Μικρά και μεγάλα «εγώ»

 Κυρίαρχη σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό μου μία κάποια προηγούμενη νύχτα: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω λευκό χρώμα σε black light. Την πήρα αυτή την απόφαση ώριμα. Ήταν επιθυμία που είχε εμφανιστεί παλιότερα, είχε ξεχαστεί και τώρα ξύπνησε ξανά! 

 Από το παζάρι αγόρασα μερικούς μούφα πάουερ ρεϊντζερς. Μία κατερίνα. Την βίβλο του άθεου και ένα άκρως σκληρό τσαντάκι που καταλήγει σε σιδερογροθιά. 

 Θέλω τόσα πολλά να κάνω. Φεύγει κι επίσημα σε λίγες μέρες από πάνω μου η κυρίαρχη βασανιστική σκέψη (που μεταξύ μας, δε με εμπόδισε και ποτέ). Τώρα μένω εγώ μόνη με το μικρό, το μεγάλο και το κρυφό εγώ μου. Θα πάρω ξανά μία λίστα ώστε να επαναπροσδιορίσω που θέλω να πάω. 

 Αυτή την εβδομάδα έχω πνιγεί σε ανθρακούχο νερό με λαϊμ και κάθε φορά που βρίσκομαι στο άσυλο, θυμάμαι, ξεχνάω, θυμάμαι να ξεχνάω και ξεχνάω να θυμάμαι. Η προηγούμενη πρόταση μου έφερε στο μυαλό ξανά την μπάντα μου. Όχι την παλιά, αλλά την καινούργια που θέλω να φτιάξω. Θέλω να είναι ελεύθερη. Θέλω να αλλάζω όργανα χωρίς λογική. Θέλω να μην έχει ταμπέλα, κι αυτή η απουσία να είναι η ταυτότητα, μία ταυτότητα που χάθηκε κι αυτή. 

 Το πρωί σκεφτόμουν τρόπους να μάθω στην Φακή να πηγαίνει τουαλέτα. Ήδη μέσα από τα πρώτα λεγόμενα της, δίνει την εντύπωση ότι έχει αυτογνωσία. Κατάλαβε ότι το σημαντικότερο στον κόσμο χωρίς καμία μάσκα, είναι αυτή το «εγώ»! Ήρθε η σειρά να αρχίσει να μαθαίνει πως εξίσου σημαντικό είναι και το «εμείς». Σκέφτηκα λοιπόν πώς το πρώτο σημαντικό για εκείνη «εμείς» πρέπει να είναι η λεκάνη. Για να είναι καλά η λεκάνη, πρέπει να φροντίζει να την κρατάει καθαρή και χορτάτη. Για να τα καταφέρει όμως αυτά, πρέπει πρώτα η ίδια να είναι καθαρή, χορτάτη και καλά ενυδατωμένη. 

 Είμαι άκαρδη και η προσοχή μου διασπάται φοβερά εύκολα. 

Μία, κάποια σχετικά αδιάφορη, πραγματική, ανατολή

 Δεν ξέρω ποια ήταν η βαθύτερη αιτία που σήμερα κυνήγησα την ανατολή. Σε πήρα μαζί μου. Έβαλα το «φως του φεγγαριού» στη διαπασών για ακόμα μία φορά. Άραγε μέτρησες πόσες φορές το άκουσες από το πρώτο σου σπίτι ως και σήμερα που είσαι «ελεύθερη» πια; Εγώ το έχασα το μέτρημα κι έτσι έφτασα σήμερα να κυνηγάω την ανατολή. Θαύμασα άλλη μία φορά θυμάμαι, την σπουδαία ανατολή στη ζωή μου. Την ημέρα που ενώ γύρισα πίσω, σου ζήτησα να μου πεις ένα παραμύθι, για να κάνω ένα βήμα μπροστά. Δε μου είπες, αλλά μου έταξες πως θα μου πεις, αν έρθω κοντά σου πρώτα. Δεν ήρθα ποτέ. Δεν ξέρω, αν τελικά ερχόμουν, αν όντως θα μου έλεγες κάποιο παραμύθι, αλλά ξέρω ότι, αν μου το έλεγες, θα είχα έρθει κοντά. Ξέρω αλλόκοτο... Αλλά ξενέρωσα με το να ζήτώ παραμύθια, κουράστηκα να τα φτιάχνω. Ξέρω επίσης ότι εκείνη η ανατολή ήταν υπέροχη γιατί ο Χρόνης έπαιζε σαν μουσικό χαλί στο κεφάλι μου:

« Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ... Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως: Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας. Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο. Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο. Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!» 

