Σήμερα με απασχόλησε αρκετά το εκκρεμές, ο Έκο κι ο Φουκώ. Ήμουν σίγουρη ότι με είχε απασχολήσει ξανά αυτό και πως μάλιστα είχα καταγράψει αυτές μου τις ανησυχίες σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο. Η σιγουριά όμως θα με φάει. Μία σιγουριά που κλονίζεται συθέμελα, γκρεμίζεται και αναδύεται μέσα από έναν χαοτικό πύρινο ωκεανό ξανά και ξανά. Για όλους και για όλα. Για ολόκληρη εμένα.
Ήμουν μπροστά από κάτι ράφια σε ένα βιβλιοπωλείο. Ένιωσα ότι μετά από τόση επιτακτική ακινησία ένα από τα πρώτα πράγματα που θα ήθελα να κάνω είναι το να βρεθώ ανάμεσα σε βιβλία. Το κατάστημα ήταν άδειο. Τεράστιο. Παρ'όλα αυτά τα βιβλία του δεν ήταν τόσα πολλά. Στάθηκα έτσι μπροστά σε ένα ράφι που φώναζε πως βαστά τα καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα. Ανάμεσα τους υπήρχε και το «εκκρεμές του Φουκώ». Σκέφτηκα πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι το «εκκρεμές» του Φουκώ, που ήταν δηλαδή δικό του, αλλά τώρα συμβαίνει μπάμπουσκα γιατί είναι το «εκκρεμές του Φουκώ» του 'Εκο. Τώρα όλο αυτό φαντάσου πόσο πολύ μπερδεύεται στον προφορικό λόγο μιας κι εδώ τα εισαγωγικά βοηθούν. Πώς θα ήταν ο κόσμος αν (και θα συνεχίσω δίχως εισαγωγικά για τη χαρά του μπερδέματος) η δίκη του Κάφκα ήταν του Κώστα, η λάμψη του Κιούμπρικ ήταν του Γιάννη και η πτώση του Καμύ, ήταν του Τάκη. Πολύ καλά ως εδώ, ταλαντούχοι ο Κώστας, Γιάννης, Τάκης. Και τώρα ας φανταστούμε ότι η δίκη του Κάφκα του Κώστα ανήκει στον Φοίβο. Η δίκη του Κάφκα του Κώστα, του Φοίβου, ο όποιος είναι παιδί της Χαράς. Η δίκη του Κάφκα του Κώστα του Φοίβου της Χαράς. Που θέλω να καταλήξω; Τί θα απαντήσει η δίκη αν πάει σε κάποιο χωριό και μία γιαγιά που μοιάζει με ντομάτα τη ρωτήσει «τίνος είσαι εσύ;». Τι θα συνέβαινε αν ο Φοίβος έχει δανειστεί το βιβλίο από τον Αλέξη (ναι, τον πυροσβέστη) και έχει και μία άκρως κτητική γκόμενα το Κατερινάκι που τους έπεισε όλους, μαζί κι αυτόν ότι δεν είναι αυτόβουλος κι ανεξάρτητος, είναι Κατερινάκης.
Αφήστε σας λέω. Μεγάλος χάος. Έτσι άρχισα να νιώθω μία ευθυμία που μου προκάλεσε ένα νευρικό γέλιο το οποίο μολονότι απολάμβανα, προσπαθούσα να το μαζέψω γιατί ήταν κάπως άβολο να γελάω μόνη μπροστά από το ράφι με τα αριστουργήματα. Έπειτα ένιωσα ότι θα πέσω κάτω και πώς είχα λαθεμένα υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις μου. Άρπαξα ένα από τα «να σου πω μία ιστορία» μίας και δε βρήκα να αγοράσω για δέκατη τουλάχιστον φορά (αλλά να το κρατήσω πια και να μην το δωρίσω) τις «ιστορίες για να σκεφτείς» κι έφυγα. Ούτε «μέγας ανατολικός», ούτε το «λάθος», ούτε κάτι από αυτά τα ξένα που για στόχο είχα βάλει.
Στον δρόμο σκεφτόμουν το νέο μπιτ στους 152, ενός τέρατος γένους μάλλον αρσενικού. Στα φανάρια χάζευα τις φωτογραφίες και έκανα σενάρια πως θα μπορούσαμε να διαβάσουμε μία μέρα μαζί το εκκρεμές. Ή να γίνουμε εμείς ἐκκρεμεῖ, δυϊκού αριθμού κατά την Κική μας, με στερεωμένες άκρες στους βυθούς των πύρινων ωκεανών του χάους μας κι όχι της Κατερινούλας.
Υ.Γ. Ο Νικοτάκης δε θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός της Τσιγαροχώρας;
Υ.Υ.Γ. Ανέβασα κι άλλο πράμα αμέ. Επτά χρόνια κι ακόμα δεν βρήκα τα λόγια σκέφτηκα έτσι εντελώς ανώριμα «Δε γαμιέται μωρέ. Βγάλ' το χυμαδιό».
Σε λούπα παίζει τις τελευταίες μέρες το γλυκό του Παύλου. Σκέφτομαι πολύ έντονα να κάνω το μαλλί μου ξεκάθαρες μπούκλες, πιο συχνά. Ξεκινάνε όλα από το κεφάλι δε λένε; Ε, θα καταλαγιασώ λίγο αυτό το μπερδεμένο, φριζαριζέ, μπουκλοαχτενιστί. Ό,τι μπορεί ο καθένας! Αποφάσισα έπειτα να μην περιμένω έγκριση και η μουσική να είναι απόλυτα δική μου. Βρήκα εκεί κάτι άκρες για αδαείς και άρχισα να παίζω. Μίξαρα κάτι τέρατα με λίγη άρπα κι έχω πολύ ενθουσιαστεί.
Έπειτα, κρατήσου, αποφάσισα να στείλω μία «ταινία» ελαχίστου μήκους στη Δράμα. Θα την έστελνα και στις Κάννες αλλά έχασα τις ημερομηνίες (σο κλάσικ). Ίσως πρέπει πρώτα να ωριμάσω για κάννη. Η Δράμα βέβαια είναι μία πιο οικονομική επιλογή και μία καλύτερη ευκαιρία να γίνεις ρεζίλι πρώτα στους δικούς σου. Ένας, δύο δε θα την δουν; Δε θα σκεφτούν «πώς τόλμησε;». Αρκεί, στόχος επιτεύχθη. Ο νέος μου λοιπόν στόχος είναι να παίξω φεστιβάλ και να με απορρίψουν τουλάχιστον δέκα φορές. Θα είναι μεγάλη μου η χαρά όταν μπορώ να το γράψω πλέον στο βιογραφικό μου «Απορριφθείσα x φορές σε y φεστιβάλ ς». Μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όλο αυτό θα είναι η σχολή μου και η τροφή μου ταυτόχρονα. Το εσωτερικό κίνητρο.
Επόμενο σούπερ ουάου θέμα είναι η ανακάλυψη: ενός χάμστερ του Major Hamster που ζει τρελές περιπέτειες. Του γάλακτος «ποιος είναι το αφεντικό;» οέο, το όποιο έχει σούπερ τίμια γεύση επιπέδου παλιάς αμερικανικής γεωργικής σχολής (καθώς γράφω όλα αυτά προβληματίζομαι για το πώς θα με έλεγαν αν ήμουν γάλα). Των ζώων τζέρμπoα και γουόμπατ. Του several species of small furry animals gathered together in a cave and grooving with a pict το οποίο υπάρχει τουλάχιστο από το 69. Γιεϊ πολύ αργώ, πάντα αργώ.
Για σήμερα, αν ήμουν γάλα θα με έλεγαν «ο κυκλισμός του τετραγώνου». Πσσσσσ. Θα έβγαινα μόνο με πολλά λιπαρά και υπέροχη γεύση σε τριγωνική συσκευασία. Να φας σκατά. Καλημέρα.
Κοίτα να δεις που αυτή τη φορά, που είμαι πιο ήρεμη από ποτέ η ζωή μέσα μου, μου στέλνει ζωγραφιές. Υποθέτω ότι το φυσιολογικό μου είναι η μία κάποια σχετική ένταση και το σώμα μου αντιδρά στο κατά τ' άλλα «φυσιολογικό» με διαμαρτυρίες. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά και τίποτα δεν θα χαθεί.
Συνταγή για παστίτσιο:
ΚΡΕΑΣ
1. Κιμάς κιλότο μοσχάρι ένα κιλό, τουλάχιστο. Μη βάζετε ελάχιστο κρέας στο παστίτσιο, δε μου αρέσει. Δεν αρέσει σε κανέναν. Σκέφτονται περίεργα πράγματα για εσάς και τις ισορροπίες στη ζωή σας.
