Παρασκευή

 ΕΙΜΑΙ απαράδεκτη, έχασα το 9 και σχεδόν θα χάσω και το 10. Είμαι στην εργασία. Έχω τόσα πολλά να σου πω. Θα ήταν τρομερή δικαιολογία το «δεν έχω χρόνο». Πάντα έχεις χρόνο για τα πάθη σου! Υποθέτω ότι όταν είχα χρόνο έψαχνα για μπίρες ή περπατούσα ή ύστερα από όλα αυτά δεν ήξερα αν υπάρχει χώρος ούτε εδώ για να αφήσω σκέψεις. Τέλος πάντων, είναι ο χώρος μου και συγγνώμη. Βασικά είδα ότι είχα ξεκινήσει ένα κείμενο, γύρευε τι καύλες είχα πάλι και τελευταία στιγμή είδα ότι το άφησα. Άραγε για αργότερα, ή για πάντα;

 ΘΕΛΩ να πάρω ένα λαπτοπ της πρ (5 ώρες μετά, έγινε πανικός σήμερα) οκοπής για να μην χρειάζομαι ρεύμα κι όποτε θέλω να ανοίγω και να γράφω.
 ΚΛΕΙΝΩ να πάω σπίτι.

Μπεζ

 Βρήκα ένα κουτάκι με κρέμα κακάο και κάτι τραγανά μπαλάκια μέσα. Το αγόρασα για τύπου μερέντανουτέλα αλλά δεν είναι. Είναι σαν καοτόνικχέμο αλλά κρέμα. Οβομαλτίν ίσως λέγεται. Σε κάποιο φόρουμ διάβασα ότι παλιά υπήρχε στην Ελλάδα και ήταν κάτι σαν σκόνη χέμο. Υποθέτω η κρέμα θα είναι η εξέλιξη. Δεν ξέρω, υποθέσεις κάνω.

 Εξέλιξη ίσως κι εγώ. Έφτιαξα το βιογραφικό μου. Σκεφτόμουν πως ίσως έφτασε καιρός για νέες περιπέτειες και κυρίως τη συλλογή επιπλέον χρημάτων για τον γύρο της Ασίας. Θα ήθελα κάποτε να παίξω σε ένα ταμείο ενός σούπερμαρκετ και κάποτε να εργαστώ σε κάποιον κινηματογράφο. Για λίγο. Για την γεύση. Πώς τα έφερε έτσι η στιγμή λοιπόν και δεν έστειλα ένα από τα συνηθισμένα μου γράμματα, αλλά κάθισα και έβαλα σε μία σειρά συνεργασίες και αναμνήσεις. Με τον δικό μου πάντα τρόπο που πολύ χαρούμενη είμαι γι' αυτό, αλλά λύγισα. Αφού το έστειλα λοιπόν σε ένα σουπερμάρκετ, σκέφτηκα,«δεν το στέλνω και σε κανένα κολέγιο» κι έπειτα άρχισα να κυλάω κι άλλο στην κατηφόρα και σκέφτηκα «δεν το στέλνω και σε κανένα σχολείο» κι είμαι τόσο καλό παιδί που μου πήρε πολύ ώρα να το στείλω σε πολλά, γιατί πάλευα μέσα μου να μην προδώσω το x σχολειό και με πάρουν τηλέφωνο πίσω παραπάνω από ένας και πρέπει κάποιον να κακοκαρδίσω. Αλλά όπως πολύ σοφά κάποιος κάποτε είχε υπογραμμίσει, όλοι είμαστε εν δυνάμει τα πάντα, όλοι μπορεί να γίνουμε τα πάντα κάποιες στιγμές. Έρχομαι βέβαια να προσθέσω ότι ναι, υπό κάποιες συνθήκες όλα μπορούν να συμβούν, αλλά πάντα από τις ρωγμές μας θα λάμπει το πραγματικό μας χρώμα.
 Ζούμε στις τελευταίες μέρες ενός καλοκαιριού και μπροστά μου βλέπω ένα φθινόπωρο να μου κουνάει το χέρι, σα να είμαι ταξί και θέλει να το φορτώσω. Το κεφάλι μου έχει βαρύνει και πρέπει να πάω μέχρι το αεροδρόμιο, αλλά να μην φύγω. Δεν προλαβαίνω να αλλάξω το σχέδιο γιατί θα με περιμένουν και δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ. Ίσως θα πάρω έναν καφέ να πείσω τον εαυτό μου ότι δουλεύει η φάση καφεΐνη.
 Τώρα τελευταία κάποια από τα στιλό έχουν χαλάσει, χωρίς να το καταλάβω μεταφέρω μελάνι στο πρόσωπό μου και μιλάω φουλ μουτζουρωμένη στους πελάτες. Όλο κάποιος μου το λέει, όλο γυρνάω να δω τον καθρέφτη, όλο λέω «ωχ» κι όλο μουτζουρώνομαι ξανά.
 Έπειτα το μονόχρωμο έδωσε τη σειρά του στην μεγάλη κατρακύλα. Αναρωτιέμαι, μας παρακολουθούν; Οι δικοί μου έχουν φοβερό γούστο πάντως.
 Τέλος, χθες σε μία φοβερή συζήτηση έδωσα μία πρόχειρη πεντάδα φανταστικών και όχι χαρακτήρων και τραγουδιών που έβαλαν ένα λιθαράκι για αυτό που είμαι σήμερα. Χωρίς σειρά σημαντικότητας:

1. Σωκράτης
2. ο πιλότος από τον μικρό πρίγκιπα
3. ο Φοίβος (δε θα γράψω επίθετο γιατί νιώθω ρουβίτσα και δε θα δώσω τον Νικολάκη τον Σπηλιά ή τον Θωμά Περιμένει, μόνο και μόνο για να στηρίξω εγχώριο προϊόν)
4. η Αμελί
5.

