De gustibus et coloribus non est disputandum

Ο Κώστας ο Γιαντάμης είναι τελικά φυστικοθεραπευτής. Μάλιστα! Φυστικοθεραπευτής! Μέσα σε όλο αυτό το χάος, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που ασχολείται με κάτι σταθερό και άκρως προσοδοφόρο, όσο δηλαδή θα υπάρχουν φυστίκια. Βλέπεις την άρνηση να αφαιρέσω το ύψιλον από το φυστίκι ε; Βλέπεις μήπως και τη μαγεία απλωμένη σχετικά με το καινούργιο επάγγελμα που έμαθα ότι υπάρχει;Ναι, μάλιστα, αλήθεια, υπάρχει!Εννοείται ότι δεν ρώτησα για λεπτομέρειες, αφού αποφάσισα για ό,τι σχετίζεται με τον Κώστα τον Γιαντάμη, να το αφήνω να έρχεται από μόνο του σιγά σιγά σαν την επίδραση που έχει η παρακεταμόλη που μόλις κούμπωσες.
 Εικάζω αυτή τη φορά, ότι το να είναι κάποιος φυστικοθεραπευτής δεν έχει να κάνει με κάτι πεζό τύπου «έχουν ευρύτομο, ψύλλα, σκολύτη ή σεπτορίωση οι φυστικιές, πάμε να ψεκάσουμε» αλλά με κάτι έλεγκαν-τ- τύπου ανάκλινδρο τσέστερφίλντ, (όχι τύπου τσέστερφιλν) και απεγνωσμένα σικάτα φυστίκια καθισμένα πάνω στο ανάκλινδρο πηγαίνουν στον Κώστα για να αφήσουν τα κομμάτια τους. Ο Κώστας ξέρει πως να διεισδύει στα άδυτα της ψυχής ενός φυστικιού και το κυριότερο, ξέρει πώς να τα θεραπεύει. Δε θέλω να σκεφτώ προς το παρόν κάτι παραπάνω ως προς τη μέθοδο που ακολουθεί. Δε θέλω να σκεφτώ τίποτα άλλο. Θα έρθει από μόνο του.

 Σε αυτό που θέλω να σταθώ προτού κλείσω αυτή την καταχώριση, είναι το «περί ορέξεως... κολοκυθόπιτα» ή πιο σωστά, ότι «περί γεύσεων και χρωμάτων ουδείς λόγος». Θα τα βάψω όλα! Όλα, με ακούς;

ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΤΑΜΗΣ

 Λίγες μέρες πριν, καθόμουν σε μία σκάλα κι έτρωγα λίγο χοτ ντογκ καντινιάρικο. Περίμενα για να δω το πρόσωπό του, το οποίο για την ιστορία, έχει σφηνώσει ανάποδα μέσα στη λεκάνη και θα το δω μία και καλή στους επόμενους δύο μήνες κάποια στιγμή. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι η στιγμή που σαν κεραυνός εν αιθρία μπήκε στη ζωή μου ο Κώστας ο Γιαντάμης. 

 Ο Γιαντάμης μου έχει χαρίσει άφθονο γέλιο αυτό το λίγο που τον ξέρω. Τί τον ξέρω δηλαδή, τώρα τον μαθαίνω. Εικάζω πως είναι μάστορας, ίσως υδραυλικός. Ίσως μεσήλικας, ίσως κι όχι. Ο Κώστας ο Γιαντάμης ίσως δεν έχει καμία σχέση με τον παππού στο κάδρο στο ακόμα για λίγο δωμάτιό μου. Ίσως και να έχει. Για ΄μενα ο Κώστας, ίσως είναι Κωστής και δεν είμαι ακόμα καθόλου σίγουρη αν είναι ή όχι λαικό παιδί. 

 Κάθε φορά που γελάω με κάτι, το γέλιο μου συνεχίζεται όταν φέρνω στο νου μου τον Κώστα. Μπορεί να μην έχει καμία μα καμία σχέση με ότι με έκανε να γελάσω, μα τελευταία έχει κάθε σχέση με ό,τι με κάνει να συνεχίζω να γελάω. Ο Κώστας, ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τον Rachmaninoff. O Rachmaninoff ήρθε την ίδια στιγμή σχεδόν με τον Ραχούλ, που ήρθε σχεδόν την ίδια στιγμή με τους dead Kennedys. 

