Είδα χθες το "call me by your name". Δεν κοιμήθηκα στη μέση! Ενώ δε νιώθω καθόλου κουρασμένη συνήθως, αφήνομαι και κοιμάμαι στη μέση (ή ακόμα και στην αρχή) των ταινιών, ίσως δε βλέπω τις σωστές. Χθες παρακολούθησα την ταινία μέχρι τέλος τέλος (συντελεστές κλπ). Τί ωραία που αποδόθηκε η ιδέα του έρωτα, της επιθυμίας, της ικανοποίησης και του κενού σε αυτές τις εικόνες. Τί ωραίοι γονείς ήταν αυτοί;
Αναρωτιέμαι τί είναι εν τέλει πιο βασανιστικό; Το κενό που φέρνει η ικανοποίηση αργά ή γρήγορα, ή μία ανικανοποίητη προσδοκία; Μέχρι τώρα δεν έχω αποφασίσει. Και τα δύο σε παραλύουν και τα δύο σου ταΐζουν την δημιουργικότητα. Σκέφτομαι όμως ότι η προσδοκία δε σε κάνει να χάνεις ανθρώπους. Ή μήπως το να χάνεις «γεύσεις» σε κάνει να χάνεις τη ζωή; Στο τέλος της ταινίας ο πατέρας λέει στον γιο κάτι πολύ σημαντικό.
Είχε και ωραία χρώματα! Είχε τη γεύση ενός καλοκαιριού που μου λείπει τόσο, ίσως επειδή δεν το έζησα ποτέ. Παρόμοια γεύση με ένα καλοκαίρι που μου δημιούργησαν κάποτε στο μυαλό οι σελίδες από το «καπλάνι της βιτρίνας». Κάτι που κυλούσε τόσο απλά, με σπουδαία αισθητική. Κάτι τόσο γνώριμο...
Είναι πάρα πολύ πιθανό να βρεθούν τα ίχνη μου αν βρουν το σοκολατούχο γάλα. Το κακάου μιλάει. Βρες το γάλα και θα φτάσεις στην Έλενα! Γκούγκλαρα το μέιλ μου και βρέθηκα σε ένα σοκολατούχο γάλα που λέω καλά λόγια για εκείνο και δε θυμάμαι καν τη γεύση του. Τί σου είναι η ζωή; Μία ανάμνηση και μπόλικη λήθη. Μπόλικοι λίθοι.
Τσουβτσουβτσουβ εκπέμπω από το παλιό ραδιόφωνο. Τρίτη Κυριακή στη σειρά κινδυνεύω να αποκτήσω στέκι; Δεν είμαι μόνη. Μαζί μου πια έχω το τέρας. Κουβαλάω 32 γκίγκα ραμ και σσντι και κάρτες γραφικών, έτοιμα να κόψουν και ράψουν τη φαντασία μου σε κινούμενες εικόνες ενώ θα κουνάω ανέμελα τα ποδαράκια μου ξαπλωμένη σε κάποιο γρασίδι. ΓΙΟΥ χου. Ελπίζω να τελείωσαν τα κρασαρίσματα και οι χαμένες ώρες εργασίας.
Πέρασε η εβδομάδα με τις τελετές τσαγιού και δεν πρόφτασα ως ήλπιζα να γράφω κάθε μέρα. Έτρεχα να προλάβω ένα σωρό άλλες περιπέτειες. Ανακάλυψα όμως πόσο γαμάτο είναι το μίλκι ολονγκ και το γκεν μάι τσα. Που τσάι; Αγόρασα μία ψεύτικη κόκκινη γούνα και κάτι λεοπάρ γυαλιά ηλίου, τα οποία τα φοράω κυρίως βράδυ και ουρλιάζουν πάνω μου με χριστουγεννιάτικο σκοπό «ΥΠΕΡΒΟΛΗ».
Τάκη, μου αρέσει η υπερβολή τελικά. Καλό το αεράκι, αλλά... Αν δεν λυσάει ο άνεμος δεν τραγουδάει το αλογάκι.
Τάκη το τέρας δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα σε πραγματικές συνθήκες. Κόβω και ράβω χαλαρά ένα βιντεάκι από ένα επεισόδιο του νυχτερίδα. Ωστόσο Τάκη το έχω δοκιμάσει για το νέο πρότζεκτ αποτυχίας ντρινκ ντρανκ ρανκ και για να γράψω εδώ. Το τέρας Τάκη σκορπάει τη χάρη του. Δεν έχει ανάγκη ηλεκτρικό ρεύμα. Το τέρας Τάκη είναι τέλειο. Όλα τα τέρατα Τάκη.
Σε άλλα νέα μιας κι έχω πια τρόπο να κόβω και να ράβω και κάμερα να απαθανατίζω, αποφάσισα να πάω να το σπουδάσω. Να μάθω να μιλάω την γλώσσα. Όταν μεγαλώσω θα φτιάχνω ταινίες. Δυστυχώς έμαθα όμως τα δίδακτρα και αυτό το σχέδιο αναβάλλεται. Θα συνεχίσω πειρατικά. Ωστόσο έστειλα στον Χρήστο ένα μειλ μπας και... Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί στα νερά αν δεν πετάξεις την πέτρα!
Τί άλλο; Πήραμε μαλακό χαλί και ζεστό πάπλωμα. Σκέφτομαι πόση αναστάτωση υπήρχε στη ζωή μου έναν χρόνο πριν, πόσο κρύο. Μέσα σε έναν χρόνο έγιναν τόσα πολλά. Σοκ. Κάθε χρόνος σοκ. Κάθε στιγμή. Στο εύχομαι αυτό! Είναι σπουδαίο!
Τώρα δεν έχω πολύ χρόνο. Τα άλλα δύο τέρατα έρχονται να με πάρουν. Οι δρόμοι της Αθήνας έχουν φωτιστεί χριστούγεννα. Ο κόσμος σιγά σιγά δεν καπνίζει μέσα στα μπαρ και αυτό τα κάνει υπέροχα. Η εποχή λουσμένη με χαμηλό θερμό φως λικνίζεται ντελικάτα σε τζαζ ρυθμούς. Η γειτονιά είναι εκεί κι εγώ σφυρίζω. Λείπουν κι όμως, όλοι δίνουν με μία μικρή κίνηση το παρόν.
Όμορφος ο κόσμος Τάκη; Όμορφες οι μικρές κινήσεις Τάκη, ε;
Υ.Γ. Η γεύση που είχε το μπέρμπον που έπινε ο Ρόλι Τόμι Τζόουνς έμοιαζε αρκετά στο Wild turkey.