 Έτσι η σημερινή ανατολή, ήταν τόσο ξεχωριστή. Με οδήγησε σε ακόμα μία σκέψη για κάτι σούπερ αποτυχημένο, που πρέπει να το σημειώσω στο μπλοκάκι με τις «αποτυχημένες ιδέες που θέλω να κάνω πραγματικότητα μία μέρα» προτού το ξεχάσω! Α! Να! Έτσι ξεκίνησαν όλα! Από τις πραγματικότητες. Από το πόσο σημαντικό είναι οι πραγματικότητες να κολυμπάνε σε ίδιους ποταμούς. Από την σημασία που έχει η σχέση της απόστασης. Δηλαδή, στο περίπου, πόσο μικρή, μικρή, τοσοδούλικη  σημασία έχει η απόσταση που στέκεται ο άλλος, όταν οι πραγματικότητές σας είναι έτη φωτός μακριά. Συν την αλλοίωση από εξωγενείς ή κληρονομικούς παράγοντες τους όποιους συχνά είναι αδύνατον να αποχαιρετήσεις. Τι σημασία έχει; Κι ας είναι στο διπλανό δωμάτιο... Πρέπει να είναι μέσα σου ο άλλος κι όχι κυριολεκτικά! 

 Οπότε αφού κρατούσα τις σημειώσεις στο μπλοκάκι «πώς με έκαναν οι άλλοι να νιώσω για να μην ξεχάσω όταν έρθει το μεγάλο χτύπημα ότι εκείνοι με είχαν προειδοποιήσει», ένιωσα ότι ήρθε η ώρα για λίγη ανατολή. Άφησα στο κρεβάτι μου να κοιμηθεί ο Φοίβος, το καλοκαίρι που θα ΄ρθει, τις κομεντί, τα κινέζικα και τον ήλιο που δύει κι έβαλα πρώτη. Πίσω ήσουν εσύ. Η ζωή από τη ζωή μου. Κατευθυνθήκαμε προς την ανατολή σε μία καταπράσινη από φανάρια και σχετικά άδεια Μεσογείων. Κάθε φορά στο γιγαντιαίο σταυροδρόμι ο δρόμος μου σταματάει. Σταμάτησα δεξιά και απόλαυσα την υπέροχη στιγμή. Εσένα δε σε ξύπνησα να δεις την ανατολή. Ξέρω ότι εκείνη τη στιγμή την ονειρευόσουν μαζί μου. 

 Βγήκε ο ήλιος, πήρα αυτό που ήθελα και βρήκα τη στροφή προς το σπίτι έχοντας στη διαπασών αυτή τη φορά τον Μόρισεϊ να κεντάει την δική του πραγματικότητα σχετικά με ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Ανάμεσα σε αμάξια με σοβαροντυμένους άλλους που πήγαιναν στην πρωινή τους εργασία, υπήρχε μία τρελή με μία φακή, οι πιτζάμες τους κι ένα μπιμπερό. Τραγουδούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα μερικούς από τους πιο όμορφους στίχους που γράφτηκαν ποτέ. Θυμήθηκα άλλη μία φορά ένα κάποιο ξημέρωμα, που γυρνούσα από τη δύση προς το σπίτι και πάνω στο μηχανάκι μου τραγουδούσα δυνατά τους ίδιους στίχους έξω από διάσημο ψυχιατρείο. Έπρεπε να με είχαν τσιμπήσει τότε! Τώρα πια είναι τέχνη! 

 Ο ήλιος έσκαγε κι ανέβαινε σαν μία πορτοκαλιά, λαχταριστή, ολοστρόγγυλη καραμέλα και ξεχνιόμουν λίγο παραπάνω στο πισωκάτοπτρο χαζεύοντάς τον στα κόκκινα φανάρια. Εκείνη τη στιγμή άλλαξε ο Μόρισεϊ κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Άραγε να έχει νιώσει κανείς ότι όταν λαλάει για εκείνο το φως είναι σα να λαλάει για τον μεγαλόστομο; Άραγε να υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να κρατάει όλα τα κομμάτια του παζλ, όλα όμως, για να μπορεί αυτό το κείμενο να είναι απολύτως κατανοητό; Να το νιώσει;... Εγώ φταίω αν όχι. Εμείς φταίμε για όλα. Καμία δικαιολογία για κανέναν γιατί μόνος τα κατάφερε κι έφτασε εκεί είτε κολυμπώντας, είτε σκαρφαλώνοντας. 

 Λίγο πριν επιστρέψω σπίτι φρέναρα σχετικά απότομα για να μην πατήσω ένα ανέμελο περιστέρι. Πάρκαρα αριστοτεχνικά σε μία θέση που θα μπορούσε να σε μπερδέψει και εσύ κοιμόσουν και γελούσες! Έβλεπες τάχα ακόμα την ανατολή μας; 

 Υπόσχομαι να σου δείξω όλες τις ανατολές αυτού του κόσμου και να σε φέρω κοντά σε ανθρώπους που θα ξέρουν κι άλλες ανατολές των κόσμων που ακόμα δεν έχουμε γνωρίσει. Να διψάς για ανατολές, να διψάς γι' αυτούς τους ανθρώπους και να με αγαπάς παρ'όλο που σε έχω λούσει με τόσο τόσο πολύ φως του φεγγαριού... και να μου το λες που και που αν τα καταφέρω, γιατί διψάω τόσο τόσο πολύ για να μου πεις ένα παραμύθι. Ίσως τελικά να είμαι πολύ πιο σκληρή από όσο πίστευα και πολύ πιο ευαίσθητη απ΄όσο πίστεψες.

