Ραντεβού στο σούπερ μάρκετ

 Ναι! Επιτέλους! Τώρα αν σου πω ότι όντως δεν είχα χρόνο; Είχα, κάπου ανάμεσα στις ανάσες, ψέματα σου είπα, αλλά δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει. Όχι ότι τώρα καταλαβαίνω. Νιώθω παράξενα! Τι πρωτότυπο θα μου πεις! Αλλά δεν σε σοκάρει το γεγονός ότι σημαντικά κομμάτια μας δεν αλλάζουν με τίποτα; Δεν ξέρω τι σκατά ερέθισμα πρέπει να περάσει για να παίξει τον ρόλο του οδοστρωτήρα. Η σελίδα που με καλωσορίζει λέει σήμερα με σοφία, πάντα με σοφία: Αν μπορείς να το φανταστείς, μπορείς να το καταφέρεις. Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς να το κάνεις! Κι όντως έτσι είναι! Ως εδώ έτσι είναι...
 Ω ανύπαρκτε θεέ, έχω τόσα μα τόσα, τόσα πολλά να σου πω. Τόσα να μοιραστώ από αυτά τα βαθιά που ούτε με εμένα πολλές φορές δεν τα μοιράζομαι... Οι τελευταίοι δύο μήνες... Αν κάποιος έκλεβε το κινητό μου πιστεύω θα τον έπιανε ένα κύμα συγκίνησης και θα μου το επέστρεφε με δάκρυα και μία συγγνώμη. Η τσαπατσουλοσύνη του γοργού καιρού μας, με έχει κάνει να απαθανατίσω μόνο μερικές στιγμές με την κάμερα του κινητού. Τι θα έβλεπε αυτός που θα το έκλεβε... Πόσες ζωές πέρασαν σε δύο ανάσες και πόσες ζωές ήρθαν... Τώρα θα περιμένεις λογικά να σου πω για την ζωή, την καινούργια. Θα σου πω μονάχα, προς το παρόν, ότι τρώει πολύ! Καταπίνει κάθε φορά καταλάθος το αγαπημένο τέρας του καθηγητή Δαμάσκηνου (όχι αυτού από το κλούντο). Χτυπάω τη ζωή ρυθμικά στην πλάτη για να το επιστρέψει. Το τέρας το λένε Μπέρπ και η ζωούλα το καταπίνει καταλάθος. Φταίει λίγο που κάθεται με ανοιχτό το στόμα, ή που τρώει λαίμαργα και πολύ γρήγορα. Φταίει λίγο και ο Μπέρπ που όλο είναι παιγνιδιάρης και παίζει κρυφτούλι από τον καθηγητή. Τέλος πάντων, ας μην σε μπλέξω ακόμα με αυτές τις παράξενες ιστορίες. Άλλωστε προς το παρόν δεν έχω πολύ χρόνο. Είναι περίοδος προσαρμογής και σε λίγο θα μπει η μέρα νούμερο: 19.

