Τραπέζι για τέσσερις

  Μασουλάω και κρυώνω. Σκέφτομαι διάφορα κρύα πράγματα. Κι ωραία, τι καλά που τα φτιάξαμε όλα... Ναι. Στολίσαμε και δέντρο. Το μισό δέντρο έχει ήδη διαλυθεί. Το κάτω μισό. Λογικό. Τι ωραία που πάω και στο σχολειό ξανά! Και τι να γράψω κι εδώ... Τι να ξεκινήσω να τραβάω ή να γράφω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει, όπως πάντα. Οι βαθμοί στην πόλη Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι 7. Σε ένα μήνα από τώρα θα βρίσκομαι στην πόλη Ρώμη. ΞΑΝΑ. Ναι! Ζήτω η Ρώμη, ζήτω και οι επαναλήψεις της. Αυτή τη φορά όμως δεν είμαι νέα. Είμαι λοκάλι. Είμαι ολοένα και πιο κοντά στο «θα πάρω κάποτε μωρέ ένα σπιτάκι στη Ρώμη». Είναι η εποχή των πανετόνε. Τα πανετόνε με τα φρούτα τα σιχαίνομαι σχεδόν. Όπως και να έχει κλασσικός στόχος -δημόσια παραδοχή- είναι να μαζέψω πάλι κάποια νομίσματα από το γνωστό σιντριβάνι. Ναι, αυτό κάνω εγώ στη Ρώμη. Βόλτες στο γνωστό παιγνιδάδικο και ληστείες στο ακόμα πιο γνωστό σιντριβάνι. Δε θέλω να παραπονεθώ για τίποτα. Δεν έχω για κάτι να παραπονεθώ, όλα ωραία τα φτιάχνω. Πω. Δεν είμαι συγκεντρωμένη. Είμαι θαυμάζω. Ναι, θαυμάζω. Θαυμάζω τη ζωή. Αυτή η τρομερή κομπίνα, το σύντομό μας πέρασμα από το τίποτα, στο πουθενά. Μερικές φορές σκέπτομαι, ναι σκέπτομαι πολύ, πως... το ξέχασα... Αλήθεια το ξέχασα. Ίσως όταν είμαι ενθουσιασμένη έχω μία τρομερή ενέργεια για χορογραφίες πάνω στα πλήκτρα. Έτσι ακατάληπτα γραπτά, σαν τις σκέψεις μου. Σα μία τρομερή ανάσα κι αέρα που παίρνεις όταν μιλάς για λίγο με κάποια άτομα. Σας έχει τύχει εσάς; Να υπάρχουν χαρακτήρες στη ζωή σας που να γουστάρετε φουλ την αλληλεπίδραση. Να σας γεμίζει η ιδέα ότι θα τους δείτε. Ότι θα κάνετε παρέα μαζί τους. Να προλάβετε να ανταλλάξετε λίγες κουβέντες παραπάνω προτού φύγουν. Να σας ενδιαφέρει ο τρόπος που βλέπουν τα πράγματα. Η μουσική που ακούνε. Άνθρωποι που σας φυσάνε αέρα και τα πανιά σας πλέουν ξανά στη θάλασσα της δημιουργίας, της προσμονής. Ωραίοι άνθρωποι αυτοί ε; Ωραίο συναίσθημα. Μην τους χάνεις. Μην τους αφήσεις να χάνονται. Αυτή η περίεργη εποχή που ζούμε, δε με βοηθάει πολύ με την όραση. Νυστάζω. Άσχετο αυτό και πάντα σχετικό. Δε με βοηθάει πολύ με την όραση γιατί φοράω γυαλιά. Ποτέ δε φοράω κι όμως φοράω, μεγάλα, να ξεκουράζεται καλά το μάτι. Αλλά με τις μάσκες τα γυαλιά θολώνουν και πρέπει να κάνω συνέχεια αλλαγές, ιδίως όταν έρχεται κάποιος πελάτης. Από μάσκα σε γυαλί κι από γυαλί σε μάσκα. Θα σου πάρω μία πάστα. Άσε τα μαλλιά σου ράστα. Κυρίαρχο μου πρόβλημα αυτή την περίοδο είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ισχυρή πηγή έμπνευσης. Κι ενώ τρώω τις αναλαμπές μου και πορώνομαι και ξεδιπλώνομαι, τσουπ, πρέπει να βάλω τη μάσκα. Σα καρβουνάκι που δεν γίνεται πυρκαγιά. Κι ενώ ξεμπλέκω τα τεχνικά στην κεφαλή μου, το πως, τώρα νιώθω πως μου λείπουν τα χέρια, μου λείπουν οι καρδιές, μου λείπει η ιδέα, η ομάδα μου. Μέχρι και που σκέφτηκα να φτιάξω εγώ τα όνειρα κάποιου άλλου, να τα κάνω εικόνα, πραγματικότητα. Και ποια είμαι εγώ που θα σου πω που να βάλεις τι όμως; Και τι έπαθα, να μην έχω δικά μου; Ύπνος. Αυτό μου χρειάζεται. Ένας καλός ύπνος. Και μετά με λίγη τύχη να βρω την έμπνευση. Όχι, θα την γεννήσω. Κύκλος. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Ύπνος, κάπου ζεστά! Ο Μπράντ ο Πίτ ας πούμε, ποτέ δε με ενθουσίασε. Δεν θα έμπαινα κάπου π.χ. θα έβλεπα τον Πιτ και θα έλεγα «μαλάκα τι γκομενάκι». Ενδεχομένως να το σκεφτόμουν αν έμπαινε ο Κιάνου. Κιανείς δεν είναι κιανενός. Όταν είναι όμως τρεις κι ο κούκος, μιλάμε για τέσσερις. Τέλος, άμα κάνεις κοντινό στο κουνουπίδι, δε θα φαίνεται σα να γίνεται έκρηξη. Κουνουπίδι, ετοιμάσου. 

