Τρεις μέρες μετά τη μέρα της Μπέρθ

 Χθες συνέβη κάτι απίστευτο! Όπως πάντα δηλαδή... Σίγουρα υπάρχει κάποια λογική εξήγηση, μα το ότι δεν την έχω ακόμα εντοπίσει είναι αυτό που με κατατρώει. Ενώ θα έπρεπε να έχω κοιμηθεί ώρες νωρίτερα από αυτή που τελικά με πήρε ο ύπνος, βρέθηκα να σηκώνομαι με πίεση από το κρεβάτι μη μπορώντας να αποκοιμηθώ, για να κλείσω τα παράθυρα και να δω αν κλείδωσα. Ήθελα και λίγα τσίσα. Συνήθως δεν είμαι τόσο υπεύθυνη. Συνήθως είμαι σίγουρη ότι κλείδωσα και δεν ελέγχω. Συνήθως μου αρέσει το κρύο. Συνήθως μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να σηκωθώ επειδή κατουριέμαι, έχω αποκοιμηθεί. Πάω λοιπόν προς την πόρτα και τι βλέπω; Το λαμπάκι που ειδοποιεί ότι η κουζίνα είναι αναμμένη, ανοιχτό! Να σημειωθεί πως προσπαθώ να μην αφήνω πράγματα πάνω στις εστίες ώστε να μη συμβεί κάποιο ατύχημα. Χθες υπήρχαν πάνω ξεχασμένα μία μπλε σακούλα, ένα κόκκινο τσαντάκι κι ο Χάρης. Μου πέρασε από το μυαλό να τα μετακινήσω πολλές ώρες νωρίτερα αλλά σκέφτηκα «έλα τώρα, μην είσαι υπερβολική».

 Σηκώνω που λέτε τα πράγματα τίποτα δεν καιγόταν, τίποτα δεν είχε καεί. Μου πέρασε από το μυαλό μην τάχα βλέπω όνειρο και φαντάζομαι το λαμπάκι. Μαντέψτε! Σκέφτομαι λογικά, «θα είναι ο φούρνος». Το λαμπάκι ανάβει όταν επιλέγεις κάποια λειτουργία του φούρνου ακόμα κι αν δεν έχεις γυρίσει το διακόπτη με τη θερμοκρασία. Τσεκάρω, κλειστός! Μισή ματιά δεξιά και βλέπω έντρομη (ξεκάθαρη υπερβολή) ότι είναι γυρισμένος ο διακόπτης για το μεγάλο, το σούπερ το μάτι, στο 2! Το 2 είναι σα να λέμε στη μέση, όχι αστεία! Σκέφτομαι πάλι λογικά, «βλέπω όνειρο δεν παίζει». Κοιτάω δεξιά, αριστερά, όλα ίδια με την πραγματικότητα με φοβερές λεπτομέρειες. Πάω να πιάσω το κινητό, να βγάλω φωτογραφία, να τη στείλω κάπου γιατί θα ήταν ακόμα μία ιστορία που θα ήθελα να μοιραστώ, αλλά δε θα το έκανα γιατί ποιος θα πίστευε αυτά τα τρέλα. Σκέφτομαι πάλι λογικά, «Θα έχει χαλάσει το μάτι. Τυχεροί στην ατυχία». Γυρνάω τον διακόπτη στο 0, τον ξαναγυρνάω στο 3 και μέσα σε δευτερόλεπτα το μάτι κατακόκκινο!  

-Διακοπή της ιστορίας. 

-Συνέχεια της ιστορίας μέρες πολλές μετά

 Αφού λοιπόν εκείνο το βράδυ απέκλεισα όλες τις πιθανές λογικές εξηγήσεις (αυτόματη απενεργοποίηση κλπ) κατέληξα στο ότι ο Χάρης είναι η λύση. Η επέμβαση του δεινόσαυρου στην ιστορία εμπόδισε το παρανάλωμα. 

 Έτσι κάπως ανάμεσα στην καθημερινή ζωή που ελέγχεις αν κλείδωσες την πόρτα και σε δεινόσαυρους μυστικούς σούπερ ήρωες έγινα 30. Τριάντα, ολογράφως. Δε θα σταθώ στα του θανάτου, μιας και στέκεται διαρκώς αυτός από πάνω μας, οπότε κλάιν. Θα σταθώ στην εντελώς αδιάφορη θέση των αριθμών στον πλανήτη μου. Με βοηθούν δηλαδή στο να καταλαβαίνω τη γλώσσα των άλλων, αλλά μου είναι πραγματικά τόσο αδιάφοροι. Αν δηλαδή θα μπορούσα να βάλω εγώ έναν αριθμό για το πως νιώθω θα έβαζα το 316137. Ναι, τόσο. Έχει λίγο από 3, λίγο από 16 και λίγο από πτώμα, λίγο από έμπειρο, λίγο από απίθανο. Πτώμα όχι σωματικά, πτώμα απογοήτευσης από την έλλειψη γοητείας τριγύρω. Με μπερδεύω. Είναι από αυτά τα κείμενα μου, που σε λίγο θα διαβάζω και θα σκέφτομαι «μα πως να με καταλάβουν οι άλλοι όταν δε με καταλαβαίνω ούτε εγώ» 