Μία κοιλιά σαν κουνουπίδι

 Λοιπόν, ξέρεις τί είναι ο μιθριδατισμός; Αυτή τη στιγμή, συμβαίνουν στη ζωή μου τόσα μα τόσα πολλά και θα έλεγε κανείς σημαντικά πράγματα που δεν έχω προλάβει ακόμα να αγοράσω τσάι. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορώ να εστιάσω στην ταχύτητα της ροής της πληροφορίας και με προβληματίζουν πράγματα όπως το τέλειο τραπέζι. 

 Έχω τον τελευταίο καιρό ερωτευτεί την ιδέα ενός τραπεζίου. Κοιμάμαι και ξυπνάω με την εικόνα του στο νου μου. Προβληματίζομαι για το που θα βρω μηχανισμούς ή εναλλακτικές για αυτό το τραπέζι. Προβληματίζομαι επίσης για το αν το χρώμα πρέπει να κάτσει στον καμβά ή στα επί μέρους στοιχεία του πίνακα. Έχω βρει τα στοιχεία. Δεν έχω αποφασίσει με σιγουριά για τον καμβά, αλλά νιώθω μέσα μου μία τάση, μία σχετική ορμή. 

 Όλοι επιμένουν πως ένας καμβάς πρέπει να είναι λευκός και το χρώμα να δοθεί από το περιεχόμενο. Νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου σύμφωνη με αυτό. Τίποτα δεν είναι λευκό πραγματικά. Ζούμε σε μία πόλη, σε ένα σύμπαν γεμάτο χρώμα. Εκεί, εμείς τα στοιχεία, μπορούμε να αποφασίσουμε πόσο χρωματιστά ή λευκά θα είμαστε. Πόση φασαρία θέλουμε να κάνουμε. 

 Αυτή την περίοδο νιώθω πετρόλ, νιώθω μουσταρδί και πολύ πολύ ζεστό πορτοκαλί. Νιώθω βαθύ κόκκινο που το λέρωσε το μαύρο και έγινε μπορντό. Νιώθω μέρες έτσι και λέω να κλειδώσω προς τα εκεί. Νιώθω και ξύλο, νιώθω και μαύρο και πάντα γκρι της συννεφιάς μου. Νιώθω και πειραγμένο توحشت امي وفرشي الدافي و خويازين ايامي و صغر احلامي و بويا توحشت الليلو ريحت الياسمين توحشت الليل و ريحة الياسمين زنقت داري قوايل حس و دوه جري شوارع كبر اقواس الحومه توحشت الليل و الكرمه كيف تميل توحشت الليل و الكرمة كيف تميل خزره وغمزه و عشق الطفله لولي وقت الكلمه عسل يدين محلوله توحشت الخير و ريحت الياسمين توحشت الخير وريحة الياسمين توحشت امي و خرافات الغوله قهوة اختي و ضحكه موش مغصوره توحشت سنين و ريحت الياسمين توا ساكن بر الناس براسي بري بعيد و باقي الحسره نواسي توحشت سماك و نفني بش نلقاك توحشت سماك و نفنى بش نلقاك. 

Υ.Γ. Θα σου πω άλλη φορά για το τέλειο τραπέζι. 