 Καλημέρα.

Big City Life

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΧΑΪΚΟΥ:

Μανιόκα, μανιό

κα, η φάση όπως πρώ

τα, σκάνε τα βα

 Η Θεοδούλη αράζει στην καρέκλα απέναντι. Την έχει πάρει πάλι ο ύπνος. Λογικό. Από το πρωί έχει κουραστεί να παλεύει το σύστημα. Έμπλεξε σε σκληρό φάιτ το πρωί σε δημοσία υπηρεσία (φτου) κουρνιασμένη μέσα στο μάρσιπο. Προσπαθούσα να βρω κάποιον σε τηλέφωνο ώρες, ε και το ποτήρι ξεχείλισε όταν μου σήκωσαν το τηλέφωνο 4 δευτερόλεπτα μόνο και μόνο για να μου το κλείσουν και να το κατεβάσουν. Φόρτωσα πολύ άσχημα, έφαγα ένα μπολ δημητριακά και της λέω «σήκω φύγαμε» και πήγαμε από εκεί και τα κάναμε ώπα, αμέ. Τι θα γίνει ρε φίλε με αυτό το δημόσιο; Γιατί τόση σαπίλα; Αν το «γιατί» ήταν άνθρωπος, πώς θα έμοιαζε;   

 Τέλος πάντων, αυτό το κομμάτι είναι αδιάφορο. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και από τα ηχεία αυτή ακριβώς τη στιγμή παίζει το maniac. Η Θεοδούλη είναι απέναντι κι όμως είναι σα να μην πέρασε μία μέρα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα κι ας έχουν αλλάξει όλα. Καταλήγω λοιπόν πως οτιδήποτε κι αν κάνεις, μπορείς να το κόψεις, να το ράψεις και να το φέρεις στα μέτρα σου! Μου είπε μάλιστα πώς θα ήθελε κι εκείνη να αρχίσει να γράφει. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα βροχής. 

 Σύντομα θα θέσω σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο αποτυχίας. Το μέτρημα το έχω χάσει εδώ και καιρό και επειδή μου αρέσει να υπάρχει μία άτακτη τάξη, θα δίνω τυχαία νούμερα! Σχέδιο αποτυχίας 12589 λοιπόν κι ας υπερβάλλω. Σε αυτό το σημείο θα χρειαστώ τη βοήθειά σας γι' αυτό, όποιος έχει φτάσει μέχρι αυτό το σημείο και διαβάζει ακόμα, ας δώσει σήμα να επικοινωνήσω μαζί του για το σχετικό μπρίφινκ. 

  Επίσης, τη μανιόκα αν την φας ωμή και σε μεγάλη ποσότητα ενδέχεται να είναι επικίνδυνη. Το νου σου. Είμαστε όλοι μας μανιόκες. Φοβάσαι τη μανιόκα λοιπόν; Πες ρε, τη φοβάσαι τη μανιόκα; 

 Κλείνω, πάμε να πάρουμε άλλο ένα καλαμάκι από τον έλβις δίπλα και να πάμε για το τραπεζάκι. Α! Ήρθε επίσης η ώρα για την κυκλοφορία του πρώτου φανζίν. Ωωωωω! 

Υ.Γ. ρελότα

Υ.Υ.Γ. Τάκη, το νου σου.
Υ.Υ.Υ.Γ. Το μικιό με το καπέλο, εγώ είμαι, είμαι εγώ!

Κάποιου Οκτώβρη την αυγή

 Θα μπορούσα φουλ να έχω διπολική διαταραχή και τώρα να είμαι στη φάση της έντασης! Δεν ξέρω, αλλά νιώθω φουλ δημιουργική. Δηλαδή όχι δημιουργική, αλλά στο κατώφλι του ναού της δημιουργίας. Σήμερα έκλεισε ένας ακόμα τεράστιος κύκλος με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε να κλείσει. Έκανα κάποιες θυσίες, αλλά κλάιν, βλέπω παντού κύκλους, νέους κύκλους που ανυπομονώ να μπω μέσα τους να χορέψω με πράσινα λέιζερ να με πυροβολούν από παντού.

 Μπάντες, παιγνίδι και μαγεία. Είμαι σε μία φάση που ξεκάθαρα μπορώ να παίζω, να εστιάσω στην μπάντα μου και να εφοδιαστώ για ένα λαμπρό μέλλον ως μάγισσα. Δεν θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί Τάκη, αλλά όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μάγισσα! 

