Ξέρω, πέρασε καιρός... Μα ήταν μέρες δύσκολες, βαριές. Πριν από μία εβδομάδα είχαμε Φοιβούγεννα κι όλα μοιάζουν σιγά σιγά, μες στην γκριζάδα, γιορτινά. Τα πάντα γύρω είναι κλειστά. Η πανδημία υπάρχει ακόμα. Μοιάζει σα να μην χάθηκε τίποτα έτσι, μοιάζει σα να δόθηκε χρόνος δώρο, ώστε να είμαι απολύτως εδώ. Χθες βράδυ πρώτη φορά σας κράτησα αγκαλιά και τους δύο μαζί. Ένας σε κάθε χέρι. Αριστερά το κορίτσι που έκλαιγε με αναφιλητά κι έτσι αποκοιμήθηκε, συνέχισε να κλαίει και στα όνειρά της. Δεξιά το αγόρι που προσπαθεί ν' ανοίξει τα μάτια του μήπως κατανοήσει τι είναι αυτό που του συμβαίνει.
Έτσι κάπου ανάμεσα στα κενά της ζωής βρίσκω κι άλλο μαγικό χρόνο να αναρρώσουν μαζί με το κορμί μου και τα κουτιά των θησαυρών. Εξαντλήθηκα τόσο πολύ και νιώθω τώρα με τα λίγα τόσο μα τόσο δυνατή. Ανάμεσα στο γάλα και τα όνειρα, εκεί που πάλι προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που μοσχοβολά και τι είναι αυτό που τόσο θολά βλέπει, τ' αυτιά του γεμίζουν με ό,τι ἄξιόν ἐστι. Αυτός ο κόσμος, ο μικρός, ο μέγας, θα είναι άραγε ποτέ έτοιμος για εμάς, θα είμαστε άραγε ποτέ έτοιμοι γι' αυτόν; Για λίγο, για όσο το ταξίδι μας κρατήσει...
Ζω στο σύμπαν της τρελής ατσουμπαλιάς. Πάντα ζούσα δηλαδή, αλλά δεν πρέπει αυτές τις δύσκολες μέρες να συμβαίνει. Σκοντάφτω συχνά, σπάω πράγματα και χθες έπιασα κι ένα κακτάκι ενστικτωδώς για να μην πέσει. Στη δεξιά μου παλάμη και στην καρδιά μου, ακόμα είναι βυθισμένα μερικά αγκάθια.
Σε άλλα νέα, όλα μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Με συνεπήρε αυτές τις μέρες η ύπαρξη του γκόμποκ (gömböc), για το όποιο πολλά πράγματα δεν κατάλαβα, αλλά κατάλαβα ότι θα ήθελα πολύ να καταλάβω κι έτσι έκανα μία βαθύτερη βουτιά. Η βαθύτερη βουτιά με οδήγησε στα παρακάτω:
1. Τις βασαλτικές κολόνες
2. Ότι η απόστασή ανάμεσα σε έναν κύβο με 26 σημεία ισορροπίας (ευσταθούς ή ασταθούς) κι ένα γκόμποκ (με μόλις δύο σημεία, ένα κι ένα) οριοθετεί το πλαίσιο της εξέλιξης των πετρωμάτων
3. Ο νέος στόχος ζωής είναι να γνωρίσω από κοντά το γκόμποκ 1837
4. Ότι η πρόσβαση σε πληροφορίες αν δεν ξέρεις άλλη γλώσσα εκτός από ελληνικά είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλές φορές και για πολλά και διαφορετικά τελείως πράγματα δεν μπορώ να βρω τίποτα αν δεν αρχίσω την αναζήτηση σε κάποια άλλη γλώσσα. Όπως για παράδειγμα τώρα με το γκόμποκ, ή για το τιτίν, για τις βασαλτικές κολόνες ή για τον αυνανισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σκέφτομαι λοιπόν, αφενός τι κρίμα να μην υπάρχει ζήτηση και απαίτηση για εύκολη πρόσβαση στην ανταλλαγή πληροφορίας σε όλες τις γλώσσες, από όλες τις γωνίες του πλανήτη ίσα κι αφετέρου... φακ, ξέχασα το «αφετέρου» μου.