1. we both go down together decemberists
2. απομακρύνθηκα ffc
3. sur le fil yann tiersen
4. hang on little tomato pink martini
5. το καλοκαίρι θα ΄ρθει φοίβος 

Κλέφτης ρομαντισμός

Ωω, κάνει ΤΟΣΗ ΖΕΣΤΗ. Το sakura ήταν πιο τίμιο από το πράσινο σύννεφο. Η Αθήνα περιμένω να αδειάσει κι άλλο! Σε καλή φάση είναι, αλλά την έχω δει και καλύτερα. Ξεκίνησα να μαζεύω εικόνες από μία Αυγουστιάτικη Αθήνα που μου αρέσει. Αγανάκτησα και με το πρόγραμμα κοψίματος-ραψίματος και γνώρισα ένα άλλο αυτές τις μέρες που θα δοκιμάσω να συνεργαστώ μαζί του. Δεν τον λες και έρωτα με την πρώτη ματιά, αλλά οι σχέσεις θέλουν δουλειά. Αυτό κατάλαβα όταν αναγκάστηκα να ψάξω πώς αλλάζω ταχύτητα και πώς το βγάζω έξω. Τελικά ήταν εύκολο κι αυτό. Ο Φοίβος έχει βγάλει ένα νέο τραγούδι που το πήρα χθες χαμπάρι. Πήρα και δύο φορές την αγαπημένη μου κατηφόρα με αμάξι. Ψηφίζω το μηχανάκι καλύτερο για αυτή την κατηφόρα. Βέβαια ίσως ήταν ο φόβος που δε με άφησε να πατήσω τέρμα το γκάζι. Κυκλοφορώ με μία βεντάλια που κάποιες φορές από την τόση ζέστη που κάνει, δε φυσάει ούτε μία τρίχα μου. Πήρα κι έναν καινούργιο ανεμιστήρα που έχει και τηλεχειριστήριο. Την πρώτη φορά που κάθισα απέναντί του, άφησα από μέσα μου να βγει σχεδόν τραγουδιστά ένα «είμαι ευτυχισμένη». Πήρα και δύο λαγούς. Ψεύτικοι κι αυτοί. Μέσα στα 250 μπουκαλάκια αποφάσισα να βάλω μέσα από μία φακή. Είναι επίσης μία εποχή που ίσως έχω δει τις περισσότερες ανατολές. Ίσως πρώτη φορά που τις κυνηγάω τόσο πολύ. Μαντρουγαδοκυνηγός. Δεν ξέρω αν στο είπα αλλά ψάχνοντας κάτι τις προάλλες για τον «δρόμο», διάβασα την παρακάτω πρόταση: Η τελική του μορφή αποτελεί ένα
roman à clef, συνδυάζοντας αυτοβιογραφικά στοιχεία με φανταστικές διηγήσεις. Έπειτα συνέχισα το ψάξιμο και διάβασα τα παρακάτω: Roman à clef (French pronunciation: ​[ʁɔmɑ̃n‿a kle], anglicised as /roʊˌmɒn ə ˈkleɪ/), French for novel with a key, is a novel about real life, overlaid with a façade of fiction. The fictitious names in the novel represent real people, and the "key" is the relationship between the nonfiction and the fiction. The "key" may be produced separately by the author or implied through the use of epigraphs or other literary techniques.
Created by Madeleine de Scudéry in the 17th century to provide a forum for her thinly-veiled fiction featuring political and public figures, the roman à clef has since been used by writers including Sylvia Plath, John Banville, Truman Capote, Simone de Beauvoir, Ernest Hemingway, George Orwell, Jack Kerouac, Victor Hugo, Blaise Cendrars, Philip K. Dick, Bret Easton Ellis, Jay McInerney, Naguib Mahfouz, John McGahern, Charles Bukowski, Malachi Martin, Saul Bellow, Hunter S. Thompson, James Joyce, and Djuna Barnes.
The reasons an author might choose the roman à clef format include satire; writing about controversial topics and/or reporting inside information on scandals without giving rise to charges of libel; the opportunity to turn the tale the way the author would like it to have gone; the opportunity to portray personal, autobiographical experiences without having to expose the author as the subject; avoiding self-incrimination or incrimination of others that could be used as evidence in civil, criminal, or disciplinary proceedings; and the settling of scores.
Biographically inspired works have also appeared in other literary genres and art forms, notably the film à clef. Και ένιωσα πάλι χαρά γιατί ορίστε, κάπου ανάμεσα σε αυτά τα ονόματα θα μπορούσε να είναι και το δικό μου. Κι ένιωσα και λίγο περισσότερο μπιτ και σώθηκε η κατάσταση. Είμαι κάποιες στιγμές πιο μακρυά για την τρίτη έκδοση του ποιήματος. Έχω πάρει κρύο τσάι πράσινο, με λεμόνι και μέντα και ένα μάφιν κόκκινο βελούδο, που με ξεγελάνε και δε με αφήνουν να λιποθυμήσω εν ειρήνη σε ένα υπόγειο στο κέντρο της πόλης. Όταν μεγαλώσω θέλω να μάθω να φτιάχνω ένα από αυτά τα κεικοειδή πολύ καλά και να μοσχομυρίζουν σε όλο το τεϊποτείον μου! Ο Αύγουστος είναι ο δεύτερος πιο αγαπημένος μου μήνας μετά τον Νοέμβρη και είμαι χαρούμενη πολύ που δε θα πάμε φέτος πουθενά. Έχω αρκετά χρόνια να ρουφήξω άδειο Αθηναϊκό Αύγουστο και είμαι σα μαγεμένη. Πάντα με μπόλικο «και».