 Χρειάζομαι χρόνο. Πάντα χρειάζομαι χρόνο. Εκτός κι αν καταφέρνεις και τον σβήνεις.
 Απόψε όμως θα σου πω κάτι που ίσως σου έχω ξαναπεί. Πόσες φορές σου είπα άραγε πράγματα που σου έχω ξαναπεί; Τώρα πρέπει να κυνηγήσω άλλα πράγματα, για να μπορώ να έχω να σου λέω καινούργια. Αλλά νιώθω πως θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Πιο πολύ γιατί βλέποντας τον σελιδοδείκτη, είδα ότι έχει γράψει κι αλλά βιβλία! Η συγγραφέας έχει γράψει άλλα δύο τουλάχιστον!
 Ήταν απ'ό,τι διάβασα καλοκαίρι. Μισό λεπτό, πάω να δω την ημερομηνία! 30/6/2012 Έφερα το βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μαζί μου. Αυτό το βιβλίο τόσα χρόνια προσπαθώ να το ξεφορτωθώ κι όλο κάπως τα καταφέρνει και μένει. Έμεινε λοιπόν ξανά στη νέα μου βιβλιοθήκη. Έδωσε διπλό πόλεμο! Γλίτωσε μέσα από την κούτα με τα βιβλία που είχα για να χαρίσω και γλίτωσε και από τη γυναίκα που με βοήθησε να βγάλω τη σκόνη από τα βιβλία προτού μπουν ξανά στη βιβλιοθήκη. Κι είχε πολλή σκόνη η ιστορία... Για ν'αλλάξει ριζικά, σηκώθηκε σκόνη παντού. Η βιβλιοθήκη δεν είναι νέα σου είπα ψέματα ξανά. Είναι η παλιά μου! Την έκοψα στη μέση. Κι έτσι έχω δύο, που ήταν μία, που θα είναι πάντα μία κι αυτό θα το ξέρω μόνο εγώ κι εσύ. Έδωσα σαν το βιβλίο κι εγώ έναν μικρό πόλεμο για την βιβλιοθήκη. Στη νέα μου ζωή μου είπαν να πετάξω τα βιβλία μου γιατί δεν χωράνε! Τα βιβλία μου! Οι καλύτεροί μου φίλοι! Η οικογένεια μου! Οι αναμνήσεις μου! Οι κύκλοι μου! Δεν χωράνε... Αλλά χώρεσαν, μαζί με το επιδαπέδιο φωτιστικό. Ανυπομονώ να χώνομαι και να χάνομαι σε αυτή τη γωνία. Το βιβλίο λοιπόν το πήρα από ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ. Στον πάνω όροφο υπήρχαν μερικοί διάδρομοι με βιβλία. Κάπου ανάμεσα στα βιβλία μία μεγάλη κυρία να κάθεται σε ένα γραφείο με μερικά βιβλία της δεξιά και αριστερά. Κανένας μπροστά της να ζητάει να υπογράψει η συγγραφέας το βιβλίο της. Κοιτάει χαμένη μπροστά. Δε θυμάμαι ακριβώς ποια μίλησε πρώτη στην άλλη. Με τα πολλά σχεδόν με παρακάλεσε να αγοράσω το βιβλίο της. Βιβλίο που δε θα αγόραζα ποτέ. Το αγόρασα όμως, δεν ξέρω αν ήταν από λύπηση, από αγάπη για το πάθος ενός ανθρώπου, από συμπαράσταση στην «αποτυχημένη συγγραφέα» που ταυτίστηκα μαζί της! Όταν μεγαλώσω, δεν ξέρω αν στο έχω ακόμα πει μα θέλω να γίνω μία αποτυχημένη συγγραφέας! Έγραψε στην πρώτη σελίδα η συγγραφέας «στην Έλενα εύχομαι όλα τα καλά. Υγεία, αγάπη και επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνει. Από καρδιάς.»
 Ξύπνησε. Την τάισα. Έδωσε πίσω το τέρας, έκανε μπάνιο κι ήρθες κι εσύ! Τώρα κάθεστε στην άλλη γωνία μαζί! Στην γωνία του καναπέ. Απέναντι θα έρθει μία γιγαντιαία τηλεόραση. Φοβάσαι;
 Ο λόγος μου είναι τόσο ταραγμένος!

Έτοιμη να σκάσω

 Να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει! Το ξέρω, δεν μοιράζομαι συχνά, τόσο συχνά το πώς νιώθω πια, αλλά θα περάσει σου έχω πει. Σήμερα νιώθω τρομερή κίνηση. Πρόσφατα, έγινα από δύο, ένα, δηλαδή από τρία ένα, αλλά δε νιώθω. Αλλά νιώθω. Νιώθω πολύ. Σύντομα θα γίνω από δύο πάλι ένα, αλλά σκέφτομαι ότι μπορεί να πεθάνω. Ξέρεις, πάντα μπορεί να πεθάνω, δηλαδή το ότι θα πεθάνω είναι το μόνο σίγουρο, ίσως όχι τώρα. Κι εγώ κι εσύ και το δύο μου κάποια στιγμή. Ωστόσο τώρα πρέπει να γεννηθεί. 

 Δεν ξέρω τι να σου πω, όχι επειδή δεν έχω προλάβει. Λες επειδή δεν έχω προλάβει; Δηλαδή για πες μου πόσο προλαβαίνεις να σκεφτείς όταν είσαι σε ένα τρενάκι στο λούνα παρκ. Νομίζω πρέπει να κάνεις πολλές φορές τη γύρα για να ξέρεις. Εγώ δεν ξέρω τίποτα! Ποτέ δε θα μάθω τίποτα. Σίγουρα θα σου γράψω από μέσα. Δηλαδή κάποιος πρέπει να μεριμνήσει για να μπορέσω να σε φτάσω! Αν τα καταφέρω με τόση πίεση! Λες να σε φτάσω; Δε σταματάς να χορεύεις... Κι εγώ ασχολούμαι με πλακάκια, αρμόστοκους, ούπα και βίδες. Βέβαια ίσως έτσι είναι καλύτερα. Είναι πιο καθημερινό παραμύθι κι όχι τόσο σπάνιο. Πρέπει να σου μάθω για τα παραμύθια που συμβαίνουν μία στα χίλια φεγγάρια! 