5. Πόσο σπάνιοι και σπουδαίοι είναι όσοι μπορούν το ίδιο απόγευμα να κάνουν κούνια, παρέχοντάς μου πληροφορίες για το γκόμποκ, ενώ τρώμε μαλλί της γριάς, κράζουμε τη νέα ταινία του Κάουφμαν στα κορακίστικα και στήνουμε ένα κυνήγι θησαυρού για το 1837 το οποίο θα δώσει έμπνευση για το επόμενό μας χιπχοπ κομμάτι που θα γυριστεί και σε ταινία. Μουσικό χαλί της φασάρας είναι λίγος Θωμάς, λίγος Νικόλας. Κι ενώ ο σούπερ άνθρωπος μου μιλάει για κάτι νέο που με έχει εκστασιάσει και μου δίνει πάσα (το γνωστό κι αγαπημένο «ερέθισμα») για νέες δημιουργίες, χτυπάει το κινητό μου, που ξέχασα να το βάλω στο αθόρυβο για να αποφεύγω τις κλήσεις, με τη χημική ονομασία του τιτιν. Αυτό τον κάνει να γελάσει, γιατί ξέρει τι είναι αυτό που ακούγεται! Δεν είναι κάτι αλλόκοτο, είναι το σύμπαν μας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ενημερώσω ότι η νέα χρονιά ξεκίνησε, είμαι μία ανάσα πριν τα τριάντα πλέον. Αριθμός εντελώς αδιάφορος κατά τα άλλα. Νομίζω πως όντως δε θα μεγαλώσω ποτέ όσο κι αν μεγαλώνει η απόσταση από την ημερομηνία γέννησής μου. Αγόρασα έτσι, ίσως λίγο βιαστικά, εκείνη την μέρα της επετείου λίγο τσάι για τον χειμώνα. Μερικές από τις σταθερές πλέον, γκενμάιτσα, μίλκι ουλόνγκ και ένα πράσινο γιασεμί. Μου λείπουν τουλάχιστον ακόμα της Παλμύρας και της παλλακίδας κι ένα τίμιο εαρλ γκρέι για να μην πέσει το σπίτι μου όταν φυσήξει ο λύκος. Έπειτα οι όποιες νέες περιπέτειές του φετινού χειμώνα θα είναι καλοδεχούμενες. Όλα αυτά τα αναφέρω για να ανακοινώσω επίσης ότι πλέον κατέχω και την σοφία της παρασκευής μπισκότων earl grey με γλάσο (ή και χωρίς) λεμονιού. Που σημαίνει ότι μάζεψα ακόμα ένα τουβλάκι για το λαλαμπαϊ μου. Στόχος της φετινής χρονιάς είναι η προετοιμασία ψυχική και σωματική για την νέα δεκαετία η οποία θα αφιερωθεί κι αυτή στην ανεμελιά. Γιατί τι είναι η ζωή φίλοι; Τσάι της ανεμελιάς, βουτιές, 5. και θάνατος.
Υ.Γ. Αναζητώ άτομα για να στέλνουμε γράμματα ο ένας στον άλλον. Σε χαρτί. Με ταχυδρόμο.
Εντάξει. Παρά-έκανα μεγάλο μακροβούτι στη θάλασσα της κοινωνικοποίησης. Έχω ανοίξει να γράψω την τελευταία μία ώρα και διακόπτω να συνομιλήσω με φίλους που περνάνε, που καλούν, που στέλνουν. Διέκοψα μέχρι και για να ευχηθώ «χρόνια καλά» σε κάποιον. Φτάνει. Επιστροφή εκεί που έμεινα. Το τσάι κρύωσε. Κατάφερε να κρυώσει το τσάι μου τον Αύγουστο. Κανονικά θα ξεκινούσε κάπως έτσι:
Δεν άντεξα άλλο. Παρήγγειλα το πρώτο τσάι του φθινοπώρου, ενδεχομένως για το αναγκάσω να έρθει επιτέλους. Φτάνει πια το καλοκαίρι. Από τα πιο άβολα καλοκαίρια. Τα πιο ιδρωμένα. Νιώθω πιο στρογγυλή από ποτέ. Πιο φουσκωτή κι από τη φορά που ήμουν πιο φουσκωτή. Θέλω να τρέξω, θέλω να χοροπηδάω μία ώρα ξέγνοιαστα. Θέλω το αγόρι, να βγει από μέσα μου χθες. Επίσης δε θέλω ν' αναπαραχθώ άλλο. Τόσο αρκεί. Τουλάχιστον για μία δεκαετία, μέχρι να ξεχάσω. Μετά ελπίζω να φρικάρω με τη φάση και να μην με πιάσει νοσταλγία. Οπότε ναι, αν με δείτε με δύο, δε θα είναι κάποιου είδους αστείο. Είναι δικά μου όλα, απλώς ξέρετε, σιχαίνομαι τις τυπικές ανακοινώσεις.
Αδιάφορο καλοκαίρι λοιπόν. Χωρίς ταινία, χωρίς πεφταστέρια, με ένα ταλαίπωρο ρόουντ τριπ σε σούπερ αδιάφορο μέρος, χωρίς αλάτια, μαύρη πέτσα και παραμύθια. Είμαι πιο γκρινιάρα από ποτέ. Θέλω μόνο μία βελόνα να κάνω μπαμ. Και έμπνευση...Σε αυτή την έρημο, με αυτή τη βασανιστική ζέστη που με λιώνει δεν περνάει ούτε μία αχυρόμπαλα να θαυμάσω. Τρομερά προβλήματα έχει ο κόσμος μου. Τρομερά προβλήματα, έχει κι ο κόσμος. Θυμάστε την πανδημία; Μουχαχαχαχα γιατί και καλά την έχετε ξεχάσει. Τα νούμερα είναι άσχημα και υπόσχονται δύσκολες μέρες. Τα άτομα απροσάρμοστα για ένα σωρό λόγους. Αδιάφορα, απείθαρχα. Είναι όλα τόσο κοντά και τόσο μακριά μας, μέχρι να ακούσουμε τον ψίθυρό τους στ' αυτάκια μας. Μετά ίσως μας νοιάξει κάτι, για λίγο.