                                                                                          

Υ.Γ. Τι κιάνεις; Κιαλά είσαι; 

Υ.Υ.Γ. Ε ναι. Αν έχεις μία πληγή δε θα τρέξω να στην κάνω μάκια. Πρώτα θα βάλω το δάχτυλό μου μέσα να δω τι γεύση έχει το αίμα σου κι έπειτα θα φροντίσω να κλείσει σωστά. 

Ο εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα

 «Ήρθε η ώρα να μου πεις τι είναι ο έρωτας» ρώτησε το βουνό την πέτρα κι εκείνη του απάντησε «Eίναι κόκκινος». Άκου το διαόλι... «Είναι ψέμας», της είπε ξαφνιασμένο για την απάντησή της και έκανε δεξιά στο δρόμο με αλάρμ γιατί βρήκε επιτέλους την Αννέτα. Την Αννέτα ντε, που της έπεσε ο προφυλακτήρας στη μέση του χριστουγεννιάτικου χάους. 

 Το βουνό κι η πέτρα κυνήγησαν την Αννέτα μετά την πτώση, μα η Αννέτα ταξίδευε με το μυαλό της σε άλλους κόσμους και δεν άκουγε τίποτα από τις φωνές τους και τα γέλια των περαστικών. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο αμάξι της. Ίσως είχε πολύ δυνατά τη μουσική στο μυαλό της! Το βουνό πάντως έβαλε τα δυνατά του. Έτρεχε πίσω από το αμάξι, φώναζε «φιλενάδα ο προφυλακτήρας σου», τέντωσε το χέρι με τον προφυλακτήρα και της χτύπησε το πίσω μέρος... Τίποτα η Αννέτα! Γύρισε το βουνό κι είδε την πέτρα που το κοιτούσε γεμάτη απορία. «Έλα, πρέπει να τη βρούμε, έτσι κάνουν οι μυστικοί σούπερ ήρωες»... 

 Ξέρετε, θα σταθούμε λίγο στην Αννέτα, ή μάλλον καλύτερα στη γεύση που μας άφησε η εικόνα της Αννέτας. Η Αννέτα ήταν μαγική. Μία μαγική φιγούρα μέσα στα φώτα της πόλης. Μία Αννέτα σε μία δική της σφαίρα μέσα στην «κανονικότητα». Μία Αννέτα που εγώ, το αόρατο βουνό, ταυτίζομαι μαζί της. Που γύρω της ο κόσμος χαλάει, μα εκείνη αιθέρια δεν περπατεί, κυλάει. Δεν τη νοιάζει τίποτα κι όλα τη νοιάζουν, γι' αυτό δε μας άκουσε, ήταν απασχολημένη. Μία Αννέτα παραμύθι. Που ο κόσμος της χαλάει, αλλά εκείνη κυλάει. Όπως η ζωή. 

 Ναι, αυτό είναι έρωτας, αυτό είναι η ζωή. Η Αννέτα, οι Άννετες. Αυτή είναι η ελπίδα. Όσο υπάρχει έστω ένας που θα σε καταλάβει, που θα μαζέψει τα κομμάτια σου, θα φάει τον κόσμο για να σε βρει, θα σε εξυμνήσει κι ύστερα ας χαθεί, θα υπάρχει ελπίδα. Θα υπάρχει το όνειρο Αννέτα. Θα υπάρχουν τα παραμύθια, η κατανόηση και οι τρύπες στο χωροχρόνο. Στο χάος. Σε κάθε χάος, στολισμένο με λαμπιόνια και μη. Θα τον αλλάξουμε τον κόσμο Αννέτα! 

 Έτσι το βουνό κι η πέτρα οδηγώντας το αμάξι μέσα στο Χ.Χ. (Χριστουγεννιάτικο Χάος, για να είμαι κι εμπορική) τη βρήκαν αρκετούς δρόμους και στιγμές πιο κάτω. Στόχος επετεύχθη. «Είμαστε στ' αλήθεια σούπερ ηρωίδες πέτρα» είπε ικανοποιημένο το βουνό, «Ναι, είμαστε» είπε γεμάτη χαρά η πέτρα. «Πέτρα, ο έρωτας είναι και κόκκινος, έχεις δίκιο» 

«Το ξέρω μαμάμα, έχεις λίγο νερό, διψάω...» 