 Έγινα λοιπόν τόσο και λίγο στο πριν, λίγο στο μετά, ο Πέτρος είχε μία απορία σχετικά με την επιτυχία και το πως αυτή ορίζεται. Δυστυχώς η μικρής κλίμακας στατιστική του, έδειξε πως η κοινωνία καταλαβαίνει ότι, επιτυχία είναι να έχεις πολλά λεφτά και υλικά αγαθά και να βρίσκεσαι σε ψηλό σκαλοπάτι στον επαγγελματικό χώρο. Δυστυχώς δε νιώθει ότι η επιτυχία θα έπρεπε να σημαίνει να έχεις επαρκή υλικά αγαθά για να καλύπτεις τις ανάγκες σου, να είσαι ευτυχισμένος και γαλήνιος χωρίς μεγάλο εγωισμό και να επιδράς θετικά στο κοινωνικό σύνολο, να είσαι γενικά εντός κι εκτός εισαγωγικών «καλός άνθρωπος». Σηκώνει τρομερή κουβέντα το παραπάνω ως προς τους ορισμούς κυρίως, μα νιώθω ικανοποίηση γιατί μολονότι η κοινωνία και οι πολλοί αλλιώς σκέφτονται, εγώ και οι λίγοι συμφωνούμε στο δεύτερο. Νιώθω δε μεγαλύτερη ικανοποίηση διότι νιώθω επιτυχημένη.

 Η επιτυχία λοιπόν φίλησε την ωριμότητα και αποφάσισα να αλλάξω το όχημα μου. Αγόρασα ένα νέο σκούτερ και προβληματίζομαι για το αν θα το βάψω ροζ ή αγελαδί. Ανυπομονώ να απαντήσω «Αγελαδί» όταν με ρωτήσουν αν θα αλλάξω χρώμα. Αλλά από την άλλη είπαμε είμαι ώριμη. Ίσως το κάνω ροζ αγελαδί! 

 Μέσα λοιπόν στο παρανάλωμα του εγκεφάλου μου αυτή την περίοδο, ο Χάρης σώζει, οι ροζ αγελάδες έχουν ρόδες και αυτά που κυρίως με απασχολούν είναι το γιατί να υπάρχει χρώμα «σάπιο μήλο» και να μην υπάρχει «σάπια μπανάνα» ή «σάπια σάρκα» (μη ξεφεύγουμε από το στέγαστρο). Με απασχολεί το πως είτε είσαι πλούσιος, είτε είσαι φτωχός, βενζίνη θα βάλεις και πως είτε είσαι άσχημος, είτε είσαι ωραίος, χέζεις. Με απασχολεί η σκέψη του αν δεχτείς επίθεση από έναν χαρχαρία, άραγε θα ματώσεις από τα γέλια ή από τα δόντια; Αυτά με απασχολούν...

 Καλή χρονιά. 

 

Υ.Γ. Τώρα που πλέον πέρασα μία νοερή γραμμή, θα μοιραστώ μαζί σας ένα από τα πιο σημαντικά πτυχία της ζωής μου. Θα φλεξάρω λίγο που λένε και τα νιάτα. Άλλωστε σας το είχα υποσχεθεί από το clik in soap και ξέχασα ίσως να το τηρήσω. Ιδού τα απροσδόκητα λόγια που έλαβα ένα απόγευμα. Από αυτά που με έκαναν να χαμογελάσω τόσο τεντωμένα και να αναπνεύσω τόσο βαθιά και ήρεμα. Από την «πτώση» ως την κορυφή, τα λόγια ενός υπερανθρώπου! Τα έβαλα μέσα στην εικόνα γιατί αλήθεια είναι αυτό το σπουδαιότερο ίσως πτυχίο μου. 

Χάρης ο δεινόσαυρος

 Ναι. Ήρθε! Και; Μουντ οφ δε ντέι που λένε και στο ανύπαρκτο χωρίο μου: ΓΚΡΙ. Όπως η συννεφούλα σήμερα. Τολμώ να πω πως με εξέπληξε ο Σεπτέμβρης. Μπήκε με φοβερή δροσιά και γκριζάδα. Μπήκε κι έκανα δύο φθινοπωρινές βουτιές κι έπειτα ήρθαν τα αδέρφια μου. Σήμερα τους άφησα να φύγουν στα κτελ και κύλησαν μερικά δάκρυα στα μάτια μου ενώ είχα φύγει μακριά τους. 

 Είπα στον Σοσάτ την ώρα που οδηγούσα στο παρατσακ για να χάσουν το δρομολόγιο «Δεν είμαι ήρεμη ε; Πρέπει να ηρεμήσω. Χρειάζομαι να ηρεμήσω» και συνέχισα αφού κατεβήκαμε «Δε μου αρέσει να είμαι έτσι». Οπότε έβαλα τα δάκρυα λίγο για τον «αποχαιρετισμό» επειδή κάθε αποχαιρετισμός μαζί τους έχει λίγο από εκείνον, λίγο επειδή πλέον ήξεραν για την Παναγία των Παρισίων, λίγο για τη βεβαιότητα που μου έλεγε ο Σοσάτ για το πως νιώθει παρά την απόσταση, λίγο για την αρμονική μου επικοινωνία με τον Αρτημήδ, λίγο πολύ γιατί δεν είμαι ήρεμη. 