2. Ζεσταίνεις λάδι ελιάς ωραίο, σπάνιο και πολύτιμο. Κατέληξα ότι ένα σπουδαίο λάδι, μπορεί να κάνει μαγικά σε πράγματα απλά. Έπειτα πετάς μέσα το κρεμμύδι και τα σκόρδα που έχεις περάσει στο μπλέντερ γιατί α. δε θέλω να χαλάω χρόνο σε κόψιμο β. δε θέλω να βρίσκω εκπλήξεις στον κιμά. Θέλω να φαίνεται κρέας μα μέσα του να βαστάει μυστικά και εμπειρία που θα ζοριστείς να μαντέψεις.
3. Αφού τραγουδήσει το κρομμυδόσκορδο, πετάς τον κιμά να συναντήσει την φωτιά.
4. Ρίχνεις αλάτι (πάρε κανένα χωρίς Ε και πρόσθετα), πιπέρι μαύρο (ελπίζω να σέβεσαι τον εαυτό σου και να έχεις μύλο να φρεσκοτρίβεις), μοσχοκάρυδο ολίγον, ζάχαρη, καγιέν, ριγανούλα λίγη, κανέλα σα να μην έγινε ποτέ.
5. Κύκνος μικρός όλος.
6. Κρασί κόκκινο ή ροζέ.
Από ποσότητες όπως θες. Μόνος σου θα βρεις τι σου ταιριάζει. Εμένα μου αρέσει πολύ το αλάτι, πιστεύω ότι ζωή χωρίς αλάτι και ζάχαρη στα φαγητά είναι η κόλαση. Το πιπέρι πάλι μου αρέσει. Το καυτερό πάντα το αγαπάω. Το κρέας το μεθάω. Αλλά οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί...
ΜΑΚΑΡΟΝΙ
1. Αξιοπρεπές μακαρόνι. Όχι άπειρο. Μία πεντακοσάρα θαρρώ αρκεί. Το παστίτσιο είναι η μπεσαμέλ και ο νόστιμος κιμάς. Όπου βλέπεις πολύ μακαρόνι φύγε. Θέλουν να σε μπουκώσουν και να σου δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι σε χόρτασαν, μα στην πραγματικότητα είσαι «άδειος». Επίσης δεν πιστεύω να είσαι από αυτούς που τσιγκουνεύονται τη διαφορά 0,20€ ανάμεσα σε μακαρόνι φιάσκο και μακαρόνι τίμιο. Ή από αυτούς τους «έλα μωρέ, όλα τα ίδια είναι» με απενεργοποιημένες αισθήσεις.
2. Νερό στην κατσαρόλα με αλάτι.
3. Πετά τα μακαρόνια μέσα προτού βράσει. Βάλε λιγότερο νερό από όσο χρειάζονται. Γενικά κάνε την επανάσταση. Δεν αντέχω να περιμένω το νερό να φτάσει στους 100 για να ρίξω το αλάτι ώστε να μην αλλάξει το σημείο βρασμού και έπειτα να προσθέσω τα ζυμαρικά. Είμαι άτακτη.
4. Βγάλ' τα ένα στάδιο πριν το «στο δόντι». Σκληρά. Άκαρδα. Παράτησέ τα στο σουρωτήρι.
ΜΠΕΣΑΜΕΛ
1. Βούτυρο. Αληθινό, όχι μαργαρίνες. Να καλύψει τον πάτο. Ίσα που.
2. Αλεύρι 3 κουταλιές σούπας. Ίσως και λιγότερο. Ίσως και περισσότερο. Ό,τι σας πει η καρδιά σας. Συμπαθώ αυτό με τον Ρόμπιν τον Χούντ, ένα κίτρινο.
3. Τουλάχιστον ένα λίτρο γάλα. Και στο 1.5 δηλαδή πάλι έβριζα ότι ήταν λίγη ποσότητα μπεσαμέλ για το ονειρικό παστίτσιο. Στο κανονικό ορθογώνιο ταψί φούρνου. Απλώθηκε και χάθηκε. Έπρεπε να είχα φτιάξει τη διπλάσια ποσότητα.
4. Μοσχοκάρυδο μπόλικο. Ζάχαρη με χάρη. Αλάτι. Πιπέρι μαύρο. Κόντρα και πάλι. Να φαίνεται. Να φωνάζει ότι υπάρχει. Το λευκό που βάζουν για να μην χαλάει την εικόνα, έχει πολλή ιδιαίτερη γεύση, που αν δεν πρόκειται για μπέργκερ και εκεί ελάχιστο, καλό είναι να μην μπαίνει κάπου.
5. Κάποιες φορές έχω βάλει και έναν κρόκο αυγού. Δεν χρειάζεται. Κάποια άλλη ίσως βάλω και δύο κρόκους. Ποιος ξέρει. Αλλά γενικά, δεν χρειάζεται αυγό.
6. Ανακατεύεις σε δυνατή φωτιά, με πάθος, χωρίς να σταματάς, μέχρι να φρικάρεις που αποφάσισες να ξεκινήσεις όλη αυτή την διαδικασία και δεν πήρες σουβλάκια. Κάποια στιγμή όμως, θα γίνει κρέμα. Στοπ.
ΦΟΥΡΝΟΣ
Τον έχεις ενημερώσει κάμποση ώρα πριν να αρχίσει να προετοιμάζεται.
1. Μία κουταλάρα μπεσαμέλ στο κιμά. Ανακατέ.
2. Λάδι ταψί. Μακαρόνι μέσα. Από πάνω χιονίζει ελαφρώς παρμεζάνα και πάπρικα κόκκινη.
3. Πέφτει ο κιμάς.
4. Πέφτει η μπεσαμέλ. Αν θες πέφτει κι εκεί πάνω λίγο χιόνι παρμεζάνας.
5. Το βάζω κέντρο σε αέρα κανένα 40' στους 170. Δεν έχω ιδέα τι παίζει με τον φούρνο και δεν έχω διάθεση να μάθω, οπότε αυτό είναι σέιφ. Μετά βλέπω συνήθως ότι θέλει κι άλλο. Κάθομαι στο πάτωμα δίπλα από τον φούρνο και τον χαζεύω. Οπότε ανεβάζω θερμοκρασία, μετά κατεβάζω, χάος. Λογικά κάτι παραπάνω θα ξέρεις για τον φούρνο σου, τους χρόνους και τους τρόπους.
6. Το έβαλα και 10' στο γκριλ κι έγινε σαν τη σελήνη με τους κρατήρες της. Κουλ. Το βάζεις στην βιτρίνα να το πουλήσεις. Το βγάζεις φωτογραφία για στόρι. Ούτε κάμμενο, ούτε άψητο. Τίμιο. Εύμορφο.
Γενικά αν μπορείς να το αφήσεις μόνο του πριν του κάνεις επίθεση καμία ώρα θα ήταν σούπερ. Αλλά κλάιν. Όλα παγώνουν κάποια στιγμή. Οπότε μπορείς να κάνεις λίμπα κάποιο σημείο στο ταψί ανέμελα ή και όλο. Δικό σου είναι! Τι μας νοιάζει αν θα κοπεί καλά ή όχι. Μας νοιάζει να νιώσεις την γεύση που σου προτείνω, ακόμα κι αν είσαι μακριά. Ελπίζω να έχεις κάποιον να το μοιραστείς! Αν όχι πάλι κλάιν. Όλο δικό σου!
-ΣΟΚ. Έγραφα χθες, έγραφα και πρώτη φορά με πρόδωσε το μπλογκ και σε μία κακή συνεργασία με το γέρικο ρούτερ χάθηκαν όλα. Μετά ανέβηκα Λυκαβηττό με δύο σουβλάκια να χαλαρώσω και να δω αν θα βγουν από μέσα μου ξανά και είχε τόσο μα ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ε και έφυγα και σήμερα άλλαξα επιτέλους το ρούτερ και προς το παρόν όλα φαίνεται να κυλάνε «φυσιολογικά». Οπότε πάμε ξανά:
«Έχω μία ιδείτσα»
Έτσι της έστειλα. Η ηθοποιός μου είναι έτοιμη.
