με την όραση. Νυστάζω. Άσχετο αυτό και πάντα σχετικό. Δε με βοηθάει πολύ με την όραση γιατί φοράω γυαλιά. Ποτέ δε φοράω κι όμως φοράω, μεγάλα, να ξεκουράζεται καλά το μάτι. Αλλά με τις μάσκες τα γυαλιά θολώνουν και πρέπει να κάνω συνέχεια αλλαγές, ιδίως όταν έρχεται κάποιος πελάτης. Από μάσκα σε γυαλί κι από γυαλί σε μάσκα. Θα σου πάρω μία πάστα. Άσε τα μαλλιά σου ράστα. Κυρίαρχο μου πρόβλημα αυτή την περίοδο είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ισχυρή πηγή έμπνευσης. Κι ενώ τρώω τις αναλαμπές μου και πορώνομαι και ξεδιπλώνομαι, τσουπ, πρέπει να βάλω τη μάσκα. Σα καρβουνάκι που δεν γίνεται πυρκαγιά. Κι ενώ ξεμπλέκω τα τεχνικά στην κεφαλή μου, το πως, τώρα νιώθω πως μου λείπουν τα χέρια, μου λείπουν οι καρδιές, μου λείπει η ιδέα, η ομάδα μου. Μέχρι και που σκέφτηκα να φτιάξω εγώ τα όνειρα κάποιου άλλου, να τα κάνω εικόνα, πραγματικότητα. Και ποια είμαι εγώ που θα σου πω που να βάλεις τι όμως; Και τι έπαθα, να μην έχω δικά μου; Ύπνος. Αυτό μου χρειάζεται. Ένας καλός ύπνος. Και μετά με λίγη τύχη να βρω την έμπνευση. Όχι, θα την γεννήσω. Κύκλος. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Ύπνος, κάπου ζεστά! Ο Μπράντ ο Πίτ ας πούμε, ποτέ δε με ενθουσίασε. Δεν θα έμπαινα κάπου π.χ. θα έβλεπα τον Πιτ και θα έλεγα «μαλάκα τι γκομενάκι». Ενδεχομένως να το σκεφτόμουν αν έμπαινε ο Κιάνου. Κιανείς δεν είναι κιανενός. Όταν είναι όμως τρεις κι ο κούκος, μιλάμε για τέσσερις. Τέλος, άμα κάνεις κοντινό στο κουνουπίδι, δε θα φαίνεται σα να γίνεται έκρηξη. Κουνουπίδι, ετοιμάσου. 

                                                                                          

Υ.Γ. Τι κιάνεις; Κιαλά είσαι; 

Υ.Υ.Γ. Ε ναι. Αν έχεις μία πληγή δε θα τρέξω να στην κάνω μάκια. Πρώτα θα βάλω το δάχτυλό μου μέσα να δω τι γεύση έχει το αίμα σου κι έπειτα θα φροντίσω να κλείσει σωστά. 

Ο εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα

 «Ήρθε η ώρα να μου πεις τι είναι ο έρωτας» ρώτησε το βουνό την πέτρα κι εκείνη του απάντησε «Eίναι κόκκινος». Άκου το διαόλι... «Είναι ψέμας», της είπε ξαφνιασμένο για την απάντησή της και έκανε δεξιά στο δρόμο με αλάρμ γιατί βρήκε επιτέλους την Αννέτα. Την Αννέτα ντε, που της έπεσε ο προφυλακτήρας στη μέση του χριστουγεννιάτικου χάους. 

 Το βουνό κι η πέτρα κυνήγησαν την Αννέτα μετά την πτώση, μα η Αννέτα ταξίδευε με το μυαλό της σε άλλους κόσμους και δεν άκουγε τίποτα από τις φωνές τους και τα γέλια των περαστικών. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο αμάξι της. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο μυαλό της! Το βουνό πάντως έβαλε τα δυνατά του. Έτρεχε πίσω από το αμάξι, φώναζε «φιλενάδα ο προφυλακτήρας σου», τέντωσε το χέρι με τον προφυλακτήρα και της χτύπησε το πίσω μέρος... Τίποτα η Αννέτα! Γύρισε το βουνό κι είδε την πέτρα που το κοιτούσε γεμάτη απορία. «Έλα, πρέπει να τη βρούμε, έτσι κάνουν οι μυστικοί σούπερ ήρωες»... 