Υ.Γ. Είδα όνειρο στον ύπνο μου πως έλαβα τελικά ένα γράμμα! Δεν είχε αποστολέα κι ήταν να ξέρεις πολύ περίεργο!
Υ.Υ.Γ. Και μετά σκέφτηκα ότι τίποτα δεν είναι «τυχαίο». Όλα είναι τόσο σωστά τοποθετημένα κι ας μοιάζουν σα να τα φύσηξε ανέμελα μία βεντάλια. Ή μπορεί και να μην είναι κι απλά με το φύσημα να απέκτησαν όλα νόημα.

τα κουτάκια

 Πριν καιρό κατάλαβα πως ζούμε όλοι μέσα σε κουτάκια. Ξυπνάμε σε κουτάκια και φεύγουμε για λίγο από αυτά, έχοντας στο μυαλό μας πως θα γυρίσουμε πάλι σε αυτά. Όλη μέρα κοιτάμε κουτάκια, άλλος πιο μεγάλα κι άλλος πιο μικρά.
 Σε ένα κουτάκι μεγάλο, με πολλά κουτάκια μικρά μέσα, ήμουν μία μέρα φορτωμένη. Έψαχνα για μπρόκολα όταν άκουσα το όνομά μου. Ήταν ένα ευγενικό αγόρι που κάποτε για ένα χρόνο πήγαμε στο ίδιο πανεπιστήμιο και παίζαμε όλη μέρα με μαρκαδόρους, χορούς και λαχνίσματα. Κάποτε κάναμε και μία αγκαλιά μέσα σε μία περίπου ζούγκλα!
 Βιαζόμουν να βρω τα μπρόκολα. Λίγο γιατί το είχα πιστέψει, λίγο γιατί η πεντανόστιμη γραβιέρα με τσίλι από το προηγούμενο σούπερ μάρκερ αλλοιωνόταν όσο έμενε εκτός ψυγείου, λίγο, λίγο, λιγόψυχη σε κόσμο μεγάλων, έτρεχα. Με φώναξε λοιπόν και μου άδειασε χώρο στο καρότσι του να ακουμπήσω τα πράγματά μου. Λίγες στιγμές μετά με βρήκα ξανά. Απόλαυσα αυτή την μικρή βόλτα. Σταμάτησα να τρέχω. Εμένα το σούπερ μάρκετ πολύ μου αρέσει. Έχω περάσει φοβερές στιγμές στα σουπερμάρκετ. Τον ρώτησα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει και μου είπε! Μετά μου είπε γιατί το καναρίνι του το λένε Κύκλωπα, για το ποδήλατό του την Γριούλα και την ιστορία με το αβοκάντο του που καταφέρνει να μεγαλώσει ω μωρό μου, σε αυτόν τον άγριο κόσμο και τον κάνει πολύ χαρούμενο και για τα προηγούμενα αβοκάΝΤΑ που του τα έφαγαν οι χελώνες. Όπως μου είπε σε κάποια στιγμή, αυτά είναι πράγματα που δεν έχει πει σε άλλον, ίσως γιατί δεν είναι σημαντικά και δεν έχουν κανένα νόημα. Εμένα όμως θα μου αρέσουν, σκέφτηκε. Είχε τόσο δίκιο. Εμένα κάτι τέτοια, πολύ πολύ μου αρέσουν. Αποχωριστήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για κάποια τυχαία στιγμή στο ίδιο σούπερ μάρκετ.
 Πριν δύο μέρες στεκόμουν σε μία γέφυρα με μία χάρτινη σαΐτα στο χέρι και σκεφτόμουν να την πετάξω ή όχι. Έπειτα στην εντελώς αντίθετη πλευρά της πόλης κράτησα στην κάμερα λίγο από το πρώτο φως του ήλιου για κάτι καινούργιο που έχω στο μυαλό και θα το αφήσω κάποια στιγμή στη μέση κι αυτό. Φεύγοντας από το λιμάνι, μία κόκκινη νταλίκα κόλλησε πίσω μου και για δύο ολόκληρα λεπτά, δεν έβγαλε το χέρι από την κόρνα. Εμένα μου άρεσε αυτή η φασαρία. Με ηρεμεί. Φτάσαμε στο παζάρι και ήθελαν να μου πουλήσουν τα γράμματα 30€! Αυτό ας πούμε με τάραξε! Σε'μένα ρε; Δεν τα πήρα. Κι είχα πάει μπας και βρω αυτά που άφησα στις εκλογές 8€... Αλλά που! Τα πούλησαν. Μα καλά, ποιος περίεργος αγοράζει παλιά γράμματα; Το κερασάκι στην τούρτα: με σταμάτησαν οι μπάτσοι! Έζησα για κάποιες στιγμές το «καλός μπάτσος-κακός μπάτσος». Πούλησα το «ευάλωτη-σεκσι» και έφυγα χωρίς πόνο.
 Χθες αποφάσισα να έχω τα δικά μου γράμματα. Να τα δημιουργήσω. Αλλά ούτε εκεί τα πήγα πολύ καλά. Ο κόσμος σήμερα δε θέλει φίλους δι' αλληλογραφίας. Ξεκίνησα να βλέπω και την υπηρέτρια και τη σταμάτησα στα 30 περίπου λεπτά, όταν ένιωσα ότι κάτι πολύ καλό έρχεται και πρέπει να το μοιραστώ.
 Τώρα επιστρέφω από το νοσοκομείο. Την έχω πάρει την απόφαση και μένει μόνο να απαντήσω θετικά στην εισερχόμενη κλήση που θα περιμένω. Σκέφτομαι τα φιλιά. Αχ τα φιλιά. Αυτά φταίνε για όλα. Αλλά αυτό είναι για άλλη ώρα. Πήγα και αγόρασα τσάι. Πράσινα μόνο, για τα πίνω κρύα. Το τσάι της Παλλακίδας που πια όλοι ξέρετε, δε θα επεκταθώ, το sakura που έχει κεράσι, κανέλα και ροζ πιπέρι και το πράσινο σύννεφο που έχει ροδοπέταλα, μάνγκο και περγαμόντο. Κάθισα και σε αυτό το καφέ που μου αρέσει και πήρα καφέ ζεστό και αυγά. Πήρα και δεύτερο καφέ ζεστό.
 Ωραία που είναι η ζωή!