Χάζευα παραπαράπροχθές ώρα πολλή το γρασίδι. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πώς ζορίζομαι άδικα. Όχι πως ζορίζομαι δηλαδή ποτέ. Αλλά είπαμε πως πετάω όταν γίνεται έκρηξη. Τρέχω. Δεν γίνονται εκρήξεις, τα πορτοκάλια είναι στυφά, δεν βγάζω χυμό. Άξαφνα λοιπόν, ένιωσα στο στομάχι μου ένα μπουμ. Σκέφτηκα πως αυτό είναι. Αυτό θα πρέπει να είναι. Αυτό το καλοκαίρι θα ασχοληθώ με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. Μετά από αυτό, παρατήρησα ότι στο μπλογκ δεν ανέβασα πουθενά τα μπαλόνια. Έκανα μία αναφορά σε προηγούμενη ανάρτηση πως: Τελείωσα, πρόχειρα μεν, αλλά τελείωσα και το βίντεο που τα μπαλόνια είναι στην πόλη ενώ εσύ δεν είσαι πουθενά. Ναι, τίποτα άλλο. Ούτε πως τη νύχτα που βγήκαμε, ξεκίνησα με καμία δεκαριά μπαλόνια και σε μία στάση στο σουπερμάρκετ, σκάει υπάλληλος και χαρίζει στη Φακή καμία δεκαριά σακούλες μπαλόνια. Συνειδητοποιείς τί συνέβη; Πότε και τί; ΜΑΛΑΚΑ, παραμύθι. Μαγεία. Εβδομήντα μπαλόνια, στο κατάλληλο πρόσωπο, την κατάλληλη στιγμή.
Μετά, συνέχισα να σκέφτομαι πώς δε φωνάζω και αυτό ίσως είναι κακό. Σε έναν κόσμο που φωνάζει και ουρλιάζει το κάθε του πρόσωπό, την κάθε του στιγμή, την κάθε του μπουκιά και το κάθε του πόνημα, εγώ ψιθυρίζω για τους λίγους μου, τους ξεχωριστούς μου μονάχα κάτι στίχους. Βέβαια αυτό είναι κάτι που θαυμάζω σε εμένα, αλλά ίσως πρέπει να το αλλάξω. Τουλάχιστον εδώ. Οπότε αυτή η σκέψη με οδήγησε στο να στείλω για να πάρω μουσικές. Μετά σκέφτηκα «κλάιν, θα είναι ολότελα δικό μου». Έχω τόσα κομμάτια που σκονίζονται. Κακά, μα δικά μου. Όπως στα μπαλόνια. Έχω όλες τις άδειες στα χέρια μου. Όλες τις μπογιές. Ας βάψουμε λοιπόν αυτό το καλοκαίρι. Αφού η ζωή αποφάσισε να σκεπάσει τον πλανήτη με μία πανδημία που ακύρωσε την πτήση μου για τον γύρο της Ασίας, άλλαξε τα σχέδια για τις σπουδές και προτού προλάβουν να εμφανιστούν οι νέοι χαρακτήρες, ας ζωγραφίσω.
Κοίταξα τον ουρανό όπου ένα μάτι ελέφαντα με κοίταζε από ένα τσιχλοφουσκόδεντρο και το μόνο που ήξερα, ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά. Διέσχιζα ένα χωράφι όπου εκατοντάδες στρατιωτάκια θα πυροβολούσαν τον ώμο μου και όλα όσα ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου, έμπαζε νερά. Σκαρφάλωσα στην πλάτη ενός γιγαντιαίου άλμπατρου που πέταξε μέσα από τη χαραμάδα ενός σύννεφου για έναν τόπο που η χαρά βασιλεύει όλο τον χρόνο και η μουσική παίζει τόσο δυνατά. Ξεκίνησα να πέφτω και ξαφνικά ξύπνησα και οι δροσοσταλίδες απ'το γρασίδι είχαν κολλήσει στο παλτό μου κι εγώ το μόνο που ήξερα ήταν ότι η τρύπα στο παπούτσι μου έμπαζε νερά.
Έπειτα από πολλή ώρα, σταμάτησε να παίζει το κομμάτι. Όλες οι πρίζες έχουν αποσυνδεθεί. Έχω εθιστεί στα σόσιαλ νιώθω πως. Δε μου αρέσει. Αρνούμαι να σκεφτώ ή να σταθώ. Λες και περιμένω μία δόνηση αντί να την δημιουργώ. Ο νέος ρυθμός ωστόσο χτυπάει, αυτά ξέρω επίσημα προς το παρόν.
Να σημειωθεί ότι όσο δεν δημιουργώ, τόσο... αλλά θα μου πεις δημιουργώ, γιατί νιώθω έτσι;
Υ.Γ. Μεταφύτευσα ξανά τον πόθο μου και τον κισσό και μάλλον χρειάζομαι κι άλλο
Σας συμβαίνει κι εσάς να ανακαλείτε πράγματα και να φουντώνετε; Εμένα είναι η συχνότερη αιτία που με κάνει να θυμώνω. Όχι τρελά πράγματα, πάντα κλάιν, αλλά μία ταραχή μου τη δημιουργεί. Και ξέρεις γιατί; Παρά είμαι ευγενική ή ζεν για να χαλαστώ σε πραγματικό χρόνο και μου τα σκάει κάτι χρόνια μετά από τη στιγμή που έλαβε χώρα.
Σημερινό θέμα που με έκανε να θέλω να εκτυπώσω αυτοκόλλητα #ασχολήσουμεταβυζιάσουάτομο είναι ο θηλασμός. Πιο συγκεκριμένα οι περίεργοι/ες που ρωτάνε τις μάνες «θηλάζεις;». Δεν μπορώ να καταλάβω τι τους ενδιαφέρουν τόσο οι διατροφικές συνήθειες ενός ξένου βρέφους; Αν θηλάζεις/θήλασες είσαι καλή, αν όχι είτε ξεκινούν τη διάλεξη σχετικά με τα οφέλη του μητρικού γάλακτος, είτε λένε με τόνο θλιβερό «δεν είχες γάλα...»
Το πιθανότερο είναι ότι η γυναίκα είχε. Αρκετό και θα μπορούσε να έχει όσο θέλει, αλλά για ένα σωρό λόγους αραδιάζει φοβισμένη ένα σωρό δικαιολογίες για ποιο λόγο δεν... Γιατί; Τί ζόρια τραβάτε; Ο καθένας θα κάνει αυτό που νιώθει καλά και σωστό να κάνει. Θηλάζει, καλώς! Δε θηλάζει, πάλι καλώς. Εκνευρίστηκα λοιπόν, διότι διαβάζοντας κάποια άρθρα διαπίστωσα πόση πίεση και ταμπού υπάρχει πάνω σε αυτό το θέμα. Υπάρχουν άπειροι ιστότοποι, σύλλογοι, πλανήτες να σε στηρίξουν για να θηλάσεις, μα με μία πρόχειρη αναζήτηση δεν βρήκα σχεδόν τίποτα πέρα από δύο-τρία άρθρα για να σε στηρίξουν σε περίπτωση που δεν μπορείς, δε θες, δεν, δεν, δεν. Ε, και φούντωσα.
Γενικά φουντώνω με την πίεση. Την ανάγκη του ενός, να επιβάλλει το «σωστό» του στον άλλον (αγαπημένο θέμα του μήνα). Δεν υπάρχει τίποτα πιο σωστό, από τον σεβασμό, την κατανόηση και την αποδοχή. Αν δεν βγαίνει, δεν υπάρχει λόγος να δημιουργείται ένταση, ας πάει ο καθένας στην ομάδα του, είτε να περάσει μία καλή ζωή, είτε να την σπαταλήσει οργανώνοντας επιθέσεις.
Η καραντίνα συνεχίζεται. Πήρε παράταση μέχρι 4/5 και φήμες λένε ότι για να επαναλειτουργήσει η εργασία μου, θα περιμένω μέχρι 29/6; Γεγονός που τα τινάζει όλα στον αέρα. Καλά, όχι μόνο αυτό. Αλλά κυρίως αυτό. Σε λίγες ώρες θα μάθω περισσότερα για το μέλλον μου. Έχω ένα άκρως σημαντικό ραντεβού στο οποίο θα ακούσω ένα ηχητικό κομμάτι. Αυτό, θα καθορίσει σε έναν βαθμό τα σχέδια. Το νέο μπιτ. Πλάκα έχει η ζωή μπλα μπλα μπλα. Μου πήρε καιρό να γράψω. Όχι πολύ, αλλά ένιωθα ότι δεν υπάρχει κάτι που να θέλω να μοιραστώ, μέχρι χθες που είδα αυτό το κάπως αριστουργηματάκι: https://www.imdb.com/title/tt5808778/
Εμένα μου άρεσε. Εμένα μου αρέσουν κάτι τέτοια. Κάτι τέτοια είναι που μου αρέσουν εμένα.