 Τις προάλλες, στην πρώτη μου ΦΚ παρέα με την Ιω, ίσως λίγο έκανα μία παύση. Μέρες τώρα προβληματίζομαι για το τι να της απαντήσω στην ερώτησή της «πότε αδειάζει το κεφάλι μου» και καθώς προβληματίζομαι γεμίζει παραπάνω! Προχθές όμως έκανα δύο σπουδαίες «άδειες» σκέψεις. Σκέφτηκα λουσμένη από το απογευματινό χρυσαφί του ήλιου πριν δύσει πως είναι πραγματικά λάθος που ο κόσμος όταν ξαπλώνει μπρούμυτα στην άμμο (συνήθως σχεδόν όλοι, σχεδόν πάντα) κοιτάει προς την αντίθετη πλευρά της θάλασσας! Μα, έχετε μπροστά σας το υπέροχο και αναζητάτε με το βλέμμα σας το κοινότοπο;  Σε δεύτερο χρόνο σκέφτηκα για την υπουλότητα της σκόνης! Ίσως αυτό να με έχει προβληματίσει ξανά, το μπλογκ είναι πλέον μεγάλο για να είμαι σίγουρη πως δεν επαναλαμβάνομαι... 

 Πίσω στη σκόνη λοιπόν φίλοι... Σκεφτείτε λίγο, στο άσπρο σας είναι μαύρη, φωνάζει «είμαι εδώ, δείτε με όλοι», στο μαύρο σας ουρλιάζει στα λευκά, επίσης, «δείτε με όλοι, είμαι εδώ». Σκεφτόμουν πως κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί, κανείς δεν μπορεί να κρύψει τη σκόνη, τη σκόνη του, τη σκόνη μας. Η σκόνη είναι εκεί και τίποτα δεν μπορεί να την εξαφανίσει. Εκστασιασμένη από τη σκόνη, άκουσα την Ιω να μου λέει «Γκρι».

 Μα φυσικά! Το γκρι! Αυτό το αγαπημένο μου το γκρι. Μπορώ μέσα του να υπάρχω και να μη γίνεται αντιληπτή η σκόνη μου. Εναρμονίζεται το γκρι με τη σκόνη και η σκόνη με το γκρι. Ήμουν, είμαι και θα είμαι υπέροχη στο γκρι. Το γκρι μου πάει όπως το καλοκαίρι. Οπότε σκόνη, φάε τη σκόνη μου. Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα να σε κρύψω. Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.  

Υ.Γ. Χθες ο Χάρης μας έδωσε έναν δεινόσαυρο. Προς τιμήν της καλοσύνης που επέδειξε, όχι μόνο να μας «επιστέψει» τις χαμένες μονέδες, αλλά να μας χαρίσει λίγο δωρεάν μπασκετάκι για τη ψυχική οδύνη, του αντιχάρισα μονέδας για σπάσιμο. Μετά ο Χάρης χάρηκε και μου είπε να διαλέξω και κουκλάκι. Διαλέξαμε ομόφωνα τον σκληρό δεινόσαυρο. Τίποτα άλλο δε θα μπορούσε να χωρέσει σπίτι εκτός από σκληράδα και δεινοσαυράδα. Προς τιμήν εκ νέου της δοτικότητάς του άγνωστου φίλου ο δεινόσαυρος ονομάστηκε Χάρης. Χαρήκαμε. 

Υ.Υ.Γ. Δεν πειράζει που σε λίγο δε θα καταλαβαίνει κανείς τι λέω. ΓΚΡΙ

ΜΠΑΪ ΜΠΑΪ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 Έρχεται! Είμαι τρομερά χαρουμενάδα. Έρχεται το καφέ και τα πεσμένα φύλλα. Έρχονται τα κουλουράκια με earl grey. Έρχονται οι βιτρίνες στα καφέ που πάνω τους θα αφήνει να τρέχουν τα δάκρυα του ο ουρανός. Έρχεται σολομός με κινόα (καινούργιο είναι αυτό, θα μου περάσει σύντομα). Έρχεται το τσάι και οι σωστές οι σοκολάτες οι ζεστές. 

 Λέω να γίνω Χ.Κ. χειμερινή κολυμβήτρια. Σίγουρα θα είμαι φθινοπωρινή και λέω να το προσπαθήσω. Βασικά προς το παρόν η ιδέα δε χρειάζεται καν προσπάθεια. Καταρρακτίζει από μέσα μου. Ή και καταρρακτώνει. Θα το σκεφτώ αυτό αργότερα. Σε άλλα νέα έμαθα ότι το πος μας, μπορεί να δείξει την τελευταία συναλλαγή και δε χρειάζεται η σύνδεση στο πρόγραμμα! Μία τα σύκα, μία το πος έχω αποτρελαθεί. 

 Λέω επίσης να ξεκινήσω να πηγαίνω σε ένα θεατρικό εργαστήριο. Κάτι έλεγε στην αναζήτηση ατόμων, ότι είναι κατάλληλο για άτομα που όταν ακούνε «πάμε» σταματάνε κι όταν ακούνε «στοπ» ξεκινούν και όχι μόνο... Μου έμοιαζε η περιγραφή σαν το όνειρό μου κάπως. 

 Επίσης λέω να μεταφέρω την μίνι ντουντούκα μου μόνιμα μέσα στο αμάξι. Με φαντάστηκα να συναντώ κάποιον ανεύθυνο οδηγό ή πεζό και να μην ταράζομαι. Να τα λέω χαλαρά στην άκρη του τηλεβόα.

Ναι;

  Επιτέλους, φεύγει το καλοκαίρι. Φέτος καφέτιασα απροσδόκητα πολύ. Ο Φοίβος έχει μαλλιά ξανθά και ίσια, η Φακή έχει μαλλιά ξανθά και μπούκλες. Το κεφάλι μου θα έλεγα δεν ησύχασε καθόλου. Ακόμα και τις στιγμές που ήμουν μόνη, δεν κατόρθωσα να ολοκληρώσω την ανάγνωση κανενός βιβλίου μέχρι την τελευταία του σελίδα. 