Τις προάλλες το κορίτσι, που είναι λες και παίρνει κόκα 24/24 πετούσε μέσα στην πισίνα τα σκόρδα και τα κρεμμύδια μας. Σκέφτηκα πως το σκόρδο χάλασε. Το σκόρδο το διψασμένο, έκανε μία βουτιά, ένα καλοκαίρι μέσα σε μία πολύχρωμη, μικρή, φουσκωτή πισίνα και ξεδίψασε; Και τώρα; Χάλασε το σκόρδο; Τύπου πήρε νερό και μουχλιάζει και πρέπει να το πετάξω; Αναπτύσσονται βακτήρια τα όποια δε θα έκαναν πάρτι, αν το σκόρδο δεν βούταγε; Μήπως να το αφήσω να δω πρώτα τι θα συμβεί κι έπειτα να το σουτάρω; Κι αν συμβεί και δεν μπορώ να το δω με αυτά τα μάτια; Κι αν βιαστώ να το πετάξω, ενώ το σκόρδο είναι μία χαρά επειδή το νερό δεν το πείραξε, ή πολέμησε από μόνο του τους εισβολείς; Ή απλά δεν συμβαίνει τίποτα στο σκόρδο αν πέσει στο νερό! Το τράβηξα έξω από την πισίνα. Το άφησα δίπλα και τότε όρμησε, πήρε ένα κρεμμύδι και παρ'όλο που της είπα με δραματικό τόνο «όχι το κρεμμύδι» εκείνη το δρόσισε κι αυτό. Πάγωσα. Πιο πολύ από το σκόρδο. Ίσως γιατί είχα εξαντλήσει όλα μου τα άγχη πριν και έμεινα πια να χαζεύω το κρεμμύδι σα να είναι ένας πίνακας. Ένα ποίημα. Ήταν. Έχετε αλήθεια δει ποτέ ένα κρεμμύδι να επιπλέει σε μία πισίνα κάποιο καυτό, ακίνητο καλοκαίρι;
Φεύγω, κλείνω, θα ξεράσω, κατουριέμαι και φτερνίζομαι και δεν είναι μέρες να φτερνίζεσαι ανάμεσα σε κόσμο...
Η ζέστη αυτή με έχει κάνει να λιώσω. Κάθε ζέστη κι ένα παράπονο. Τα αρκουδίσιον κλειστά. Όχι στους 16. Κλειστά. Υπάρχουν στο χώρο δύο ανεμυστήριοι. Πια δεν κάνουν τίποτα ούτε αυτοί. Φυσούν λαύρα που δεν φτάνει ούτε στα μισά της μεταξύ μας απόστασης. Έχω χάσει όλες τις αξιοπρεπείς μου βεντάλιες. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα πιάνω και πιο πολύ χώρο στο χώρο από ποτέ. Ένα χάος. Ονειρεύομαι το επόμενο καλοκαίρι που θα το κάνω όπως τα παλιά καλοκαίρια, παρά τον ιδρώτα, να μου πηγαίνει πολύ. Ονειρεύομαι χειμώνες, τρέξιμο και άλματα. Φθινόπωρο, κάποιου Οκτώβρη την αυγή, κάποιου Νοέμβρη την βροχή μία ανάσα πριν και του Σεπτέμβρη τις πρώτες τις δροσιές. Κι ενώ τα παγωμένα νερά μου τελειώνουν και σε λίγες ώρες η πανσέληνος του οξύρρυγχου θα χορέψει στον ουρανό, φτιάχνω στο μυαλό μου μία εικόνα.