Έξω εκείνη την μέρα είχε συννεφιά. Οδηγούσε το αμάξι και έβγαινε συνέχεια σε αδιέξοδα. Πολύ περίεργη περιοχή. Ήθελε να ξυπνήσει νωρίτερα, αλλά πάλι δεν τα κατάφερε. Έβλεπε ένα πολύ περίεργο όνειρο και δεν ήθελε να το χάσει. Αφού ξύπνησε, ήθελε να πάει κάπου. Δεν ήξερε συγκεκριμένα που, αλλά σίγουρα ήθελε να πάει «κάπου». Τελικά όταν κατάλαβε ότι δε θα έβρεχε και το σπίτι γέμισε ξανά ησυχία και κρύο, πήρε το αυτοκίνητο και ξεκίνησε. Δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο εκτός από τα πόσα ml έχει μία σταγόνα. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω πως έφτασε σε αυτή την σκέψη, αλλά ξέρω ότι οδηγούσε αναζητώντας την απάντηση.
Στον δρόμο κι ενώ ήταν βαθιά απορροφημένη με τη σταγόνα, σχεδόν πήγε να πέσει στο αμάξι που ήταν μπροστά της. Κοίταξε καλύτερα την πινακίδα του και πάγωσε! Ήταν η ίδια πινακίδα με το παράξενο όνειρό της. ΡΟΖ 6000...
Λατρεύω το να δείχνω απασχολημένη! Όχι πως κι απασχολημένη να μην είμαι με νοιάζει, αλλά όταν δείχνω απασχολημένη και απλά κάνω τα δικά μου, είναι πιο τέλειο. Λοιπόν σήμερα, έχω λίγο χρόνο για το σύμπαν μου.
Τις τελευταίες μέρες με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Δε θέλω να διακόψω και να πάω στο κρεβ(β)άτι και ξυπνάω έτσι με ένα πόνο στην πλατούλα από τον κακής κατασκευής καναπέ. Ξυπνάω συνήθως νωρίς το πρωί, πηγαίνω στο κρεβάτι και χάνομαι στις αναζητήσεις στο διαδίκτυο για να ξανακοιμηθώ. Αν αυτό συμβεί, συνήθως συμβαίνει μετά από πολλή ώρα. Σήμερα ήρθε ένας ηλεκτρολόγος για να μου βγάλει ένα πιστοποιητικό για τη δεη (Κακιά δεη. Θέλει χαρτούρα για να μοιράσει λεφτά στη φάση της). Τέλος πάντων, ήρθε και αποφάσισα να μην τον περιμένω να φύγει για να ξαναβουτήξω στην υπνοπαγίδα μου, αλλά να πάω στο πρωινό μπαρ, επιτέλους, να κάτσω και να κάνω ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα. Το πρωινό μπαρ έχει έναν καπουτσίνο που μου αρέσει πολύ. Επειδή περνάω φάση καπουτσίνο, δοκιμάζω όπου μπορώ. Περνάω επίσης και την φάση: διαδικτυακές τράπεζες, λογαριασμοί στο εξωτερικό, εξαγωγές και μελέτη για πρόπερτιαγορές σε ξένες χώρες. Η τελευταία φάση ελπίζω να μου περάσει σύντομα γιατί με βλέπω φυλακή. Καλά όχι, ούτε καν, αλλά αυτό συμβαίνει με τις φάσεις. Τις ζω έντονα. Πολύ πιο έντονα από όσο ίσως θα έπρεπε.
Εμένα ξεκάθαρα μου αρέσει η βροχή και πολύ χάρηκα όταν είδα ότι αρέσει και σε εσένα. Όχι ότι με χαλάει ο ήλιος, τον ρουφάω κι αυτόν, αλλά η βροχή... Όπως ίσως θα έχεις διαβάσει στις 1.000.000 προηγούμενες δημοσιεύσεις, η βροχή είμαι εγώ.
Χθες, έβαλα να ακούσω το νέο άλπουμ του Νικ του Σπηλιά και η αλήθεια είναι πως μου αρέσουν οι ουρανοί του πρότζεκτ, αλλά σκεφτόμουν ότι «αχ, σαν τον παλιό τον Σπηλιά δεν είναι». Βέβαια άδικο που το γράφω γιατί δεν παίζει να άκουσα πάνω από τρία-τέσσερα τραγούδια, οπότε θα επιστρέψω αργότερα σε αυτό.
Τις πιο προάλλες, τις προαλλορότερες, διέπραξα φόνους στο μπάνιο μου. Κάποτε είχε μπει ένα μυγάκι και εννοείται «τι γλυκούλι, πέτα χαρούμενο και ζήσε» και το μυγάκι το ένα, έγινε δύο και τα μυγάκια έκαναν οικογένεια και η οικογένεια οικογένειες και αποφάσισαν να φωνάξουν και όλη τη φυλή τους. Την οποία φυλή να σημειώσω πως για αρκετό καιρό δεν πείραζα! Αφού έμεναν μόνο μέσα στο μπάνιο και δεν μετανάστευαν στο υπόλοιπο σπίτι, τα άφηνα κι εγώ! Μέσα στη ντουζιέρα μόνο όταν έμπαινα υπήρχε μία αναταραχή, αλλά κουλ, παίζαμε λίγο με το νερό, μετά μπορεί λίγο να εκνευριζόμουν, αλλά μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο, τα είχα ξεχάσει. Μία μέρα, τα σκότωσα. ΌΛΑ. Έτσι απλά. Έριξα πετρέλαιο και χλωρίνες στα σιφόνια, ψέκασα και μετά άρχισα να τα σκοτώνω ΟΛΑ! Αποστείρωσα και καθάρισα έπειτα σαν σωστός ψυχοπαθής τα πάντα και τέλος... Όχι ακριβώς τέλος γιατί ακόμα ανά εβδομάδα όλο και κάποιο βρίσκω, αλλά απλά τα πατάω. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενοχή, χωρίς, χωρίς. Πατάω με χαρτί, περνάω με ντετόλ. Όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Ξανά και ξανά αυτό επιβεβαιώνεται.
Αγόρασα μερικά κοντάρια σκούποσφουγγαρίστρας, για να πηγαίνουν με τα χρώματα του σπιτιού! Μωβ και μαύρο. Το ένα το κοντάρι δεν κάνει στη σκούπα. Άθλιο συναίσθημα, να επενδύεις σε πράγματα που εν τέλει ανακαλύπτεις ότι δε χωράνε στη ζωή σου γιατί τα μέτρησες λάθος ή δεν σκέφτηκες να τα μετρήσεις καν προτού... Όπως το μπουκάλι για το ελαιόλαδο. Ή το σκεύος για να φτιάχνεις ποπ κορν στον φούρνο μικροκυμάτων. Κακίες διαστάσεις. Εκτός από την πέμπτη διάσταση. Μόλις αποφάσισα ότι η πέμπτη διάσταση είναι η διάστασή μου. Στην πέμπτη διάσταση έχει ήλιο μόνο όποτε το αποφασίσω εγώ ή άντε και καμία φορά που θέλει να μου κάνει έκπληξη. Υπό κανονικές συνθήκες, πάντα βρέχει!