De gustibus et coloribus non est disputandum

Ο Κώστας ο Γιαντάμης είναι τελικά φυστικοθεραπευτής. Μάλιστα! Φυστικοθεραπευτής! Μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που ασχολείται με κάτι σταθερό και άκρως προσοδοφόρο, όσο δηλαδή θα υπάρχουν φυστίκια. Βλέπεις την άρνηση να αφαιρέσω το ύψιλον από το φυστίκι ε; Βλέπεις μήπως και τη μαγεία απλωμένη σχετικά με το καινούργιο επάγγελμα που έμαθα ότι υπάρχει;Ναι, μάλιστα, αλήθεια, υπάρχει!Εννοείται ότι δεν ρώτησα για λεπτομέρειες, αφού αποφάσισα για ό,τι σχετίζεται με τον Κώστα τον Γιαντάμη, να το αφήνω να έρχεται από μόνο του σιγά σιγά σαν την επίδραση που έχει η παρακεταμόλη που μόλις κούμπωσες.
 Εικάζω αυτή τη φορά, ότι το να είναι κάποιος φυστικοθεραπευτής δεν έχει να κάνει με κάτι πεζό τύπου «έχουν ευρύτομο, ψύλλα, σκολύτη ή σεπτορίωση οι φυστικιές, πάμε να ψεκάσουμε» αλλά με κάτι έλεγκαν-τ- τύπου ανάκλινδρο τσέστερφίλντ, (όχι τύπου τσέστερφιλν) και απεγνωσμένα σικάτα φυστίκια καθισμένα πάνω στο ανάκλινδρο πηγαίνουν στον Κώστα για να αφήσουν τα κομμάτια τους. Ο Κώστας ξέρει πως να διεισδύει στα άδυτα της ψυχής ενός φυστικιού και το κυριότερο, ξέρει πώς να τα θεραπεύει. Δε θέλω να σκεφτώ προς το παρόν κάτι παραπάνω ως προς τη μέθοδο που ακολουθεί. Δε θέλω να σκεφτώ τίποτα άλλο. Θα έρθει από μόνο του.

 Σε αυτό που θέλω να σταθώ προτού κλείσω αυτή την καταχώριση, είναι το «περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα» ή πιο σωστά, ότι «περί γεύσεων και χρωμάτων ουδείς λόγος». Θα τα βάψω όλα! Όλα, με ακούς;

ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΤΑΜΗΣ

 Λίγες μέρες πριν, καθόμουν σε μία σκάλα κι έτρωγα λίγο χοτ ντογκ καντινιάρικο. Περίμενα για να δω το πρόσωπό του, το οποίο για την ιστορία, έχει σφηνώσει ανάποδα μέσα στη λεκάνη και θα το δω μία και καλή στους επόμενους δύο μήνες κάποια στιγμή. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι η στιγμή που σαν κεραυνός εν αιθρία μπήκε στη ζωή μου ο Κώστας ο Γιαντάμης. 

 Ο Γιαντάμης μου έχει χαρίσει άφθονο γέλιο αυτό το λίγο που τον ξέρω. Τί τον ξέρω δηλαδή, τώρα τον μαθαίνω. Εικάζω πως είναι μάστορας, ίσως υδραυλικός. Ίσως μεσήλικας, ίσως κι όχι. Ο Κώστας ο Γιαντάμης ίσως δεν έχει καμία σχέση με τον παππού στο κάδρο στο ακόμα για λίγο δωμάτιό μου. Ίσως και να έχει. Για ΄μενα ο Κώστας, ίσως είναι Κωστής και δεν είμαι ακόμα καθόλου σίγουρη αν είναι ή όχι λαικό παιδί. 