Ν.Κ.Σ.

Ο Σνουπ Ντογκ, μοιάζει λίγο σε έναν γείτονα μου. Ο γείτονας μου ίσως σύντομα πεθάνει. Δε θα το ήθελα καθόλου αυτό. Είναι βέβαια δική του επιλογή. Μάλλον. Βέβαια όλοι θα πεθάνουμε, αργά ή γρήγορα. Κάποτε κάποιος μου έδωσε ένα βιβλίο του Επίκουρου γι'αυτό. Όχι βασικά του ίδιου, αλλά του κήπου του. Δηλαδή το βιβλίο πραγματεύεται λιγουλάκι θάνατο και λέγεται «Στον κήπο του Επίκουρου, αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου». Το βιβλίο το έχει γράψει ο Γιάλομ. Γιόλο. Μου το έδωσε ένας κύριος σε φάση που η φάση «θάνατος» έφερνε αρκετές βόλτες στο παιδεμένο μου κεφάλι. Θα με ανακούφιζε είπε. Έκτοτε άρχισα να ξεφορτώνομαι λίγη σκέψη. Δεν ξέρω αν την ξεφορτώθηκα προκειμένου να μην διαβάσω το ανάγνωσμα η τεμπέλα, ή αν η ιδέα ότι υπάρχει κάποια πανάκεια-σωσίβιο, είναι αυτό που χρειαζόμαστε εν τέλει εμείς οι άνθρωποι. Αχ αυτή η ιδέα. Όλα γυρνάνε γύρω από ιδέες. Έχω κι ένα μπλοκάκι, που γράφεις τις ιδέες που σου έρχονται την αργά τη νύχτα! Έχω κι ένα άλλο μπλοκάκι που αποφάσισα για δεύτερη φορά στη ζωή μου να γράφω τα όνειρα που βλέπω. Σαν ένας άλλος Κέρουακ κι εγώ, σαν ένας Καστανννννιέδα. Η προηγούμενη πρόταση θα μπορούσε να είναι τραγούδι για την μπάντα μου. Η μπάντα η καινούργια που όλο λέω να ξεκινήσουμε να γράφουμε τη μουσικούλα και να πάμε σε κανά στούντιο να το νιώσουμε στο πετσί μας κι όλο κάτι μου τυχαίνει. Να, σαν την ραπτομηχανή που έτυχε προχθές, που έθεσα σε λειτουργία και άρχισα να ράβω νέες ιστορίες, μοναδικές και καθόλου φορεμένες. Θα μου πεις δεν έτυχε, σε περίμενε καιρό. Σαν τα γράμματα που έχω αγοράσει από τότε στο παζάρι κι ακόμα να τα διαβάσω όλα για να μην μου τελειώσουν, σαν ένα βιβλίο του Γιάλομ, σαν ένα μπλοκάκι για όνειρα που πάντα αφήνω για αργότερα να τα γράψω κι όλο τα ξεχνάω, σαν τις ιδέες που είναι πολλές και τέλειες αλλά τί περιμένω για να τις περάσω από τον κόσμο των ιδεών σε αυτόν τον κόσμο; Σαν το ύφασμα που θέλω να πάω να αγοράσω, ένα ύφασμα που θέλω να ερωτευτώ και να με εμπνεύσει. Τελικά μήπως εκτός από ιδέες, χρειαζόμαστε και ομοϊδεάτες να μας φυσάνε αεράκι για το πανάκι μας; Απόψε δε φυσάει καθόλου. Εκτός από τον ανεμυστήριο δηλαδή που με λούζει με αγάπη. Είμαι περισσότερο κορίτσι ανεμιστήρα θα έλεγα, παρά κορίτσι αρκουδίσιον. Ωραίες νύχτες αυτές οι καλοκαιρινές, αρκεί να μην ιδρώνεις. Αλήθεια, έχει ιδρώσει ποτέ το αυτί σου; Θυμάμαι μία φορά εκεί που καθόμουν, ένιωσα μία σταγόνα να γεννιέται μέσα στο αυτί μου! Είμαι πολύ σίγουρη ότι εκεί ήταν η αφετηρία της. Το αυτί. Πόσο χαρούμενη ήμουν εκείνη την μέρα που ίδρωσε επιτέλους το αυτί μου.