 Το καλοκαίρι φεύγει και έμαθα να φτιάχνω «Αλίκη». Είναι το μυστικό, μαγικό ποτό που αποφάσισα να προσφέρω στο μπαρ μου. Παρθένο και μη. 

 Φεύγει μα δεν ολοκλήρωσα ούτε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου που είχα εκστομίσει πως θα είναι έτοιμη προτού μπω στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου. Ίσως όντως δεν τα καταφέρω, κυρίως τώρα που μου πήρε τα μυαλά η νέα πρόσκληση για το φεστιβάλ. 

 Γνωρίζω σίγουρα πως θέλω να επιστρέψω στην παραλία που έβγαλα τις υποεπιφανειακές φωτογραφίες. Θέλω να ξαναπεράσω από το βουνό κι αφού μεθύσω με οξυγόνο, να κατέβω στη θαλασσιά να ξεπνιγώ. 

 Τριγύρω ημερώνει και νυχτώνει, έρχεται ο ήλιος και ημερώνει ξανά. 

 Μόλις έλαβα μία συγκλονιστική πληροφορία. Τα σύκα. Είναι αρσενικά και θηλυκά. Τα σύκα έχουνε μέσα τους σφήκες. Τα θηλυκά έχουν μέσα σφήκες. Άρα με κάθε σύκο, τρώμε τουλάχιστον μία σφήκα. Τα νεκρά αρσενικά παιδιά της που κάναν σεξ με τα θηλυκά παιδιά της (aka τις αδερφές τους). Οι αδερφές μπορεί και να φύγουν από το σύκο. Μπορεί και όχι... 

Υ.Γ. ΑΑα και τα σύκα δεν είναι φρούτα. Είναι ανεστραμμένα λουλούδια. Τα σύκα, δεν τα τρώνε οι βιγκανς, ούτε οι βετζετέριανς; 

Φωτιά

 Εντάξει, το αφήνω αυτό εδώ για να θυμάμαι πως ήταν κάποτε τα πράγματα. Η πανδημία δεν έχει τελειώσει. Οι μέρες είναι πάρα πολύ ζεστές και πλέον δεν τις αισθάνομαι μόνο εγώ ζεστές. Φωτιές καίνε τεράστιες εκτάσεις κι είναι απλωμένες σε όλη την χώρα κι όχι μόνο στη χώρα που κατοικώ. Οι άνθρωποι τρώγονται μεταξύ τους. Οι περισσότεροι κάθονται σε μία γωνία και δεν είναι καθόλου πρόθυμοι να πάνε να κάτσουν πουθενά αλλού. Είναι όμως πάντα έτοιμοι να σου φωνάξουν, στην αρχή ήρεμα σου λένε να πας να κάτσεις στη γωνία τους εκθειάζοντάς την, έπειτα ξεκινάει η φουρτούνα γιατί μηδενίζουν όλες τις διαφορετικές θέσεις από αυτές που κάθονται. Τέλος θυμώνουν. Αρκετός θυμός. Και ψέμα. Και κρυψκρυψ. Και αλλοίωση των γεγονότων. Και η στοργή έχει χαθεί. Το «ενδιαφέρον» μου μοιάζει προσποιητό. Μου μοιάζει προπαγάνδα της εκάστοτε ομάδας κι όχι αλτρουισμός. 

 Μυρίζει απόψε καμένο και θλιμμένο. Μυρίζει μαζί, η σχεδόν απόλυτη αβεβαιότητα για το τι μέλλει γενέσθαι και η απόλυτη σιγουριά των απόλυτων. Ας πούμε σχετικά με κάποια φωτιά σχεδόν μέσα στην πόλη, είναι οι απόλυτα σίγουροι πως την άναψαν οι από 'δω για να βλάψουν τους από ΄κει. Άλλοι είναι απόλυτα σίγουροι ότι την άναψαν οι από 'κει για να χτίσουν πιο ΄κει. Σκέφτομαι έπειτα πως δε γίνεται να υπάρχει μόνο η κορόνα και τα γράμματα. Υπάρχουν και κάποιοι τρελοί που γουστάρουν να βάζουν φωτιές χωρίς κανέναν λόγο. Μόνο για να προξενήσουν το χάος. Υπάρχεις εσύ που πέταξες ή έχασες κάποια στιγμή το καθρεφτάκι σου και που μία μέρα βρέθηκε σε τέτοιο σημείο ώστε να συναντήσει κάποιο ξερόκλαδο ή κάποιο χαρτάκι από το στριφτό σου ή κάποιο διαφημιστικό φυλλάδιο που βρέθηκε στο αμάξι σου και το ξεφορτώθηκες. Έτσι όπως το κοίταζε ο ήλιος πολλή ώρα, αυτό έστελνε την ακτίνα σε έναν φακό απέναντι και ξεκίνησε το χάος. Βασικά υπάρχουν άπειρες πιθανότητες κι άπειρα σενάρια. Ίσως και το πιθανότερο, συνδυασμός σεναρίων και «υπευθύνων»...

 Κάνει όμως φοβερή ζέστη. Θα κάνει πιστεύω ολοένα και περισσότερη καθώς θα περνούν τα χρόνια. Η ευαισθητοποίηση και οι κινήσεις που γίνονται, πλέον δε φτάνουν να φρενάρουν την όποια κακή κλιματική αλλαγή συμβαίνει. Ιδίως μάλιστα όταν υπάρχει ταυτόχρονα ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και της «σταρχιδοσύνης». Για να ξυπνήσει και να κινηθεί ο κόσμος που ξέρουμε σήμερα, χρειάζονται απίστευτα μεγάλες δαπάνες. Δαπάνες ενέργειας, δαπάνες υλικών, δαπάνες ψυχικών αντοχών. Κάποια από αυτά ανακυκλώνονται, τα περισσότερα όμως απλώς ξεχύνονται και μολύνουν. Γίνονται από αρωγοί, τέρατα και μας κατασπαράζουν. 