Δεν είμαι σίγουρη αν είμαι εγώ, ή πρωταγωνίστρια μου, αν είσαι εσύ ή πόσοι είναι στο πλάνο, αλλά υπάρχει μία γέφυρα. Ξεκινάει άλλωστε ιστορία χωρίς φεγγάρια, γέφυρες και μουσική; Πρόσεξε, όχι στη γέφυρα μου, αυτή τη φορά βρισκόμαστε ανάποδα, στη γέφυρα με τις αράχνες. Υπάρχουν παγωμένα ποτά, ένα τίμιο φορητό μέσο αναπαραγωγής μουσικής, τα φώτα του πορτοκαλί της δύσης από τον δρόμο και οι ιστοί που δεν ενοχλούν καθόλου όμως. Και χορεύουμε. Τα παρακάτω κομμάτια, ξανά και ξανά:
1. Moby-Disco lies
2. Hercules & love affair-Blind
3. Gossip-Heavy cross
4. Depeche Mode-Never let me down again
5. Bicep-Glue
Μην ψάξεις να βρεις νόημα, δεν υπάρχει. Χορεύουμε πολλή ώρα όμως. Χορεύεις κι εσύ τώρα ήδη στο μυαλό σου και το ξέρω. Δε μας βλέπει κανείς. Δεν κοιτάζει καν ο ένας τον άλλον, έκσταση. Είσαι εδώ; Είναι κάποιος εδώ; Φυσικά και είναι! Χαζεύει μυστικά ο ένας τον άλλον. Που και που χαζεύουμε τέτοιες εικόνες όταν τις πιάνει το μάτι μας και μας γεμίζουν ευφορία, οξυγόνο, παύση, λιβάδι καταπράσινο κι αλάτι. Όνειρο χωρίς ούτε μία σταγόνα ιδρώτα. Μέχρι που ακούγεται αυτό:
Και καθίσαμε έτσι να πάρουμε μία ανάσα και πέρασαν από μπροστά μας κάτι βατράχια και κάλεσαν το ξημέρωμα. Λίγο πριν ξημερώσει άκουγες καθαρά και τους xaxakes να λένε monte carlo, στα ξαφνικά, μη μαζί, γεια, άγρια φτερά και τον Κ. Βήτα να πειράζει τη σερενάτα της σεξουαλικής απουσίας. Αυτή τη γεύση έχει η εικόνα μου. Φωτιά στην καλή παναγιά. Καλαύγουστο και καλές βουτιές. Κοίτα το φεγγάρι.
1. Επέστρεψα στο βιβλιοπωλείο λίγες μέρες μετά. Πήγα κατευθείαν στα αριστουργήματα. Ήταν εκεί. Σηκώθηκα στις μύτες και το έπιασα. Δε μου άρεσε ένα μικρό τσακισματάκι στο εξώφυλλο του πρώτου στη σειρά και έκανα ακόμα πιο μύτες να πιάσω το δεύτερο. Φάνηκε εντάξει και το άρπαξα. Αυτή τη φορά δεν έγινε κανένα λάθος. Είχα έρθει αποφασισμένη. Έφτασε η ώρα να μάθω. Γιατί η θάλασσα είναι μπλε; Έπειτα, κάποτε θα ταξιδέψουμε ξανά μαζί αν θες, αλλά πρέπει να μάθω.
2. Έστειλα στη Δράμα. Δηλαδή στείλαμε μαζί με τη βοηθό μου. Είμαστε έτοιμες για τρελή αποτυχία, φιάσκο, γιού νόου. Η αποτυχία είναι το στιλ μου και το στιλ μου, μου αρέσει. Από το να μένω ακίνητη και μην μπορώ να πάρω ανάσα, θα τα κάνω όλα άνω κάτω με τις μπογιές μου. Πάντα ατσούμπαλα, ατίθασα, ανέμελα.
3. 70-30% νικάει ο Φοίβος την Αγάπη. Αποδέχομαι σιγά σιγά πως δε θα τη φέρω στον κόσμο κι αυτό με κάνει να νιώθω το πιο γεμάτο κενό που ένιωσα ποτέ. Που ξέρεις, ίσως τη φέρει κάποτε ο Φοίβος! Ή η Φακή...
4. Ξερνάω την ψυχή μου κάθε μέρα από τη ζέστη. Θα πάρω μία σκηνή και θα μετακομίζω τρεις μήνες στην ακροθαλασσιά με ένα σωρό βιβλία, μία χτένα να ξεπλέκω τα μαλλιά μου και νερά από τα καλά με πάγο. Θα χαζεύω τις νύχτες τ' αστέρια και τις μέρες θα χτίζω κάστρα που θα τα διαλύω κι αυτά μετά, ή θα ψάχνω στη θάλασσά μου για κοχύλια. Θα υπάρχει κι ένα μαύρο πιάνο με ουρά. Ένα ρομπότ σαν αυτό στον μάγο του Οζ θα παίζει ό,τι ποθεί η καρδιά μου και θα τραγουδάμε παρέα. Ρομπότ, για να μην το ερωτευτώ.
5. Ξέρασα εκτός από την ψυχή μου, συνοπτικά και τον περσινό Αύγουστο. Έφαγα τους δρόμους αναζητώντας αυτά που δεν ψάχνω. Έπειτα τα μάζεψα σε μία ανάσα. Τα καλοκαίρια.
Σήμερα με απασχόλησε αρκετά το εκκρεμές, ο Έκο κι ο Φουκώ. Ήμουν σίγουρη ότι με είχε απασχολήσει ξανά αυτό και πως μάλιστα είχα καταγράψει αυτές μου τις ανησυχίες σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο. Η σιγουριά όμως θα με φάει. Μία σιγουριά που κλονίζεται συθέμελα, γκρεμίζεται και αναδύεται μέσα από έναν χαοτικό πύρινο ωκεανό ξανά και ξανά. Για όλους και για όλα. Για ολόκληρη εμένα.