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει περίπου 17 φορές τη λέξη «Αννέτα»

Υ.Υ.Γ. Αννέτα, έφτασε στ' αυτιά μου που είναι το τσαρδί σου και ήρθε η ώρα να σας ζητήσω επίσημα συγγνώμη για όσες φορές έχω έρθει με την μπάντα μου και απλά χαχανίζουμε, ουρλιάζουμε και βαράμε τα κλαξόν κάνοντας «πρόβα». Πόσο μικρός είναι ο κόσμος, ε! 

Υ.Υ.Υ.Γ. Το στολίδι θα έπρεπε να λέει Xmas ρε παιδιά κι ο Χριστούλης θα έπρεπε να είναι στη θέση του... Και δε με ανησυχεί που δεν το καταλάβατε. Δε με ανησυχούν οι στατιστικές οι θλιβερές. Δε με ανησυχούν τα λόγια λόγια. Με ανησυχεί που είστε βωβοί αυτοί που ξέρετε γιατί πράγμα μιλάω, που πάντα ξέρατε.  

 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Κάνω τρομερή προσπάθεια φέτος, ένα μήνα πριν μάλιστα, να πιστέψω και να ταίσω το εσωτερικό μου χάος με χριστούγεννο, για να μπορέσω να το παρουσιάσω ωμό, ώστε η κάθε πέτρα μου, να χτίσει όπως επιθυμεί το βουνό μέσα της. Ένα πράγμα όμως δεν μπορώ να καταφέρω με επιτυχία. Να παρουσιάσω αθόρυβα/ουδέτερα τη φάση/ρόλο του Ιωσήφ. Δηλαδή ώπα κάπου! 

Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Έχω κάποιες αρνητικές σκέψεις για το Hugo. Θα επανέλθω αργότερα μαζί με τον Ιωσήφ.

 

Μάθημα 1ο: Η ουρά του βίσωνα

 Έχω ακόμα δεκαπέντε λεπτά κενό. Αρκούν για να προλάβω Τάκη να σου πω ότι ερωτεύτηκα. Το πρώτο μάθημα ξεκίνησε και μέσα στην αίθουσα ένιωσα το ίδιο συναίσθημα όπως τότε και τότε. Ένιωσα γεμάτη. Ένιωσα όπως τα καλοκαίρια που βουτάω μέσα στη θάλασσα και κοιτάω τον ήλιο καθώς βγαίνω για την ανάσα μου. Ένιωσα την ηρεμία. Ένιωσα πως εκεί απλώνομαι, υπερχειλίζω, γίνομαι ένα με όλα κι είμαι όλη ξέχωρα, σωστά. 

 Η δασκάλα είπε πως είναι όνειρο. Ναι, είναι. Είναι τα όνειρά μου που θέλω, που προσπαθώ να τα εκφράσω και να τα επικοινωνήσω. Είπε πως κάποιοι είναι εμμονικοί. Είμαι. Αισθανόμουν εκεί, όπως αισθάνομαι εδώ, εδώ που σου γράφω. Το μπλογκ, τα κλειδιά και οι παρατηρητές θα μεταμορφωθούν σε εικόνα. Εικόνα που κινείται. Όπως ο βίσωνας που κυνική όπως πάντα, προτού δω με προσοχή, δε δέχτηκα τα περί της κίνησης αμέσως και με θράσος σκέφτηκα πως θα ήταν μάλλον η ουρά του . Αλλά όχι, ήταν η κίνηση. Ήσουν εσύ. Εσύ με σωστή γραμματική. Όχι ότι θα τα εφαρμόσω. Θα μάθω τη σύνταξη, θα μάθω τη γραμματική κι ύστερα θα τα κάψω. Θα σου μιλάω για θαλασσιές, για χαρουμενάδες και θα σου φωνάζω με σιωπές. 

 Ύστερα κατάλαβα πως εντάξει, πέρα από τον Ταραντίνο και τον Μπάρτον, συμπαθώ και τον Μελιέ και τα αδέρφια Λυμιέρ. Δε μου φτάνει το τέταρτο τελικά! Ήπια τον καφέ και πρέπει να ανέβω να πάρω από την μις  Άννα και τον μίστερ Τζινγκλ την δεσποινίς χαρουμενάδα/Χάνσελ/Πινόκιο. Όλα καλά Τάκη. Φιλιά. 

Υ.Γ. Ο βίσωνας είναι χταπόδι. Χταπόδι ουρανοτοξί. Τρέχει στη Συγγρού να συναντήσει τη βροχή που θα τον λυτρώσει. Γλιστράει όμως, σπάει το ένα κόκκινο τακούνι του και να... Ορίστε γιατί είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα... 

Αεραπαζλ ντονατ

 Παιδιά, δεν ξέρω... Αυτή τη στιγμή είμαι κάπου μέσα στο this fire of autumn, ψηλά σε κάποιο βουνό και καθώς ουρλιάζω στο κενό, τσουκ πετάγεται ο Πανούσης. Χαμογελαστός μου λέει το δικό του τραγούδι του φθινοπώρου κι ενώ με έχει αγκαλίτσα, μπαφ, χάνεται ο Τζιμάκος κι ο τόπος γεμίζει με designer music, ντισκομπάλες και πιρουλέτες στο ύψος μου περίπου, λίγο πιο κοντές που χορεύουν παρέα. Ξάφνου βρίσκομαι σε υπόγειο και από τη σκάλα κατεβαίνει, ρέει, χύνεται vinaigrette φράουλας, πάνω σε πράσινα βρώσιμα φύλλα και μπάλες μοτσαρέλας! «Έλα, έλα μοτσαρέλα» αυτή η κατάσταση, λαμβάνει χώρα χωρίς κανένα μπαφ. Πότε δηλαδή χρειάστηκα κάποιο μπαφ; Είμαι ο μπαφ. 