 Δεν ξέρω λοιπόν σήμερα τι με σοκάρει πιο πολύ. Η πανδημία που μοιάζει βγαλμένη από σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ο μηδενισμός; Η απολυτότητα; Η ζέστη; Το κρύο μέσα κι ανάμεσα στους ανθρώπους; Το ότι φταις κι εσύ, φταίω κι εγώ; Το ότι δεν κάνουμε κάτι να αλλάξει αυτό που δε μας αρέσει; Και πως θα βρεθεί άκρη αφού αλλά είναι για ΄σενα τα «σωστά» κι άλλα για εμένα τα «λάθη»;...

 Και κάθε χρόνο τα ίδια, κάθε φορά χειρότερα.

Μπλε τηγανητές πατάτες

 Κρυφάκουσα μία συνομιλία παράπαραπροχθές. Εκείνος της είπε περίπου πως το μυαλό του δεν μπορούσε να βρει ησυχία. Στη ζωή του όλα όμορφα, μα, έχει κάπως «χαθεί» κι ας υπάρχει και πως κάπως  έτσι περνάει ο καιρός. Εκείνη του είπε ότι πεθαίνουμε πριν το καταλάβουμε! Του πρότεινε να κάνει μία λίστα με πράγματα που του αρέσουν. Αναρωτιέμαι αν ήθελε απλώς κουβέντα. Αν ήθελε να δημιουργήσει κάποια επαφή; Πιθανότατα αυτή να γύρευε περισσότερο από εκείνον, αυτά που εκείνος της έλεγε. Του μίλησε ύστερα εκείνη για εσωτερικά και εξωτερικά κίνητρα. Σκέφτηκα πόσο τέλειο θα ήταν να μην ένιωθαν έτσι γιατί θα έδινε ο ένας κίνητρο στον άλλον. Ένιωσα ναι, πιο έντονα ύστερα από αυτό, πως και εκείνη βίωνε το ίδιο, σίγουρα, ίσως γι' αυτό του είπε αυτά που η ίδια χρειαζόταν. Πως το εσωτερικό κίνητρο πρέπει να ενεργοποιηθεί και πως είναι σημαντικά εν τέλει και τα εξωτερικά κίνητρα και πως όταν απουσιάζουν πρέπει να τα γυρέψουμε. Σα να του έλεγε «διψάω, μήπως ξέρεις που έχει νερό;». Λες να διαβάζει το μπλογκ; Η κουβέντα τους και ίσως η τελευταία τους συνάντηση έκλεισε με εκείνη να τον προτρέπει να πάει να δοκιμάσει κάποιο επικό παγωτό. Αναρωτιόμουν ύστερα αν εκείνος πήγε; Αν κατάλαβε ότι του έδωσε πάσα. Ήταν λες Τάκη όντως πάσα; Αν το πάρει αυτός ως αφορμή και κάποια ανύποπτη στιγμή της στείλει «ω, μα τι ωραίο παγωτό»; 

 Εν πάση περιπτώσει για περίπου 24 ώρες, αυτοί οι δύο ξένοι μου έδωσαν ένα τρομερό εξωτερικό κίνητρο. Σκεφτόμουν αυτούς τους δύο τύπους. Τους φαντάστηκα να κάνουν τραμπολίνο, να πίνουν μπίρες, να βολτάρουν στο παζάρι ξημερώματα. Τους τοποθέτησα νοερά στο ροζ σκουτεράκι μου. Πιθανότατα θα πάρουν και κάποιον άσχετο μαζί, τρικάβαλο που τους έκανε ωτοστόπ κάποιο ξημέρωμα. Μέχρι το ξημέρωμα θα χόρευαν πάνω κάτω, πάνω κάτω σε κάποιο καμένο μπαρ με πολύ τσιγάρο στο χώρο, φτηνό αλκοόλ και άψογη μουσική. Θα γυρνούσε ο καθένας έπειτα σπίτι, προτού προλάβουν οι υπόλοιποι να ξυπνήσουν και θα έτρεχαν να βάλουν τα τσιγαρόρουχα στο πλυντήριο και το σώμα τους κάτω από το νερό να «ξεπλύνει» τα στοιχεία. Μόνο το χαμόγελό τους θα μπορούσε να φωνάξει πως είχαν κάνει μία βουτιά στην ξεγνοιασιά 

 Προχθές που παρήλθε η επίδραση της ναρκωτικής αυτής ουσίας «φαντασιτρόν», με έπιασε μία μελαγχολία. Συνέχισα να τους σκέφτομαι. Άρχισα να φωτίζω τα προβλήματα. Τα άβολα. Ότι δε θα ήταν τίποτα από αυτά «κοινωνικά αποδεκτό». Ίσως, ίσως ναι να πέρασε από το μυαλό και των δύο, μα πιθανότατα για να έφτασαν σε αυτό το σημείο στις ζωές τους, είτε σκαρφάλωσαν, είτε κολύμπησαν. Δε βρίσκεσαι στην άκρη του γκρεμού, εκεί στο τέλος του ρέματος με διακτινισμό. Τα έχουμε πει πολλές φορές αυτά. Ίσως ήταν αρκετά δειλοί σαν τον κροκόδειλο στο ροζ 6000, ή πως το λένε σήμερα οι θεραπευμένοι πλέον ρομαντικοί; Ρεαλιστές! Ναι αυτό! Ίσως να ήταν και μία τυπική, απλή, χαζοκουβέντα, τελικά, απλά για να γεμίσει ο χρόνος! 