Ήμουν μπροστά από κάτι ράφια σε ένα βιβλιοπωλείο. Ένιωσα ότι μετά από τόση επιτακτική ακινησία ένα από τα πρώτα πράγματα που θα ήθελα να κάνω είναι το να βρεθώ ανάμεσα σε βιβλία. Το κατάστημα ήταν άδειο. Τεράστιο. Παρ'όλα αυτά τα βιβλία του δεν ήταν τόσα πολλά. Στάθηκα έτσι μπροστά σε ένα ράφι που φώναζε πως βαστά τα καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα. Ανάμεσα τους υπήρχε και το «εκκρεμές του Φουκώ». Σκέφτηκα πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι το «εκκρεμές» του Φουκώ, που ήταν δηλαδή δικό του, αλλά τώρα συμβαίνει μπάμπουσκα γιατί είναι το «εκκρεμές του Φουκώ» του 'Εκο. Τώρα όλο αυτό φαντάσου πόσο πολύ μπερδεύεται στον προφορικό λόγο μιας κι εδώ τα εισαγωγικά βοηθούν. Πώς θα ήταν ο κόσμος αν (και θα συνεχίσω δίχως εισαγωγικά για τη χαρά του μπερδέματος) η δίκη του Κάφκα ήταν του Κώστα, η λάμψη του Κιούμπρικ ήταν του Γιάννη και η πτώση του Καμύ, ήταν του Τάκη. Πολύ καλά ως εδώ, ταλαντούχοι ο Κώστας, Γιάννης, Τάκης. Και τώρα ας φανταστούμε ότι η δίκη του Κάφκα του Κώστα ανήκει στον Φοίβο. Η δίκη του Κάφκα του Κώστα, του Φοίβου, ο όποιος είναι παιδί της Χαράς. Η δίκη του Κάφκα του Κώστα του Φοίβου της Χαράς. Που θέλω να καταλήξω; Τί θα απαντήσει η δίκη αν πάει σε κάποιο χωριό και μία γιαγιά που μοιάζει με ντομάτα τη ρωτήσει «τίνος είσαι εσύ;». Τι θα συνέβαινε αν ο Φοίβος έχει δανειστεί το βιβλίο από τον Αλέξη (ναι, τον πυροσβέστη) και έχει και μία άκρως κτητική γκόμενα το Κατερινάκι που τους έπεισε όλους, μαζί κι αυτόν ότι δεν είναι αυτόβουλος κι ανεξάρτητος, είναι Κατερινάκης.
Αφήστε σας λέω. Μεγάλος χάος. Έτσι άρχισα να νιώθω μία ευθυμία που μου προκάλεσε ένα νευρικό γέλιο το οποίο μολονότι απολάμβανα, προσπαθούσα να το μαζέψω γιατί ήταν κάπως άβολο να γελάω μόνη μπροστά από το ράφι με τα αριστουργήματα. Έπειτα ένιωσα ότι θα πέσω κάτω και πώς είχα λαθεμένα υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις μου. Άρπαξα ένα από τα «να σου πω μία ιστορία» μίας και δε βρήκα να αγοράσω για δέκατη τουλάχιστον φορά (αλλά να το κρατήσω πια και να μην το δωρίσω) τις «ιστορίες για να σκεφτείς» κι έφυγα. Ούτε «μέγας ανατολικός», ούτε το «λάθος», ούτε κάτι από αυτά τα ξένα που για στόχο είχα βάλει.
Στον δρόμο σκεφτόμουν το νέο μπιτ στους 152, ενός τέρατος γένους μάλλον αρσενικού. Στα φανάρια χάζευα τις φωτογραφίες και έκανα σενάρια πως θα μπορούσαμε να διαβάσουμε μία μέρα μαζί το εκκρεμές. Ή να γίνουμε εμείς ἐκκρεμεῖ, δυϊκού αριθμού κατά την Κική μας, με στερεωμένες άκρες στους βυθούς των πύρινων ωκεανών του χάους μας κι όχι της Κατερινούλας.
Υ.Γ. Ο Νικοτάκης δε θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός της Τσιγαροχώρας;
Υ.Υ.Γ. Ανέβασα κι άλλο πράμα αμέ. Επτά χρόνια κι ακόμα δεν βρήκα τα λόγια σκέφτηκα έτσι εντελώς ανώριμα «Δε γαμιέται μωρέ. Βγάλ' το χυμαδιό».
Σε λούπα παίζει τις τελευταίες μέρες το γλυκό του Παύλου. Σκέφτομαι πολύ έντονα να κάνω το μαλλί μου ξεκάθαρες μπούκλες, πιο συχνά. Ξεκινάνε όλα από το κεφάλι δε λένε; Ε, θα καταλαγιασώ λίγο αυτό το μπερδεμένο, φριζαριζέ, μπουκλοαχτενιστί. Ό,τι μπορεί ο καθένας! Αποφάσισα έπειτα να μην περιμένω έγκριση και η μουσική να είναι απόλυτα δική μου. Βρήκα εκεί κάτι άκρες για αδαείς και άρχισα να παίζω. Μίξαρα κάτι τέρατα με λίγη άρπα κι έχω πολύ ενθουσιαστεί.
Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
Επόμενο σούπερ ουάου θέμα είναι η ανακάλυψη: ενός χάμστερ του Major Hamster που ζει τρελές περιπέτειες. Του γάλακτος «ποιος είναι το αφεντικό;» οέο, το όποιο έχει σούπερ τίμια γεύση επιπέδου παλιάς αμερικανικής γεωργικής σχολής (καθώς γράφω όλα αυτά προβληματίζομαι για το πώς θα με έλεγαν αν ήμουν γάλα). Των ζώων τζέρμπoα και γουόμπατ. Του several species of small furry animals gathered together in a cave and grooving with a pict το οποίο υπάρχει τουλάχιστο από το 69. Γιεϊ πολύ αργώ, πάντα αργώ.
Για σήμερα, αν ήμουν γάλα θα με έλεγαν «ο κυκλισμός του τετραγώνου». Πσσσσσ. Θα έβγαινα μόνο με πολλά λιπαρά και υπέροχη γεύση σε τριγωνική συσκευασία. Να φας σκατά. Καλημέρα.
Κοίτα να δεις που αυτή τη φορά, που είμαι πιο ήρεμη από ποτέ η ζωή μέσα μου, μου στέλνει ζωγραφιές. Υποθέτω ότι το φυσιολογικό μου είναι η μία κάποια σχετική ένταση και το σώμα μου αντιδρά στο κατά τ' άλλα «φυσιολογικό» με διαμαρτυρίες. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και τίποτα δεν θα χαθεί.
Συνταγή για παστίτσιο:
ΚΡΕΑΣ
1. Κιμάς κιλότο μοσχάρι ένα κιλό, τουλάχιστο. Μη βάζετε ελάχιστο κρέας στο παστίτσιο, δε μου αρέσει. Δεν αρέσει σε κανέναν. Σκέφτονται περίεργα πράγματα για εσάς και τις ισορροπίες στη ζωή σας.
2. Ζεσταίνεις λάδι ελιάς ωραίο, σπάνιο και πολύτιμο. Κατέληξα ότι ένα σπουδαίο λάδι, μπορεί να κάνει μαγικά σε πράγματα απλά. Έπειτα πετάς μέσα το κρεμμύδι και τα σκόρδα που έχεις περάσει στο μπλέντερ γιατί α. δε θέλω να χαλάω χρόνο σε κόψιμο β. δε θέλω να βρίσκω εκπλήξεις στον κιμά. Θέλω να φαίνεται κρέας μα μέσα του να βαστάει μυστικά και εμπειρία που θα ζοριστείς να μαντέψεις.
3. Αφού τραγουδήσει το κρομμυδόσκορδο, πετάς τον κιμά να συναντήσει την φωτιά.
4. Ρίχνεις αλάτι (πάρε κανένα χωρίς Ε και πρόσθετα), πιπέρι μαύρο (ελπίζω να σέβεσαι τον εαυτό σου και να έχεις μύλο να φρεσκοτρίβεις), μοσχοκάρυδο ολίγον, ζάχαρη, καγιέν, ριγανούλα λίγη, κανέλα σα να μην έγινε ποτέ.
5. Κύκνος μικρός όλος.
6. Κρασί κόκκινο ή ροζέ.
Από ποσότητες όπως θες. Μόνος σου θα βρεις τι σου ταιριάζει. Εμένα μου αρέσει πολύ το αλάτι, πιστεύω ότι ζωή χωρίς αλάτι και ζάχαρη στα φαγητά είναι η κόλαση. Το πιπέρι πάλι μου αρέσει. Το καυτερό πάντα το αγαπάω. Το κρέας το μεθάω. Αλλά οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί...
ΜΑΚΑΡΟΝΙ
1. Αξιοπρεπές μακαρόνι. Όχι άπειρο. Μία πεντακοσάρα θαρρώ αρκεί. Το παστίτσιο είναι η μπεσαμέλ και ο νόστιμος κιμάς. Όπου βλέπεις πολύ μακαρόνι φύγε. Θέλουν να σε μπουκώσουν και να σου δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι σε χόρτασαν, μα στην πραγματικότητα είσαι «άδειος». Επίσης δεν πιστεύω να είσαι από αυτούς που τσιγκουνεύονται τη διαφορά 0,20€ ανάμεσα σε μακαρόνι φιάσκο και μακαρόνι τίμιο. Ή από αυτούς τους «έλα μωρέ, όλα τα ίδια είναι» με απενεργοποιημένες αισθήσεις.
2. Νερό στην κατσαρόλα με αλάτι.
3. Πετά τα μακαρόνια μέσα προτού βράσει. Βάλε λιγότερο νερό από όσο χρειάζονται. Γενικά κάνε την επανάσταση. Δεν αντέχω να περιμένω το νερό να φτάσει στους 100 για να ρίξω το αλάτι ώστε να μην αλλάξει το σημείο βρασμού και έπειτα να προσθέσω τα ζυμαρικά. Είμαι άτακτη.