Υ.Γ. Σε παρακαλώ (ξανά), αν και το απεύχομαι, σε περίπτωση που κάτι κακό συμβεί, αναζήτησε τα μπλοκάκια μου όλα. Όλα, όλα. Αυτά για τα όνειρα, τις ιδέες, τα ταξίδια, τη ζωή, τους έρωτες, τις αναμνήσεις και φρόντισε να φτάσουν στα χέρια της Φακής. Τα σημειωματάρια, τα κουτιά των θησαυρών, ο παππούς στο κάδρο, το σκούτερ και το μπλογκ. Κατάλαβες; 

Υ.Υ.Γ. Είμαι σούπερ φλώρα, την βρίσκω με περιέ λάιμ και θεωρώ το πιο γαμάτο καλοκαιρινό κοκτέιλ το νερό με έξτρα πάγο. Καλά ίσως και το πολύ πολύ ελαφρύ μοχίτο με έξτρα ζάχαρη. Άσχετο. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Πόσο θα ήθελα να μάθω καινούργια τραγούδια. Παλιά δηλαδή ή και νέα, που δεν έχουν φτάσει ακόμα στα αυτιά μου. Διψάω για μουσικά ερεθίσματα και έχει καύσωνα. Σε παρακαλώ...

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Νυχτερινοί Καλοκαιρινοι Συνειρμοί, Τί νόμιζες; :)

Ποιος είδε ένα δελφίνι στην μέση του δρόμου;

 Ρώτησα τα κορίτσια κάπου τα ξημερώματα, αν έβρισκαν ένα δελφίνι στη μέση του δρόμου τί θα σκεφτόντουσαν, τί θα έκαναν... Βρισκόμασταν στον περιφερειακό του Υμηττού σε ένα ακόμα αποτυχημένο κυνήγι του φεγγαριού. Το φεγγάρι δεν το προλάβαμε, χάθηκε κατακόκκινο προτού το χορτάσουν λίγο καλύτερα τα μάτια μας και το δελφίνι δεν βρέθηκε τελικά στη μέση του δρόμου ποτέ εκείνο το βράδυ.

 Σήμερα στον σκεπασμένο με δέντρα και άδειο δρόμο πλησίον του σπιτιού μου, που συνήθως επιλέγω για να πάω στην εργασία μου, είδα στη μέση, μία ροζ μεγάλη μεγάλη μπάλα. Δίχως να κατέβω από το ροζ μηχανάκι, πήγα κοντά και την κλότσησα. Το πρώτο λάκτισμα έγινε καθαρά για την χαρά που μπορεί να σε γεμίσει η ενέργεια του να κλοτσάς μία ροζ μπάλα, πάνω από μία ροζ μηχανή, σε έναν καταπράσινο, άδειο δρόμο. Μία δεν ήταν αρκετή κι έτσι το επόμενο λάκτισμα συνοδεύτηκε τάχα από σκέψη ευθύνης. Πλέον η ενέργεια δεν ήταν καθαρά και μόνο για την τέρψη, ήταν και για να σώσω τον κόσμο από την καταστροφή. Η κίνηση είχε ως στόχο να φύγει η μπάλα από τη μέση του δρόμου. Να μην χτυπήσει κάποιος που δε θα καταφέρει να δει τον ελέφαντα, που στέκεται στη μέση του δωματίου μέσα σε ένα τέλειο ροζ τουτού ισορροπώντας σε ένα από τα τέσσερά του πόδια. Η μπάλα κινήθηκε πράγματι προς το πεζοδρόμιο δεξιά, μα αδύναμη και χαμένη καθώς ήταν, βρέθηκε διάολε στο αντίθετο ρεύμα λίγες στιγμές αργότερα. Ποιος να το περίμενε... Το αίσθημα ευθύνης γιγαντώθηκε ώσπου διαλύθηκε απότομα στη θέα μίας μπλε μηχανής που ερχόταν από τ'ανάποδα! Εκεί ήρθε πάλι η χαρά. Με είχε δει που κλοτσούσα την μπάλα και είτε θα ανταλλάζαμε μία πασούλα (σενάριο υπερτέλειο), είτε θα φούντωνε μέσα του ο «μεγάλος» και η ευθύνη και με μία κλοτσιά του θα απέτρεπε το κάποιο επικείμενο ατύχημα. Κι ήταν τόση η λαχτάρα μου να παίξω που γύρισα κεφάλι να δω τι θα κάνει. Ξέρετε τί έκανε; Με έναν αντιαισθητικό ελιγμό απέφυγε την μπάλα. Απέφυγε τον ελέφαντα, το δελφίνι, το παραμύθι. Απέφυγε την ανεμελιά, αλλά και την ευθύνη. Μα σε τι κόσμο ζούμε; Έκανα αναστροφή, βρήκα ξανά με το πόδι μου την μπάλα κι αφού για λίγο παίξαμε μόνες, με ένα σούπερ γκολ έστειλα την μπάλα στη στάση του τρόλει.