 Ξέρετε, θα σταθούμε λίγο στην Αννέτα, ή μάλλον καλύτερα στη γεύση που μας άφησε η εικόνα της Αννέτας. Η Αννέτα ήταν μαγική. Μία μαγική φιγούρα μέσα στα φώτα της πόλης. Μία Αννέτα σε μία δική της σφαίρα μέσα στην «κανονικότητα». Μία Αννέτα που εγώ, το αόρατο βουνό, ταυτίζομαι μαζί της. Που γύρω της ο κόσμος χαλάει, μα εκείνη αιθέρια δεν περπατεί, κυλάει. Δεν τη νοιάζει τίποτα κι όλα τη νοιάζουν, γι' αυτό δε μας άκουσε, ήταν απασχολημένη. Μία Αννέτα παραμύθι. Που ο κόσμος της χαλάει, αλλά εκείνη κυλάει. Όπως η ζωή. 

 Ναι, αυτό είναι έρωτας, αυτό είναι η ζωή. Η Αννέτα, οι Άννετες. Αυτή είναι η ελπίδα. Όσο υπάρχει έστω ένας που θα σε καταλάβει, που θα μαζέψει τα κομμάτια σου, θα φάει τον κόσμο για να σε βρει, θα σε εξυμνήσει κι ύστερα ας χαθεί, θα υπάρχει ελπίδα. Θα υπάρχει το όνειρο Αννέτα. Θα υπάρχουν τα παραμύθια, η κατανόηση και οι τρύπες στο χωροχρόνο. Στο χάος. Σε κάθε χάος, στολισμένο με λαμπιόνια και μη. Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο Αννέτα! 

 Έτσι το βουνό κι η πέτρα οδηγώντας το αμάξι μέσα στο Χ.Χ. (Χριστουγεννιάτικο Χάος, για να είμαι κι εμπορική) τη βρήκαν αρκετούς δρόμους και στιγμές πιο κάτω. Στόχος επετεύχθη. «Είμαστε στ' αλήθεια σούπερ ηρωίδες πέτρα» είπε ικανοποιημένο το βουνό, «Ναι, είμαστε» είπε γεμάτη χαρά η πέτρα. «Πέτρα, ο έρωτας είναι και κόκκινος, έχεις δίκιο» 

«Το ξέρω μαμάμα, έχεις λίγο νερό, διψάω...» 

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει περίπου 17 φορές τη λέξη «Αννέτα»

Υ.Υ.Γ. Αννέτα, έφτασε στ' αυτιά μου που είναι το τσαρδί σου και ήρθε η ώρα να σας ζητήσω επίσημα συγγνώμη για όσες φορές έχω έρθει με την μπάντα μου και απλά χαχανίζουμε, ουρλιάζουμε και βαράμε τα κλαξόν κάνοντας «πρόβα». Πόσο μικρός είναι ο κόσμος, ε! 

Υ.Υ.Υ.Γ. Το στολίδι θα έπρεπε να λέει Xmas ρε παιδιά κι ο Χριστούλης θα έπρεπε να είναι στη θέση του... Και δε με ανησυχεί που δεν το καταλάβατε. Δε με ανησυχούν οι στατιστικές οι θλιβερές. Δε με ανησυχούν τα λόγια λόγια. Με ανησυχεί που είστε βωβοί αυτοί που ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω, που πάντα ξέρατε.  

 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Κάνω τρομερή προσπάθεια φέτος, ένα μήνα πριν μάλιστα, να πιστέψω και να ταίσω το εσωτερικό μου χάος με χριστούγεννο, για να μπορέσω να το παρουσιάσω ωμό, ώστε η κάθε πέτρα μου, να χτίσει όπως επιθυμεί το βουνό μέσα της. Ένα πράγμα όμως δεν μπορώ να καταφέρω με επιτυχία. Να παρουσιάσω αθόρυβα/ουδέτερα τη φάση/ρόλο του Ιωσήφ. Δηλαδή ώπα κάπου! 

Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Έχω κάποιες αρνητικές σκέψεις για το Hugo. Θα επανέλθω αργότερα μαζί με τον Ιωσήφ.

 

Μάθημα 1ο: Η ουρά του βίσωνα

 Έχω ακόμα δεκαπέντε λεπτά κενό. Αρκούν για να προλάβω Τάκη να σου πω ότι ερωτεύτηκα. Το πρώτο μάθημα ξεκίνησε και μέσα στην αίθουσα ένιωσα το ίδιο συναίσθημα όπως τότε και τότε. Ένιωσα γεμάτη. Ένιωσα όπως τα καλοκαίρια που βουτάω μέσα στη θάλασσα και κοιτάω τον ήλιο καθώς βγαίνω για την ανάσα μου. Ένιωσα την ηρεμία. Ένιωσα πως εκεί απλώνομαι, υπερχειλίζω, γίνομαι ένα με όλα κι είμαι όλη ξέχωρα, σωστά. 

 Η δασκάλα είπε πως είναι όνειρο. Ναι, είναι. Είναι τα όνειρά μου που θέλω, που προσπαθώ να τα εκφράσω και να τα επικοινωνήσω. Είπε πως κάποιοι είναι εμμονικοί. Είμαι. Αισθανόμουν εκεί, όπως αισθάνομαι εδώ, εδώ που σου γράφω. Το μπλογκ, τα κλειδιά και οι παρατηρητές θα μεταμορφωθούν σε εικόνα. Εικόνα που κινείται. Όπως ο βίσωνας που κυνική όπως πάντα, προτού δω με προσοχή, δε δέχτηκα τα περί της κίνησης αμέσως και με θράσος σκέφτηκα πως θα ήταν μάλλον η ουρά του . Αλλά όχι, ήταν η κίνηση. Ήσουν εσύ. Εσύ με σωστή γραμματική. Όχι ότι θα τα εφαρμόσω. Θα μάθω τη σύνταξη, θα μάθω τη γραμματική κι ύστερα θα τα κάψω. Θα σου μιλάω για θαλασσιές, για χαρουμενάδες και θα σου φωνάζω με σιωπές. 

 Ύστερα κατάλαβα πως εντάξει, πέρα από τον Ταραντίνο και τον Μπάρτον, συμπαθώ και τον Μελιέ και τα αδέρφια Λυμιέρ. Δε μου φτάνει το τέταρτο τελικά! Ήπια τον καφέ και πρέπει να ανέβω να πάρω από την μις  Άννα και τον μίστερ Τζινγκλ την δεσποινίς χαρουμενάδα/Χάνσελ/Πινόκιο. Όλα καλά Τάκη. Φιλιά. 

Υ.Γ. Ο βίσωνας είναι χταπόδι. Χταπόδι ουρανοτοξί. Τρέχει στη Συγγρού να συναντήσει τη βροχή που θα τον λυτρώσει. Γλιστράει όμως, σπάει το ένα κόκκινο τακούνι του και να... Ορίστε γιατί είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα... 

Αεραπαζλ ντονατ

 Παιδιά, δεν ξέρω... Αυτή τη στιγμή είμαι κάπου μέσα στο this fire of autumn, ψηλά σε κάποιο βουνό και καθώς ουρλιάζω στο κενό, τσουκ πετάγεται ο Πανούσης. Χαμογελαστός μου λέει το δικό του τραγούδι του φθινοπώρου κι ενώ με έχει αγκαλίτσα, μπαφ, χάνεται ο Τζιμάκος κι ο τόπος γεμίζει με designer music, ντισκομπάλες και πιρουλέτες στο ύψος μου περίπου, λίγο πιο κοντές που χορεύουν παρέα. Ξάφνου βρίσκομαι σε υπόγειο και από τη σκάλα κατεβαίνει, ρέει, χύνεται vinaigrette φράουλας, πάνω σε πράσινα βρώσιμα φύλλα και μπάλες μοτσαρέλας! «Έλα, έλα μοτσαρέλα» αυτή η κατάσταση, λαμβάνει χώρα χωρίς κανένα μπαφ. Πότε δηλαδή χρειάστηκα κάποιο μπαφ; Είμαι ο μπαφ. 