 Κάθε φορά που γελάω με κάτι, το γέλιο μου συνεχίζεται όταν φέρνω στο νου μου τον Κώστα. Μπορεί να μην έχει καμία μα καμία σχέση με ότι με έκανε να γελάσω, μα τελευταία έχει κάθε σχέση με ό,τι με κάνει να συνεχίζω να γελάω. Ο Κώστας, ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τον Rachmaninoff. O Rachmaninoff ήρθε την ίδια στιγμή σχεδόν με τον Ραχούλ, που ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τους dead Kennedys. 

Μία κοιλιά σαν κουνουπίδι

 Λοιπόν, ξέρεις τί είναι ο μιθριδατισμός; Αυτή τη στιγμή, συμβαίνουν στη ζωή μου τόσα μα τόσα πολλά και θα έλεγε κανείς σημαντικά πράγματα που δεν έχω προλάβει ακόμα να αγοράσω τσάι. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να εστιάσω στην ταχύτητα της ροής της πληροφορίας και με προβληματίζουν πράγματα όπως το τέλειο τραπέζι. 

 Έχω τον τελευταίο καιρό ερωτευτεί την ιδέα ενός τραπεζίου. Κοιμάμαι και ξυπνάω με την εικόνα του στο νου μου. Προβληματίζομαι για το που θα βρω μηχανισμούς ή εναλλακτικές για αυτό το τραπέζι. Προβληματίζομαι επίσης για το αν το χρώμα πρέπει να κάτσει στον καμβά ή στα επί μέρους στοιχεία του πίνακα. Έχω βρει τα στοιχεία. Δεν έχω αποφασίσει με σιγουριά για τον καμβά, αλλά νιώθω μέσα μου μία τάση, μία σχετική ορμή. 

 Όλοι επιμένουν πως ένας καμβάς πρέπει να είναι λευκός και το χρώμα να δοθεί από το περιεχόμενο. Νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου σύμφωνη με αυτό. Τίποτα δεν είναι λευκό πραγματικά. Ζούμε σε μία πόλη, σε ένα σύμπαν γεμάτο χρώμα. Εκεί, εμείς τα στοιχεία, μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο χρωματιστά ή λευκά θα είμαστε. Πόση φασαρία θέλουμε να κάνουμε. 

 Αυτή την περίοδο νιώθω πετρόλ, νιώθω μουσταρδί και πολύ πολύ ζεστό πορτοκαλί. Νιώθω βαθύ κόκκινο που το λέρωσε το μαύρο και έγινε μπορντό. Νιώθω μέρες έτσι και λέω να κλειδώσω προς τα εκεί. Νιώθω και ξύλο, νιώθω και μαύρο και πάντα γκρι της συννεφιάς μου. Νιώθω και πειραγμένο توحشت امي وفرشي الدافي و خويازين ايامي و صغر احلامي و بويا توحشت الليلو ريحت الياسمين توحشت الليل و ريحة الياسمين زنقت داري قوايل حس و دوه جري شوارع كبر اقواس الحومه توحشت الليل و الكرمه كيف تميل توحشت الليل و الكرمة كيف تميل خزره وغمزه و عشق الطفله لولي وقت الكلمه عسل يدين محلوله توحشت الخير و ريحت الياسمين توحشت الخير وريحة الياسمين توحشت امي و خرافات الغوله قهوة اختي و ضحكه موش مغصوره توحشت سنين و ريحت الياسمين توا ساكن بر الناس براسي بري بعيد و باقي الحسره نواسي توحشت سماك و نفني بش نلقاك توحشت سماك و نفنى بش نلقاك. 

Υ.Γ. Θα σου πω άλλη φορά για το τέλειο τραπέζι. 