Αναρχία, χωροταξία κι όσπρια

 Κι έμεινε λίγο λιγότερο.
Ήρθα σήμερα σε ένα πάρκο που είχα έρθει ξανά πριν περίπου δεκαπέντε χρόνια. Ερχόμενη εδώ ένιωθα φοβερή νύστα. Σίγουρα δε θα είχα κουράγιο να συνεχίσω τις δουλειές μου και σίγουρα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να αποκοιμηθώ στο τιμόνι. Βρήκα μία όμορφη γωνία με θέα άπειρο πράσινο και κάτι μυγάκια που χόρευαν στον ήλιο κι αποκοιμήθηκα. Τελευταία νιώθω να μου αρέσει πολύ να μένω μέσα στο αμάξι. Να ακούω μουσική που μου αρέσει, να παίρνω υπνάκους και να σταματάω σε γωνιές να παρατηρώ τον κόσμο.
 Κατά τα άλλα τελευταία έχω κάνει αρκετές επισκέψεις σε χώρους που βοηθούν τα μωρά να έρθουν στον κόσμο. Έπεσε πολύ μωρό από γνωστούς και φίλους τελευταία. Η όλη φάση αντί να αρχίσει να με ζεσταίνει, με παγώνει θα έλεγα. Είναι όλα τόσα τυποποιημένα. Σαν τις επισκέψεις στα νεκροταφεία, στα νοσοκομεία και σε εορτάζοντες από υποχρέωση. Παρατηρούσα τον κόσμο και ήταν όλα τόσο ίδια, ίδια σχόλια, ίδιες «χαρές», ίδιες πυτζάμες. Αναρωτιέμαι αν τα μυγάκια που χορεύουν στον ήλιο έχουν τέτοια στην κοινωνία τους. Φαντάζεσαι να υπήρχε ένα μαιευτήριο μυγακίων; Θα συνεχιζόταν η ζωή τους κανονικά ή μόλις έπεφταν μερικές ακτίνες ήλιου θα τα ξεχνούσαν όλους κι όλα και θα άρχισαν τον ξέφρενο χορό;
 Σε άλλα νέα δε βρέθηκε καμία λύση με το σπίτι ακόμα, γι' αυτό το πλάνο που τώρα έχει γίνει πλάνο Α, είναι η επιστροφή και η ανακαίνιση. Εννοείται πως τίποτα δεν αρχίζει κι αν αρχίσει όλα θα γίνουν τελευταία στιγμή, Εξαρτάται από ποια μεριά στο παγκάκι «ζωή» θα κάτσω να αγναντέψω και να με φρικάρει η ιστορία ή να χτυπήσει παλαμάκια όταν με χάρη σήμερα 29-10 συνειδητοποιώ ότι χόμπι μου είναι «ένας όμορφος υπνάκος σε διάφορα μέρη».
 Σε άλλα άλλα νέα, όταν πηγαίνω να πάρω ρουχαλάκια πάλι δεν νιώθω κάτι. Νομίζω ότι θα υπάρξει πρόβλημα στο δέσιμο και θα φταίω εγώ. 'Ή θα φταίει ότι δε θα είσαι η Αγάπη. Από την άλλη εγώ θα σταθώ να σε βοηθήσω στα πράγματα που θα μπορούσες να είσαι. Αλλά εγώ είμαι ένας σκληρός, γιγαντοτεράστιος βράχος χωρίς συναισθήματα. Βέβαια εσύ θα είσαι μία Φακή που θα λειτουργεί με το ένστικτο, χωρίς κοινωνία, μόνο με μερικά κομμάτια που πειραματικά σου βάζω συχνά να ακούς. Ίσως το ένστικτο με ακουμπήσει και γίνει έκρηξη και σπάσω σε χίλια κομμάτια. Υπόσχομαι, ότι θα βάλω τα δυνατά μου να μην πατήσω κανένα φρένο κι αντισταθώ. Σίγουρα δεν ευνοεί η κατάσταση της συνεχούς περιπέτειας να εστιάσω, αλλά δεν ευνοεί ούτε και η κατάσταση του «φυσιολογικού» γιατί μου κόβεται η ανάσα. Μπορεί να είναι και η μέρα... Η μέρα ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη με μία μουντάδα και κατέληξε να ανεβάσει 1000000 βαθμούς ζέστη και να είμαι οριακά να λιποθυμήσω.
 Σε άλλα άλλα άλλα παλιά, χρωστάω πάνω μου μία άγκυρα, τόσο σταθερή, μα και τόσο έτοιμη να σπάσει και να πετάξουν 1000000 πουλιά όταν εκείνη αποφασίσει ή όταν καταφέρεις και την ακουμπήσεις. Θυμάμαι ήθελα να γράψω πολλά πράγματα, αλλά το πάρκο με ηρέμησε και ξέχασα.