Ταν τα τα τα ταν! Και τώρα το κυρίως πιάτο! ΤΟ ΡΙΓΙΟΥΝΙΟΝ. Χελ γέα! Η αλήθεια είναι ότι το λέγαμε! Τουλάχιστον όσους έβρισκα εγώ στον δρόμο, κλείναμε τη συνάντηση με κάποια κλισέ μαλακία τύπου «άντε να κανονίσουμε». Με χαρά μία μέρα είδα λοιπόν ότι ο Βασιλάκης έστειλε σε μία ομαδική συζήτηση που είχε κάποιους συμμαθητές κι ο καθένας έπειτα προσέθεσε κι άλλον κόσμο και μαζεύτηκε σχεδόν όλο το γυμνάσιο και το λύκειο. Ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη, μέχρι που συνάντησα το Μαρουλάκη και μου είπε πως έχει βάλει σε σίγαση τη συζήτηση να μην λαμβάνει ειδοποιήσεις και δε θα έρθει. Γκούγκλαρα έπειτα «ριγιούνιον» και μου πετάχτηκε ένα άρθρο που τα έκραζε τόσο πολύ. Είχα αρχίσει έτσι να χτίζω μέσα μου ένα αρνητικό συναίσθημα. Σκέφτηκα ότι θα άρχιζε ο καθένας να κοκορεύεται για την επαγγελματική και προσωπική του ανέλιξη, ότι θα κάνουν εκατό ώρες να αποφασίσουν που θα πάνε, ότι, ότι, ότι. Πήγα αργότερα για να γλιτώσω τις εισαγωγές, τις αποφάσεις και τα ορεκτικά. Πήγα μάλλον αρκετά αργά γιατί έχασα και τα επιδόρπια. Αλλά κουλ. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα είναι αν κάνουν σεξ. Γέλασαν, ζεστάθηκα κι έκατσα κάτω. Ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Φίλιππο. Ένιωθα ότι έχω την καλύτερη θέση. Πιο αργά από εμένα ήρθε κι ο Σταύρος. Προσπερνάω την Α φάση της συγκέντρωσης γρήγορα, θα σταθώ μόνο στο ότι η Παναγιώτα ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί! Σεβασμός γι' αυτή τη γυναίκα. Σεβασμό και για την αδερφή Τριανταφυλλιά που τη θαύμαζα παιδιόθεν! Η Τριανταφυλλιά στα μάτια μου ήταν λες και πάντα είχε μπουμπούκια και φυλλαράκια βαθυπράσσινα ολόγυρα της! Η αδελφές κάποτε μου δάνεισαν ένα σιντί Σακίρα, πειρατικό που πολύ το απόλαυσα και πολύ το είχα χορέψει στο σαλόνι το τορτούρα ουρλιάζοντας κάτι σαν ισπανικά. Η Ιωάννα έκανε φάση το τρίτο μεταπτυχιακό και το μεταδιδακτορικό και το πρώτο μεσοδιαστημικό σούπερ επιστημονικό ουάου πτυχιακό. Μου αρέσουν πολύ αυτοί που παθιάζονται με κάτι και δη οι παθιασμένοι κυνηγοί της γνώσης. Οι εξερευνητές! Ο Βασιλάκης δε σταματάει να ψηλώνει και πάντα θα είμαι τόσο χαρούμενη για εκείνον, το δείχνω δεν το δείχνω. Η Νεφέλη πάλι όλο κι ομορφαίνει και χρωματίζει τόσο τέλεια τον κόσμο! Έχω μέσα στα κουτιά με τους θησαυρούς τα σκίτσα που μου έκανε τότε και δε θα φύγουν ποτέ από τους θησαυρούς μου. Το ίδιο και τα μουσικά ερεθίσματα που μου έδωκε ο Όλντι και μου έβαλαν τα θεμέλια τότε να σκεφτώ. Ήμουν χαρούμενη που ήταν τότε και τώρα και τότε εκεί! Ο Κώστας έχει ασχοληθεί με την εκπροσώπηση των πολλών. Με την πολωτική. Κακό λογοπαίγνιο, κρύο το ξέρω, πολύ μου αρέσουν όμως, θα τα υποστείς! Ελπίζω να καταφέρει να αλλάξει τα κακώς κείμενα του κόσμο. Δεξιά ο Φίλιππος. Ένιωθα ήρεμα πολύ με τον Φίλιππο δίπλα, ίσως επειδή ήταν αυτός που ήμασταν συμμαθητές τον περισσότερο καιρό; Συναντηθήκαμε στην πέμπτη κι έπειτα βρήκαμε και τους υπόλοιπους στο γυμνάσιο. Τον Φίλιππο τον είχα δει πολύ πρόσφατα σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας και πλησιάζοντας τον, σκέφτηκα να μην το ρωτήσω τα τετριμμένα! Ο Φίλιππος «χόρεψε» στον ρυθμό μου! Ο Φίλιππος θάλασσα! Ξέρω ίσως καλύτερα ποια μπίρα του αρέσει, από τον μισθό του και αυτό είναι υπέροχο. Δεν είχαν έρθει οι περισσότεροι. Βασικά ήμασταν οκτώ. Πέρασαν φευγαλέα για ένα γεια και άλλοι δύο που έτυχε να είναι δίπλα και με τον Σταύρο γίναμε 9 και μετά άρχισαν να φεύγουν και μείναμε, εγώ, ο Βασιλάκης, η Νεφέλη τατουάζ, ο Κωνσταντίνος δήμαρχος, ο Φίλιππος θάλασσα και ο Σταύρος μουσική. Τον Σταύρο πιο πάνω δεν τον σύστησα, αλλά αυτή η τυπάρα είναι μία δημοσίευση ολόκληρη, ξεχωριστή, μόνος του.