 Οπότε, όποτε ο Εισβολέας δεν τραγουδάει τα φτερά του που τ' ανοίγει στ' αυτιά μου κι όποτε δεν προσπαθώ να ανοίξω άλλων τα φτερά, παρακολουθώ απ' έξω το παιγνίδι σα να είμαι 12 ξανά. Απογοητεύομαι. Σα να μην έγινε τίποτα απ' όλα όσα έχουν συμβεί, σα να ακυρώνονται όλα. Σα να είμαι σχεδόν έτοιμη να το πιστέψω κι ίδια, επειδή κάποιος άλλος βλέπει έτσι τον κόσμο. Αλλά επειδή όντως έγιναν, δε σκέφτομαι μόνο με την καρδιά, αλλά με τον εγκέφαλο (φοβερό;) και παρατηρώ ότι κάτι πάει τρομερά λάθος. Παρατηρώ μία τρομακτική απόκλιση στα λόγια (κι ας είναι όπως πάντα υπέροχα) σε σχέση με τα έργα κι αυτό είναι τέρας που το έχω νικήσει αρκετές πίστες πριν. Συνεπώς θα νικήσω τον ρομαντισμό μέσα μου και θα γίνω μοτσαρέλα που της έχεις ανοίξει ήδη τη συσκευασία. Είμαι στο ψυγείο, αλλά έχω σύντομη ημερομηνία λήξης και η πόρτα ανοίγει συχνά, σαν τα φτερά μου, σαν τα μυαλά μου.  Αυτά με την κατάσταση που είναι σχεδόν το μόνο μου «πρόβλημα» αυτή την περίοδο.

 Σε άλλα νέα η φανταστική Δευτέρα που ανέμενα τις τελευταίες εβδομάδες φτάνει! Μπαίνω κι επίσημα πλέον στο σύμπαν της σκηνοθεσίας και δε θα είμαι πλέον πολύ πειρατίνα. Θα είμαι λίγο. Λίγο λιγότερο. Γιόχο γιόχο, τα ρέστα μου. Κλείνω. Πάρις λατίνο. 

 

Τρεις μέρες μετά τη μέρα της Μπέρθ

 Χθες συνέβη κάτι απίστευτο! Όπως πάντα δηλαδή... Σίγουρα υπάρχει κάποια λογική εξήγηση, μα το ότι δεν την έχω ακόμα εντοπίσει είναι αυτό που με κατατρώει. Ενώ θα έπρεπε να έχω κοιμηθεί ώρες νωρίτερα από αυτή που τελικά με πήρε ο ύπνος, βρέθηκα να σηκώνομαι με πίεση από το κρεβάτι μη μπορώντας να αποκοιμηθώ, για να κλείσω τα παράθυρα και να δω αν κλείδωσα. Ήθελα και λίγα τσίσα. Συνήθως δεν είμαι τόσο υπεύθυνη. Συνήθως είμαι σίγουρη ότι κλείδωσα και δεν ελέγχω. Συνήθως μου αρέσει το κρύο. Συνήθως μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθώ επειδή κατουριέμαι, έχω αποκοιμηθεί. Πάω λοιπόν προς την πόρτα και τι βλέπω; Το λαμπάκι που ειδοποιεί ότι η κουζίνα είναι αναμμένη, ανοιχτό! Να σημειωθεί πως προσπαθώ να μην αφήνω πράγματα πάνω στις εστίες ώστε να μη συμβεί κάποιο ατύχημα. Χθες υπήρχαν πάνω ξεχασμένα μία μπλε σακούλα, ένα κόκκινο τσαντάκι κι ο Χάρης. Μου πέρασε από το μυαλό να τα μετακινήσω πολλές ώρες νωρίτερα αλλά σκέφτηκα «έλα τώρα, μην είσαι υπερβολική».