 Οπότε, όποτε ο Εισβολέας δεν τραγουδάει τα φτερά του που τ' ανοίγει στ' αυτιά μου κι όποτε δεν προσπαθώ να ανοίξω άλλων τα φτερά, παρακολουθώ απ' έξω το παιγνίδι σα να είμαι 12 ξανά. Απογοητεύομαι. Σα να μην έγινε τίποτα απ' όλα όσα έχουν συμβεί, σα να ακυρώνονται όλα. Σα να είμαι σχεδόν έτοιμη να το πιστέψω κι ίδια, επειδή κάποιος άλλος βλέπει έτσι τον κόσμο. Αλλά επειδή όντως έγιναν, δε σκέφτομαι μόνο με την καρδιά, αλλά με τον εγκέφαλο (φοβερό;) και παρατηρώ ότι κάτι πάει τρομερά λάθος. Παρατηρώ μία τρομακτική απόκλιση στα λόγια (κι ας είναι όπως πάντα υπέροχα) σε σχέση με τα έργα κι αυτό είναι τέρας που το έχω νικήσει αρκετές πίστες πριν. Συνεπώς θα νικήσω τον ρομαντισμό μέσα μου και θα γίνω μοτσαρέλα που της έχεις ανοίξει ήδη τη συσκευασία. Είμαι στο ψυγείο, αλλά έχω σύντομη ημερομηνία λήξης και η πόρτα ανοίγει συχνά, σαν τα φτερά μου, σαν τα μυαλά μου.  Αυτά με την κατάσταση που είναι σχεδόν το μόνο μου «πρόβλημα» αυτή την περίοδο.

 Σε άλλα νέα η φανταστική Δευτέρα που ανέμενα τις τελευταίες εβδομάδες φτάνει! Μπαίνω κι επίσημα πλέον στο σύμπαν της σκηνοθεσίας και δε θα είμαι πλέον πολύ πειρατίνα. Θα είμαι λίγο. Λίγο λιγότερο. Γιόχο γιόχο, τα ρέστα μου. Κλείνω. Πάρις λατίνο. 

 

Τρεις μέρες μετά τη μέρα της Μπέρθ

 Χθες συνέβη κάτι απίστευτο! Όπως πάντα δηλαδή... Σίγουρα υπάρχει κάποια λογική εξήγηση, μα το ότι δεν την έχω ακόμα εντοπίσει είναι αυτό που με κατατρώει. Ενώ θα έπρεπε να έχω κοιμηθεί ώρες νωρίτερα από αυτή που τελικά με πήρε ο ύπνος, βρέθηκα να σηκώνομαι με πίεση από το κρεβάτι μη μπορώντας να αποκοιμηθώ, για να κλείσω τα παράθυρα και να δω αν κλείδωσα. Ήθελα και λίγα τσίσα. Συνήθως δεν είμαι τόσο υπεύθυνη. Συνήθως είμαι σίγουρη ότι κλείδωσα και δεν ελέγχω. Συνήθως μου αρέσει το κρύο. Συνήθως μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθώ επειδή κατουριέμαι, έχω αποκοιμηθεί. Πάω λοιπόν προς την πόρτα και τι βλέπω; Το λαμπάκι που ειδοποιεί ότι η κουζίνα είναι αναμμένη, ανοιχτό! Να σημειωθεί πως προσπαθώ να μην αφήνω πράγματα πάνω στις εστίες ώστε να μη συμβεί κάποιο ατύχημα. Χθες υπήρχαν πάνω ξεχασμένα μία μπλε σακούλα, ένα κόκκινο τσαντάκι κι ο Χάρης. Μου πέρασε από το μυαλό να τα μετακινήσω πολλές ώρες νωρίτερα αλλά σκέφτηκα «έλα τώρα, μην είσαι υπερβολική».