Είπαμε λοιπόν, να πάμε κάπου κοντά για ένα ακόμα «τελευταίο» ποτό και καθώς κατηφορίζαμε, τους είπα να πάμε στις κούκλες! Ενθουσιάστηκαν όλοι! Όλοι, τόσα χρόνια ήμασταν δίπλα, όλοι θέλαμε πάντα να πάμε, όλοι δεν βρίσκαμε κανέναν κι όλοι όλο και κάτι συνέβαινε και δεν πηγαίναμε. Μπήκαμε μέσα και μετά ξέρεις! Μαγεία. Από αυτή τη μαγεία που όταν τσαϊ! Όταν βρέχει, όταν ταξίδι, όταν γράφω, όταν γεύση, όταν περπατάω, όταν ερωτεύομαι ένα νέο μουσικό κομμάτι, όταν περνάω κάποια φάση, όταν χαζεύω πλυντήρια, θάλασσες, ορχήστρες, όταν το μπλογκ μου, τα σημειωματάρια, κάποια νέα αποτυχημένη ιδέα, ή κάποιο σενάριο που καταλαβαίνω μόνο εγώ τι θέλω να πω ή ίσως κι εσύ ή ούτε καν εγώ! Χάθηκα, έφτασα στην μπάρα, αγκάλιασα μία μπίρα και με ρούφηξε η στιγμή. Δεν σκεφτόμουν άλλα, ρουφούσα το «τώρα». Τους τοίχους, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τους τέλειους συμμαθητές μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν βάσει σαβουάρ βίβρ έπρεπε να μην χορεύω πολύ και να είμαι πιο ήσυχη, πιο ακίνητη γιατί ήμουν κοινό σε μία παράσταση ή αν μπορούσα να ουρλιάζω και να τρέχω γύρω γύρω φωνάζοντας εκστασιασμένη «ΑΧ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ». Κάτι τέτοιες στιγμές με γεμίζουν τόσο πολύ που είμαι τόσο χαρούμενη για τα όσα έχω ζήσει. Για το κορίτσι που είμαι, το κορίτσι που μεγαλώνω και το κορίτσι που θα μεγαλώσει πλάι μου.
Ο Κώστας έφυγε. Μείναμε εγώ, ο Βασιλάκης, ο Φίλιππος, η Νεφέλη και ο Σταύρος! Σκεφτόμουν πώς αφού φύγω, θα θέλω να επιστρέψω πάλι εκεί το συντομότερο και να κλείσω μπουκάλι και τραπέζι! Όχι απλά ένα μπουκάλι, πρώτο τραπέζι πίστα. Ξέρεις τι σκεφτόμουν όμως πιο έντονα από όλα; Ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κούκλα! Ναι! Αυτό θέλω. Μετά, είσαι έτοιμος Τάκη; Μας έβαλαν σε τραπέζι! Πόσο επιτυχία πια αυτό το ριγιούνιον ρε; Το σόου τελείωσε και ο Σταύρος μου λέει «έλα, αφού σε βλέπω» και με τραβάει (καλά όχι τραβάει ακριβώς, πετάχτηκα σαν ελατήριο) να χορέψουμε! Και χόρευαν κι όλοι οι άλλοι και μας λέει ο κουκλοσερβιτόρος ότι μπορούμε να ανέβουμε στην πίστα! Και να, έγινα κούκλα! Πόση μαγεία; Ότι σκεφτόμουν συνέβαινε κι ας μην σκεφτόμουν τίποτα! Η πίστα, τα ντισκοφώτα και πέντε παλιοί συμμαθητές να χορεύουν σα ντισκοκύματα εντελώς ασυγχρόνιστων κόσμων! Μάζεψα από κάτω μία τεράστια παγιέτα που έφυγε από κάποια άλλη κούκλα, για το κουτί με τους θησαυρούς! Βρήκα κι άλλη μία και την έδωσα στον Φιλιππάκο βραβείο για τις εξαιρετικές χορευτικές του κινήσεις! Βρήκα κι ένα χρυσό νόμισμα για τον κουμπαρά: «Ταξίδι της γης». Αυτά τα νομίσματα δεν σταματάνε να με κυνηγάνε. Να δεις πώς θέλουν να γυρίσω τον κόσμο πιο πολύ από εμένα! Ύστερα φύγαμε. Στην πόρτα ήταν η Εύα και μοίραζε χαρτιά για την παράστασή της, που τη μουσική έγραψε η Πλάτωνος! Πάλι ουάου. Της ζήτησα να βγάλουμε μία φωτογραφία όλοι μαζί. Της ψιθύρισα πως δέσποζε πάνω από το κρεβάτι μου μία ολόκληρη εφηβεία και εκείνη μου είπε «άντε μωρή, αντί να έχεις κανένα τεκνό αφίσα» κι ένιωσα ότι συγκινήθηκε.
Προτού αποχαιρετιστούμε καθίσαμε απέναντι από το κλειστό σχολείο μας. Πολύ αλήτες, αφήσαμε το στίγμα μας στο τοίχο δίπλα από την είσοδο. Με μαρκαδόρο για ασπροπίνακα, αμε! Τόσο σκληροί. Είπαμε «γεια» και είπαμε πως θα πάμε την άλλη Τετάρτη στην παράσταση της Κουμαριανού!
ΚΑΙ ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΤΑΚΗ, ΗΡΕΜΑ. Έτσι είναι τα βαρετά ριγιούνιον; Γιατί εγώ λέω ότι είναι τέλεια! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι τα έκαναν τέλεια! Κι αυτοί κι όσοι δεν ήρθαν! Γιατί αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι μόνοι που ήταν σταθερά εκεί! Κι ας μην ήταν. Ήταν όλοι το πιο σίγουρο σπίτι που είχα ποτέ και η πιο οικογένεια! Κι ας μην το έμαθαν ποτέ γιατί ήταν μυστικά, στο μυαλό μου! Όσο διαφορετικοί κι αν ήταν κι αν είναι, εγώ τους αγαπάω πολύ και τους ευχαριστώ που ήταν συμπρωταγωνιστές μου!