 Παρατηρώ επίσης την τελευταία ώρα το τεράστιο χάσμα γενεών το όποιο όμως αυτή τη φορά εντοπίζω στο κύμα που ακολουθεί και όχι σε αυτά που βλέπω μπροστά. Γι'αυτό αποφασίζω η μπάντα να πειραματιστεί και με τον τραπ ήχο, που θα τα βάζει έτσι, με όλους και με όλα γιατί έτσι. Γιατί ΑΪΝΤΕ. Ή μήπως Αή Ντε; «Κάσιους, φυστικί κάσιους, η φάση σου είναι χάσιους». Cringe το παιδί οσονούπω για τη μάνα του άνετα. 

 Κατά τα άλλα ξεκίνησα να δω κι εγώ το κάζα ντε παπέλ και μου αρέσει. Την πρώτη φορά που δοκίμασα να το ξεκινήσω το σταμάτησα στα πρώτα 5'. Μα τί σκεφτόμουν την πρώτη φορά; Τώρα, χωμένη μέσα σε ένα τεράστιου τίσερτ στον υπέροχο καναπέ, που γράφει: I only watch the first episode και τη Θεοδούλη κατάχαμα να πέρδεται και να ροχαλίζει πολύ ηχηρά για μωρό, γουστάρω φουλ. Κάνω μερικά διαλείμματα για να παίζω μπιμπερό κλπ και να γράφω στο υπέροχο νέο σημειωματάριο: ideas I get in the middle of the night.

 Κατά τα άλλα, έχω βρεθεί στο κέντρο του κόσμου, αυτή τη στιγμή δεν βρίσκομαι υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, ορκίζομαι natural high είναι η φάση, λίγη πρασινάδα με βαλσάμικο έφαγα πριν ώρα. Ίσως ο προσωποκεντρικός χαρακτήρας της εποχής να είναι το μυστικό για την επιτυχία της μεγάλης ιδέας. Ίσως να φλερτάρει επικίνδυνα με την μεγάλη ιδέα για το πρόσωπο όμως. Δεν μας αρέσει αυτό. Η μεγάλη ιδέα δηλαδή για τη λατρεία του προσώπου δηλαδή... Τέλος πάντων, δεν φοράω το μπλουζάκι το έχω ξεχάσει στο δωμάτιο! Είναι απίστευτο το πως ξεχνάω τελευταία κάτι τέτοια τυπικά όπως το να ντύνομαι! Βλέπω κύκλους και γουστάρω. Λες να φταίει το κόκκινο το μαλλί; Λες Άη γκετ; Ή μήπως Άη όνλι; Η Θεοδούλη ξεκινάει να κάνει το άλογο. Βάζω το επόμενο επεισόδιο! Φιλάκια 

Υ.Γ. Είναι δυνατόν το old school να έχει φάει τέτοιο εξαφάνισμα από το new age; Cringe! 

Ραντεβού στο σούπερ μάρκετ

 Ναι! Επιτέλους! Τώρα αν σου πω ότι όντως δεν είχα χρόνο; Είχα, κάπου ανάμεσα στις ανάσες, ψέματα σου είπα, αλλά δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Όχι ότι τώρα καταλαβαίνω. Νιώθω παράξενα! Τι πρωτότυπο θα μου πεις! Αλλά δεν σε σοκάρει το γεγονός ότι σημαντικά κομμάτια μας δεν αλλάζουν με τίποτα; Δεν ξέρω τι σκατά ερέθισμα πρέπει να περάσει για να παίξει τον ρόλο του οδοστρωτήρα. Η σελίδα που με καλωσορίζει λέει σήμερα με σοφία, πάντα με σοφία: Αν μπορείς να το φανταστείς, μπορείς να το καταφέρεις. Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις! Κι όντως έτσι είναι! Ως εδώ έτσι είναι...
 Ω ανύπαρκτε θεέ, έχω τόσα μα τόσα, τόσα πολλά να σου πω. Τόσα να μοιραστώ από αυτά τα βαθιά που ούτε με εμένα πολλές φορές δεν τα μοιράζομαι... Οι τελευταίοι δύο μήνες... Αν κάποιος έκλεβε το κινητό μου πιστεύω θα τον έπιανε ένα κύμα συγκίνησης και θα μου το επέστρεφε με δάκρυα και μία συγγνώμη. Η τσαπατσουλοσύνη του γοργού καιρού μας, με έχει κάνει να απαθανατίσω μόνο μερικές στιγμές με την κάμερα του κινητού. Τι θα έβλεπε αυτός που θα το έκλεβε... Πόσες ζωές πέρασαν σε δύο ανάσες και πόσες ζωές ήρθαν... Τώρα θα περιμένεις λογικά να σου πω για την ζωή, την καινούργια. Θα σου πω μονάχα, προς το παρόν, ότι τρώει πολύ! Καταπίνει κάθε φορά καταλάθος το αγαπημένο τέρας του καθηγητή Δαμάσκηνου (όχι αυτού από το κλούντο). Χτυπάω τη ζωή ρυθμικά στην πλάτη για να το επιστρέψει. Το τέρας το λένε Μπέρπ και η ζωούλα το καταπίνει καταλάθος. Φταίει λίγο που κάθεται με ανοιχτό το στόμα, ή που τρώει λαίμαργα και πολύ γρήγορα. Φταίει λίγο και ο Μπέρπ που όλο είναι παιγνιδιάρης και παίζει κρυφτούλι από τον καθηγητή. Τέλος πάντων, ας μην σε μπλέξω ακόμα με αυτές τις παράξενες ιστορίες. Άλλωστε προς το παρόν δεν έχω πολύ χρόνο. Είναι περίοδος προσαρμογής και σε λίγο θα μπει η μέρα νούμερο: 19.