 Σηκώνω που λέτε τα πράγματα τίποτα δεν καιγόταν, τίποτα δεν είχε καεί. Μου πέρασε από το μυαλό μην τάχα βλέπω όνειρο και φαντάζομαι το λαμπάκι. Μαντέψτε! Σκέφτομαι λογικά, «θα είναι ο φούρνος». Το λαμπάκι ανάβει όταν επιλέγεις κάποια λειτουργία του φούρνου ακόμα κι αν δεν έχεις γυρίσει το διακόπτη με τη θερμοκρασία. Τσεκάρω, κλειστός! Μισή ματιά δεξιά και βλέπω έντρομη (ξεκάθαρη υπερβολή) ότι είναι γυρισμένος ο διακόπτης για το μεγάλο, το σούπερ το μάτι, στο 2! Το 2 είναι σα να λέμε στη μέση, όχι αστεία! Σκέφτομαι πάλι λογικά, «βλέπω όνειρο δεν παίζει». Κοιτάω δεξιά, αριστερά, όλα ίδια με την πραγματικότητα με φοβερές λεπτομέρειες. Πάω να πιάσω το κινητό, να βγάλω φωτογραφία, να τη στείλω κάπου γιατί θα ήταν ακόμα μία ιστορία που θα ήθελα να μοιραστώ, αλλά δε θα το έκανα γιατί ποιος θα πίστευε αυτά τα τρέλα. Σκέφτομαι πάλι λογικά, «Θα έχει χαλάσει το μάτι. Τυχεροί στην ατυχία». Γυρνάω τον διακόπτη στο 0, τον ξαναγυρνάω στο 3 και μέσα σε δευτερόλεπτα το μάτι κατακόκκινο!  

-Διακοπή της ιστορίας. 

-Συνέχεια της ιστορίας μέρες πολλές μετά

 Αφού λοιπόν εκείνο το βράδυ απέκλεισα όλες τις πιθανές λογικές εξηγήσεις (αυτόματη απενεργοποίηση κλπ) κατέληξα στο ότι ο Χάρης είναι η λύση. Η επέμβαση του δεινόσαυρου στην ιστορία εμπόδισε το παρανάλωμα. 

 Έτσι κάπως ανάμεσα στην καθημερινή ζωή που ελέγχεις αν κλείδωσες την πόρτα και σε δεινόσαυρους μυστικούς σούπερ ήρωες έγινα 30. Τριάντα, ολογράφως. Δε θα σταθώ στα του θανάτου, μιας και στέκεται διαρκώς αυτός από πάνω μας, οπότε κλάιν. Θα σταθώ στην εντελώς αδιάφορη θέση των αριθμών στον πλανήτη μου. Με βοηθούν δηλαδή στο να καταλαβαίνω τη γλώσσα των άλλων, αλλά μου είναι πραγματικά τόσο αδιάφοροι. Αν δηλαδή θα μπορούσα να βάλω εγώ έναν αριθμό για το πως νιώθω θα έβαζα το 316137. Ναι, τόσο. Έχει λίγο από 3, λίγο από 16 και λίγο από πτώμα, λίγο από έμπειρο, λίγο από απίθανο. Πτώμα όχι σωματικά, πτώμα απογοήτευσης από την έλλειψη γοητείας τριγύρω. Με μπερδεύω. Είναι από αυτά τα κείμενα μου, που σε λίγο θα διαβάζω και θα σκέφτομαι «μα πως να με καταλάβουν οι άλλοι όταν δε με καταλαβαίνω ούτε εγώ» 

 Έγινα λοιπόν τόσο και λίγο στο πριν, λίγο στο μετά, ο Πέτρος είχε μία απορία σχετικά με την επιτυχία και το πως αυτή ορίζεται. Δυστυχώς η μικρής κλίμακας στατιστική του, έδειξε πως η κοινωνία καταλαβαίνει ότι, επιτυχία είναι να έχεις πολλά λεφτά και υλικά αγαθά και να βρίσκεσαι σε ψηλό σκαλοπάτι στον επαγγελματικό χώρο. Δυστυχώς δε νιώθει ότι η επιτυχία θα έπρεπε να σημαίνει να έχεις επαρκή υλικά αγαθά για να καλύπτεις τις ανάγκες σου, να είσαι ευτυχισμένος και γαλήνιος χωρίς μεγάλο εγωισμό και να επιδράς θετικά στο κοινωνικό σύνολο, να είσαι γενικά εντός κι εκτός εισαγωγικών «καλός άνθρωπος». Σηκώνει τρομερή κουβέντα το παραπάνω ως προς τους ορισμούς κυρίως, μα νιώθω ικανοποίηση γιατί μολονότι η κοινωνία και οι πολλοί αλλιώς σκέφτονται, εγώ και οι λίγοι συμφωνούμε στο δεύτερο. Νιώθω δε μεγαλύτερη ικανοποίηση διότι νιώθω επιτυχημένη.

 Η επιτυχία λοιπόν φίλησε την ωριμότητα και αποφάσισα να αλλάξω το όχημα μου. Αγόρασα ένα νέο σκούτερ και προβληματίζομαι για το αν θα το βάψω ροζ ή αγελαδί. Ανυπομονώ να απαντήσω «Αγελαδί» όταν με ρωτήσουν αν θα αλλάξω χρώμα. Αλλά από την άλλη είπαμε είμαι ώριμη. Ίσως το κάνω ροζ αγελαδί! 

 Μέσα λοιπόν στο παρανάλωμα του εγκεφάλου μου αυτή την περίοδο, ο Χάρης σώζει, οι ροζ αγελάδες έχουν ρόδες και αυτά που κυρίως με απασχολούν είναι το γιατί να υπάρχει χρώμα «σάπιο μήλο» και να μην υπάρχει «σάπια μπανάνα» ή «σάπια σάρκα» (μη ξεφεύγουμε από το στέγαστρο). Με απασχολεί το πως είτε είσαι πλούσιος, είτε είσαι φτωχός, βενζίνη θα βάλεις και πως είτε είσαι άσχημος, είτε είσαι ωραίος, χέζεις. Με απασχολεί η σκέψη του αν δεχτείς επίθεση από έναν χαρχαρία, άραγε θα ματώσεις από τα γέλια ή από τα δόντια; Αυτά με απασχολούν...