 Σηκώνω που λέτε τα πράγματα τίποτα δεν καιγόταν, τίποτα δεν είχε καεί. Μου πέρασε από το μυαλό μην τάχα βλέπω όνειρο και φαντάζομαι το λαμπάκι. Μαντέψτε! Σκέφτομαι λογικά, «θα είναι ο φούρνος». Το λαμπάκι ανάβει όταν επιλέγεις κάποια λειτουργία του φούρνου ακόμα κι αν δεν έχεις γυρίσει το διακόπτη με τη θερμοκρασία. Τσεκάρω, κλειστός! Μισή ματιά δεξιά και βλέπω έντρομη (ξεκάθαρη υπερβολή) ότι είναι γυρισμένος ο διακόπτης για το μεγάλο, το σούπερ το μάτι, στο 2! Το 2 είναι σα να λέμε στη μέση, όχι αστεία! Σκέφτομαι πάλι λογικά, «βλέπω όνειρο δεν παίζει». Κοιτάω δεξιά, αριστερά, όλα ίδια με την πραγματικότητα με φοβερές λεπτομέρειες. Πάω να πιάσω το κινητό, να βγάλω φωτογραφία, να τη στείλω κάπου γιατί θα ήταν ακόμα μία ιστορία που θα ήθελα να μοιραστώ, αλλά δε θα το έκανα γιατί ποιος θα πίστευε αυτά τα τρέλα. Σκέφτομαι πάλι λογικά, «Θα έχει χαλάσει το μάτι. Τυχεροί στην ατυχία». Γυρνάω τον διακόπτη στο 0, τον ξαναγυρνάω στο 3 και μέσα σε δευτερόλεπτα το μάτι κατακόκκινο!  

-Διακοπή της ιστορίας. 

-Συνέχεια της ιστορίας μέρες πολλές μετά

 Αφού λοιπόν εκείνο το βράδυ απέκλεισα όλες τις πιθανές λογικές εξηγήσεις (αυτόματη απενεργοποίηση κλπ) κατέληξα στο ότι ο Χάρης είναι η λύση. Η επέμβαση του δεινόσαυρου στην ιστορία εμπόδισε το παρανάλωμα. 

 Έτσι κάπως ανάμεσα στην καθημερινή ζωή που ελέγχεις αν κλείδωσες την πόρτα και σε δεινόσαυρους μυστικούς σούπερ ήρωες έγινα 30. Τριάντα, ολογράφως. Δε θα σταθώ στα του θανάτου, μιας και στέκεται διαρκώς αυτός από πάνω μας, οπότε κλάιν. Θα σταθώ στην εντελώς αδιάφορη θέση των αριθμών στον πλανήτη μου. Με βοηθούν δηλαδή στο να καταλαβαίνω τη γλώσσα των άλλων, αλλά μου είναι πραγματικά τόσο αδιάφοροι. Αν δηλαδή θα μπορούσα να βάλω εγώ έναν αριθμό για το πως νιώθω θα έβαζα το 316137. Ναι, τόσο. Έχει λίγο από 3, λίγο από 16 και λίγο από πτώμα, λίγο από έμπειρο, λίγο από απίθανο. Πτώμα όχι σωματικά, πτώμα απογοήτευσης από την έλλειψη γοητείας τριγύρω. Με μπερδεύω. Είναι από αυτά τα κείμενα μου, που σε λίγο θα διαβάζω και θα σκέφτομαι «μα πως να με καταλάβουν οι άλλοι όταν δε με καταλαβαίνω ούτε εγώ» 