 Χρειάζομαι χρόνο. Πάντα χρειάζομαι χρόνο. Εκτός κι αν καταφέρνεις και τον σβήνεις.
 Απόψε όμως θα σου πω κάτι που ίσως σου έχω ξαναπεί. Πόσες φορές σου είπα άραγε πράγματα που σου έχω ξαναπεί; Τώρα πρέπει να κυνηγήσω άλλα πράγματα, για να μπορώ να έχω να σου λέω καινούργια. Αλλά νιώθω πως θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Πιο πολύ γιατί βλέποντας τον σελιδοδείκτη, είδα ότι έχει γράψει κι αλλά βιβλία! Η συγγραφέας έχει γράψει άλλα δύο τουλάχιστον!
 Ήταν απ'ό,τι διάβασα καλοκαίρι. Μισό λεπτό, πάω να δω την ημερομηνία! 30/6/2012 Έφερα το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μαζί μου. Αυτό το βιβλίο τόσα χρόνια προσπαθώ να το ξεφορτωθώ κι όλο κάπως τα καταφέρνει και μένει. Έμεινε λοιπόν ξανά στη νέα μου βιβλιοθήκη. Έδωσε διπλό πόλεμο! Γλίτωσε μέσα από την κούτα με τα βιβλία που είχα για να χαρίσω και γλίτωσε και από τη γυναίκα που με βοήθησε να βγάλω τη σκόνη από τα βιβλία προτού μπουν ξανά στη βιβλιοθήκη. Κι είχε πολλή σκόνη η ιστορία... Για ν'αλλάξει ριζικά, σηκώθηκε σκόνη παντού. Η βιβλιοθήκη δεν είναι νέα σου είπα ψέματα ξανά. Είναι η παλιά μου! Την έκοψα στη μέση. Κι έτσι έχω δύο, που ήταν μία, που θα είναι πάντα μία κι αυτό θα το ξέρω μόνο εγώ κι εσύ. Έδωσα σαν το βιβλίο κι εγώ έναν μικρό πόλεμο για την βιβλιοθήκη. Στη νέα μου ζωή μου είπαν να πετάξω τα βιβλία μου γιατί δεν χωράνε! Τα βιβλία μου! Οι καλύτεροί μου φίλοι! Η οικογένεια μου! Οι αναμνήσεις μου! Οι κύκλοι μου! Δεν χωράνε... Αλλά χώρεσαν, μαζί με το επιδαπέδιο φωτιστικό. Ανυπομονώ να χώνομαι και να χάνομαι σε αυτή τη γωνία. Το βιβλίο λοιπόν το πήρα από ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ. Στον πάνω όροφο υπήρχαν μερικοί διάδρομοι με βιβλία. Κάπου ανάμεσα στα βιβλία μία μεγάλη κυρία να κάθεται σε ένα γραφείο με μερικά βιβλία της δεξιά και αριστερά. Κανένας μπροστά της να ζητάει να υπογράψει η συγγραφέας το βιβλίο της. Κοιτάει χαμένη μπροστά. Δε θυμάμαι ακριβώς ποια μίλησε πρώτη στην άλλη. Με τα πολλά σχεδόν με παρακάλεσε να αγοράσω το βιβλίο της. Βιβλίο που δε θα αγόραζα ποτέ. Το αγόρασα όμως, δεν ξέρω αν ήταν από λύπηση, από αγάπη για το πάθος ενός ανθρώπου, από συμπαράσταση στην «αποτυχημένη συγγραφέα» που ταυτίστηκα μαζί της! Όταν μεγαλώσω, δεν ξέρω αν στο έχω ακόμα πει μα θέλω να γίνω μία αποτυχημένη συγγραφέας! Έγραψε στην πρώτη σελίδα η συγγραφέας «στην Έλενα εύχομαι όλα τα καλά. Υγεία, αγάπη και επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνει. Από καρδιάς.»
 Ξύπνησε. Την τάισα. Έδωσε πίσω το τέρας, έκανε μπάνιο κι ήρθες κι εσύ! Τώρα κάθεστε στην άλλη γωνία μαζί! Στην γωνία του καναπέ. Απέναντι θα έρθει μία γιγαντιαία τηλεόραση. Φοβάσαι;
 Ο λόγος μου είναι τόσο ταραγμένος!