Έπειτα βρήκα μία εφαρμογή που μαθαίνεις ξένη γλώσσα μέσα από τραγούδια: lirica. Μίλησα μετά από καιρό με την Χλόη! Ω, τι ωραίες συζητήσεις κάνω με την Χλόη. Μάλλον συμβαίνει μία μικρή επιστροφή στο 11-12 αυτό το 2020. Ωραία χρόνια. Περίεργα. Ακροβατούσαν ανάμεσα στην ταραχή, ένα μιλκσέικ και το απόλυτο δράμα. Κλασικά δηλαδή. Αλλά λέω αυτή τη φορά να μην χάσω τίποτα από το 11-12 ξανά εντελώς. Αυτά τα χρόνια έριξαν τα μπετά για το χάος του σήμερα. Φόρος τιμής λοιπόν η επαφή.
Ο κισσός μεγαλώνει. Ένα χρόνο και μισό έχω καταφέρει να μην σκοτώσω το φυτό. Ούτε τον πόθο εντελώς. Κι ενώ φαίνεται να έχει ξεραθεί, νέα φύλλα είναι έτοιμα να σκάσουν. Όλα μαζί μπίτσιζζ. ΚΑΜΠΟΥΜ.
Τι άλλα; Μείωσα κι άλλο τον στόχο των βημάτων μου. Δηλαδή το ξεφτίλισα και πάλι δεν έχω καταφέρει να μείνω πιστή. Επίσης διαπίστωσα ότι θα μπορούσα να πάρω κι άλλο μετάλλιο αναβλητικότητας διότι έναν χρόνο και μισό δεν έχω καταφέρει να μεταφέρω τον μίνι προτζέκτορα στο δωμάτιο να δω πως πατάει πάνω στο σκουρόχρωμο πετρόλ ταβάνι. Το σπίτι όχι, δεν είναι μεγάλο. Τα δωμάτια είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Καμία δικαιολογία.
Κι έτσι κυλάνε οι μέρες. Προσπαθώ να μάθω στη Φακή τα τελευταία εικοσιτετράωρα να ξεχωρίζει τον Νταλί από τον Χίτσκοκ. Ίσως είναι άκρως χαρισματική. Μετράει μόνη της, χωρίς βοήθεια από το ένα ως το δέκα και από το ένα εώς το πέντε στα ισπανικά. Ζει σε αυτόν τον κόσμο λιγότερο από έναν χρόνο και μισό. Νομίζω ότι μιλάνε πολύ αργότερα, χωρίς σειρά. Παρ'όλα αυτά το σημαντικό είναι ο Νταλί σε αυτή τη φάση. Νομίζω το μουστάκι την βοηθάει φουλ. Αν πιάσουμε ίδιο σήμα θα είναι μαγικό.
Κατά τ'αλλά ηρέμησα με τις πίτσες. Παρ'όλα αυτά δε θα το στείλω το μέιλ μάλλον στο εθνικό και θα παίξω μπαλίτσα όπως είπε ο δάσκαλος Κουέντιν: Η καλύτερη σχολή κινηματογράφου από την οποία μπορείτε να αποφοιτήσετε είναι να προσπαθήσετε να φτιάξετε μία ταινία μεγάλου μήκους χωρίς χρήματα!
Γιόλο δάσκαλε.
Τέλος είδα το khalifat και το unorthodox. Αυτό το χαριτωμένο πέρασμα από τον ισλαμισμό στον ιουδαϊσμό, πολύ μου διέγειρε την περιέργεια κι έτσι έκτοτε αφιερώνω αρκετό χρόνο να μελετήσω τα άκρα πέρα από τα δικά μας άκρα. Τελείωσα και το workin' moms! Ω ναι! Τελείωσα κάτι. Επίσης σε αυτό το σημείο συνειδητοποιώ ότι το νετφλιξ πρέπει να σπονσοράρει πούτσαμπλογκ κι εγώ πρέπει να σταματήσω να επιλέγω την εύκολη λύση.
Όχι ακόμα τέλος τελικά. Είδα κι ένα σούπερ τρομακτικό όνειρο. Δηλαδή ήταν σαν να ήμουν ξύπνια. Σα να είχα ανοιχτά τα μάτια. Τα πάντα γύρω τα έβλεπα όπως είναι. Ωστόσο κάτι ένιωσα να με πλησιάζει. Μία τρομακτική, βαριά, ανδρική φωνή, μου ψιθύρισε στον λαιμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Φώναζα. Είχα ανατριχιάσει. Με τα πολλά κατάφερα να στρίψω από ανάσκελα στο πλάι κι άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ακόμα ανατριχιασμένη. Σας έχει τύχει ποτέ κάτι τέτοιο;
Μπουυυυυυυυυυυ σπούκι. Θυμάμαι που στο γυμνάσιο ψάχναμε ξόρκια με τον Βασιλάκη για την Μόρα καθώς σεργιανίζαμε στα νεκροταφεία και στα στοιχειωμένα. Δεν πίστεψα ποτέ ότι παίζουν τέτοια σενάρια, μολονότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω μάγισσα με κρυστάλλους, πηγαιν'έλα στην Βολιβία και τέτοια. Παρ' όλα αυτά είπα μεταξύ σοβαρού κι αστείου «Μόρα Μόρα κακαβού, μέτρα τ'άστρα τ'ουρανού, την φακή του κιλού, τα βότσαλα του γιαλού κι έπειτα έλα σε εμένα». Ο Σπυράκος ορθά παρατήρησε ότι το ξόρκι είχε τρύπες, διότι τι θα συμβεί αν η Μόρα μετράει σούπερ γρήγορα; Οπότε ξανά έπιασα στα χέρια μου το δώρο της Αλεξάνδρας «η τέχνη των ονείρων» και αποκοιμήθηκα κάνοντας όνειρα πως κερδίζω τον διαγωνισμό και πάω στις Κάννες.
Υ.Γ. Να σου πω κάτι. Είδα το αφτερλωβ και δε μου άρεσε. Μου άρεσε όμως η μουσική και το πως σου πετάγεται ο τίτλος της ταινίας. Δεν κατάλαβες, με πάτησε κάτω το κομμάτι. Σαν ρώγα από σταφύλι έπεσα στο μάρμαρο και ήρθαν οι νότες του και χοροπηδούσαν πάνω μου, έπαιζαν ποδόσφαιρο ανέμελες με εμένα και γέμισε ο τόπος κρασί. Κι έτσι συνάντησα την Melentini.
Δεν μπορώ να την τελειώσω την καταραμένη την μεταμόρφωση. Κάθε φορά που την πιάνω στα χέρια μου κατακλύζομαι από ιδέες. Τώρα πριν λίγο με άγγιξε η ιδέα «μετακίνηση 7» για ένα σενάριο με 7 διαφορετικές ιστορίες ανθρώπων που βγαίνουν έξω για έναν από τους 6 διαφορετικούς λόγους που μπορείς να βγεις σε αυτή την χώρα, σε αυτόν τον πλανήτη, μέσα σε αυτή τη φάση που συμβαίνει. Ο μόνος λόγος που κατέγραψα το παραπάνω είναι για να υπάρχει σε περίπτωση που δεν καταφέρω να το ολοκληρώσω πριν από κάποιον άλλον. Έτσι για το γαμώτο, να υπάρχει πρώτα εδώ.
Σε άλλα νέα τελείωσα το πρίζον μπρέικ και το στραντζερ θινγκς. Τώρα νιώθω ότι μπορώ να επικοινωνήσω με μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων! (Όχι όμως από το τηλέφωνο. Σας παρακαλώ, δεν αντέχω τις κλήσεις. Συμπεριλαμβανομένων και των βίδεο κλήσεων και των ηχητικών μηνυμάτων. Νιώθω ότι απαιτούν λεπτά από τη ζωή μου που δε θέλω να διαθέσω. Λατρεύω να σας ακούω να μιλάτε ενώ περπατάμε πλάι ή καθόμαστε αντικριστά, αλλά όχι δια μέσου μίας συσκευής. Οι κλήσεις είναι οκ, αν είστε σαφείς και σύντομοι και σε καμία περίπτωση με συχνή επανάληψη για λόγους τύπου «έτσι σε πήρα να δω τι κάνεις». Ή αν σας έχω καλέσει εγώ. Στείλ΄τε ένα γραπτό μήνυμα. Να μπορώ να επιλέξω πότε θα το ανοίξω. Να το διαβάσω όσες φορές θέλει η καρδιά μου. Να υπάρχει ένα μυστήριο. Στείλτε ένα γράμμα! Να σας αγαπήσω για πάντα. Μη βαράτε τηλέφωνα γιατί το πιθανότερο είναι ότι τα βλέπω και αποφεύγω να το σηκώσω. Λογικά αφήνω το κινητό και τρέχω να κρυφτώ σε άλλο δωμάτιο λες και με κυνηγάει ο κακός κλόουν. Μετά θα αναγκαστώ να σας πω και κάποιο ψέμα γιατί προσπεράσατε τις 2-3 προειδοποιητικές φορές σχετικά με τον ιδανικό τρόπο επικοινωνίας μαζί μου.) Τελείωσα τους βασικούς νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας σε λιγότερο από μία ώρα μάλιστα. Είδα ανάμεσα στις άλλες και μία ταινιάρα: Ruben Brandt, Collector. Τελείωσα, πρόχειρα μεν, αλλά τελείωσα και το βίντεο που τα μπαλόνια είναι στην πόλη ενώ εσύ δεν είσαι πουθενά. Κατέκτησα την τέχνη του κρουασάν και της πίτσας. Ονειρεύομαι πια να ανοίξω μία πουτσαρία και να μοιραστώ τη νοστιμιά με όλο τον πλανήτη. Τα κουρασάν υπέροχα, αλλά δε θα έχω ξανά, λογικά ποτέ, την υπομονή για δύο μέρες να ανοίγω και να ζυμώνω. Ίσως το δοκιμάσω άλλη μία φορά χωρίς αναμονές για να βιάσω την ιεροτελεστία και να καταρρίψω κανόνες. Ίσως και να μην το πω πουθενά αν πιάσει, γιατί δε θα μου άρεσε να βλέπω ξεχασμένα φακελάκια με τσάι καμιά ώρα μέσα σε κούπες.