4. Βγάλ' τα ένα στάδιο πριν το «στο δόντι». Σκληρά. Άκαρδα. Παράτησέ τα στο σουρωτήρι.
ΜΠΕΣΑΜΕΛ
1. Βούτυρο. Αληθινό, όχι μαργαρίνες. Να καλύψει τον πάτο. Ίσα που.
2. Αλεύρι 3 κουταλιές σούπας. Ίσως και λιγότερο. Ίσως και περισσότερο. Ό,τι σας πει η καρδιά σας. Συμπαθώ αυτό με τον Ρόμπιν τον Χούντ, ένα κίτρινο.
3. Τουλάχιστον ένα λίτρο γάλα. Και στο 1.5 δηλαδή πάλι έβριζα ότι ήταν λίγη ποσότητα μπεσαμέλ για το ονειρικό παστίτσιο. Στο κανονικό ορθογώνιο ταψί φούρνου. Απλώθηκε και χάθηκε. Έπρεπε να είχα φτιάξει τη διπλάσια ποσότητα.
4. Μοσχοκάρυδο μπόλικο. Ζάχαρη με χάρη. Αλάτι. Πιπέρι μαύρο. Κόντρα και πάλι. Να φαίνεται. Να φωνάζει ότι υπάρχει. Το λευκό που βάζουν για να μην χαλάει την εικόνα, έχει πολλή ιδιαίτερη γεύση, που αν δεν πρόκειται για μπέργκερ και εκεί ελάχιστο, καλό είναι να μην μπαίνει κάπου.
5. Κάποιες φορές έχω βάλει και έναν κρόκο αυγού. Δεν χρειάζεται. Κάποια άλλη ίσως βάλω και δύο κρόκους. Ποιος ξέρει. Αλλά γενικά, δεν χρειάζεται αυγό.
6. Ανακατεύεις σε δυνατή φωτιά, με πάθος, χωρίς να σταματάς, μέχρι να φρικάρεις που αποφάσισες να ξεκινήσεις όλη αυτή την διαδικασία και δεν πήρες σουβλάκια. Κάποια στιγμή όμως, θα γίνει κρέμα. Στοπ.
ΦΟΥΡΝΟΣ
Τον έχεις ενημερώσει κάμποση ώρα πριν να αρχίσει να προετοιμάζεται.
1. Μία κουταλάρα μπεσαμέλ στο κιμά. Ανακατέ.
2. Λάδι ταψί. Μακαρόνι μέσα. Από πάνω χιονίζει ελαφρώς παρμεζάνα και πάπρικα κόκκινη.
3. Πέφτει ο κιμάς.
4. Πέφτει η μπεσαμέλ. Αν θες πέφτει κι εκεί πάνω λίγο χιόνι παρμεζάνας.
5. Το βάζω κέντρο σε αέρα κανένα 40' στους 170. Δεν έχω ιδέα τι παίζει με τον φούρνο και δεν έχω διάθεση να μάθω, οπότε αυτό είναι σέιφ. Μετά βλέπω συνήθως ότι θέλει κι άλλο. Κάθομαι στο πάτωμα δίπλα από τον φούρνο και τον χαζεύω. Οπότε ανεβάζω θερμοκρασία, μετά κατεβάζω, χάος. Λογικά κάτι παραπάνω θα ξέρεις για τον φούρνο σου, τους χρόνους και τους τρόπους.
6. Το έβαλα και 10' στο γκριλ κι έγινε σαν τη σελήνη με τους κρατήρες της. Κουλ. Το βάζεις στην βιτρίνα να το πουλήσεις. Το βγάζεις φωτογραφία για στόρι. Ούτε κάμμενο, ούτε άψητο. Τίμιο. Εύμορφο.
Γενικά αν μπορείς να το αφήσεις μόνο του πριν του κάνεις επίθεση καμία ώρα θα ήταν σούπερ. Αλλά κλάιν. Όλα παγώνουν κάποια στιγμή. Οπότε μπορείς να κάνεις λίμπα κάποιο σημείο στο ταψί ανέμελα ή και όλο. Δικό σου είναι! Τι μας νοιάζει αν θα κοπεί καλά ή όχι. Μας νοιάζει να νιώσεις την γεύση που σου προτείνω, ακόμα κι αν είσαι μακριά. Ελπίζω να έχεις κάποιον να το μοιραστείς! Αν όχι πάλι κλάιν. Όλο δικό σου!
-ΣΟΚ. Έγραφα χθες, έγραφα και πρώτη φορά με πρόδωσε το μπλογκ και σε μία κακή συνεργασία με το γέρικο ρούτερ χάθηκαν όλα. Μετά ανέβηκα Λυκαβηττό με δύο σουβλάκια να χαλαρώσω και να δω αν θα βγουν από μέσα μου ξανά και είχε τόσο μα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ε και έφυγα και σήμερα άλλαξα επιτέλους το ρούτερ και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλάνε «φυσιολογικά». Οπότε πάμε ξανά:
«Έχω μία ιδείτσα»
Έτσι της έστειλα. Η ηθοποιός μου είναι έτοιμη.