 Οπότε φαντάζομαι πως αν έβρισκα ένα δελφίνι στη μέση του δρόμου, θα του φορούσα έναν αναπνευστήρα που στην άκρη του θα είχε μία τεράστια νερόμπομπα και θα παίζαμε λίγο χαριτωμένο ποδοσφαιράκι με μυτάκια.

Υ.Γ. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω αποτυχημένη συγγραφέας. Σήμερα για να γιορτάσω τα έξι συναπτά έτη αποτυχίας, θα βγω λίγο πιο έξω από το «δωμάτιο μου», με τον τρόπο που επιτάσσει η κουλτούρα της εποχής. Θα ποστάρω χύμα το κείμενο. Χωρίς στοιχείο «ψάξε με». Συγγνώμη ρομαντισμέ, αλλά καταλαβαίνεις πώς ίσως θα πρέπει να προβληματίσει μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού η παρουσία ενός δελφινιού στη μέση ενός δρόμου...

τέλος εποχής

 Κι εκεί που πίστευες πως δε θα ερωτευτείς ποτέ ξανά, βρίσκεις και πάλι το στέκι σου. «Θα ήθελα να είχα αμέτρητα λεφτά να τα ξοδέψω σε πλυντήρια» και «λατρεύω να πλένω τα ρούχα μου σε τεράστια πλυντήρια που λούζονται με θερμό φως» είναι οι κυρίαρχες σκέψεις σε αυτές τις στιγμές της απόλυτης ηδονής που βιώνω. Το Χριστινάκι λέει πως τα άτομα με αυτισμό αρέσκονται να παρακολουθούν την κίνηση του πλυντηρίου... 

 Προχθές ότι είχα ανέβει στο ποδήλατό και σκέφτηκα κάτι άψογο, κάτι που είμαι βέβαιη πως θα άλλαζε τη κίνηση του πλανήτη. Ως συνήθως κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου και ξέχασα τα πάντα. Μου έμεινε μόνο η αίσθηση πως κάποτε, πέρασε κάτι τόσο τέλειο από μέσα μου κι εγώ το άφησα να φύγει. Έχω ένα εκατομμύριο μπλοκάκια. Ιερά μπλοκάκια. Έχω ένα σωρό τρόπους να κρατάω ηλεκτρονικές σημειώσεις. Έχω και μιλιούνια κενά, από υπέροχες σκέψεις που χάιδεψαν κάποιο σημείο του εγκεφάλου μου, με φίλησαν γλυκά κι εγώ τις άφησα να φύγουν, πιστεύοντας πως θα με περιμένουν. 

 Το καλοκαίρι έχει ήδη μπει. 

Υ.Γ. Monika-over the hill

Μικρά και μεγάλα «εγώ»

 Κυρίαρχη σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό μου μία κάποια προηγούμενη νύχτα: Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω λευκό χρώμα σε black light. Την πήρα αυτή την απόφαση ώριμα. Ήταν επιθυμία που είχε εμφανιστεί παλιότερα, είχε ξεχαστεί και τώρα ξύπνησε ξανά! 

 Από το παζάρι αγόρασα μερικούς μούφα πάουερ ρεϊντζερς. Μία κατερίνα. Την βίβλο του άθεου και ένα άκρως σκληρό τσαντάκι που καταλήγει σε σιδερογροθιά. 

 Θέλω τόσα πολλά να κάνω. Φεύγει κι επίσημα σε λίγες μέρες από πάνω μου η κυρίαρχη βασανιστική σκέψη (που μεταξύ μας, δε με εμπόδισε και ποτέ). Τώρα μένω εγώ μόνη με το μικρό, το μεγάλο και το κρυφό εγώ μου. Θα πάρω ξανά μία λίστα ώστε να επαναπροσδιορίσω που θέλω να πάω. 

 Αυτή την εβδομάδα έχω πνιγεί σε ανθρακούχο νερό με λαϊμ και κάθε φορά που βρίσκομαι στο άσυλο, θυμάμαι, ξεχνάω, θυμάμαι να ξεχνάω και ξεχνάω να θυμάμαι. Η προηγούμενη πρόταση μου έφερε στο μυαλό ξανά την μπάντα μου. Όχι την παλιά, αλλά την καινούργια που θέλω να φτιάξω. Θέλω να είναι ελεύθερη. Θέλω να αλλάζω όργανα χωρίς λογική. Θέλω να μην έχει ταμπέλα, κι αυτή η απουσία να είναι η ταυτότητα, μία ταυτότητα που χάθηκε κι αυτή. 

 Το πρωί σκεφτόμουν τρόπους να μάθω στην Φακή να πηγαίνει τουαλέτα. Ήδη μέσα από τα πρώτα λεγόμενα της, δίνει την εντύπωση ότι έχει αυτογνωσία. Κατάλαβε ότι το σημαντικότερο στον κόσμο χωρίς καμία μάσκα, είναι αυτή το «εγώ»! Ήρθε η σειρά να αρχίσει να μαθαίνει πως εξίσου σημαντικό είναι και το «εμείς». Σκέφτηκα λοιπόν πώς το πρώτο σημαντικό για εκείνη «εμείς» πρέπει να είναι η λεκάνη. Για να είναι καλά η λεκάνη, πρέπει να φροντίζει να την κρατάει καθαρή και χορτάτη. Για να τα καταφέρει όμως αυτά, πρέπει πρώτα η ίδια να είναι καθαρή, χορτάτη και καλά ενυδατωμένη. 