 Καλή χρονιά. 

 

Υ.Γ. Τώρα που πλέον πέρασα μία νοερή γραμμή, θα μοιραστώ μαζί σας ένα από τα πιο σημαντικά πτυχία της ζωής μου. Θα φλεξάρω λίγο που λένε και τα νιάτα. Άλλωστε σας το είχα υποσχεθεί από το clik in soap και ξέχασα ίσως να το τηρήσω. Ιδού τα απροσδόκητα λόγια που έλαβα ένα απόγευμα. Από αυτά που με έκαναν να χαμογελάσω τόσο τεντωμένα και να αναπνεύσω τόσο βαθιά και ήρεμα. Από την «πτώση» ως την κορυφή, τα λόγια ενός υπερανθρώπου! Τα έβαλα μέσα στην εικόνα γιατί αλήθεια είναι αυτό το σπουδαιότερο ίσως πτυχίο μου. 

Χάρης ο δεινόσαυρος

 Ναι. Ήρθε! Και; Μουντ οφ δε ντέι που λένε και στο ανύπαρκτο χωρίο μου: ΓΚΡΙ. Όπως η συννεφούλα σήμερα. Τολμώ να πω πως με εξέπληξε ο Σεπτέμβρης. Μπήκε με φοβερή δροσιά και γκριζάδα. Μπήκε κι έκανα δύο φθινοπωρινές βουτιές κι έπειτα ήρθαν τα αδέρφια μου. Σήμερα τους άφησα να φύγουν στα κτελ και κύλησαν μερικά δάκρυα στα μάτια μου ενώ είχα φύγει μακριά τους. 

 Είπα στον Σοσάτ την ώρα που οδηγούσα στο παρατσακ για να χάσουν το δρομολόγιο «Δεν είμαι ήρεμη ε; Πρέπει να ηρεμήσω. Χρειάζομαι να ηρεμήσω» και συνέχισα αφού κατεβήκαμε «Δε μου αρέσει να είμαι έτσι». Οπότε έβαλα τα δάκρυα λίγο για τον «αποχαιρετισμό» επειδή κάθε αποχαιρετισμός μαζί τους έχει λίγο από εκείνον, λίγο επειδή πλέον ήξεραν για την Παναγία των Παρισίων, λίγο για τη βεβαιότητα που μου έλεγε ο Σοσάτ για το πως νιώθει παρά την απόσταση, λίγο για την αρμονική μου επικοινωνία με τον Αρτημήδ, λίγο πολύ γιατί δεν είμαι ήρεμη. 

 Τις προάλλες, στην πρώτη μου ΦΚ παρέα με την Ιω, ίσως λίγο έκανα μία παύση. Μέρες τώρα προβληματίζομαι για το τι να της απαντήσω στην ερώτησή της «πότε αδειάζει το κεφάλι μου» και καθώς προβληματίζομαι γεμίζει παραπάνω! Προχθές όμως έκανα δύο σπουδαίες «άδειες» σκέψεις. Σκέφτηκα λουσμένη από το απογευματινό χρυσαφί του ήλιου πριν δύσει πως είναι πραγματικά λάθος που ο κόσμος όταν ξαπλώνει μπρούμυτα στην άμμο (συνήθως σχεδόν όλοι, σχεδόν πάντα) κοιτάει προς την αντίθετη πλευρά της θάλασσας! Μα, έχετε μπροστά σας το υπέροχο και αναζητάτε με το βλέμμα σας το κοινότοπο;  Σε δεύτερο χρόνο σκέφτηκα για την υπουλότητα της σκόνης! Ίσως αυτό να με έχει προβληματίσει ξανά, το μπλογκ είναι πλέον μεγάλο για να είμαι σίγουρη πως δεν επαναλαμβάνομαι... 

 Πίσω στη σκόνη λοιπόν φίλοι... Σκεφτείτε λίγο, στο άσπρο σας είναι μαύρη, φωνάζει «είμαι εδώ, δείτε με όλοι», στο μαύρο σας ουρλιάζει στα λευκά, επίσης, «δείτε με όλοι, είμαι εδώ». Σκεφτόμουν πως κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί, κανείς δεν μπορεί να κρύψει τη σκόνη, τη σκόνη του, τη σκόνη μας. Η σκόνη είναι εκεί και τίποτα δεν μπορεί να την εξαφανίσει. Εκστασιασμένη από τη σκόνη, άκουσα την Ιω να μου λέει «Γκρι».

 Μα φυσικά! Το γκρι! Αυτό το αγαπημένο μου το γκρι. Μπορώ μέσα του να υπάρχω και να μη γίνεται αντιληπτή η σκόνη μου. Εναρμονίζεται το γκρι με τη σκόνη και η σκόνη με το γκρι. Ήμουν, είμαι και θα είμαι υπέροχη στο γκρι. Το γκρι μου πάει όπως το καλοκαίρι. Οπότε σκόνη, φάε τη σκόνη μου. Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα να σε κρύψω. Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.  