Εντάξει λοιπόν. Είμαι σπίτι. Σήμερα έγινε πάλι χαμός στο μαγαζί. Θέλω τόσο πολύ να πάω σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας. Οι ώρες του όμως είναι απαίσιες! Άκου εκεί 14:00 με 23:00. Ποιος μπορεί να χαρεί να γίνει λιάρδα στις 14:00 και 23:00 η ώρα που αρχίζει το καλό να κλείνει; Τί εννοείς δεν γίνεσαι λιάρδα με την κράφτ; Την απολαμβάνεις; ΧΕΣΤΗΚΑ. Ελπίζω να καταφέρω να πάω αύριο βράδυ, γιατί δε λέει να μην είμαι οκ σε ένα παιδικό πάρτι και σε κάτι προσκοπάκια αργότερα. Και θα ήταν ιδανικά σήμερα. Η άλλη επιλογή ήταν να πάω στα παράσιτα, αλλά συγκεκριμένα στον Δαναό που στην προβολή των 22:30 πέφτει πρώτη «η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και σε εμάς». Και πήγα όντως στον Δαναό και συνέβαινε το «η απόσταση ανάμεσα σε έμενα και στο ταμείο είναι τεράστια λόγω του άπειρου κόσμου που τελείωσε όλα τα διαθέσιμα εισιτήρια». ΦΑΚ. Οπότε δεν μπήκα ποτέ και γύρισα σπίτι να χαρίσω κι άλλη μία ευκαιρία στην πραγματικότητα που λογικά θα με χαιρετίσει και θα ανοίξω κι εγώ το σεντούκι με τα παραμύθια. Ελπίζω να μην συμβεί, μα δυστυχώς συμβαίνει. Κι όσο συμβαίνει, τόσο εμφανίζονται ξανά τεράστιοι συμπλεκτικοί σύνδεσμοι και περιπέτειες και ανασταίνονται μέσα μου τα πεθαμένα παραμύθια και με κάνουν να περπατάω πολύ. Περπατάω πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε για να μην βρίσκω τον εαυτό μου και μην να πεθάνω ήσυχα κι εγώ.
Σε άλλα νέα οι φάσεις που πέρασα την προηγούμενη περίοδο ήταν 1. η φάση χαλόυμι 2. ξανά η φάση αναζήτησης καπουτσίνου 3. η φάση κραφτ μπίρας 4. η φάση κιτ κατ 5. η φάση παίρνω σκέτο ασπράδι αυγού, το ανοίγω χρησιμοποιώ λίγο, το βάζω στο ψυγείο, περνάνε οι 2-3 μέρες που πρέπει να καταναλωθεί και πάει άκλαφτο 6. η φάση βάφομαι στο πρόσωπο άψογα χρησιμοποιώντας σωστά πινέλα και φαουντέσιονς και μπλεντινγκ και όλαμέσαγαμώ το σπίτι μου γαμώ 7. η φάση σαλάτα καπρέζε.
Πέρασα επίσης τις εξής σκηνές 1. η συνάντηση με την πρώην γυναίκα του πατέρα μου 2. ο καφές με τον Θοδωρούλη και το μαρουλάκι στο μπλε ρέι 3. η γνωστή φάση που δεν χρειάζεται να γίνει άλλη αναφορά (συγγνώμη αν μάθατε τα νέα απότομα με τέτοιο τρόπο, επιδιώκω να σας τα πω διά ζώσης, αλλά μάλλον δεν γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια) 4. ένιωσα άπειρα δυνατή γυναικάρα σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις με κακούς χαρακτήρες, όπου σε ανάλυση που ακολούθησε, χάρηκα τόσο πολύ γιατί γίνομαι και λίγο από το κορίτσι που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω τελικά 5. εκτός των άλλων είμαι μία γαμάτη μπίζνεσ γούμαν, αμέ! Έχω ρίξει τρομερό κουβάλημα, έχω φωνάξει πάνω από 10 ανθρώπους «αρχηγέ» κι έχω μαγευτεί από τις ικανότητες μου στις διαπραγματεύσεις και στο εμπόριο 6. τα πολλά κόκκινα κέρματα που βρίσκω αυτές τις μέρες στον δρόμο 7.
Μάλλον ήρθε η πραγματικότητα. Θα προσπαθήσω να την ξεσκονίσω να μοιάζει με παραμύθι. Πρέπει σύντομα να πάω για τσάι ή έστω για καπουτσίνο. Να τακτοποιήσω την επιφάνεια εργασίας και να πλύνω τα πιάτα.
ΕΙΜΑΙ απαράδεκτη, έχασα το 9 και σχεδόν θα χάσω και το 10. Είμαι στην εργασία. Έχω τόσα πολλά να σου πω. Θα ήταν τρομερή δικαιολογία το «δεν έχω χρόνο». Πάντα έχεις χρόνο για τα πάθη σου! Υποθέτω ότι όταν είχα χρόνο έψαχνα για μπίρες ή περπατούσα ή ύστερα από όλα αυτά δεν ήξερα αν υπάρχει χώρος ούτε εδώ για να αφήσω σκέψεις. Τέλος πάντων, είναι ο χώρος μου και συγγνώμη. Βασικά είδα ότι είχα ξεκινήσει ένα κείμενο, γύρευε τι καύλες είχα πάλι και τελευταία στιγμή είδα ότι το άφησα. Άραγε για αργότερα, ή για πάντα;
ΘΕΛΩ να πάρω ένα λαπτοπ της πρ (5 ώρες μετά, έγινε πανικός σήμερα) οκοπής για να μην χρειάζομαι ρεύμα κι όποτε θέλω να ανοίγω και να γράφω.
ΚΛΕΙΝΩ να πάω σπίτι.
Βρήκα ένα κουτάκι με κρέμα κακάο και κάτι τραγανά μπαλάκια μέσα. Το αγόρασα για τύπου μερέντανουτέλα αλλά δεν είναι. Είναι σαν καοτόνικχέμο αλλά κρέμα. Οβομαλτίν ίσως λέγεται. Σε κάποιο φόρουμ διάβασα ότι παλιά υπήρχε στην Ελλάδα και ήταν κάτι σαν σκόνη χέμο. Υποθέτω η κρέμα θα είναι η εξέλιξη. Δεν ξέρω, υποθέσεις κάνω.
Εξέλιξη ίσως κι εγώ. Έφτιαξα το βιογραφικό μου. Σκεφτόμουν πως ίσως έφτασε καιρός για νέες περιπέτειες και κυρίως τη συλλογή επιπλέον χρημάτων για τον γύρο της Ασίας. Θα ήθελα κάποτε να παίξω σε ένα ταμείο ενός σούπερμαρκετ και κάποτε να εργαστώ σε κάποιον κινηματογράφο. Για λίγο. Για την γεύση. Πώς τα έφερε έτσι η στιγμή λοιπόν και δεν έστειλα ένα από τα συνηθισμένα μου γράμματα, αλλά κάθισα και έβαλα σε μία σειρά συνεργασίες και αναμνήσεις. Με τον δικό μου πάντα τρόπο που πολύ χαρούμενη είμαι γι' αυτό, αλλά λύγισα. Αφού το έστειλα λοιπόν σε ένα σουπερμάρκετ, σκέφτηκα,«δεν το στέλνω και σε κανένα κολέγιο» κι έπειτα άρχισα να κυλάω κι άλλο στην κατηφόρα και σκέφτηκα «δεν το στέλνω και σε κανένα σχολείο» κι είμαι τόσο καλό παιδί που μου πήρε πολύ ώρα να το στείλω σε πολλά, γιατί πάλευα μέσα μου να μην προδώσω το x σχολειό και με πάρουν τηλέφωνο πίσω παραπάνω από ένας και πρέπει κάποιον να κακοκαρδίσω. Αλλά όπως πολύ σοφά κάποιος κάποτε είχε υπογραμμίσει, όλοι είμαστε εν δυνάμει τα πάντα, όλοι μπορεί να γίνουμε τα πάντα κάποιες στιγμές. Έρχομαι βέβαια να προσθέσω ότι ναι, υπό κάποιες συνθήκες όλα μπορούν να συμβούν, αλλά πάντα από τις ρωγμές μας θα λάμπει το πραγματικό μας χρώμα.