Πρόδωσα από την άλλη ακόμα μία φορά τον ημερήσιο στόχο βημάτων μου. Αυτό σε συνδυασμό με τα πιτσοπειράματα με έκαναν να φουσκώσω. Τώρα ίσως φουσκώσω κι άλλο προσεχώς, μα αυτό θα φανεί αργότερα. Ίσως κι όχι και καταφέρω να ηρεμήσω και να στείλω αυτό το μειλ στο εθνικό.
Η πανδημία καλά κρατεί. Ωστόσο δεν ξέρω κατά πόσο θα καταφέρουν να πειθαρχήσουν οι άνθρωποι. Λίγο οι τρελαμένοι πιστοί που θα τους στερήσουν την μεγαλοβδομάδα τους, λίγο οι τρελαμένοι από την ανοιξάρα που μπαίνει δε θα καταφέρουν να μείνουν σπίτι.
Τέλος το ταξίδι έχει αρχίσει κι αλλάζει. Αφού άλλαξε και η ημερομηνία, συνεπώς άλλαξε κι ο επίσημος προορισμός, μένει να δούμε αν εν τέλει θα εξερευνηθεί η μισή ανατολή, ή θα υπάρξουν νέα πλάνα. Εώς τότε πλάστε ανάποδα ελεφαντάκια, αν βρείτε μαγιά! Μουχαχα. Φιλια.
Υ.Γ. Κλήσεις με μουσικές αφιερώσεις ωστόσο είναι υπέροχες. Αλλά όχι από απόκρυψη γιατί τρομοκρατημένη από τον ξάδερφο Βασίλη έχω πολλά χρόνια να σηκώσω απόκρυψη.
Βρέχει πάλι! Την έκανα την εξέταση. Είχα πολύ χαρεί στην ιδέα της μέθης. Όταν είχα κάνει κάποια άλλη εξέταση με μέθη, μόλις ξύπνησα είχα ενθουσιαστεί τόσο από το πως εκεί που τους μιλούσα ξύπνησα σε άλλο χώρο και μου έτρεχαν σαλάκια στο μαξιλάρι! Αυτή τη φορά, ξάπλωσα. μου έβαλαν τα μηχανήματα κι άκουγα την καρδιά μου που πήγαινε πάρα πολύ γρήγορα. Μου είπαν ότι είχα αγχωθεί και τσουπ, το νιώθω όλο. Στεγνά. Χωρίς πρώτα να το συζητήσουμε λίγο. Είχα πιει τέσσερα λίτρα καθαρτικού με γεύση όχι εμετού, αλλά κακού πλαστικού φτηνιάρικου παιγνιδιού από την Κίνα, μέσα σε γλυφό νερό νησιού που δεν πίνεται, με μπόλικη μαγειρική σόδα, αλάτι και ζάχαρη. Το ήπια. Τέσσερα λίτρα, χωρίς να ξεράσω. Και μέθη δεν έγινε ποτέ. Μου είπαν πως μου έδωσαν ενδοφλέβια παυσίπονα και κάτι για να είμαι ήρεμη, αλλά δεν έκανα αυτό τον ωραίο τον βαθύ τον ύπνο της προηγούμενης φοράς, ούτε ήμουν μέσα στην τρελή χαρά μετά. Επίσης θα στο ξαναπώ, αυτό που γινόταν εκεί πίσω, το ΕΝΙΩΘΑ ΟΛΟ. Εκ των υστέρων μαθαίνω ότι μάλλον την πρώτη φορά δεν ήταν αυτό που λένε «μέθη» αλλά κάτι πιο βαρύ. Τέλος πάντων, όλα καλά. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια.
Η καραντίνα συνεχίζεται και σήμερα έφτιαξα δύο φαγητά. Δύο! Σε μία μέρα. Όχι σε ένα μήνα που είναι μία νορμάλ κατάσταση. Έφτιαξα μπακαλιάρο με σκορδαλιά και κοτόπουλο με πατάτες στον φούρνο. Θα σου εξηγήσω... Σχετικά με τον μπακαλιάρο και την σκορδαλιά ίσως δεν έχω κάποια καλή δικαιολογία. Ίσως γιατί ήταν η μέρα; Ή κλάιν ας φάμε όσο σκόρδο μπορούμε τώρα; Δεν ξέρω, απλά έγινε. Το κοτόπουλο με εκνεύριζε. Αποφάσισα να λιώσω άπειρες τοματούλες για να έχω στην κατάψυξη χυμό και δεν θα χωρούσαν άλλα σακουλάκια αν δεν δημιουργούσα χώρο.
Βγήκαν όλα πολύ νόστιμα. Ίσως αυτό το κοτόπουλο να ήταν ότι πιο όμορφο έχω φτιάξει ποτέ. Έκρυψα σε όλα τα φαγητά σήμερα μπίρα. Δεν ξέρω να μαγειρεύω, ούτε το ψάχνω, αλλά βάζω αγάπη. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι πως θα γίνει κάτι νόστιμο. Το φαντάζομαι νόστιμο. Νιώθω τι γεύση θέλω να έχει κι ύστερα, μαγικά, τη δημιουργώ. Ξέρω ωστόσο πολύ καλά να παραγγέλνω!
Αφού λοιπόν υπήρχε στο σπίτι άπειρο φαγητό (και δύο πίτσες από χθες) σκέφτηκα ότι ήρθε η στιγμή να ξεκινήσω σωματική άσκηση. Ναι τώρα! Τώρα που υπάρχει φαϊ και μου λένε να μείνω σπίτι. Έβαλα λοιπόν κολάν, αντιανεμικά, παπουτσάρες, έστειλα 6 στο 13033, πήρα την ταυτότητα και βγήκα. Πήγα μηχανικά να επιλέξω τον δρόμο που συνήθως δεν συναντώ πολύ κόσμο και ενώ άρχισα να ανηφορίζω, διαπιστώνω ότι αν και 19:00 το απόγευμα οι δρόμοι, η ησυχία, ο ρυθμός ήταν σα να είναι 00:00. Αλλάζω έτσι δρόμο και επιλέγω έναν κεντρικό. Όλα άδεια. Στα επόμενα βήματα βρίσκω μπροστά μου 1 cent. Ομολογώ ότι χάρηκα πολύ. Σκέφτηκα πόσο παραμυθένια είναι η ζωή μου για ακόμα μία φορά. Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτή τη μέρα, να επιλέγω να βγω, να αλλάζω δρόμο τελευταία στιγμή για να βρεθώ πάνω στο κέρμα. Σκέφτηκα ότι ακόμα κι έτσι, η μαγεία δεν σταματά, την έλκω, όχι απλά την δημιουργώ.