Αναρχία, χωροταξία κι όσπρια

 Κι έμεινε λίγο λιγότερο.
Ήρθα σήμερα σε ένα πάρκο που είχα έρθει ξανά πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια. Ερχόμενη εδώ ένιωθα φοβερή νύστα. Σίγουρα δε θα είχα κουράγιο να συνεχίσω τις δουλειές μου και σίγουρα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να αποκοιμηθώ στο τιμόνι. Βρήκα μία όμορφη γωνία με θέα άπειρο πράσινο και κάτι μυγάκια που χόρευαν στον ήλιο κι αποκοιμήθηκα. Τελευταία νιώθω να μου αρέσει πολύ να μένω μέσα στο αμάξι. Να ακούω μουσική που μου αρέσει, να παίρνω υπνάκους και να σταματάω σε γωνιές να παρατηρώ τον κόσμο.
 Κατά τα άλλα τελευταία έχω κάνει αρκετές επισκέψεις σε χώρους που βοηθούν τα μωρά να έρθουν στον κόσμο. Έπεσε πολύ μωρό από γνωστούς και φίλους τελευταία. Η όλη φάση αντί να αρχίσει να με ζεσταίνει, με παγώνει θα έλεγα. Είναι όλα τόσα τυποποιημένα. Σαν τις επισκέψεις στα νεκροταφεία, στα νοσοκομεία και σε εορτάζοντες από υποχρέωση. Παρατηρούσα τον κόσμο και ήταν όλα τόσο ίδια, ίδια σχόλια, ίδιες «χαρές», ίδιες πυτζάμες. Αναρωτιέμαι αν τα μυγάκια που χορεύουν στον ήλιο έχουν τέτοια στην κοινωνία τους. Φαντάζεσαι να υπήρχε ένα μαιευτήριο μυγακίων; Θα συνεχιζόταν η ζωή τους κανονικά ή μόλις έπεφταν μερικές ακτίνες ήλιου θα τα ξεχνούσαν όλους κι όλα και θα άρχισαν τον ξέφρενο χορό;
 Σε άλλα νέα δε βρέθηκε καμία λύση με το σπίτι ακόμα, γι' αυτό το πλάνο που τώρα έχει γίνει πλάνο Α, είναι η επιστροφή και η ανακαίνιση. Εννοείται πως τίποτα δεν αρχίζει κι αν αρχίσει όλα θα γίνουν τελευταία στιγμή, Εξαρτάται από ποια μεριά στο παγκάκι «ζωή» θα κάτσω να αγναντέψω και να με φρικάρει η ιστορία ή να χτυπήσει παλαμάκια όταν με χάρη σήμερα 29-10 συνειδητοποιώ ότι χόμπι μου είναι «ένας όμορφος υπνάκος σε διάφορα μέρη».
 Σε άλλα άλλα νέα, όταν πηγαίνω να πάρω ρουχαλάκια πάλι δεν νιώθω κάτι. Νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα στο δέσιμο και θα φταίω εγώ. 'Ή θα φταίει ότι δε θα είσαι η Αγάπη. Από την άλλη εγώ θα σταθώ να σε βοηθήσω στα πράγματα που θα μπορούσες να είσαι. Αλλά εγώ είμαι ένας σκληρός, γιγαντοτεράστιος βράχος χωρίς συναισθήματα. Βέβαια εσύ θα είσαι μία Φακή που θα λειτουργεί με το ένστικτο, χωρίς κοινωνία, μόνο με μερικά κομμάτια που πειραματικά σου βάζω συχνά να ακούς. Ίσως το ένστικτο με ακουμπήσει και γίνει έκρηξη και σπάσω σε χίλια κομμάτια. Υπόσχομαι, ότι θα βάλω τα δυνατά μου να μην πατήσω κανένα φρένο κι αντισταθώ. Σίγουρα δεν ευνοεί η κατάσταση της συνεχούς περιπέτειας να εστιάσω, αλλά δεν ευνοεί ούτε και η κατάσταση του «φυσιολογικού» γιατί μου κόβεται η ανάσα. Μπορεί να είναι και η μέρα... Η μέρα ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη με μία μουντάδα και κατέληξε να ανεβάσει 1000000 βαθμούς ζέστη και να είμαι οριακά να λιποθυμήσω.
 Σε άλλα άλλα άλλα παλιά, χρωστάω πάνω μου μία άγκυρα, τόσο σταθερή, μα και τόσο έτοιμη να σπάσει και να πετάξουν 1000000 πουλιά όταν εκείνη αποφασίσει ή όταν καταφέρεις και την ακουμπήσεις. Θυμάμαι ήθελα να γράψω πολλά πράγματα, αλλά το πάρκο με ηρέμησε και ξέχασα.