 Έγινα λοιπόν τόσο και λίγο στο πριν, λίγο στο μετά, ο Πέτρος είχε μία απορία σχετικά με την επιτυχία και το πως αυτή ορίζεται. Δυστυχώς η μικρής κλίμακας στατιστική του, έδειξε πως η κοινωνία καταλαβαίνει ότι, επιτυχία είναι να έχεις πολλά λεφτά και υλικά αγαθά και να βρίσκεσαι σε ψηλό σκαλοπάτι στον επαγγελματικό χώρο. Δυστυχώς δε νιώθει ότι η επιτυχία θα έπρεπε να σημαίνει να έχεις επαρκή υλικά αγαθά για να καλύπτεις τις ανάγκες σου, να είσαι ευτυχισμένος και γαλήνιος χωρίς μεγάλο εγωισμό και να επιδράς θετικά στο κοινωνικό σύνολο, να είσαι γενικά εντός κι εκτός εισαγωγικών «καλός άνθρωπος». Σηκώνει τρομερή κουβέντα το παραπάνω ως προς τους ορισμούς κυρίως, μα νιώθω ικανοποίηση γιατί μολονότι η κοινωνία και οι πολλοί αλλιώς σκέφτονται, εγώ και οι λίγοι συμφωνούμε στο δεύτερο. Νιώθω δε μεγαλύτερη ικανοποίηση διότι νιώθω επιτυχημένη.

 Η επιτυχία λοιπόν φίλησε την ωριμότητα και αποφάσισα να αλλάξω το όχημα μου. Αγόρασα ένα νέο σκούτερ και προβληματίζομαι για το αν θα το βάψω ροζ ή αγελαδί. Ανυπομονώ να απαντήσω «Αγελαδί» όταν με ρωτήσουν αν θα αλλάξω χρώμα. Αλλά από την άλλη είπαμε είμαι ώριμη. Ίσως το κάνω ροζ αγελαδί! 

 Μέσα λοιπόν στο παρανάλωμα του εγκεφάλου μου αυτή την περίοδο, ο Χάρης σώζει, οι ροζ αγελάδες έχουν ρόδες και αυτά που κυρίως με απασχολούν είναι το γιατί να υπάρχει χρώμα «σάπιο μήλο» και να μην υπάρχει «σάπια μπανάνα» ή «σάπια σάρκα» (μη ξεφεύγουμε από το στέγαστρο). Με απασχολεί το πως είτε είσαι πλούσιος, είτε είσαι φτωχός, βενζίνη θα βάλεις και πως είτε είσαι άσχημος, είτε είσαι ωραίος, χέζεις. Με απασχολεί η σκέψη του αν δεχτείς επίθεση από έναν χαρχαρία, άραγε θα ματώσεις από τα γέλια ή από τα δόντια; Αυτά με απασχολούν...

 Καλή χρονιά. 

 

Υ.Γ. Τώρα που πλέον πέρασα μία νοερή γραμμή, θα μοιραστώ μαζί σας ένα από τα πιο σημαντικά πτυχία της ζωής μου. Θα φλεξάρω λίγο που λένε και τα νιάτα. Άλλωστε σας το είχα υποσχεθεί από το clik in soap και ξέχασα ίσως να το τηρήσω. Ιδού τα απροσδόκητα λόγια που έλαβα ένα απόγευμα. Από αυτά που με έκαναν να χαμογελάσω τόσο τεντωμένα και να αναπνεύσω τόσο βαθιά και ήρεμα. Από την «πτώση» ως την κορυφή, τα λόγια ενός υπερανθρώπου! Τα έβαλα μέσα στην εικόνα γιατί αλήθεια είναι αυτό το σπουδαιότερο ίσως πτυχίο μου. 

Χάρης ο δεινόσαυρος

 Ναι. Ήρθε! Και; Μουντ οφ δε ντέι που λένε και στο ανύπαρκτο χωρίο μου: ΓΚΡΙ. Όπως η συννεφούλα σήμερα. Τολμώ να πω πως με εξέπληξε ο Σεπτέμβρης. Μπήκε με φοβερή δροσιά και γκριζάδα. Μπήκε κι έκανα δύο φθινοπωρινές βουτιές κι έπειτα ήρθαν τα αδέρφια μου. Σήμερα τους άφησα να φύγουν στα κτελ και κύλησαν μερικά δάκρυα στα μάτια μου ενώ είχα φύγει μακριά τους. 