Έτοιμη να σκάσω

 Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει! Το ξέρω, δεν μοιράζομαι συχνά, τόσο συχνά το πώς νιώθω πια, αλλά θα περάσει σου έχω πει. Σήμερα νιώθω τρομερή κίνηση. Πρόσφατα, έγινα από δύο, ένα, δηλαδή από τρία ένα, αλλά δε νιώθω. Αλλά νιώθω. Νιώθω πολύ. Σύντομα θα γίνω από δύο πάλι ένα, αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να πεθάνω. Ξέρεις, πάντα μπορεί να πεθάνω, δηλαδή το ότι θα πεθάνω είναι το μόνο σίγουρο, ίσως όχι τώρα. Κι εγώ κι εσύ και το δύο μου κάποια στιγμή. Ωστόσο τώρα πρέπει να γεννηθεί. 

 Δεν ξέρω τι να σου πω, όχι επειδή δεν έχω προλάβει. Λες επειδή δεν έχω προλάβει; Δηλαδή για πες μου πόσο προλαβαίνεις να σκεφτείς όταν είσαι σε ένα τρενάκι στο λούνα παρκ. Νομίζω πρέπει να κάνεις πολλές φορές τη γύρα για να ξέρεις. Εγώ δεν ξέρω τίποτα! Ποτέ δε θα μάθω τίποτα. Σίγουρα θα σου γράψω από μέσα. Δηλαδή κάποιος πρέπει να μεριμνήσει για να μπορέσω να σε φτάσω! Αν τα καταφέρω με τόση πίεση! Λες να σε φτάσω; Δε σταματάς να χορεύεις... Κι εγώ ασχολούμαι με πλακάκια, αρμόστοκους, ούπα και βίδες. Βέβαια ίσως έτσι είναι καλύτερα. Είναι πιο καθημερινό παραμύθι κι όχι τόσο σπάνιο. Πρέπει να σου μάθω για τα παραμύθια που συμβαίνουν μία στα χίλια φεγγάρια! 

De gustibus et coloribus non est disputandum

Ο Κώστας ο Γιαντάμης είναι τελικά φυστικοθεραπευτής. Μάλιστα! Φυστικοθεραπευτής! Μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που ασχολείται με κάτι σταθερό και άκρως προσοδοφόρο, όσο δηλαδή θα υπάρχουν φυστίκια. Βλέπεις την άρνηση να αφαιρέσω το ύψιλον από το φυστίκι ε; Βλέπεις μήπως και τη μαγεία απλωμένη σχετικά με το καινούργιο επάγγελμα που έμαθα ότι υπάρχει;Ναι, μάλιστα, αλήθεια, υπάρχει!Εννοείται ότι δεν ρώτησα για λεπτομέρειες, αφού αποφάσισα για ό,τι σχετίζεται με τον Κώστα τον Γιαντάμη, να το αφήνω να έρχεται από μόνο του σιγά σιγά σαν την επίδραση που έχει η παρακεταμόλη που μόλις κούμπωσες.
 Εικάζω αυτή τη φορά, ότι το να είναι κάποιος φυστικοθεραπευτής δεν έχει να κάνει με κάτι πεζό τύπου «έχουν ευρύτομο, ψύλλα, σκολύτη ή σεπτορίωση οι φυστικιές, πάμε να ψεκάσουμε» αλλά με κάτι έλεγκαν-τ- τύπου ανάκλινδρο τσέστερφίλντ, (όχι τύπου τσέστερφιλν) και απεγνωσμένα σικάτα φυστίκια καθισμένα πάνω στο ανάκλινδρο πηγαίνουν στον Κώστα για να αφήσουν τα κομμάτια τους. Ο Κώστας ξέρει πως να διεισδύει στα άδυτα της ψυχής ενός φυστικιού και το κυριότερο, ξέρει πώς να τα θεραπεύει. Δε θέλω να σκεφτώ προς το παρόν κάτι παραπάνω ως προς τη μέθοδο που ακολουθεί. Δε θέλω να σκεφτώ τίποτα άλλο. Θα έρθει από μόνο του.