Ζούμε στις τελευταίες μέρες ενός καλοκαιριού και μπροστά μου βλέπω ένα φθινόπωρο να μου κουνάει το χέρι, σα να είμαι ταξί και θέλει να το φορτώσω. Το κεφάλι μου έχει βαρύνει και πρέπει να πάω μέχρι το αεροδρόμιο, αλλά να μην φύγω. Δεν προλαβαίνω να αλλάξω το σχέδιο γιατί θα με περιμένουν και δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ. Ίσως θα πάρω έναν καφέ να πείσω τον εαυτό μου ότι δουλεύει η φάση καφεΐνη.
Τώρα τελευταία κάποια από τα στιλό έχουν χαλάσει, χωρίς να το καταλάβω μεταφέρω μελάνι στο πρόσωπό μου και μιλάω φουλ μουτζουρωμένη στους πελάτες. Όλο κάποιος μου το λέει, όλο γυρνάω να δω τον καθρέφτη, όλο λέω «ωχ» κι όλο μουτζουρώνομαι ξανά.
Έπειτα το μονόχρωμο έδωσε τη σειρά του στην μεγάλη κατρακύλα. Αναρωτιέμαι, μας παρακολουθούν; Οι δικοί μου έχουν φοβερό γούστο πάντως.
Τέλος, χθες σε μία φοβερή συζήτηση έδωσα μία πρόχειρη πεντάδα φανταστικών και όχι χαρακτήρων και τραγουδιών που έβαλαν ένα λιθαράκι για αυτό που είμαι σήμερα. Χωρίς σειρά σημαντικότητας:
1. Σωκράτης
2. ο πιλότος από τον μικρό πρίγκιπα
3. ο Φοίβος (δε θα γράψω επίθετο γιατί νιώθω ρουβίτσα και δε θα δώσω τον Νικολάκη τον Σπηλιά ή τον Θωμά Περιμένει, μόνο και μόνο για να στηρίξω εγχώριο προϊόν)
4. η Αμελί
5.
1. we both go down together decemberists
2. απομακρύνθηκα ffc
3. sur le fil yann tiersen
4. hang on little tomato pink martini
5. το καλοκαίρι θα ΄ρθει φοίβος
Ωω, κάνει ΤΟΣΗ ΖΕΣΤΗ. Το sakura ήταν πιο τίμιο από το πράσινο σύννεφο. Η Αθήνα περιμένω να αδειάσει κι άλλο! Σε καλή φάση είναι, αλλά την έχω δει και καλύτερα. Ξεκίνησα να μαζεύω εικόνες από μία Αυγουστιάτικη Αθήνα που μου αρέσει. Αγανάκτησα και με το πρόγραμμα κοψίματος-ραψίματος και γνώρισα ένα άλλο αυτές τις μέρες που θα δοκιμάσω να συνεργαστώ μαζί του. Δεν τον λες και έρωτα με την πρώτη ματιά, αλλά οι σχέσεις θέλουν δουλειά. Αυτό κατάλαβα όταν αναγκάστηκα να ψάξω πώς αλλάζω ταχύτητα και πώς το βγάζω έξω. Τελικά ήταν εύκολο κι αυτό. Ο Φοίβος έχει βγάλει ένα νέο τραγούδι που το πήρα χθες χαμπάρι. Πήρα και δύο φορές την αγαπημένη μου κατηφόρα με αμάξι. Ψηφίζω το μηχανάκι καλύτερο για αυτή την κατηφόρα. Βέβαια ίσως ήταν ο φόβος που δε με άφησε να πατήσω τέρμα το γκάζι. Κυκλοφορώ με μία βεντάλια που κάποιες φορές από την τόση ζέστη που κάνει, δε φυσάει ούτε μία τρίχα μου. Πήρα κι έναν καινούργιο ανεμιστήρα που έχει και τηλεχειριστήριο. Την πρώτη φορά που κάθισα απέναντί του, άφησα από μέσα μου να βγει σχεδόν τραγουδιστά ένα «είμαι ευτυχισμένη». Πήρα και δύο λαγούς. Ψεύτικοι κι αυτοί. Μέσα στα 250 μπουκαλάκια αποφάσισα να βάλω μέσα από μία φακή. Είναι επίσης μία εποχή που ίσως έχω δει τις περισσότερες ανατολές. Ίσως πρώτη φορά που τις κυνηγάω τόσο πολύ. Μαντρουγαδοκυνηγός. Δεν ξέρω αν στο είπα αλλά ψάχνοντας κάτι τις προάλλες για τον «δρόμο», διάβασα την παρακάτω πρόταση: Η τελική του μορφή αποτελεί ένα roman à clef, συνδυάζοντας αυτοβιογραφικά στοιχεία με φανταστικές διηγήσεις. Έπειτα συνέχισα το ψάξιμο και διάβασα τα παρακάτω: Roman à clef (French pronunciation: [ʁɔmɑ̃n‿a kle], anglicised as /roʊˌmɒn ə ˈkleɪ/), French for novel with a key, is a novel about real life, overlaid with a façade of fiction. The fictitious names in the novel represent real people, and the "key" is the relationship between the nonfiction and the fiction. The "key" may be produced separately by the author or implied through the use of epigraphs or other literary techniques. Created by Madeleine de Scudéry in the 17th century to provide a forum for her thinly-veiled fiction featuring political and public figures, the roman à clef has since been used by writers including Sylvia Plath, John Banville, Truman Capote, Simone de Beauvoir, Ernest Hemingway, George Orwell, Jack Kerouac, Victor Hugo, Blaise Cendrars, Philip K. Dick, Bret Easton Ellis, Jay McInerney, Naguib Mahfouz, John McGahern, Charles Bukowski, Malachi Martin, Saul Bellow, Hunter S. Thompson, James Joyce, and Djuna Barnes. The reasons an author might choose the roman à clef format include satire; writing about controversial topics and/or reporting inside information on scandals without giving rise to charges of libel; the opportunity to turn the tale the way the author would like it to have gone; the opportunity to portray personal, autobiographical experiences without having to expose the author as the subject; avoiding self-incrimination or incrimination of others that could be used as evidence in civil, criminal, or disciplinary proceedings; and the settling of scores. Biographically inspired works have also appeared in other literary genres and art forms, notably the film à clef. Και ένιωσα πάλι χαρά γιατί ορίστε, κάπου ανάμεσα σε αυτά τα ονόματα θα μπορούσε να είναι και το δικό μου. Κι ένιωσα και λίγο περισσότερο μπιτ και σώθηκε η κατάσταση. Είμαι κάποιες στιγμές πιο μακρυά για την τρίτη έκδοση του ποιήματος. Έχω πάρει κρύο τσάι πράσινο, με λεμόνι και μέντα και ένα μάφιν κόκκινο βελούδο, που με ξεγελάνε και δε με αφήνουν να λιποθυμήσω εν ειρήνη σε ένα υπόγειο στο κέντρο της πόλης. Όταν μεγαλώσω θέλω να μάθω να φτιάχνω ένα από αυτά τα κεικοειδή πολύ καλά και να μοσχομυρίζουν σε όλο το τεϊποτείον μου! Ο Αύγουστος είναι ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου μήνας μετά τον Νοέμβρη και είμαι χαρούμενη πολύ που δε θα πάμε φέτος πουθενά. Έχω αρκετά χρόνια να ρουφήξω άδειο Αθηναϊκό Αύγουστο και είμαι σα μαγεμένη. Πάντα με μπόλικο «και».