Τρέχω, περπατάω, τρέχω, χωρίς να σκέφτομαι ρυθμό, χρόνο, δρομολόγια. Κάνω ό,τι μου έρθει. Στο δρόμο όσους πεζούς συνάντησα είχαν μαζί τους ένα σκύλο. Ακόμα και τα αμάξια, ήταν ελάχιστα. Ερημιά. Σε κάποια στιγμή βρήκα έναν σκύλο, είχε περιλαίμιο, αλλά δεν είχε ταυτότητα. Σκέφτηκα ότι ήταν αδέσποτος και άρχισα να του μιλάω. Τον ρώτησα αν ήθελε να συνεχίσουμε την βόλτα παρέα, του είπα «ψήσου να έχω μία καλύτερη δικαιολογία» μου γάβγισε, του σφύριξα, με ακολούθησε λίγο, του ξαναείπα «άντε έλα», μετά πετάχτηκε από κάπου ο ιδιοκτήτης, μόνο ρεζίλι... Εκεί έτρεξα για λίγο και δεν κοίταξα πίσω. Σταμάτησα για να χαζέψω ένα φανάρι. Έρημος δρόμος. Το φανάρι έκανε κανονικά τον κύκλο του μα δεν υπήρχε ούτε πεζός, ούτε αμάξι. Έπειτα παρατήρησα τα νεράντζια. Πεσμένα κάτω. Κανένας δεν τα είχε κλωτσήσει. Πήρα ένα και το άφησα να κυλήσει λίγο στον άδειο δρόμο. Το χάζεψα και συνέχισα. Βρέθηκα πάλι σε δίλημμα και αποφάσισα τελικά να μπω μέσα από την Πλάκα.
Μπροστά αρκετά μέτρα ήταν μία κοπέλα. Είχα σταματήσει να τρέχω και περπατούσα. Παρατήρησα ότι κρατάει μία κούτα από ζαχαροπλαστείο. Θυμήθηκα ότι θέλω γλυκό. Φορούσε τακούνια και ο ρυθμικός τους ήχος έσπαγε την σιωπή. Σκέφτηκα ότι χαλάει την καραντίνα και πηγαίνει επίσκεψη. Αναρχική; Ανεύθυνη; Αδιάφορη; Ξένη; Αλλά ποια είμαι εγώ να τα σκέφτομαι αυτά. Πήγα να κλέψω ξένο σκύλο. Αν και αρκετά μέτρα μπροστά μου, έφτασε στη μύτη μου το άρωμά της. Αναρωτήθηκα αν ο ιός μπορεί να ταξιδέψει όπως η μυρωδιά του αρώματος. Μετά ταξίδεψα σε κάτι άσχετες άλλες σκέψεις και την είδα να σταματάει. Γύρισε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ελαφρώς σαστισμένη. Σκέφτηκα ότι ίσως τρόμαξε, μετά σκέφτηκα να αποφύγω να την κοιτάξω στα μάτια για να αποφύγω κάποια ενδεχόμενη συναναστροφή με άνθρωπο, όχι για τον ιό, αλλά το κλασσικό που προχωράς και κάνεις ότι δεν βλέπεις κάποιον γνωστό σου. Έπειτα όμως την κοιτάω γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι τουρίστρια και να έχει χαθεί, όποτε να την βοηθήσω με το βλέμμα μου να αισθανθεί άνετα να μου πει αυτό που θέλει. Μου μιλάει και μου λέει ότι είναι πολύ ερημικά και φοβήθηκε και της λέω με μία άνεση λες και το έκανα πρόβες «έλα πάμε παρέα». Περπατήσαμε έτσι μαζί! Μου είπε να την βρω στο ίνσταγκραμ να γίνουμε φίλες. Την βρήκα και είδα ότι είναι ηθοποιός. Την κοίταξα και μου λέει «δεν είμαι γνωστή τώρα ξεκινάω».
_Κοίτα να δεις! Όταν μεγαλώσω θέλω μάλλον να γίνω σκηνοθέτις.
Μετά από την σύντομη κουβέντα μου είπε ότι είναι 33 ετών. Φαίνεται πολύ μικρότερη. Σκέφτηκα ότι μου αρέσει πολύ άνθρωπος που λέει «τώρα ξεκινάω» χωρίς να σκέφτεται ηλικιακά όρια. Σκέφτομαι ότι είναι κοινωνική σαν κι εμένα. Ότι πιθανότατα να είναι στο καστ μου κάποια στιγμή. Θα έχει πλάκα όταν μας ρωτάνε πως γνωριστήκαμε. Σκέφτομαι ότι η ζωή μου συνεχίζει να είναι παραμύθι. Έλα τώρα; Σκέψου το σκηνικό. Σκέψου το 1 cent.
_Μία φίλη στα χρόνια της πανδημίας λοιπόν, της είπα και ύστερα από λίγο φτάσαμε! Την χαιρέτισα με ένα χαμόγελο και μία μικρή υπόκλιση και συνέχισα. Συνέχισα με το χαμόγελο που την άφησα. One shot, χωρίς πρόβα, χωρίς να σταματήσω την κίνηση.
Κάπου εκεί νοερά, άρχισα να βλέπω το μπαλόνι να βολτάρει αμέριμνο στους άδειους δρόμους. Ένα μεγάλο κίτρινο μπαλόνι. Γύρω στα είκοσι μου, συνήθιζα να κάνω βόλτες με κάποιο μπαλόνι. Περπατούσα πολύ τα βράδια. Ξημερώματα και είχα παρέα ένα μπαλόνι. Άλλοτε οι δύο μας, άλλοτε με φίλους κι άλλες φορές με τυχαίους αδέσποτους σκύλους που ακολουθούσαν. Είδα το μπαλόνι να ανεβαίνει τις κυλιόμενες σκάλες στο μετρό. Όση ώρα στάθηκα να τις παρατηρήσω δεν τις χρησιμοποίησε κανείς.
Κατηφορίζοντας προς το σπίτι άρχισα να κλοτσάω τα νεράντζια. Κυλούσαν υπέροχα στις άδειες κατηφόρες. Έσκυβα έπιανα μερικά, τα μύριζα, τα πέταγα μπροστά σα να έπαιζα μπόουλινγκ. Έτσι όπως έσκυψα να μαζέψω ένα, βρήκα ακόμα ένα κέρμα των 2 cents. Εκεί βεβαιώθηκα. Η ζωή μου είναι παραμύθι σπουδαίο. Όλο αυτό έπρεπε να το καταγράψω. Οι άδειοι δρόμοι κι ο λόγος που τους έχει ερημώσει, είναι μία στιγμή που πρέπει να απαθανατιστεί. Οι δρόμοι πρέπει να γεμίσουν μπαλόνια και νεράντζια. Η κίνηση που δεν είναι φυσιολογικό να ντύνεται από τόση μοναξιά πρέπει να μείνει. Πρέπει να σπάσει το παράξενο, από το απροσδόκητο. Όπως σου είπα η εικόνα της πόλης, είναι εικόνα μίας πόλης τα ξημερώματα. Όμως τα ξημερώματα τα φανάρια σταματάνε και οι σκάλες στο μετρό δεν λειτουργούν. Αυτό που συμβαίνει είναι ανατριχιαστικό. Τί πρέπει όμως να στείλω στο 13033 που δεν έχει την επιλογή;
7: σκορπίζω μπαλόνια και νεράντζια στην άδεια πόλη και αιχμαλωτίζω τη στιγμή στην κάμερα μου.
Προσπαθώ όλα αυτά τα χρόνια, όσο μπορώ να κρατήσω το μπλογκ έξω από την ροή της πραγματικότητας. Έξω από το «επίκαιρο». Προσπαθώ να αγναντεύω τον κόσμο που καίγεται με ενδιαφέρον, αλλά προτιμώ εδώ να χτενίζομαι. Δεν το συζητάω για τις υπόλοιπες πλατφόρμες τις οποίες χρησιμοποιώ για να μοιραστώ κανένα τραγουδάκι ή για την παρατήρηση και την απογύμνωση χαρακτήρων, αλλά για εδώ που νιώθω ότι είναι ένα παραθυράκι να μοιράζομαι τις αδιάφορες σκέψεις μου με όσους ίσως κάπως, κάποτε συναντήθηκαν οι ιστορίες μας.
Δεν είναι ότι δεν έχει χρώμα, ή ταυτότητα, απλώς έχει όλα τα χρώματα και όλες τις ταυτότητες μέσα. Δεν μπορείς να βρεις κάποια άκρη, γιατί η ζωή είναι κουβάρι. Είναι στρογγυλή και κυλάει. Δεν μπορεί να έχει γωνίες αιχμηρές και να χτυπάς ή να χτυπιέσαι. Όχι ότι δεν είναι στερεό, αλλά αναλόγως με την θερμοκρασία και την πίεση, ενδέχεται να μετατραπεί σε υγρό ή ακόμα και αέριο. Βέβαια μολονότι αλλάζει η κατάσταση της ύλης, δεν αλλάζει το σώμα. Αυτό ως υπεράσπισή μου αν ποτέ κάποιον στενοχώρησα ή αν έδρασα απρόσμενα ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό. Ζητώ συγγνώμη για το σοκ, μα να θυμάσαι αυτό για την ύλη. Άλλωστε όλα καταλήγουν σε μία κοινή αλήθεια και απορώ πως μπορεί κάποιος να ξεχνιέται...