 Σε αυτό που θέλω να σταθώ προτού κλείσω αυτή την καταχώριση, είναι το «περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα» ή πιο σωστά, ότι «περί γεύσεων και χρωμάτων ουδείς λόγος». Θα τα βάψω όλα! Όλα, με ακούς;

ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΤΑΜΗΣ

 Λίγες μέρες πριν, καθόμουν σε μία σκάλα κι έτρωγα λίγο χοτ ντογκ καντινιάρικο. Περίμενα για να δω το πρόσωπό του, το οποίο για την ιστορία, έχει σφηνώσει ανάποδα μέσα στη λεκάνη και θα το δω μία και καλή στους επόμενους δύο μήνες κάποια στιγμή. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι η στιγμή που σαν κεραυνός εν αιθρία μπήκε στη ζωή μου ο Κώστας ο Γιαντάμης. 

 Ο Γιαντάμης μου έχει χαρίσει άφθονο γέλιο αυτό το λίγο που τον ξέρω. Τί τον ξέρω δηλαδή, τώρα τον μαθαίνω. Εικάζω πως είναι μάστορας, ίσως υδραυλικός. Ίσως μεσήλικας, ίσως κι όχι. Ο Κώστας ο Γιαντάμης ίσως δεν έχει καμία σχέση με τον παππού στο κάδρο στο ακόμα για λίγο δωμάτιό μου. Ίσως και να έχει. Για ΄μενα ο Κώστας, ίσως είναι Κωστής και δεν είμαι ακόμα καθόλου σίγουρη αν είναι ή όχι λαικό παιδί. 

 Κάθε φορά που γελάω με κάτι, το γέλιο μου συνεχίζεται όταν φέρνω στο νου μου τον Κώστα. Μπορεί να μην έχει καμία μα καμία σχέση με ότι με έκανε να γελάσω, μα τελευταία έχει κάθε σχέση με ό,τι με κάνει να συνεχίζω να γελάω. Ο Κώστας, ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τον Rachmaninoff. O Rachmaninoff ήρθε την ίδια στιγμή σχεδόν με τον Ραχούλ, που ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τους dead Kennedys. 

Μία κοιλιά σαν κουνουπίδι

 Λοιπόν, ξέρεις τί είναι ο μιθριδατισμός; Αυτή τη στιγμή, συμβαίνουν στη ζωή μου τόσα μα τόσα πολλά και θα έλεγε κανείς σημαντικά πράγματα που δεν έχω προλάβει ακόμα να αγοράσω τσάι. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να εστιάσω στην ταχύτητα της ροής της πληροφορίας και με προβληματίζουν πράγματα όπως το τέλειο τραπέζι. 

 Έχω τον τελευταίο καιρό ερωτευτεί την ιδέα ενός τραπεζίου. Κοιμάμαι και ξυπνάω με την εικόνα του στο νου μου. Προβληματίζομαι για το που θα βρω μηχανισμούς ή εναλλακτικές για αυτό το τραπέζι. Προβληματίζομαι επίσης για το αν το χρώμα πρέπει να κάτσει στον καμβά ή στα επί μέρους στοιχεία του πίνακα. Έχω βρει τα στοιχεία. Δεν έχω αποφασίσει με σιγουριά για τον καμβά, αλλά νιώθω μέσα μου μία τάση, μία σχετική ορμή. 

 Όλοι επιμένουν πως ένας καμβάς πρέπει να είναι λευκός και το χρώμα να δοθεί από το περιεχόμενο. Νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου σύμφωνη με αυτό. Τίποτα δεν είναι λευκό πραγματικά. Ζούμε σε μία πόλη, σε ένα σύμπαν γεμάτο χρώμα. Εκεί, εμείς τα στοιχεία, μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο χρωματιστά ή λευκά θα είμαστε. Πόση φασαρία θέλουμε να κάνουμε. 

 Αυτή την περίοδο νιώθω πετρόλ, νιώθω μουσταρδί και πολύ πολύ ζεστό πορτοκαλί. Νιώθω βαθύ κόκκινο που το λέρωσε το μαύρο και έγινε μπορντό. Νιώθω μέρες έτσι και λέω να κλειδώσω προς τα εκεί. Νιώθω και ξύλο, νιώθω και μαύρο και πάντα γκρι της συννεφιάς μου. Νιώθω και πειραγμένο توحشت امي وفرشي الدافي و خويازين ايامي و صغر احلامي و بويا توحشت الليلو ريحت الياسمين توحشت الليل و ريحة الياسمين زنقت داري قوايل حس و دوه جري شوارع كبر اقواس الحومه توحشت الليل و الكرمه كيف تميل توحشت الليل و الكرمة كيف تميل خزره وغمزه و عشق الطفله لولي وقت الكلمه عسل يدين محلوله توحشت الخير و ريحت الياسمين توحشت الخير وريحة الياسمين توحشت امي و خرافات الغوله قهوة اختي و ضحكه موش مغصوره توحشت سنين و ريحت الياسمين توا ساكن بر الناس براسي بري بعيد و باقي الحسره نواسي توحشت سماك و نفني بش نلقاك توحشت سماك و نفنى بش نلقاك. 