Λευκός άγγελος

 Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να συγκεντρωθώ και να γράψω αυτά που πρέπει να γράψω για να τελειώνω. Ψάχνω διαρκώς κατάλληλα σαλόνια κι όταν αυτά τα βρίσκω, τότε με συνεπαίρνει η όρεξη να ξεχυθεί από μέσα μου αυτό που θέλω να γράψω. Απόψε με συνοδεύει ένας λευκός άγγελος. Σήμερα έγινε μία αναγγελία. Σήμερα έγινε μία φασαρία. Απόψε σταμάτησα στη μέση του νερού και πέρασα από τη θέση αστερίας-πτώμα, στη θέση ζωντανός αστερίας κι έπειτα άρχισα να κάνω μανιταράκια.
 Η στιγμή που βρίσκομαι κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό νιώθω ότι είναι μία μεγαλειώδης στιγμή τόσο για το σώμα μου όσο και για το μυαλό μου. Όλα γύρω μου ή που σωπαίνουν, ή που διατηρούν τον ήχο που έχει το αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης.
 Λίγο πολύ η αίσθηση στο σαλόνι και στο νερό, μου φυσάει την ίδια ηρεμία. Το ίδιο τίποτα και συνάμα την ίδια απόλυτη έμπνευση.
 Καθώς σκάλιζα την βιβλιοθήκη μου λίγο νωρίτερα, βρήκα ένα βιβλίο που δε θυμόμουν ότι είχα αγοράσει.

Ενθουσιάστηκα καθώς λογικά αυτό που με ώθησε να αγοράσω αυτό το βιβλίο, ήταν ένα άλλο βιβλίο που κάποτε ο συμμαθητής μου ο Σάββας μου είχε δωρίσει. Αυτό το βιβλίο, θυμάμαι πως μόλις το διάβασα είπα «είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει».

Πράγματι μέχρι και σήμερα παραμένει ένα εξαιρετικό, κορυφαίο ανάγνωσμα και βίβλος που χάραξε μία υπέροχη ζωή. Ξεφύλλισα λοιπόν την απόλυτη συλλογή και μου έμειναν για απόψε προίκα δύο πράγματα. Η «μεταμόρφωση» του Κάφκα και ένα «rosebud» μυστηριώδες να σκεπάζουν απαλά τον θάνατό.
 Θα επιστρέψω σε αυτά μόλις έχω ολοκληρώσει τη βουτιά μου από τον βυθό «ερέθισμα» στην επιφάνεια «κατάκτηση». Μέχρι τότε θα κάνω διάλειμμα. Θα περιμένω κούπες να κρυώσουν. Θα βάλω σε μία τάξη τις αναμνήσεις μου και θα ολοκληρώσω τα όσα πρέπει να γραφτούν για να σε υποδεχτώ με ηρεμία. Το μυαλό μου θα είναι ή στο περίεργα όμορφα τρενάκι του τώρα, ή στο συντρίμμι του παρελθόντος. Θα είμαι καλά όμως μην μου ανησυχήσεις ποτέ. Θα είμαι το ίδιο καλά με κάθε φορά που βρίσκομαι στο αγαπημένο μου σαλόνι στο κέντρο της πόλης, ή κάτω από την επιφάνεια, μέσα στο νερό. Στα όποια να ξέρεις πάντα σε κουβαλάω στο νου μου.

Υ.Γ. Ξέχασα να σου πω, πως αν η παράδοση δε θελήσει να κάνει ένα βήμα πίσω, τότε τα παραμύθια θα κάνουν πέντε βήματα μπροστά. Φακή θα σε φωνάζω!

Earl Dorian

 Πολύ καλή φάση. Είμαστε σε φάση φθινοπωράκι. Σαν τσίκι τσίκι που παρέμεινε στις στροφές του πλέον συμπιεσμένου βινυλίου. Σαν earl grey που ξέρεις κι εκτιμάς πολύ, αλλά έχεις καιρό να πιεις προκειμένου να εξερευνήσεις άλλους κόσμους, ΑΛΛά σήμερα πήρες και ζέστανες χούφτες και καρδιές. Σαν τζαζούλα, σαν καπουτσίνο που συμπαθείς, σα να οδηγείς και να σε καυλώνει τόσο πολύ το κομμάτι που μόλις έβαλε το ραδιόφωνο, οπότε αποφασίζεις να μην φτάσεις στον προορισμό σου ακόμα.