 Για 24 ώρες ένιωσα εξαιτίας τους όπως τότε στην πρώτη γυμνασίου που σκεφτόμουν όλη τη μέρα τον Παναγιωτάκη. Μετά βασάνων και κόπων κατάφερα να συγκεντρωθώ και να ολοκληρώσω την άσκηση που είχαμε «ποιο είναι το αγαπημένο σας λουλούδι και γιατί;». Έγραψα πως είναι το χρυσάνθεμο κι ανάθεμα αν σχεδόν στα 30 μου έχω μυρίσει ή δει ποτέ χρυσάνθεμο. Μου είναι τόσο αδιάφορα τα χρυσάνθεμα δηλαδή που δε μου έχουν αποτυπωθεί. Ή δεν ξέρω... Ίσως τα αδικώ και δεν έχω αλληλεπιδράσει αρκετά μαζί τους. Ίσως... Την επόμενη λοιπόν μέρα τυχαίνει και διαβάζω δυνατά στην τάξη την μίνι εκθεσούλα μου. Δεν το επιδίωξα. Ποτέ δεν ήμουν η μαθήτρια που σήκωνε χεράκι. Πάντα ήξερα τις απαντήσεις, αλλά ένιωθα αφενός πως δεν έχω την ανάγκη της επιβεβαίωσης του δασκάλου αφετέρου της επίδειξης των γνώσεων μου. Έδινα πόνο στα γραπτά. Ο επόμενος που διάβασε την εκθεσούλα του, ήταν ο Παναγιωτάκης. Κι εκεί φίλοι, ήταν που η καρδιά μου χτύπησε κόκκινο. Άρεσαν και του Παναγιωτάκη τα χρυσάνθεμα! Η ιστορία αυτή, αν και φαινομενικά άσχετη με τους δύο ξένους, έχει κοινούς παρονομαστές τα συναισθήματα και τα εσωτερικά κίνητρα που μπορεί να μας γεμίσει κάποιος εν αγνοία του. Φυσικά και οι συμπτώσεις στρεβλώνουν την κατάσταση. Δηλαδή στην ιστορία με το λουλούδι, τα συναισθήματα δε θα είχαν φτάσει στην κορύφωση, αν δεν είχα επιλέξει τα χρυσάνθεμα. Που εν τέλει, ήταν ένα ψέμα! Ένα ψέμα πρωτίστως στον ίδιο μου τον εαυτό.

 Καταλαβαίνετε θαρρώ τι προσπαθώ να σας πω; Γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω! Καταλαβαίνω σίγουρα πως το κεφάλι του καθενός είναι περίεργο. Πως μερικές φορές δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν πίσω σκέψεις και πως αυτό που κάπως φαίνεται πως θα μπορούσε να είναι, είναι απλά αυτό που είναι. Καταλαβαίνω πως οι συμπτώσεις είναι υπέροχες και γράφουν φοβερά σενάρια για ζωή. Αλλά η ζωή δεν είναι ταινία. Ή μήπως είναι και θα πρέπει όλοι να την κάνουν την πιο γαμάτη ταινία που έχουν δει στη ζωή τους. Σίγουρα φοράω τη φανέλα της ομάδας «κάνε τη ζωή σου/τις ζωές τους ταινία». Καταλαβαίνω πως το να επιλέξω το χρυσάνθεμο για να τελειώνω με μία βαρετή άσκηση, ήταν σύμπτωση. Πως στον Παναγιωτάκη ίσως όντως άρεσαν τα χρυσάνθεμα, ή μπορεί κι αυτός να επέλεξε στην τύχη το χρυσάνθεμο για να τελειώνει με τη βαρετή ασκησούλα. Αυτό θα ήταν μία άλλη σύμπτωση. Καταλαβαίνω πως υπάρχει τρομερή μοναξιά εκεί έξω και τρομερή δυσκολία αυτή η μοναξιά να εκδηλωθεί και να γίνει πιο απαλή. Καταλαβαίνω ναι, πως όντως όλοι μόνοι ερχόμαστε και μόνοι φεύγουμε, αλλά στη δεύτερη και στην πρωτελευταία στιγμή κάποιος είναι εκεί. Κάποιος σίγουρα θα είναι εκεί όταν έρχεσαι και μολονότι δεν περνάει από το χέρι σου και χρειάζεται τύχη, πιθανότατα θα συνεχίσεις να μην είσαι μόνος για κάμποσα χρόνια, πρέπει όμως να παλέψεις έτσι ώστε την προτελευταία στιγμή να είσαι γεμάτος. Και εκεί δεν παίζει θαρρώ τόσο μεγάλο ρόλο η τύχη όσο η προσπάθεια και οι επιλογές, για το αν κάποιος θα σε έχει αγκαλιά. Καταλαβαίνεις τώρα; 

 Μου πήρε πολύ χρόνο να ολοκληρώσω μία πίτα, απ' τα ίδια  χωρίς τζατζίκι. Κάθε μέρα από τη Δευτέρα, έμπαινα, διάβαζα, διόρθωνα τα «χθες» σε «προχθές», «παραπροχθές» κ.ο.κ. Εν τέλει ξέρετε πότε τα κατάφερα; Όταν έκανα μία στάση στο επικό παγωτό περίπου τυχαία! Σε χρόνο διαλείμματος, ξέρετε, αυτόν που χρειάζεται το κεφάλι μου για να ηρεμεί. Αυτόν που ζω το όνειρο καθώς γράφω τις ιστορίες μου παρέα με ζεστό καφέ στη μέση του καλοκαιριού. Εκεί που καθώς άνοιξα το λάπτοπ να κλείσω ακόμα μία ιστορία για αγρίους, μπροστά σε ένα σιντριβάνι στο κέντρο της πόλης που μου έφτυνε σταγόνες, καθήμενη ανάμεσα σε ένα τζιτζίκι χαμένο στους κισσούς και σε φασαριόζικα οχήματα, το είδα! Μία τέντα που έγραφε «επικό».