Υ.Γ. Χθες ο Χάρης μας έδωσε έναν δεινόσαυρο. Προς τιμήν της καλοσύνης που επέδειξε, όχι μόνο να μας «επιστέψει» τις χαμένες μονέδες, αλλά να μας χαρίσει λίγο δωρεάν μπασκετάκι για τη ψυχική οδύνη, του αντιχάρισα μονέδας για σπάσιμο. Μετά ο Χάρης χάρηκε και μου είπε να διαλέξω και κουκλάκι. Διαλέξαμε ομόφωνα τον σκληρό δεινόσαυρο. Τίποτα άλλο δε θα μπορούσε να χωρέσει σπίτι εκτός από σκληράδα και δεινοσαυράδα. Προς τιμήν εκ νέου της δοτικότητάς του άγνωστου φίλου ο δεινόσαυρος ονομάστηκε Χάρης. Χαρήκαμε. 

Υ.Υ.Γ. Δεν πειράζει που σε λίγο δε θα καταλαβαίνει κανείς τι λέω. ΓΚΡΙ

ΜΠΑΪ ΜΠΑΪ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 Έρχεται! Είμαι τρομερά χαρουμενάδα. Έρχεται το καφέ και τα πεσμένα φύλλα. Έρχονται τα κουλουράκια με earl grey. Έρχονται οι βιτρίνες στα καφέ που πάνω τους θα αφήνει να τρέχουν τα δάκρυα του ο ουρανός. Έρχεται σολομός με κινόα (καινούργιο είναι αυτό, θα μου περάσει σύντομα). Έρχεται το τσάι και οι σωστές οι σοκολάτες οι ζεστές. 

 Λέω να γίνω Χ.Κ. χειμερινή κολυμβήτρια. Σίγουρα θα είμαι φθινοπωρινή και λέω να το προσπαθήσω. Βασικά προς το παρόν η ιδέα δε χρειάζεται καν προσπάθεια. Καταρρακτίζει από μέσα μου. Ή και καταρρακτώνει. Θα το σκεφτώ αυτό αργότερα. Σε άλλα νέα έμαθα ότι το πος μας, μπορεί να δείξει την τελευταία συναλλαγή και δε χρειάζεται η σύνδεση στο πρόγραμμα! Μία τα σύκα, μία το πος έχω αποτρελαθεί. 

 Λέω επίσης να ξεκινήσω να πηγαίνω σε ένα θεατρικό εργαστήριο. Κάτι έλεγε στην αναζήτηση ατόμων, ότι είναι κατάλληλο για άτομα που όταν ακούνε «πάμε» σταματάνε κι όταν ακούνε «στοπ» ξεκινούν και όχι μόνο... Μου έμοιαζε η περιγραφή σαν το όνειρό μου κάπως. 

 Επίσης λέω να μεταφέρω την μίνι ντουντούκα μου μόνιμα μέσα στο αμάξι. Με φαντάστηκα να συναντώ κάποιον ανεύθυνο οδηγό ή πεζό και να μην ταράζομαι. Να τα λέω χαλαρά στην άκρη του τηλεβόα.

Ναι;

  Επιτέλους, φεύγει το καλοκαίρι. Φέτος καφέτιασα απροσδόκητα πολύ. Ο Φοίβος έχει μαλλιά ξανθά και ίσια, η Φακή έχει μαλλιά ξανθά και μπούκλες. Το κεφάλι μου θα έλεγα δεν ησύχασε καθόλου. Ακόμα και τις στιγμές που ήμουν μόνη, δεν κατόρθωσα να ολοκληρώσω την ανάγνωση κανενός βιβλίου μέχρι την τελευταία του σελίδα. 

 Το καλοκαίρι φεύγει και έμαθα να φτιάχνω «Αλίκη». Είναι το μυστικό, μαγικό ποτό που αποφάσισα να προσφέρω στο μπαρ μου. Παρθένο και μη. 

 Φεύγει μα δεν ολοκλήρωσα ούτε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου που είχα εκστομίσει πως θα είναι έτοιμη προτού μπω στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου. Ίσως όντως δεν τα καταφέρω, κυρίως τώρα που μου πήρε τα μυαλά η νέα πρόσκληση για το φεστιβάλ. 

 Γνωρίζω σίγουρα πως θέλω να επιστρέψω στην παραλία που έβγαλα τις υποεπιφανειακές φωτογραφίες. Θέλω να ξαναπεράσω από το βουνό κι αφού μεθύσω με οξυγόνο, να κατέβω στη θαλασσιά να ξεπνιγώ. 

 Τριγύρω ημερώνει και νυχτώνει, έρχεται ο ήλιος και ημερώνει ξανά. 

 Μόλις έλαβα μία συγκλονιστική πληροφορία. Τα σύκα. Είναι αρσενικά και θηλυκά. Τα σύκα έχουνε μέσα τους σφήκες. Τα θηλυκά έχουν μέσα σφήκες. Άρα με κάθε σύκο, τρώμε τουλάχιστον μία σφήκα. Τα νεκρά αρσενικά παιδιά της που κάναν σεξ με τα θηλυκά παιδιά της (aka τις αδερφές τους). Οι αδερφές μπορεί και να φύγουν από το σύκο. Μπορεί και όχι... 