 Τι ωραίο το φθινοπωράκι! Σήμερα έκλεισε σχεδόν ένας μεγάλος κύκλος που αδιάφορα τον μεγάλωνα και τον μεγάλωνα και τον μεγάλωνα χρόνια πολλά για να μην τον κλείσω. Καλά έκανα τελικά! Πόσα πράγματα ίσως ήταν αλλιώς αν δεν είχα κάνει αυτές τις επιλογές και αυτή τη μεγάλη βόλτα... Εν τέλει αποφασίζω πως τίποτα δεν έχασα και με πιο γεμάτο δισάκι τερματίζω. Έζησα, δεν έτρεξα. 

 Δαντέλα, Φιλαδέλφεια. Όβερ ήρθε. 

Υ.Γ. Χορεύει βαλς. 

είκοσι επτά άνθη

 Σκέψου πόσο εύκολα θα έφευγε το εννέα! Με τι ησυχία! Πια 27.
 Σήμερα φυσάει πάρα πολύ. Ο καφές τελείωσε και σκέφτομαι να πάω να πάρω άλλον έναν. Τη χρειάζομαι πολύ αυτή την ησυχία, όσο χρειάζομαι την ποιότητα, την ποσότητα, την καλή μουσική και το οξυγόνο.
 Με τη σειρά μου εγώ σκέφτομαι πόσο σταθερή είναι η σκιά μας όταν το φως πέσει «κατάλληλα» πάνω μας. Πόσο δεν έχουν αλλάξει το όνομά τους οι νότες και πως αν ενώσεις για παράδειγμα το μπλε με το κίτρινο, αυτό θα γίνεται πράσινο. Αυτές τις σταθερές ανυπομονώ να τις μοιραστώ μαζί σου. Μάλλον θα είσαι το ίδιο με έμενα τελικά. Έχουμε ακόμα λίγο καιρό πριν γνωριστούμε. Τώρα μονάχα από ένα παραθυράκι μπορώ να σε βλέπω που και που. Κατά τ'άλλα γράφω χιλιόμετρα, καφέδες και τσάι. Που και που πέφτω και σε κανένα μπισκοτάκι με ανθό αλατιού και κομμάτια σοκολάτας. Δε φοβάμαι κι αναπνέω γεμάτα. Προσπαθώ να μην με χάσω, δε θα με χάσω, αλλά που και που φοβάμαι μήπως δε σε βρω ποτέ. Μήπως τελικά υπάρχει τρύπα τόσο μαύρη.
 Όλα θα γίνουν αν εκεί που θες να πας κοιτάζεις. Χρειαζόμαστε μία στέγη, λίγη τακτοποίηση και χρόνο. Χρειάζομαι και λίγη ησυχία για να γίνω ανθός.
 
                                         

Ο αφυγραντήρας

 Λοιπόν, κάποτε άκουγα τη λέξη «υγρασία» και δεν πίστευα ότι υπάρχει! Ήταν κάτι σαν τον Άγιο Βασίλη, ή το «μην ανεβαίνεις στην μηχανή με βρεγμένα μαλλιά θα κρυώσεις». Υπήρχε, αλλά δεν υπήρχε αληθινά ποτέ, ήταν μία ιδέα, ένα φάντασμα!
 Οι υγρές μέρες λοιπόν ήρθαν κι έτσι γνώρισα την μούχλα... Στην αρχή την αγνοούσα, μέχρι που άρχισε να με ντύνει και να γίνεται σιγά σιγά εγώ. Το άρωμά μου, η γεύση μου, τα μαλλιά μου... Πρόσπαθησα στην αρχή να την καλύψω, άλλα όλο και μεγάλωνε. Έτσι έφτασε η στιγμή που έπρεπε να δοθεί μία λύση. Συναντήθηκα με ένα αφυγραντήρα, κανονίσαμε τις λεπτομέρειες και ήρθε στον χώρο μου. Ο αφυγραντήρας είναι πολύ ευχάριστη παρέα! Κάνει έναν υπέροχο ήχο, τόσο όσο! Διακριτικός, μπορεί να φύγει μακριά μου ή να έρθει κοντά μου. Αυτό το αποφασίζω εγώ κι είναι μαγικό! Ταυτόχρονα, μου υποσχέθηκε πως καθαρίζει την ατμόσφαιρα.
 Ίσως όλα αυτά να μην συμβαίνουν πραγματικά και να είναι απλά ο ενθουσιασμός μου, αλλά υπάρχουν ενδείξεις! Βέβαια, αυτές οι ενδείξεις μου δίνονται μονάχα από εκείνον κι από τους ατίθασους ευσεβείς μου πόθους, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο είναι πλασματικές ή όχι. Ο χρόνος θα δείξει και η επιθυμία μας για την θετική έκβαση του παραμυθιού μας...
 Σίγουρα όμως μαζεύει πολλά υγρά στον κάδο του που τα χύνω συχνά! Προτείνεται ν' αδειάζεις τον κάδο προτού αυτός γεμίσει, διότι πώς ο αφυγραντήρας τη σκληρή δουλειά θα συνεχίσει;