Σίγουρα το περισσότερο μέσα μου αναγνωρίζει τη ματαιότητα ως τη μοναδική αλήθεια, αλλά υπάρχει και το αλάτι. Ένα αλάτι από παραμύθια που σε πείσμα της αλήθειας, μου, ντύνει κάθε μέρα πανέμορφα το χάος. Χωρίς ιδιαίτερο νόημα κι άλλοτε με πολύ συγκεκριμένο. Μάλλον από πάθος, αυτό που συνέχεια σου λέω ότι ψάχνω, μα να δεις ότι δεν το βρίσκω γιατί το έχω καταπιεί. Παρ' όλα αυτά καθόμαστε σε ένα στρογγυλό τραπέζι εγώ, εσύ, ο Νίτσε κι ο Άρθουρ και σηκώνει το φρύδι ο ένας στον άλλον κάπως επιθετικά. Πίσω ο Βάγκνερ παίζει στο πιάνο το «μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια» και απ'ότι φαίνεται θα λύσουμε το πρόβλημα φτύνοντας ρίμες.
Γι' αυτό λοιπόν χτενίζομαι. Όχι γιατί δεν ξέρω σε ποια μέρη νιώθω όμορφα, αλλά γιατί μου αρέσει να παρατηρώ. Εσύ; Συμφωνούμε θυμάμαι στα περί αισθητικής. Πιστεύω εξ'άλλου ότι, ηχηρότερο όλων είναι η σιωπή. Οι όσοι τρυπούν το σύστημα, διεισδύουν για να το αλλάξουν. Οι όσοι είναι μυστικοί σούπερ ήρωες.
Δημιουργούν ένα τεράστιο κύμα οι φωνές ναι, μα η βρώμικη η σκληρή δουλειά γίνεται από πίσω, από κάτω, από μέσα, από τα πλάγια κι αυτό δε θα αλλάξει όση «ελευθερία» κι αν δοθεί με τη σέσουλα στους φωνακλάδες. Θα μου πεις πως πολύ σημαντικά πράγματα δε θα είχαν αλλάξει προς το καλύτερο αν κάποιος δε φώναζε να ξεκινήσει το κύμα, αλλά επίτρεψέ μου να εστιάσω στους αφανείς. Πάντα, για όλα πλέον θα πιστεύω, ότι το μπράβο ανήκει σε ό,τι βρίσκεται πίσω από αυτό που φαίνεται. Πίσω από αυτό που έγραψε η ιστορία. Ή καλύτερα πίσω από αυτό που έγραψαν οι αναγνωρισμένοι ως ιστορικοί.
Επίσης σκέψου ότι είμαστε σε μία εποχή που υπάρχει τόση φασαρία που δεν ακούς τίποτα καθαρά. Ακόμα και στις περιπτώσεις που κάποια φωνή δυναμώνει γιατί άγγιξε πολλούς, συντονίστηκαν μαζί της πολλοί, καταστρέφεται γρήγορα από τους λίγους που γυρεύουν καυγάδες και λάθη. Μπολιάζεται το οτιδήποτε μαζί με όλα τα αντίθετά του κι έτσι το κύμα ξεφεύγει και προσπαθεί να σχολιάσει, να μαλώσει και να αναλωθεί, αντί να περάσει σαρωτικό και να βελτιώσει κακώς κείμενα. Σκέπασε η μισαλλοδοξία την ματαιότητα και κινδυνεύουν τα παραμύθια αδερφέ.
Που θέλω να καταλήξω; Μα φυσικά πουθενά! Ποτέ πουθενά. Αλλά να, έχω να κάνω μία κολονοσκόπηση την Τρίτη και στοχάζομαι διάφορα. Αύριο θα πρέπει να μην φάω τίποτα και να πίνω όλη μέρα ένα καθαρτικό με γεύση εμετού όπως μου περιέγραψε ο γιατρός. Παρ'όλα αυτά εγώ σκέφτομαι τον Τσιόρδα εντονότερα της φάσης «κολονοσκόπηση». Σκέφτομουν τον Τσιόρδα να κάνει κακάκια ουράνιο τόξο. Τον Τσιόρδα θαλασσοψυχούλα. Τον Τσιόρδα θλιμμένο κουτάβι να θέλει αγκαλίτσες. Γιατί; Να, παρατηρώ το πόσο πολύ δηλώνουν όλοι ότι τον αγαπούν. Καταλαβαίνω ότι τον έχουμε συνδυάσει με ένα σταθερό ραντεβού σε μία εντελώς ασταθή περίοδο. Έχει και μία περίεργη κάπως γλυκοφατσούλα, που είχε κάποτε ένας καλός δασκαλάκος στα παιδικάτα μας. Αλλά τόσο πολλή αγάπη, τόσο γρήγορα; Ύποπτο. Με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Και καλά τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση κ.λ.π. Σκεφτόμουν ότι ίσως τον πάνε για προεδράρα και ρίχνουν τα πρώτα τσιμέντα σιγά σιγά. Αλλά να τον βάλει και εικόνα εξωφύλλου ένας παλιός μου δάσκαλος; Άκρως φυσιολογικός και οξυδερκής κατά τ'άλλα για τα γούστα μου. Μα ωσάν Ρουβίτσα; Τσιορδίτσα;...
Μετά με φοβήθηκα που σκέφτηκα τοιουτοτρόπως. Συνωμοσιολογικά. Διαβάζω αυτές τις μέρες τις τόσο παθιασμένες θεωρίες συνωμοσίας-αφύπνισης που δυστυχώς δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ μαζί σας, αλλά σίγουρα θα έχετε κι εσείς μπόλικους από δαύτους. Όσο με διασκεδάζουν, άλλο τόσο με τρομάζουν. Ένας έλεγε ότι τον έστειλε ο Θεός να μας αφυπνίσει ώστε να βγούμε στα μπαλκόνια και να φωνάζουμε «αέρααααααα» τώρα που μας στέρησαν την ελευθερία, που με τόσο κόπο κέρδισε ο λαός μας από τους Τούρκους και τώρα σαν τα πρόβατα ξεπουλάμε, επειδή μας ψέκασαν επίτηδες με κορονοϊό, για να γίνει εύκολα η δουλίτσα. Άλλη, να λουστούμε και να πιούμε ξύδι κι έτσι ο ιός ούτε που θα τολμήσει να μας πλησιάσει. Και μία άλλη εννοείται ότι κατάφερε να συσχετίσει το Τσιόρδα με τα οφέλη του βιγκανισμού και του θηλασμού. Κι εντάξει λίγο πολύ ξέρεις με τόση παρατήρηση πως βλέπει ο καθένας τον κόσμο, που στέκεται και μέχρι που είναι πρόθυμος να ταξιδέψει, αλλά αυτή η πανδημία είναι φωτιά. Είναι αποκάλυψη. Πώς ξεγυμνώθηκαν έτσι ρε; Να φταίει τάχα ότι έχουν περισσότερο χρόνο; Να φταίει η ανάγκη για αλληλεπίδραση κι επαφή που με τόσο #μένουμεσπίτι δεν μπορεί εύκολα να κοιμηθεί με ό,τι είχε συνηθίσει ο καθένας να τη νανουρίζει; Μήπως φταίω εγώ;
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι ενοχική. Ήθελα απλώς να κλείσω την παράγραφο, άλλωστε τα συζητήσαμε αυτά περί ύλης πριν. Κλείνω. Ηρέμησα. Καλός ο Τσιόρδας, αλλά σκέφτομαι τι είναι πίσω, πλάι του, μέσα του που τον κάνει Τσιόρδα, αλλά δε φαίνεται. Γιατί είπαμε έχουν τόση ανάγκη οι άνθρωποι για Μεσσίες, προσωποποιήσεις, ορισμούς, λέξεις, ομάδες και ταυτότητες;
Ξέρεις, τα μαλλιά μου είναι μπούκλες και δεν τα χτενίζω ποτέ. Δηλαδή τα χτενίζω όταν είναι βρεγμένα. Αν ποτέ κάνω το λάθος και πλησιάσω βούρτσα με στεγνό μαλλί, τότε είναι σα να αγγίζω μία γεννήτρια Βαν ντε Γρκάαφ. Μου έχει μείνει αυτή η γεννήτρια από μία εγκυκλοπαίδεια που είχα. Ήταν το λήμμα της τελευταίας σελίδας ενός τόμου. Ω ναι! Κάποτε είχαμε εγκυκλοπαίδειες όχι γκούγκλ. Η μεγαλύτερη καύλα όλων ήταν όταν απέκτησα το παπυράκι, ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό που είχε και εικονίτσες! Ήμουν έτη φωτός μπροστά. Το είχα κερδίσει γιατί είχα πάρει βραβείο και αριστείο στο γυμνάσιο λόγω των επιδόσεών μου. Βαθμούς που ποτέ δεν κατάλαβα πως έβγαζα, αφού με καμάρι μπορώ να πω πως ποτέ μου δε διάβασα. Ποτέ δε διάβασα αυτά που είχα για να διαβάσω. Που έπρεπε. Διάβασα στην τρίτη δημοτικού την μυθολογία και στην α' και β' τα ανθολόγια. Την εγκυκλοπαίδεια μου την είχε δωρίσει ένας ιερέας. Αχ και να ήξερε ότι έριχνε κι αυτός με το δώρο του τα τσιμέντα για να με απομακρύνει από κοντά του. Θα μου την χάριζε άραγε;
Η ώρα είναι σχεδόν 06:00. Ξεκίνησε βροχή και για τον περιορισμό της εξάπλωσης του ιού από τις 06:00 κι έπειτα τίθεται σε ισχύ το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Δεν είναι ακριβώς απαγόρευση αλλά περιορισμός άσκοπης κυκλοφορίας. Δηλαδή όσοι μένανε σπίτι τις προηγούμενες μέρες δε θα δυσκολευτούν ιδιαιτέρως αφού δεν αλλάζει κάτι πέρα από το διαδικαστικό κομμάτι που πρέπει να έχεις μαζί σου ένα σμσ ή μία βεβαίωση για το που πας και τίνος είσαι. Αν δεν έχεις υποτίθεται ότι θα πληρώνεις 150€. Τραγελαφικά πράγματα. Με προβληματίζει βέβαια το γεγονός ότι για σχετικά αντικοινωνική και αρκετά άναρχη, παίζω προς το παρόν τίμια με τους κανόνες του νέου παιγνιδιού. Υποθέτω πως είναι θέμα κοινής λογικής και ευθύνης και δεν με έχουν ψεκάσει με ιό, πανούργα νεφελίμ, μασόνοι και σειρήνες προκειμένου να με κάνουν ρομπότ.