Φέρι Ρομπότ

 Εντάξει, θα προσπαθήσω να γράψω κάτι αστείο. Θα προσπαθήσω να είμαι κουλ. Θέλει τρομερή προσπάθεια να είσαι κουλ. Κάποιες στιγμές νιώθω φουλ κουλ, μπιφόρ ιτ γουόζ κουλ του μπι σο κουλ και κάποιες άλλες νιώθω πως είμαι η απόλυτη κουλάδα. 

 Συνήθως η κουλάδα μου συμβαίνει όταν μιλάω σιγά, κάνω κάποια ερώτηση ή προσπαθώ να κάνω μία απλή ψιλοκουβέντα πχ με τον τύπου που φτιάχνει τον καφέ (όχι τον κρητικό, τον άλλον στην γωνία του μαγαζιού). Εκεί είναι πολύ κουλ άτομα. Πολύ φασαίοι. Ρωτάω που λέτε προχθές, αν περνάει κόσμος σήμερα. Φουλ ηλίθια ερώτηση, το ξέρω. Στην πραγματικότητα χέστηκα αν περνάει κόσμος. Μακάρι δηλαδή να μην περνάει. Να κατέβω στο υπόγειο και πίσω από το φρούριο να χαθώ στα πλάνα μου. Δεν ξέρω τι κάνω με τη ζωή μου. Ίσως να φταίει η επικείμενη αλλαγή δεκαετίας. Έθεσα λοιπόν αυτό το απίστευτα βαρετό ερώτημα και δε μου απάντησε κανείς από τα κουλ άτομα. Είναι λοιπόν το σημείο που παγώνω. Σκέψεις ξεκινάνε μέσα μου να χορεύουν ταραντέλα. Δε με άκουσαν; Μήπως με άκουσαν και με γράφουν; Λες να είναι κι αυτοί χαμένοι στις σκέψεις τους; Να ξανακάνω την ερώτηση; ΌΧΙ, όχι, κάνε πως δε μίλησες ποτέ. Που να κοιτάξω τώρα; Να κάνω ότι δένω το κορδόνι μου; Να ψάξω το πορτοφόλι; Όχι όχι το κρατάω! Λες να γυρίσουν τις κάμερες πίσω και να δουν ότι έκανα μία ερώτηση και να αισθανθούν άβολα; Λες να μιλάω όντως σιγά; Λες να ήταν οι νταήδες του σχολείου; Όλο το κουλνεσ μου έχει γυρίσει ανάποδα σαν κατσαρίδα στο πάτωμα και κουνάει τα πόδια του λες και τρώει ηλεκτροσόκ. 

 Παραπροχθές μιλούσα με μία θεία μου. Τα ίδια. Την άκουγα με προσοχή και κάποια στιγμή αποφάσισα να της κάνω μία ερώτηση πάνω σε αυτά που έλεγε. Να την κάνω να χαρεί. Να νιώσει πως αυτά που μου λέει όντως τα ακούω και θέλω να εμβαθύνω. Η θεία προσπέρασε την ερώτηση σα να μην την άκουσε ποτέ. Το ίδιο και κάποιοι πελάτες προχθές. Συνήθως συμβαίνει όταν ρωτάω βαρετά πράγματα ίσα για να προσπαθήσω να είμαι κοινωνική. 

 Έπειτα καταλήγω ξανά στο ότι φταίει πως δεν παίρνω ξεκάθαρες θέσεις στα σόσιαλ σχετικά με την επικαιρότητα. Δεν κυνηγάω με πίστη τα λάικ. Δεν υποστηρίζω ξεκάθαρα και με πάθος κάποιο κόμμα, δε γράφω τσιτάτα, δε φοράω τη φανέλα κάποιας κοινωνικής ομάδας να κράξω τους οχτρούς, δε γράφω 1312 ή 420, δε με πουλάω πολύ. Με λίγα λόγια δεν προσπαθώ να είμαι κουλ. Δε χωρώ πουθενά. Για τους «έτσι» είμαι πολύ «αλλιώς» και για τους «αλλιώς» πολύ «έτσι».

 Αλλά, ήρθε η ώρα να σας πω κάτι πολύ αστείο. Κουλνεσ, επίθεση τώρα:

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν δύο τομάτες στις ράγες ενός τρένου. 

«'Ερχεται το τρένο» λέει η μία ΣΠΛΑΤΣ

«Που είναι;» λέει η άλλη ΣΠΛΟΥΤΣ.

Το μικρόφωνο έπεσε. 

Υ.Γ. Σας συμβαίνει κι εσάς να μην είστε πάντα φουλ κουλ; 

Υ.Υ.Γ Σε περίπτωση που βρήκατε ένα από τα δώδεκα χαρτιά, στο τέλος αναγράφεται ο μήνας σας. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το επόμενο βήμα. 