Υ.Γ. ΑΑα και τα σύκα δεν είναι φρούτα. Είναι ανεστραμμένα λουλούδια. Τα σύκα, δεν τα τρώνε οι βιγκανς, ούτε οι βετζετέριανς; 

Φωτιά

 Εντάξει, το αφήνω αυτό εδώ για να θυμάμαι πως ήταν κάποτε τα πράγματα. Η πανδημία δεν έχει τελειώσει. Οι μέρες είναι πάρα πολύ ζεστές και πλέον δεν τις αισθάνομαι μόνο εγώ ζεστές. Φωτιές καίνε τεράστιες εκτάσεις κι είναι απλωμένες σε όλη την χώρα κι όχι μόνο στη χώρα που κατοικώ. Οι άνθρωποι τρώγονται μεταξύ τους. Οι περισσότεροι κάθονται σε μία γωνία και δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να πάνε να κάτσουν πουθενά αλλού. Είναι όμως πάντα έτοιμοι να σου φωνάξουν, στην αρχή ήρεμα σου λένε να πας να κάτσεις στη γωνία τους εκθειάζοντάς την, έπειτα ξεκινάει η φουρτούνα γιατί μηδενίζουν όλες τις διαφορετικές θέσεις από αυτές που κάθονται. Τέλος θυμώνουν. Αρκετός θυμός. Και ψέμα. Και κρυψκρυψ. Και αλλοίωση των γεγονότων. Και η στοργή έχει χαθεί. Το «ενδιαφέρον» μου μοιάζει προσποιητό. Μου μοιάζει προπαγάνδα της εκάστοτε ομάδας κι όχι αλτρουισμός. 

 Μυρίζει απόψε καμένο και θλιμμένο. Μυρίζει μαζί, η σχεδόν απόλυτη αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι και η απόλυτη σιγουριά των απόλυτων. Ας πούμε σχετικά με κάποια φωτιά σχεδόν μέσα στην πόλη, είναι οι απόλυτα σίγουροι πως την άναψαν οι από 'δω για να βλάψουν τους από ΄κει. Άλλοι είναι απόλυτα σίγουροι ότι την άναψαν οι από 'κει για να χτίσουν πιο ΄κει. Σκέφτομαι έπειτα πως δε γίνεται να υπάρχει μόνο η κορόνα και τα γράμματα. Υπάρχουν και κάποιοι τρελοί που γουστάρουν να βάζουν φωτιές χωρίς κανέναν λόγο. Μόνο για να προξενήσουν το χάος. Υπάρχεις εσύ που πέταξες ή έχασες κάποια στιγμή το καθρεφτάκι σου και που μία μέρα βρέθηκε σε τέτοιο σημείο ώστε να συναντήσει κάποιο ξερόκλαδο ή κάποιο χαρτάκι από το στριφτό σου ή κάποιο διαφημιστικό φυλλάδιο που βρέθηκε στο αμάξι σου και το ξεφορτώθηκες. Έτσι όπως το κοίταζε ο ήλιος πολλή ώρα, αυτό έστελνε την ακτίνα σε έναν φακό απέναντι και ξεκίνησε το χάος. Βασικά υπάρχουν άπειρες πιθανότητες κι άπειρα σενάρια. Ίσως και το πιθανότερο, συνδυασμός σεναρίων και «υπευθύνων»...

 Κάνει όμως φοβερή ζέστη. Θα κάνει πιστεύω ολοένα και περισσότερη καθώς θα περνούν τα χρόνια. Η ευαισθητοποίηση και οι κινήσεις που γίνονται, πλέον δε φτάνουν να φρενάρουν την όποια κακή κλιματική αλλαγή συμβαίνει. Ιδίως μάλιστα όταν υπάρχει ταυτόχρονα ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και της «σταρχιδοσύνης». Για να ξυπνήσει και να κινηθεί ο κόσμος που ξέρουμε σήμερα, χρειάζονται απίστευτα μεγάλες δαπάνες. Δαπάνες ενέργειας, δαπάνες υλικών, δαπάνες ψυχικών αντοχών. Κάποια από αυτά ανακυκλώνονται, τα περισσότερα όμως απλώς ξεχύνονται και μολύνουν. Γίνονται από αρωγοί, τέρατα και μας κατασπαράζουν. 

 Δεν ξέρω λοιπόν σήμερα τι με σοκάρει πιο πολύ. Η πανδημία που μοιάζει βγαλμένη από σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ο μηδενισμός; Η απολυτότητα; Η ζέστη; Το κρύο μέσα κι ανάμεσα στους ανθρώπους; Το ότι φταις κι εσύ, φταίω κι εγώ; Το ότι δεν κάνουμε κάτι να αλλάξει αυτό που δε μας αρέσει; Και πως θα βρεθεί άκρη αφού αλλά είναι για ΄σενα τα «σωστά» κι άλλα για εμένα τα «λάθη»;...

 Και κάθε χρόνο τα ίδια, κάθε φορά χειρότερα.