Αύγουστος. Όβερ.

 Ήρθε κι έφυγε! Τον κατάλαβα. Πέρασε όπως θα έπρεπε να έχει περάσει. Με ευγένεια, πολύ πολύ αλάτι, ήλιο και ζέστη. Πολλή πολλή ζέστη. Κατάλαβα ότι δεν μου αρέσει η ζέστη. Μου αρέσουν όμως τα ψάρια στη σχάρα. Ξεκίνησα να τα εξερευνώ. Κατάλαβα ότι μου αρέσει τόσο πολύ ο Βόλος και η φάση «τσιπουράδικα». Δεν πίστευα το πόσο φαϊ έρχεται με ένα τόσο δα μικρό μπουκαλάκι! Κατάλαβα επίσης ότι μου αρέσουν πολύ πολύ και τα αλλαντικά. Μόλις απόκτησα ένα καινούργιο ταξιδιωτικό στόχο. Να αφήσω κομμάτι της καρδιάς μου στην Πάρμα και ένα άλλο στην Νάπολη. Κάποτε είχα περάσει από ένα χωριουδάκι αρκετά κοντά στην Ρώμη, την Φρασκάτι κι άφησα κι εκεί ένα κομμάτι της καρδιάς μου όταν δοκίμασα porchetta μέσα σε φρεσκοψημένο ψωμάκι. Παρ'όλα αυτά η κοιλιά μου είναι ακόμα αξιοσημείωτα μικρή!

 Μου αρέσει πολύ και το αλάτι! Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη φαντάζομαι. 

 Ανυπομονώ να έρθει το φθινόπωρό μου κι ύστερα πάλι χειμώνας και τσάι και κλασσική! Εκεί έχω κυρίως το μυαλό μου. Εκεί και στο νερό.

Ρινγκ ρινγκ

Η Έσθερ ήταν η γιαγιά μου. Είχε μία θεωρία.  Ήταν μπερδεμένη όπως κάθε θεωρία που σέβεται τον εαυτό της και τον σκεπτόμενο άνθρωπο που θα σταθεί απέναντί της. Σπουδάια όμως, ναι! Όπως κάθε τι με αρχή και τέλος ασύλληπτο που επιλέγεις ν’αγνοείς ή πλάθεις γύρω του ιστορίες να μην σε τρομάζει. Ένα μεγάλο της μέρος, αφορούσε στον ρόλο των αισθήσεων στις ζωές μας.

«Τα σημαντικά κρύβονται, κοιμούνται και ξυπνάνε στις αισθήσεις. Στις αισθήσεις μου και στις αισθήσεις σου».