Υ.Γ. Ελπίζω να γνωρίζετε ότι, μετεωρίτες και εξωγήινες εισβολές σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ήταν χαριτωμενιές κι όχι κάποια αφύπνιση. Αν όχι, το ξεκαθαρίζω.
Υ.Υ.Γ. Τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες, απολύομαι ψαρούκλες. Θα το κάνω κομματάρα. Κάτι δημιουργικό πρέπει να μείνει από την όλη φάση.
Υ.Υ.Υ.Γ. Υπενθύμιση: Πρέπει να δημιουργήσω μία ηλεκτρονική βάση καταχώρισης νόστιμων δεδομένων, στην οποία να έχουν εύκολη πρόσβαση αγαπημένοι.
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Δεν είναι τρομακτικό πως η πανδημία μου δημιουργεί σχεδόν την ίδια ανάγκη να γράψω όσο ο έρωτας;
Υ.Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Αν ένιωσες αυτά που προσπαθώ να πω παραπάνω, όλες τις γάτες, την αναφορά στην όπερα, την αίσθηση της βροχής στο πρόσωπό σου, παρακαλώ άφησε ένα θαυμαστικό στα σχόλια για συμπαράσταση.
Συμβαίνει όντως. Αυξάνονται οι νεκροί και τα κρούσματα. Σε άλλες χώρες δυστυχώς αυτό που συμβαίνει είναι πολύ χειρότερο. Μοιάζει λένε με πόλεμο. Όχι ότι δεν υπήρχαν άλλες αιτίες για να πεθάνει κάποιος, απλώς προστέθηκε άλλη μία. Από παντού μας στέλνουν το μήνυμα να μείνουμε σπίτι. Πιστεύω θα υπάρξουν εν καιρώ κι αυστηρότεροι περιορισμοί γιατί είναι αρκετοί αυτοί που αγνοούν τα πάντα. Από την επόμενη Κυριακή θα κλείσουν και τα ξενοδοχεία. Ήδη έχουν ορίσει χρηματικό πρόστιμο σε όσους συναθροίζονται και είναι παραπάνω από δέκα άτομα. Παρακαλούν συνέχεια οι όσοι μετακινούνται να το κάνουν μόνο για τους απολύτως απαραίτητους λόγους: αγορά τροφής, αν έχεις κάποιο προγραμματισμένο ιατρικό ραντεβού, αν έχεις σκύλο να τον βγάλεις, αν εργάζεσαι ή αν θες να τρέξεις, άντε το πολύ παρέα με άλλον έναν. Αναμένεται να κλείσουν σύνορα. Επίσης ίσως αν μεγαλώσουν οι αριθμοί υπάρξει απαγόρευση κυκλοφορίας όπως στην Ιταλία. Αν συμβεί αυτό, πιστεύω θα συμβεί προς το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Πόσο πολύ μοιάζει με πόλεμο; Με χούντα; Μία μεγάλη παύση σε όλα σχεδόν λοιπόν. Θα μπορούσες από την άλλη να πεις, αν σκεφτείς το «ουδέν κακό αμιγές καλού» ότι είναι μία ευκαιρία για πολλά πράγματα. Μία ευκαιρία να αλλάξεις ρυθμούς. Να ξεκουραστείς. Να μάθεις αν οι γρήγοροι, εξαντλητικοί ρυθμοί που έχεις επιλέξει να ζεις, είναι πραγματικά αυτό που σε κάνει χαρούμενο ή είναι αυτό που υπηρετεί την καλή ζωή άλλων και απλώς σου επιστρέφει πίσω κάποια χαρτονομίσματα, που βλέπεις πόσο εύκολο είναι τελικά να μην προλάβεις καν να τα ξοδέψεις. Να θυμηθείς πώς είναι να είσαι παιδί και να έχεις διακοπές από το σχολείο. Να σκεφτείς τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Αν ο χώρος σου είναι φυλακή ή σπίτι; Αν οι συγκάτοικοι σου είναι σωστές επιλογές; Πόσο χρόνο μπορείς να περάσεις κοντά τους; Μόνο κοντά τους. Όμορφα, χωρίς εντάσεις που δεν οδηγούν πουθενά... Να δεις γιατί χρειάζεσαι γύρω σου τόσο κόσμο ή τόσους καφέδες και ποτά, τόσο θόρυβο για να μην ακούς τις σκέψεις σου. Πόσο χρόνο αντέχεις να περάσεις μόνος σου. Τί θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Θυμάσαι; Θυμάσαι που ζωγράφιζες; Ή σκάρωνες στίχους; Θυμάσαι το παραμύθι που ξεκίνησες να γράφεις ή εκείνη τη μουσικούλα; Το βιβλίο που άφησες στη μέση γιατί δεν προλάβαινες ή την τριλογία που πάντα ήθελες να δεις; Θες να σκεφτούμε το επόμενο σενάριο ή να γράψουμε ένα καινούργιο τραγούδι;
Έπειτα πήρε μία κάποια ανάσα ο πλανήτης. Μειώθηκαν λένε οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, κολύμπησαν δελφίνια (;) στα κανάλια της Βενετίας. Το θέμα είναι τι θα συμβεί μετά; Θα χτυπήσει όλο αυτό καμπανάκι σε κάποιους; Ότι μπορούν να συμβούν χειρότερα πράγματα. Ανά πάσα στιγμή. Πράγματα που μουδιάζουν τα πάντα. Που δεν τα έχουμε συναντήσει ξανά και μπορούν να διαταράξουν τις μέρες μας, την κανονικότητα, την υγεία, την ψυχική υγεία, την οικονομία. Έγραφα τις προάλλες τους προβληματισμούς μου σχετικά με την ύπαρξη συνόρων και πολέμων. Τώρα άραγε αυτό που συμβαίνει θα ταρακουνήσει κάποιους να καταλάβουν πώς είμαστε όλοι ίσοι. Ότι η επιβίωση υπερισχύει όλων των υπολοίπων και δεν έχει χρώμα, γλώσσα, φύλο, χρήματα ή χώρα; Λες να το θυμούνται οι άνθρωποι και να είναι μία ευκαιρία για έναν άλλο κόσμο καλύτερο πριν πιάσει κι άλλο πάτο; Λες να ξεχάσουμε γρήγορα; Ή μήπως λες κάποιος να το εκμεταλλευτεί; Φαντάζεσαι να υπάρχουν εξωγήινοι; Θα ήταν ίσως μία σούπερ ευκαιρία για επίθεση!