 Είπα στον Σοσάτ την ώρα που οδηγούσα στο παρατσακ για να χάσουν το δρομολόγιο «Δεν είμαι ήρεμη ε; Πρέπει να ηρεμήσω. Χρειάζομαι να ηρεμήσω» και συνέχισα αφού κατεβήκαμε «Δε μου αρέσει να είμαι έτσι». Οπότε έβαλα τα δάκρυα λίγο για τον «αποχαιρετισμό» επειδή κάθε αποχαιρετισμός μαζί τους έχει λίγο από εκείνον, λίγο επειδή πλέον ήξεραν για την Παναγία των Παρισίων, λίγο για τη βεβαιότητα που μου έλεγε ο Σοσάτ για το πως νιώθει παρά την απόσταση, λίγο για την αρμονική μου επικοινωνία με τον Αρτημήδ, λίγο πολύ γιατί δεν είμαι ήρεμη. 

 Τις προάλλες, στην πρώτη μου ΦΚ παρέα με την Ιω, ίσως λίγο έκανα μία παύση. Μέρες τώρα προβληματίζομαι για το τι να της απαντήσω στην ερώτησή της «πότε αδειάζει το κεφάλι μου» και καθώς προβληματίζομαι γεμίζει παραπάνω! Προχθές όμως έκανα δύο σπουδαίες «άδειες» σκέψεις. Σκέφτηκα λουσμένη από το απογευματινό χρυσαφί του ήλιου πριν δύσει πως είναι πραγματικά λάθος που ο κόσμος όταν ξαπλώνει μπρούμυτα στην άμμο (συνήθως σχεδόν όλοι, σχεδόν πάντα) κοιτάει προς την αντίθετη πλευρά της θάλασσας! Μα, έχετε μπροστά σας το υπέροχο και αναζητάτε με το βλέμμα σας το κοινότοπο;  Σε δεύτερο χρόνο σκέφτηκα για την υπουλότητα της σκόνης! Ίσως αυτό να με έχει προβληματίσει ξανά, το μπλογκ είναι πλέον μεγάλο για να είμαι σίγουρη πως δεν επαναλαμβάνομαι... 

 Πίσω στη σκόνη λοιπόν φίλοι... Σκεφτείτε λίγο, στο άσπρο σας είναι μαύρη, φωνάζει «είμαι εδώ, δείτε με όλοι», στο μαύρο σας ουρλιάζει στα λευκά, επίσης, «δείτε με όλοι, είμαι εδώ». Σκεφτόμουν πως κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί, κανείς δεν μπορεί να κρύψει τη σκόνη, τη σκόνη του, τη σκόνη μας. Η σκόνη είναι εκεί και τίποτα δεν μπορεί να την εξαφανίσει. Εκστασιασμένη από τη σκόνη, άκουσα την Ιω να μου λέει «Γκρι».

 Μα φυσικά! Το γκρι! Αυτό το αγαπημένο μου το γκρι. Μπορώ μέσα του να υπάρχω και να μη γίνεται αντιληπτή η σκόνη μου. Εναρμονίζεται το γκρι με τη σκόνη και η σκόνη με το γκρι. Ήμουν, είμαι και θα είμαι υπέροχη στο γκρι. Το γκρι μου πάει όπως το καλοκαίρι. Οπότε σκόνη, φάε τη σκόνη μου. Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα να σε κρύψω. Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.  

Υ.Γ. Χθες ο Χάρης μας έδωσε έναν δεινόσαυρο. Προς τιμήν της καλοσύνης που επέδειξε, όχι μόνο να μας «επιστέψει» τις χαμένες μονέδες, αλλά να μας χαρίσει λίγο δωρεάν μπασκετάκι για τη ψυχική οδύνη, του αντιχάρισα μονέδας για σπάσιμο. Μετά ο Χάρης χάρηκε και μου είπε να διαλέξω και κουκλάκι. Διαλέξαμε ομόφωνα τον σκληρό δεινόσαυρο. Τίποτα άλλο δε θα μπορούσε να χωρέσει σπίτι εκτός από σκληράδα και δεινοσαυράδα. Προς τιμήν εκ νέου της δοτικότητάς του άγνωστου φίλου ο δεινόσαυρος ονομάστηκε Χάρης. Χαρήκαμε. 

Υ.Υ.Γ. Δεν πειράζει που σε λίγο δε θα καταλαβαίνει κανείς τι λέω. ΓΚΡΙ