 Μα είχε ακόμα κι αυτό τόσα πολλά κενά, αν και ήταν ό,τι πιο σαφές είχα ακούσει.
Σας μπερδεύω σωστά; Ζητώ συγγνώμη, μα έτσι κάνουν οι μπερδεμένοι. Η θεωρία της τα έβαζε με τον έρωτα. Τον έρωτα-καύσιμο της ζωής. Πίστευε ότι δεν πρέπει να προσωποποιείται, ούτε και να οριοθετείται. Πρέπει να’ναι λαίλαπα, λάβα καυτή και ταυτόχρονα δειλινό στην πιο γαλήνια θάλασσα, μωρό που κοιμάται στην αγκαλιά της μάνας του. Παρ'όλο που δεν ήθελε όμως ούτε πρόσωπο, ούτε όριο, όλη της η ζωή ήταν ένας αγώνας να βρει τον έναν άνθρωπο-αστείρευτη πηγή που θα την ποτίζει για να ξεδιψάει και να δημιουργεί παντοτινά παραμύθια.
 Ξεκίνησα να μιλώ μαζί της γι'αυτά από πολύ μικρή και μπήκα σε σκέψεις που δε θα έπρεπε να με έχουν βασανίσει από τόσο νωρίς. Ύστερα όταν μεγάλωσα, με άφηνε και περνούσα ώρες ανάμεσα στα πολύτιμα βιβλία της και στα ακόμα πιο πολύτιμα γραπτά της. Διάφορα μικρά τετράδια που την συνόδεψαν σε όλη της ζωή. Πάντα είχε ένα μαζί της! Θα μπορούσα να πω ότι αυτά ήταν οι πραγματικοί της φίλοι, η οικογένεια της. Κάθε κοπέλα είχε άγχος να έχει στο τσαντάκι της κάποια χτένα, ένα κραγιόν, κλειδιά ή χρήματα. Η Έσθερ το μόνο που ήθελε να έχει πάντα μαζί της ήταν ένα τετραδιάκι κι ένα στιλό. Κάποιες φορές αναρωτιόμουν αν υπήρχε κάποιος άνθρωπος που να είχε την ίδια σημαντικότητα στον εγκέφαλό της, όσο η δίψα της για να γράφει και η αναζήτηση τρόπων για να τη σβήνει. Αναρωτιόμουν αν υπήρχε κάποιος που στα αλήθεια να διάβασε ό,τι έγραφε, να κατάλαβε τί ήθελε να πει και να ένιωσε τις λέξεις της να τον αγκαλιάζουν, να τον αγγίζουν, να τον γρατζουνάνε, να τον φιλάνε με πάθος...
 Αυτά λοιπόν ήταν όσα κληρονόμησα από εκείνη. Μία δίψα, ένα πάθος. Με συγχωρείτε που κλαίω και σας αναστατώνω. Όλο αυτό με τα ελάφια με στενοχώρησε πολύ. Κατάλαβα ότι ίσως να μην υπάρχει ελπίδα... Το ελάφι που τότε έτρεξε να με προλάβει, πολλές φορές σκέφτομαι ότι δεν είχε ακούσει τελικά τίποτα. Δεν φώναξα αρκετά δυνατά.  Ίσως έμεινε με μία απορία που θα μπορούσε να έχει λυθεί, ή ίσως βέβαια, να είχε ακούσει τα πάντα και να πίστεψα λάθος πως είχε καταλάβει. Η αδυναμία μου να σταματήσω το τρένο για να είμαι σίγουρη, πάντα θα με στοιχειώνει... Σαν την αδυναμία και την άρνηση των ελαφιών να κατανοήσουν την παντοτινή απόσταση που θα τα χωρίζει από ένα φεγγάρι ψεύτη. Σαν την άρνησή τους να αποδεχθούν πώς αν και το φεγγάρι είναι μοναδικό, αυτά είναι μιλιούνια. Ίσως όμως δε θέλησα ποτέ να σταματήσω πραγματικά το τρένο για ένα τόσο τυφλό ελάφι κι ίσως η άρνησή μου να αποδεχθώ αυτή την τόσο εγωιστική αντίδραση να είναι το αληθινό στοιχειό. Αλλά αν ήταν έτσι δε θα μοιραζόμουν ποτέ μαζί του το μυστικό.
 Με συγχωρείτε, θα χρειαστώ λίγο χρόνο να συγκροτήσω τη σκέψη μου. Θέλω να σας εξηγήσω, αλλά πρώτα πρέπει να ξεχάσω, για να καταφέρω να θυμηθώ. Θα σας καλέσω εγώ ξανά σε 6000 ώρες. Θα είστε ακόμα σε εκείνο το μπαρ;