Ο κόσμος σου

 Το αυτοκόλλητο είναι σπουδαία εφεύρεση. Έχει κόλλα. Δική του κόλλα, γι' αυτό κιόλας λέγεται αυτοκόλλητο. Δηλαδή μπορεί να κολλήσει τον εαυτό του όπου θέλει κι αυτό επειδή έχει πάνω του κόλλα. Αυτοκολλάει. Είναι τρομερό το γεγονός πως το αυτοκόλλητο μπορεί να κολλήσει πάνω σε άλλες επιφάνειες και άλλες επιφάνειες μπορούν να κολλήσουν πάνω στο αυτοκόλλητο. Τάχα ποιος να κάνει το πρώτο βήμα για να κολλήσει και ποιος να κάνει το πρώτο βήμα για να αποκολληθεί. Το αυτοκόλλητο ή οι διάφορες επιφάνειες. Οι διάφορες επιφάνειες ή το αυτοκόλλητο; 

 Σε κάμποσες μέρες θα έχουμε πάλι φθινόπωρο και σε κάμποσα χρόνια θάνατο και ζωή. Ζωή και θάνατο. Πάντα όμως θα έχουμε έρωτα. Ή πορτοκάλι, όπως θέλεις πες το μαμά. Πάντα θα είναι η εποχή του, πάντα θα κολλάει. Η πανδημία του έρωτα. Ερωτική πανδημία. Πάντα κολλάει. Πάντα κόλλαγε. Πάντα θα κολλάς.

 Ακόμα είναι νύχτες καλοκαιριού. Αυτές κι αν κολλάνε. Σε κάνουν να ιδρώνεις και είναι η κόλλα μας. Υγρασία και αλμύρα του κορμιού. Ύστερα από λίγο θα βουτήξουμε στα αλμυρά νερά της θαλασσιάς. Κάπως έτσι θα γίνει ανάμνηση ακόμα μία νύχτα καλοκαιριού. Ανάμνηση όπως έγινε κι ο έρωτας, οι έρωτες. Αυτοκόλλητα. 

- Παρατηρώ τα δάχτυλά μου καθώς πληκτρολογούν αυτές τις αράδες. Είναι σα να παίζω μουσική. Πολύ θα ήθελα, αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να μείνω πιστή σε αυτό και να το κάνω να συμβεί. Εξ' άλλου παίζω μουσική στα πλήκτρα αυτά, στο όργανο «φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής» ευρύτερα γνωστός και ως «λαπτοπ».-

το σατέν σκουπιδοφόρεμα

 Στα καζίνο στον Παναμά υπάρχουν πολλές πόρνες. Είναι χαρούμενες και πλησιάζουν τους «παίκτες», διασκεδάζουν όλοι μαζί προσπαθώντας όλοι κάτι να κερδίσουν. Σε μία γωνιά κάποτε σε ένα καζίνο, είχε καραόκε πάρτι. Έμοιαζε περισσότερο με βραδιά μπίνγκο όπως ίσως την έχετε στο μυαλό σας από κάποια ταινία. Τραπέζια ανακατεμένα με ναυτικούς, γελαστές γυναίκες και παππούδες. Είχε μία σκηνή και εκεί πάνω τραγουδούσε μία κοπέλα με πανέμορφη φωνή: 

¿Cómo ganarse el cielo? 

Cuando uno ama con toda el alma?

Y es que el cariño que te tengo 

No se paga con dinero 

Como decirte que sin ti muero

περίπου λέει, «πως να κερδίσει τον παράδεισο, όταν κάποιος αγαπά με όλη του την ψυχή κι είναι η αγάπη που έχω για εσένα που δεν πληρώνεται με χρήματα, πως να στο πω πως χωρίς εσένα πεθαίνω» και μπουμ! Κέρδισα! Τα παράτησα όλα και σα μαγεμένη τρύπωσα μέσα στο πάρτι ψάχνοντας τρόπο να μάθω ποιο ήταν αυτό το τραγούδι αφενός, αφετέρου να ρουφήξουν τα μάτια μου όσο πιο πολλά από τα όσα μαγικά  συμβαίναν εκείνη τη στιγμή στο χώρο. Κι ύστερα αργότερα την ίδια νύχτα, πέρασα μέσα σε ένα μηχανηματάκι που άκουγα μουσική όταν ήμουν μέρες ολόκληρες μέσα στα λεωφορεία, εκείνο το τραγούδι. Κοιτούσα απέραντες εκτάσεις από μπανανιές, περνούσα σύνορα και θάλασσες και σκεφτόμουν τη μαγική εκείνη στιγμή. Είμαι έτοιμη αν γυρίσω πίσω να ανέβω εγώ στη σκηνή. Ναι, θα τραγουδήσω το el lado oscuro, την σκοτεινή πλευρά, την σκοτεινή πλευρά μου και θα την αφιερώσω στις στιγμές που πέρασαν. Είναι τόσο σπουδαίο το παρελθόν και ω τι κατάρα, γίνεται σπουδαιότερο όταν περνάει. Εννοώ ότι τη στιγμή που ζω τα πράγματα, τα απολαμβάνω ναι, μα είναι μετά όταν ηρεμώ από τις γρήγορες ανάσες, όταν στεγνώνει ο ιδρώτας, όταν το βινύλιο δεν κάνει άλλη στροφή, που αναφωνώ σα να έχοντας βρει το νόημα στην παράνοια «ΤΙ ΕΖΗΣΑ;»