Λευκός άγγελος

 Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να συγκεντρωθώ και να γράψω αυτά που πρέπει να γράψω για να τελειώνω. Ψάχνω διαρκώς κατάλληλα σαλόνια κι όταν αυτά τα βρίσκω, τότε με συνεπαίρνει η όρεξη να ξεχυθεί από μέσα μου αυτό που θέλω να γράψω. Απόψε με συνοδεύει ένας λευκός άγγελος. Σήμερα έγινε μία αναγγελία. Σήμερα έγινε μία φασαρία. Απόψε σταμάτησα στη μέση του νερού και πέρασα από τη θέση αστερίας-πτώμα, στη θέση ζωντανός αστερίας κι έπειτα άρχισα να κάνω μανιταράκια.
 Η στιγμή που βρίσκομαι κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό νιώθω ότι είναι μία μεγαλειώδης στιγμή τόσο για το σώμα μου όσο και για το μυαλό μου. Όλα γύρω μου ή που σωπαίνουν, ή που διατηρούν τον ήχο που έχει το αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης.
 Λίγο πολύ η αίσθηση στο σαλόνι και στο νερό, μου φυσάει την ίδια ηρεμία. Το ίδιο τίποτα και συνάμα την ίδια απόλυτη έμπνευση.
 Καθώς σκάλιζα την βιβλιοθήκη μου λίγο νωρίτερα, βρήκα ένα βιβλίο που δε θυμόμουν ότι είχα αγοράσει.

Ενθουσιάστηκα καθώς λογικά αυτό που με ώθησε να αγοράσω αυτό το βιβλίο, ήταν ένα άλλο βιβλίο που κάποτε ο συμμαθητής μου ο Σάββας μου είχε δωρίσει. Αυτό το βιβλίο, θυμάμαι πως μόλις το διάβασα είπα «είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει».

Πράγματι μέχρι και σήμερα παραμένει ένα εξαιρετικό, κορυφαίο ανάγνωσμα και βίβλος που χάραξε μία υπέροχη ζωή. Ξεφύλλισα λοιπόν την απόλυτη συλλογή και μου έμειναν για απόψε προίκα δύο πράγματα. Η «μεταμόρφωση» του Κάφκα και ένα «rosebud» μυστηριώδες να σκεπάζουν απαλά τον θάνατό.
 Θα επιστρέψω σε αυτά μόλις έχω ολοκληρώσει τη βουτιά μου από τον βυθό «ερέθισμα» στην επιφάνεια «κατάκτηση». Μέχρι τότε θα κάνω διάλειμμα. Θα περιμένω κούπες να κρυώσουν. Θα βάλω σε μία τάξη τις αναμνήσεις μου και θα ολοκληρώσω τα όσα πρέπει να γραφτούν για να σε υποδεχτώ με ηρεμία. Το μυαλό μου θα είναι ή στο περίεργα όμορφα τρενάκι του τώρα, ή στο συντρίμμι του παρελθόντος. Θα είμαι καλά όμως μην μου ανησυχήσεις ποτέ. Θα είμαι το ίδιο καλά με κάθε φορά που βρίσκομαι στο αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης, ή κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό. Στα όποια να ξέρεις πάντα σε κουβαλάω στο νου μου.

Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω, πως αν η παράδοση δε θελήσει να κάνει ένα βήμα πίσω, τότε τα παραμύθια θα κάνουν πέντε βήματα μπροστά. Φακή θα σε φωνάζω!

Earl Dorian

 Πολύ καλή φάση. Είμαστε σε φάση φθινοπωράκι. Σαν τσίκι τσίκι που παρέμεινε στις στροφές του πλέον συμπιεσμένου βινυλίου. Σαν earl grey που ξέρεις κι εκτιμάς πολύ, αλλά έχεις καιρό να πιεις προκειμένου να εξερευνήσεις άλλους κόσμους, ΑΛΛά σήμερα πήρες και ζέστανες χούφτες και καρδιές. Σαν τζαζούλα, σαν καπουτσίνο που συμπαθείς, σα να οδηγείς και να σε καυλώνει τόσο πολύ το κομμάτι που μόλις έβαλε το ραδιόφωνο, οπότε αποφασίζεις να μην φτάσεις στον προορισμό σου ακόμα.

 Τι ωραίο το φθινοπωράκι! Σήμερα έκλεισε σχεδόν ένας μεγάλος κύκλος που αδιάφορα τον μεγάλωνα και τον μεγάλωνα και τον μεγάλωνα χρόνια πολλά για να μην τον κλείσω. Καλά έκανα τελικά! Πόσα πράγματα ίσως ήταν αλλιώς αν δεν είχα κάνει αυτές τις επιλογές και αυτή τη μεγάλη βόλτα... Εν τέλει αποφασίζω πως τίποτα δεν έχασα και με πιο γεμάτο δισάκι τερματίζω. Έζησα, δεν έτρεξα. 

 Δαντέλα, Φιλαδέλφεια. Όβερ ήρθε. 