Χάζευα παραπαράπροχθές ώρα πολλή το γρασίδι. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πώς ζορίζομαι άδικα. Όχι πως ζορίζομαι δηλαδή ποτέ. Αλλά είπαμε πως πετάω όταν γίνεται έκρηξη. Τρέχω. Δεν γίνονται εκρήξεις, τα πορτοκάλια είναι στυφά, δεν βγάζω χυμό. Άξαφνα λοιπόν, ένιωσα στο στομάχι μου ένα μπουμ. Σκέφτηκα πως αυτό είναι. Αυτό θα πρέπει να είναι. Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθώ με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Μετά από αυτό, παρατήρησα ότι στο μπλογκ δεν ανέβασα πουθενά τα μπαλόνια. Έκανα μία αναφορά σε προηγούμενη ανάρτηση πως: Τελείωσα, πρόχειρα μεν, αλλά τελείωσα και το βίντεο που τα μπαλόνια είναι στην πόλη ενώ εσύ δεν είσαι πουθενά. Ναι, τίποτα άλλο. Ούτε πως τη νύχτα που βγήκαμε, ξεκίνησα με καμία δεκαριά μπαλόνια και σε μία στάση στο σουπερμάρκετ, σκάει υπάλληλος και χαρίζει στη Φακή καμία δεκαριά σακούλες μπαλόνια. Συνειδητοποιείς τί συνέβη; Πότε και τί; ΜΑΛΑΚΑ, παραμύθι. Μαγεία. Εβδομήντα μπαλόνια, στο κατάλληλο πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή.
Μετά, συνέχισα να σκέφτομαι πώς δε φωνάζω και αυτό ίσως είναι κακό. Σε έναν κόσμο που φωνάζει και ουρλιάζει το κάθε του πρόσωπό, την κάθε του στιγμή, την κάθε του μπουκιά και το κάθε του πόνημα, εγώ ψιθυρίζω για τους λίγους μου, τους ξεχωριστούς μου μονάχα κάτι στίχους. Βέβαια αυτό είναι κάτι που θαυμάζω σε εμένα, αλλά ίσως πρέπει να το αλλάξω. Τουλάχιστον εδώ. Οπότε αυτή η σκέψη με οδήγησε στο να στείλω για να πάρω μουσικές. Μετά σκέφτηκα «κλάιν, θα είναι ολότελα δικό μου». Έχω τόσα κομμάτια που σκονίζονται. Κακά, μα δικά μου. Όπως στα μπαλόνια. Έχω όλες τις άδειες στα χέρια μου. Όλες τις μπογιές. Ας βάψουμε λοιπόν αυτό το καλοκαίρι. Αφού η ζωή αποφάσισε να σκεπάσει τον πλανήτη με μία πανδημία που ακύρωσε την πτήση μου για τον γύρο της Ασίας, άλλαξε τα σχέδια για τις σπουδές και προτού προλάβουν να εμφανιστούν οι νέοι χαρακτήρες, ας ζωγραφίσω.
Κοίταξα τον ουρανό όπου ένα μάτι ελέφαντα με κοίταζε από ένα τσιχλοφουσκόδεντρο και το μόνο που ήξερα, ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά. Διέσχιζα ένα χωράφι όπου εκατοντάδες στρατιωτάκια θα πυροβολούσαν τον ώμο μου και όλα όσα ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου, έμπαζε νερά. Σκαρφάλωσα στην πλάτη ενός γιγαντιαίου άλμπατρου που πέταξε μέσα από τη χαραμάδα ενός σύννεφου για έναν τόπο που η χαρά βασιλεύει όλο τον χρόνο και η μουσική παίζει τόσο δυνατά. Ξεκίνησα να πέφτω και ξαφνικά ξύπνησα και οι δροσοσταλίδες απ'το γρασίδι είχαν κολλήσει στο παλτό μου κι εγώ το μόνο που ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά.
Έπειτα από πολλή ώρα, σταμάτησε να παίζει το κομμάτι. Όλες οι πρίζες έχουν αποσυνδεθεί. Έχω εθιστεί στα σόσιαλ νιώθω πως. Δε μου αρέσει. Αρνούμαι να σκεφτώ ή να σταθώ. Λες και περιμένω μία δόνηση αντί να την δημιουργώ. Ο νέος ρυθμός ωστόσο χτυπάει, αυτά ξέρω επίσημα προς το παρόν.
Να σημειωθεί ότι όσο δεν δημιουργώ, τόσο... αλλά θα μου πεις δημιουργώ, γιατί νιώθω έτσι;
Υ.Γ. Μεταφύτευσα ξανά τον πόθο μου και τον κισσό και μάλλον χρειάζομαι κι άλλο