Υ.Γ. Είδα όνειρο στον ύπνο μου πως έλαβα τελικά ένα γράμμα! Δεν είχε αποστολέα κι ήταν να ξέρεις πολύ περίεργο!
Υ.Υ.Γ. Και μετά σκέφτηκα ότι τίποτα δεν είναι «τυχαίο». Όλα είναι τόσο σωστά τοποθετημένα κι ας μοιάζουν σα να τα φύσηξε ανέμελα μία βεντάλια. Ή μπορεί και να μην είναι κι απλά με το φύσημα να απέκτησαν όλα νόημα.
Πριν καιρό κατάλαβα πως ζούμε όλοι μέσα σε κουτάκια. Ξυπνάμε σε κουτάκια και φεύγουμε για λίγο από αυτά, έχοντας στο μυαλό μας πως θα γυρίσουμε πάλι σε αυτά. Όλη μέρα κοιτάμε κουτάκια, άλλος πιο μεγάλα κι άλλος πιο μικρά.
Σε ένα κουτάκι μεγάλο, με πολλά κουτάκια μικρά μέσα, ήμουν μία μέρα φορτωμένη. Έψαχνα για μπρόκολα όταν άκουσα το όνομά μου. Ήταν ένα ευγενικό αγόρι που κάποτε για ένα χρόνο πήγαμε στο ίδιο πανεπιστήμιο και παίζαμε όλη μέρα με μαρκαδόρους, χορούς και λαχνίσματα. Κάποτε κάναμε και μία αγκαλιά μέσα σε μία περίπου ζούγκλα!
Βιαζόμουν να βρω τα μπρόκολα. Λίγο γιατί το είχα πιστέψει, λίγο γιατί η πεντανόστιμη γραβιέρα με τσίλι από το προηγούμενο σούπερ μάρκερ αλλοιωνόταν όσο έμενε εκτός ψυγείου, λίγο, λίγο, λιγόψυχη σε κόσμο μεγάλων, έτρεχα. Με φώναξε λοιπόν και μου άδειασε χώρο στο καρότσι του να ακουμπήσω τα πράγματά μου. Λίγες στιγμές μετά με βρήκα ξανά. Απόλαυσα αυτή την μικρή βόλτα. Σταμάτησα να τρέχω. Εμένα το σούπερ μάρκετ πολύ μου αρέσει. Έχω περάσει φοβερές στιγμές στα σουπερμάρκετ. Τον ρώτησα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει και μου είπε! Μετά μου είπε γιατί το καναρίνι του το λένε Κύκλωπα, για το ποδήλατό του την Γριούλα και την ιστορία με το αβοκάντο του που καταφέρνει να μεγαλώσει ω μωρό μου, σε αυτόν τον άγριο κόσμο και τον κάνει πολύ χαρούμενο και για τα προηγούμενα αβοκάΝΤΑ που του τα έφαγαν οι χελώνες. Όπως μου είπε σε κάποια στιγμή, αυτά είναι πράγματα που δεν έχει πει σε άλλον, ίσως γιατί δεν είναι σημαντικά και δεν έχουν κανένα νόημα. Εμένα όμως θα μου αρέσουν, σκέφτηκε. Είχε τόσο δίκιο. Εμένα κάτι τέτοια, πολύ πολύ μου αρέσουν. Αποχωριστήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια τυχαία στιγμή στο ίδιο σούπερ μάρκετ.
Πριν δύο μέρες στεκόμουν σε μία γέφυρα με μία χάρτινη σαΐτα στο χέρι και σκεφτόμουν να την πετάξω ή όχι. Έπειτα στην εντελώς αντίθετη πλευρά της πόλης κράτησα στην κάμερα λίγο από το πρώτο φως του ήλιου για κάτι καινούργιο που έχω στο μυαλό και θα το αφήσω κάποια στιγμή στη μέση κι αυτό. Φεύγοντας από το λιμάνι, μία κόκκινη νταλίκα κόλλησε πίσω μου και για δύο ολόκληρα λεπτά, δεν έβγαλε το χέρι από την κόρνα. Εμένα μου άρεσε αυτή η φασαρία. Με ηρεμεί. Φτάσαμε στο παζάρι και ήθελαν να μου πουλήσουν τα γράμματα 30€! Αυτό ας πούμε με τάραξε! Σε'μένα ρε; Δεν τα πήρα. Κι είχα πάει μπας και βρω αυτά που άφησα στις εκλογές 8€... Αλλά που! Τα πούλησαν. Μα καλά, ποιος περίεργος αγοράζει παλιά γράμματα; Το κερασάκι στην τούρτα: με σταμάτησαν οι μπάτσοι! Έζησα για κάποιες στιγμές το «καλός μπάτσος-κακός μπάτσος». Πούλησα το «ευάλωτη-σεκσι» και έφυγα χωρίς πόνο.
Χθες αποφάσισα να έχω τα δικά μου γράμματα. Να τα δημιουργήσω. Αλλά ούτε εκεί τα πήγα πολύ καλά. Ο κόσμος σήμερα δε θέλει φίλους δι' αλληλογραφίας. Ξεκίνησα να βλέπω και την υπηρέτρια και τη σταμάτησα στα 30 περίπου λεπτά, όταν ένιωσα ότι κάτι πολύ καλό έρχεται και πρέπει να το μοιραστώ.