Υ.Γ. Χορεύει βαλς. 

είκοσι επτά άνθη

 Σκέψου πόσο εύκολα θα έφευγε το εννέα! Με τι ησυχία! Πια 27.
 Σήμερα φυσάει πάρα πολύ. Ο καφές τελείωσε και σκέφτομαι να πάω να πάρω άλλον έναν. Τη χρειάζομαι πολύ αυτή την ησυχία, όσο χρειάζομαι την ποιότητα, την ποσότητα, την καλή μουσική και το οξυγόνο.
 Με τη σειρά μου εγώ σκέφτομαι πόσο σταθερή είναι η σκιά μας όταν το φως πέσει «κατάλληλα» πάνω μας. Πόσο δεν έχουν αλλάξει το όνομά τους οι νότες και πως αν ενώσεις για παράδειγμα το μπλε με το κίτρινο, αυτό θα γίνεται πράσινο. Αυτές τις σταθερές ανυπομονώ να τις μοιραστώ μαζί σου. Μάλλον θα είσαι το ίδιο με έμενα τελικά. Έχουμε ακόμα λίγο καιρό πριν γνωριστούμε. Τώρα μονάχα από ένα παραθυράκι μπορώ να σε βλέπω που και που. Κατά τ'άλλα γράφω χιλιόμετρα, καφέδες και τσάι. Που και που πέφτω και σε κανένα μπισκοτάκι με ανθό αλατιού και κομμάτια σοκολάτας. Δε φοβάμαι κι αναπνέω γεμάτα. Προσπαθώ να μην με χάσω, δε θα με χάσω, αλλά που και που φοβάμαι μήπως δε σε βρω ποτέ. Μήπως τελικά υπάρχει τρύπα τόσο μαύρη.
 Όλα θα γίνουν αν εκεί που θες να πας κοιτάζεις. Χρειαζόμαστε μία στέγη, λίγη τακτοποίηση και χρόνο. Χρειάζομαι και λίγη ησυχία για να γίνω ανθός.
 
                                         

Ο αφυγραντήρας

 Λοιπόν, κάποτε άκουγα τη λέξη «υγρασία» και δεν πίστευα ότι υπάρχει! Ήταν κάτι σαν τον Άγιο Βασίλη, ή το «μην ανεβαίνεις στην μηχανή με βρεγμένα μαλλιά θα κρυώσεις». Υπήρχε, αλλά δεν υπήρχε αληθινά ποτέ, ήταν μία ιδέα, ένα φάντασμα!
 Οι υγρές μέρες λοιπόν ήρθαν κι έτσι γνώρισα την μούχλα... Στην αρχή την αγνοούσα, μέχρι που άρχισε να με ντύνει και να γίνεται σιγά σιγά εγώ. Το άρωμά μου, η γεύση μου, τα μαλλιά μου... Πρόσπαθησα στην αρχή να την καλύψω, άλλα όλο και μεγάλωνε. Έτσι έφτασε η στιγμή που έπρεπε να δοθεί μία λύση. Συναντήθηκα με ένα αφυγραντήρα, κανονίσαμε τις λεπτομέρειες και ήρθε στον χώρο μου. Ο αφυγραντήρας είναι πολύ ευχάριστη παρέα! Κάνει έναν υπέροχο ήχο, τόσο όσο! Διακριτικός, μπορεί να φύγει μακριά μου ή να έρθει κοντά μου. Αυτό το αποφασίζω εγώ κι είναι μαγικό! Ταυτόχρονα, μου υποσχέθηκε πως καθαρίζει την ατμόσφαιρα.
 Ίσως όλα αυτά να μην συμβαίνουν πραγματικά και να είναι απλά ο ενθουσιασμός μου, αλλά υπάρχουν ενδείξεις! Βέβαια, αυτές οι ενδείξεις μου δίνονται μονάχα από εκείνον κι από τους ατίθασους ευσεβείς μου πόθους, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο είναι πλασματικές ή όχι. Ο χρόνος θα δείξει και η επιθυμία μας για την θετική έκβαση του παραμυθιού μας...
 Σίγουρα όμως μαζεύει πολλά υγρά στον κάδο του που τα χύνω συχνά! Προτείνεται ν' αδειάζεις τον κάδο προτού αυτός γεμίσει, διότι πώς ο αφυγραντήρας τη σκληρή δουλειά θα συνεχίσει;