Υ.Γ. Θα σου πω άλλη φορά για το τέλειο τραπέζι. 

Αναρχία, χωροταξία κι όσπρια

 Κι έμεινε λίγο λιγότερο.
Ήρθα σήμερα σε ένα πάρκο που είχα έρθει ξανά πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια. Ερχόμενη εδώ ένιωθα φοβερή νύστα. Σίγουρα δε θα είχα κουράγιο να συνεχίσω τις δουλειές μου και σίγουρα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να αποκοιμηθώ στο τιμόνι. Βρήκα μία όμορφη γωνία με θέα άπειρο πράσινο και κάτι μυγάκια που χόρευαν στον ήλιο κι αποκοιμήθηκα. Τελευταία νιώθω να μου αρέσει πολύ να μένω μέσα στο αμάξι. Να ακούω μουσική που μου αρέσει, να παίρνω υπνάκους και να σταματάω σε γωνιές να παρατηρώ τον κόσμο.
 Κατά τα άλλα τελευταία έχω κάνει αρκετές επισκέψεις σε χώρους που βοηθούν τα μωρά να έρθουν στον κόσμο. Έπεσε πολύ μωρό από γνωστούς και φίλους τελευταία. Η όλη φάση αντί να αρχίσει να με ζεσταίνει, με παγώνει θα έλεγα. Είναι όλα τόσα τυποποιημένα. Σαν τις επισκέψεις στα νεκροταφεία, στα νοσοκομεία και σε εορτάζοντες από υποχρέωση. Παρατηρούσα τον κόσμο και ήταν όλα τόσο ίδια, ίδια σχόλια, ίδιες «χαρές», ίδιες πυτζάμες. Αναρωτιέμαι αν τα μυγάκια που χορεύουν στον ήλιο έχουν τέτοια στην κοινωνία τους. Φαντάζεσαι να υπήρχε ένα μαιευτήριο μυγακίων; Θα συνεχιζόταν η ζωή τους κανονικά ή μόλις έπεφταν μερικές ακτίνες ήλιου θα τα ξεχνούσαν όλους κι όλα και θα άρχισαν τον ξέφρενο χορό;
 Σε άλλα νέα δε βρέθηκε καμία λύση με το σπίτι ακόμα, γι' αυτό το πλάνο που τώρα έχει γίνει πλάνο Α, είναι η επιστροφή και η ανακαίνιση. Εννοείται πως τίποτα δεν αρχίζει κι αν αρχίσει όλα θα γίνουν τελευταία στιγμή, Εξαρτάται από ποια μεριά στο παγκάκι «ζωή» θα κάτσω να αγναντέψω και να με φρικάρει η ιστορία ή να χτυπήσει παλαμάκια όταν με χάρη σήμερα 29-10 συνειδητοποιώ ότι χόμπι μου είναι «ένας όμορφος υπνάκος σε διάφορα μέρη».
 Σε άλλα άλλα νέα, όταν πηγαίνω να πάρω ρουχαλάκια πάλι δεν νιώθω κάτι. Νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα στο δέσιμο και θα φταίω εγώ. 'Ή θα φταίει ότι δε θα είσαι η Αγάπη. Από την άλλη εγώ θα σταθώ να σε βοηθήσω στα πράγματα που θα μπορούσες να είσαι. Αλλά εγώ είμαι ένας σκληρός, γιγαντοτεράστιος βράχος χωρίς συναισθήματα. Βέβαια εσύ θα είσαι μία Φακή που θα λειτουργεί με το ένστικτο, χωρίς κοινωνία, μόνο με μερικά κομμάτια που πειραματικά σου βάζω συχνά να ακούς. Ίσως το ένστικτο με ακουμπήσει και γίνει έκρηξη και σπάσω σε χίλια κομμάτια. Υπόσχομαι, ότι θα βάλω τα δυνατά μου να μην πατήσω κανένα φρένο κι αντισταθώ. Σίγουρα δεν ευνοεί η κατάσταση της συνεχούς περιπέτειας να εστιάσω, αλλά δεν ευνοεί ούτε και η κατάσταση του «φυσιολογικού» γιατί μου κόβεται η ανάσα. Μπορεί να είναι και η μέρα... Η μέρα ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη με μία μουντάδα και κατέληξε να ανεβάσει 1000000 βαθμούς ζέστη και να είμαι οριακά να λιποθυμήσω.
 Σε άλλα άλλα άλλα παλιά, χρωστάω πάνω μου μία άγκυρα, τόσο σταθερή, μα και τόσο έτοιμη να σπάσει και να πετάξουν 1000000 πουλιά όταν εκείνη αποφασίσει ή όταν καταφέρεις και την ακουμπήσεις. Θυμάμαι ήθελα να γράψω πολλά πράγματα, αλλά το πάρκο με ηρέμησε και ξέχασα.