 Είμαι άκαρδη και η προσοχή μου διασπάται φοβερά εύκολα. 

Μία, κάποια σχετικά αδιάφορη, πραγματική, ανατολή

 Δεν ξέρω ποια ήταν η βαθύτερη αιτία που σήμερα κυνήγησα την ανατολή. Σε πήρα μαζί μου. Έβαλα το «φως του φεγγαριού» στη διαπασών για ακόμα μία φορά. Άραγε μέτρησες πόσες φορές το άκουσες από το πρώτο σου σπίτι ως και σήμερα που είσαι «ελεύθερη» πια; Εγώ το έχασα το μέτρημα κι έτσι έφτασα σήμερα να κυνηγάω την ανατολή. Θαύμασα άλλη μία φορά θυμάμαι, την σπουδαία ανατολή στη ζωή μου. Την ημέρα που ενώ γύρισα πίσω, σου ζήτησα να μου πεις ένα παραμύθι, για να κάνω ένα βήμα μπροστά. Δε μου είπες, αλλά μου έταξες πως θα μου πεις, αν έρθω κοντά σου πρώτα. Δεν ήρθα ποτέ. Δεν ξέρω, αν τελικά ερχόμουν, αν όντως θα μου έλεγες κάποιο παραμύθι, αλλά ξέρω ότι, αν μου το έλεγες, θα είχα έρθει κοντά. Ξέρω αλλόκοτο... Αλλά ξενέρωσα με το να ζήτώ παραμύθια, κουράστηκα να τα φτιάχνω. Ξέρω επίσης ότι εκείνη η ανατολή ήταν υπέροχη γιατί ο Χρόνης έπαιζε σαν μουσικό χαλί στο κεφάλι μου:

« Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ... Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως: Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας. Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο. Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο. Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!» 

 Έτσι η σημερινή ανατολή, ήταν τόσο ξεχωριστή. Με οδήγησε σε ακόμα μία σκέψη για κάτι σούπερ αποτυχημένο, που πρέπει να το σημειώσω στο μπλοκάκι με τις «αποτυχημένες ιδέες που θέλω να κάνω πραγματικότητα μία μέρα» προτού το ξεχάσω! Α! Να! Έτσι ξεκίνησαν όλα! Από τις πραγματικότητες. Από το πόσο σημαντικό είναι οι πραγματικότητες να κολυμπάνε σε ίδιους ποταμούς. Από την σημασία που έχει η σχέση της απόστασης. Δηλαδή, στο περίπου, πόσο μικρή, μικρή, τοσοδούλικη  σημασία έχει η απόσταση που στέκεται ο άλλος, όταν οι πραγματικότητές σας είναι έτη φωτός μακριά. Συν την αλλοίωση από εξωγενείς ή κληρονομικούς παράγοντες τους όποιους συχνά είναι αδύνατον να αποχαιρετήσεις. Τι σημασία έχει; Κι ας είναι στο διπλανό δωμάτιο... Πρέπει να είναι μέσα σου ο άλλος κι όχι κυριολεκτικά! 

 Οπότε αφού κρατούσα τις σημειώσεις στο μπλοκάκι «πώς με έκαναν οι άλλοι να νιώσω για να μην ξεχάσω όταν έρθει το μεγάλο χτύπημα ότι εκείνοι με είχαν προειδοποιήσει», ένιωσα ότι ήρθε η ώρα για λίγη ανατολή. Άφησα στο κρεβάτι μου να κοιμηθεί ο Φοίβος, το καλοκαίρι που θα ΄ρθει, τις κομεντί, τα κινέζικα και τον ήλιο που δύει κι έβαλα πρώτη. Πίσω ήσουν εσύ. Η ζωή από τη ζωή μου. Κατευθυνθήκαμε προς την ανατολή σε μία καταπράσινη από φανάρια και σχετικά άδεια Μεσογείων. Κάθε φορά στο γιγαντιαίο σταυροδρόμι ο δρόμος μου σταματάει. Σταμάτησα δεξιά και απόλαυσα την υπέροχη στιγμή. Εσένα δε σε ξύπνησα να δεις την ανατολή. Ξέρω ότι εκείνη τη στιγμή την ονειρευόσουν μαζί μου. 

 Βγήκε ο ήλιος, πήρα αυτό που ήθελα και βρήκα τη στροφή προς το σπίτι έχοντας στη διαπασών αυτή τη φορά τον Μόρισεϊ να κεντάει την δική του πραγματικότητα σχετικά με ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Ανάμεσα σε αμάξια με σοβαροντυμένους άλλους που πήγαιναν στην πρωινή τους εργασία, υπήρχε μία τρελή με μία φακή, οι πιτζάμες τους κι ένα μπιμπερό. Τραγουδούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα μερικούς από τους πιο όμορφους στίχους που γράφτηκαν ποτέ. Θυμήθηκα άλλη μία φορά ένα κάποιο ξημέρωμα, που γυρνούσα από τη δύση προς το σπίτι και πάνω στο μηχανάκι μου τραγουδούσα δυνατά τους ίδιους στίχους έξω από διάσημο ψυχιατρείο. Έπρεπε να με είχαν τσιμπήσει τότε! Τώρα πια είναι τέχνη! 