Τώρα επιστρέφω από το νοσοκομείο. Την έχω πάρει την απόφαση και μένει μόνο να απαντήσω θετικά στην εισερχόμενη κλήση που θα περιμένω. Σκέφτομαι τα φιλιά. Αχ τα φιλιά. Αυτά φταίνε για όλα. Αλλά αυτό είναι για άλλη ώρα. Πήγα και αγόρασα τσάι. Πράσινα μόνο, για τα πίνω κρύα. Το τσάι της Παλλακίδας που πια όλοι ξέρετε, δε θα επεκταθώ, το sakura που έχει κεράσι, κανέλα και ροζ πιπέρι και το πράσινο σύννεφο που έχει ροδοπέταλα, μάνγκο και περγαμόντο. Κάθισα και σε αυτό το καφέ που μου αρέσει και πήρα καφέ ζεστό και αυγά. Πήρα και δεύτερο καφέ ζεστό.
Ωραία που είναι η ζωή!
Ο Σνουπ Ντογκ, μοιάζει λίγο σε έναν γείτονα μου. Ο γείτονας μου ίσως σύντομα πεθάνει. Δε θα το ήθελα καθόλου αυτό. Είναι βέβαια δική του επιλογή. Μάλλον. Βέβαια όλοι θα πεθάνουμε, αργά ή γρήγορα. Κάποτε κάποιος μου έδωσε ένα βιβλίο του Επίκουρου γι'αυτό. Όχι βασικά του ίδιου, αλλά του κήπου του. Δηλαδή το βιβλίο πραγματεύεται λιγουλάκι θάνατο και λέγεται «Στον κήπο του Επίκουρου, αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου». Το βιβλίο το έχει γράψει ο Γιάλομ. Γιόλο. Μου το έδωσε ένας κύριος σε φάση που η φάση «θάνατος» έφερνε αρκετές βόλτες στο παιδεμένο μου κεφάλι. Θα με ανακούφιζε είπε. Έκτοτε άρχισα να ξεφορτώνομαι λίγη σκέψη. Δεν ξέρω αν την ξεφορτώθηκα προκειμένου να μην διαβάσω το ανάγνωσμα η τεμπέλα, ή αν η ιδέα ότι υπάρχει κάποια πανάκεια-σωσίβιο, είναι αυτό που χρειαζόμαστε εν τέλει εμείς οι άνθρωποι. Αχ αυτή η ιδέα. Όλα γυρνάνε γύρω από ιδέες. Έχω κι ένα μπλοκάκι, που γράφεις τις ιδέες που σου έρχονται την αργά τη νύχτα! Έχω κι ένα άλλο μπλοκάκι που αποφάσισα για δεύτερη φορά στη ζωή μου να γράφω τα όνειρα που βλέπω. Σαν ένας άλλος Κέρουακ κι εγώ, σαν ένας Καστανννννιέδα. Η προηγούμενη πρόταση θα μπορούσε να είναι τραγούδι για την μπάντα μου. Η μπάντα η καινούργια που όλο λέω να ξεκινήσουμε να γράφουμε τη μουσικούλα και να πάμε σε κανά στούντιο να το νιώσουμε στο πετσί μας κι όλο κάτι μου τυχαίνει. Να, σαν την ραπτομηχανή που έτυχε προχθές, που έθεσα σε λειτουργία και άρχισα να ράβω νέες ιστορίες, μοναδικές και καθόλου φορεμένες. Θα μου πεις δεν έτυχε, σε περίμενε καιρό. Σαν τα γράμματα που έχω αγοράσει από τότε στο παζάρι κι ακόμα να τα διαβάσω όλα για να μην μου τελειώσουν, σαν ένα βιβλίο του Γιάλομ, σαν ένα μπλοκάκι για όνειρα που πάντα αφήνω για αργότερα να τα γράψω κι όλο τα ξεχνάω, σαν τις ιδέες που είναι πολλές και τέλειες αλλά τί περιμένω για να τις περάσω από τον κόσμο των ιδεών σε αυτόν τον κόσμο; Σαν το ύφασμα που θέλω να πάω να αγοράσω, ένα ύφασμα που θέλω να ερωτευτώ και να με εμπνεύσει. Τελικά μήπως εκτός από ιδέες, χρειαζόμαστε και ομοϊδεάτες να μας φυσάνε αεράκι για το πανάκι μας; Απόψε δε φυσάει καθόλου. Εκτός από τον ανεμυστήριο δηλαδή που με λούζει με αγάπη. Είμαι περισσότερο κορίτσι ανεμιστήρα θα έλεγα, παρά κορίτσι αρκουδίσιον. Ωραίες νύχτες αυτές οι καλοκαιρινές, αρκεί να μην ιδρώνεις. Αλήθεια, έχει ιδρώσει ποτέ το αυτί σου; Θυμάμαι μία φορά εκεί που καθόμουν, ένιωσα μία σταγόνα να γεννιέται μέσα στο αυτί μου! Είμαι πολύ σίγουρη ότι εκεί ήταν η αφετηρία της. Το αυτί. Πόσο χαρούμενη ήμουν εκείνη την μέρα που ίδρωσε επιτέλους το αυτί μου.
Υ.Γ. Σε παρακαλώ (ξανά), αν και το απεύχομαι, σε περίπτωση που κάτι κακό συμβεί, αναζήτησε τα μπλοκάκια μου όλα. Όλα, όλα. Αυτά για τα όνειρα, τις ιδέες, τα ταξίδια, τη ζωή, τους έρωτες, τις αναμνήσεις και φρόντισε να φτάσουν στα χέρια της Φακής. Τα σημειωματάρια, τα κουτιά των θησαυρών, ο παππούς στο κάδρο, το σκούτερ και το μπλογκ. Κατάλαβες;
Υ.Υ.Γ. Είμαι σούπερ φλώρα, την βρίσκω με περιέ λάιμ και θεωρώ το πιο γαμάτο καλοκαιρινό κοκτέιλ το νερό με έξτρα πάγο. Καλά ίσως και το πολύ πολύ ελαφρύ μοχίτο με έξτρα ζάχαρη. Άσχετο.
Υ.Υ.Υ.Γ. Πόσο θα ήθελα να μάθω καινούργια τραγούδια. Παλιά δηλαδή ή και νέα, που δεν έχουν φτάσει ακόμα στα αυτιά μου. Διψάω για μουσικά ερεθίσματα και έχει καύσωνα. Σε παρακαλώ...