 Ο ήλιος έσκαγε κι ανέβαινε σαν μία πορτοκαλιά, λαχταριστή, ολοστρόγγυλη καραμέλα και ξεχνιόμουν λίγο παραπάνω στο πισωκάτοπτρο χαζεύοντάς τον στα κόκκινα φανάρια. Εκείνη τη στιγμή άλλαξε ο Μόρισεϊ κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Άραγε να έχει νιώσει κανείς ότι όταν λαλάει για εκείνο το φως είναι σα να λαλάει για τον μεγαλόστομο; Άραγε να υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να κρατάει όλα τα κομμάτια του παζλ, όλα όμως, για να μπορεί αυτό το κείμενο να είναι απολύτως κατανοητό; Να το νιώσει;... Εγώ φταίω αν όχι. Εμείς φταίμε για όλα. Καμία δικαιολογία για κανέναν γιατί μόνος τα κατάφερε κι έφτασε εκεί είτε κολυμπώντας, είτε σκαρφαλώνοντας. 

 Λίγο πριν επιστρέψω σπίτι φρέναρα σχετικά απότομα για να μην πατήσω ένα ανέμελο περιστέρι. Πάρκαρα αριστοτεχνικά σε μία θέση που θα μπορούσε να σε μπερδέψει και εσύ κοιμόσουν και γελούσες! Έβλεπες τάχα ακόμα την ανατολή μας; 

 Υπόσχομαι να σου δείξω όλες τις ανατολές αυτού του κόσμου και να σε φέρω κοντά σε ανθρώπους που θα ξέρουν κι άλλες ανατολές των κόσμων που ακόμα δεν έχουμε γνωρίσει. Να διψάς για ανατολές, να διψάς γι' αυτούς τους ανθρώπους και να με αγαπάς παρ'όλο που σε έχω λούσει με τόσο τόσο πολύ φως του φεγγαριού... και να μου το λες που και που αν τα καταφέρω, γιατί διψάω τόσο τόσο πολύ για να μου πεις ένα παραμύθι. Ίσως τελικά να είμαι πολύ πιο σκληρή από όσο πίστευα και πολύ πιο ευαίσθητη απ΄όσο πίστεψες.

 Καλημέρα.

Big City Life

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΧΑΪΚΟΥ:

Μανιόκα, μανιό

κα, η φάση όπως πρώ

τα, σκάνε τα βα

 Η Θεοδούλη αράζει στην καρέκλα απέναντι. Την έχει πάρει πάλι ο ύπνος. Λογικό. Από το πρωί έχει κουραστεί να παλεύει το σύστημα. Έμπλεξε σε σκληρό φάιτ το πρωί σε δημοσία υπηρεσία (φτου) κουρνιασμένη μέσα στο μάρσιπο. Προσπαθούσα να βρω κάποιον σε τηλέφωνο ώρες, ε και το ποτήρι ξεχείλισε όταν μου σήκωσαν το τηλέφωνο 4 δευτερόλεπτα μόνο και μόνο για να μου το κλείσουν και να το κατεβάσουν. Φόρτωσα πολύ άσχημα, έφαγα ένα μπολ δημητριακά και της λέω «σήκω φύγαμε» και πήγαμε από εκεί και τα κάναμε ώπα, αμέ. Τι θα γίνει ρε φίλε με αυτό το δημόσιο; Γιατί τόση σαπίλα; Αν το «γιατί» ήταν άνθρωπος, πώς θα έμοιαζε;   

 Τέλος πάντων, αυτό το κομμάτι είναι αδιάφορο. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και από τα ηχεία αυτή ακριβώς τη στιγμή παίζει το maniac. Η Θεοδούλη είναι απέναντι κι όμως είναι σα να μην πέρασε μία μέρα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα κι ας έχουν αλλάξει όλα. Καταλήγω λοιπόν πως οτιδήποτε κι αν κάνεις, μπορείς να το κόψεις, να το ράψεις και να το φέρεις στα μέτρα σου! Μου είπε μάλιστα πώς θα ήθελε κι εκείνη να αρχίσει να γράφει. Η μέρα είναι συννεφιασμένη και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα βροχής. 

 Σύντομα θα θέσω σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο αποτυχίας. Το μέτρημα το έχω χάσει εδώ και καιρό και επειδή μου αρέσει να υπάρχει μία άτακτη τάξη, θα δίνω τυχαία νούμερα! Σχέδιο αποτυχίας 12589 λοιπόν κι ας υπερβάλλω. Σε αυτό το σημείο θα χρειαστώ τη βοήθειά σας γι' αυτό, όποιος έχει φτάσει μέχρι αυτό το σημείο και διαβάζει ακόμα, ας δώσει σήμα να επικοινωνήσω μαζί του για το σχετικό μπρίφινκ. 

  Επίσης, τη μανιόκα αν την φας ωμή και σε μεγάλη ποσότητα ενδέχεται να είναι επικίνδυνη. Το νου σου. Είμαστε όλοι μας μανιόκες. Φοβάσαι τη μανιόκα λοιπόν; Πες ρε, τη φοβάσαι τη μανιόκα; 

 Κλείνω, πάμε να πάρουμε άλλο ένα καλαμάκι από τον έλβις δίπλα και να πάμε για το τραπεζάκι. Α! Ήρθε επίσης η ώρα για την κυκλοφορία του πρώτου φανζίν. Ωωωωω! 

Υ.Γ. ρελότα

Υ.Υ.Γ. Τάκη, το νου σου.
Υ.Υ.Υ.Γ. Το μικιό με το καπέλο, εγώ είμαι, είμαι εγώ!