Προσκρονίαση

Χθες:

 Τα μπλουζ. Τα μπλουζ του πρίγκιπα. Τα καλαμαράκια. Το 2020! Νέα χρονιά. Νέες περιπέτειες. Οι αριθμοί αν τους σκεφτείς λίγο παραπάνω είναι τρομακτικοί. Αρκεί να παρατηρήσεις το χαριτωμένο δίδυμο εικοσάρι κι ως εκεί. Μετά φρικάρω. Σκέφτομαι τον θάνατο. Οπότε, όχι αριθμοί. Μόνο περιπέτειες.

 Καλαμαράκια λοιπόν, εκεί είχα μείνει. Περίμενα τα καλαμαράκια και σκέφτηκα πως είναι το τέλειο σκηνικό φόνου το αναψυκτήριο. Η Ρίτσα, η αρχόντισσα Ρίτσα, είναι έτοιμη να δηλητηριάσει όλα τα καλαμαράκια. Ο δρόμος μυρίζει ψαρίλα τηγανιτή. Μεθυστική μυρωδιά που πότισε τα μαύρα ρούχα της Ρίτσας, πότισε και τη ζωή της. Σήμερα Πέμπτη σερβίρει καλαμαράκια, μαρίδα, μπακαλιαράκια, τσιπούρα. Κάθε Πέμπτη. Αλλά αυτή την Πέμπτη η Ρίτσα αποφάσισε να τους δολοφονήσει όλους, enough. Παππόυδια αρσενικά σε όλα τα τραπέζια είχαν από μία μερίδα χόρτα στη μέση κι από μία μερίδα καλαμαράκια μπροστά τους. Το λευκό απαίσιο νοσοκομειακό φως σβήνει. Το μαγαζί αποκτά έναν υποβλητικό κόκκινο φωτισμό. Σποτάκι πάνω στην Ριτσάρα, δεν έχει βγάλει ακόμα το γυαλί του μάστορα από το πρόσωπό της, την προστατεύει από το λάδι που μπορεί καυτό να πεταχτεί από το τηγάνι. Ωστόσο, έχει βρεθεί μαγικά στον λαιμό της ένα μαργαριταρένιο ολόλευκο, κομψό κολιέ και κάποιος αόρατος την ραίνει με λευκά τριαντάφυλλα. Να σημειωθεί ότι από τα τριαντάφυλλα δεν έχουν αφαιρεθεί θα βαθυπράσινα κοτσάνια, τα οποία μάλιστα έχουν υπέροχα μεγάλα φύλλα. 

 Σερβίρει από μία μερίδα καλαμαράκια σε κάθε κύριο κι έπειτα, βγάζει το γυαλί, το πετάει στο πάτωμα, αφήνει κάτω το αχτένιστο μαλλί κι ο φωτισμός αλλάζει. Ντίσκο φώτα παντού, τα παππούδια ένα ένα πέφτουν στο πάτωμα κι η Ριτσάρα χορεύει ανέμελη ανάμεσα στα πτώματα. Θα την βάλουμε να χορεύει το it's a sin από pet shop boys. Ναι, ω ναι, ταιριάζει υπέροχα. Το γνωρίζω βέβαια ότι η σκηνή σου θυμίζει αρκετά τη σκηνή με τον Μπρόνσον στο ψυχιατρείο, αλλά κι εμένα η Ριτσάρα μου θυμίζει τόσο πολύ τους ψυχοπαθείς έτσι όπως χορεύει, που είναι αδύνατον να μην είναι το μουσικό χαλί της σκηνής το «ιτσεσίν»

 «Συγγνώμη, να κάτσω παρέα;» διέκοψε τις σκέψεις μου ένας παππούς. Λίγες ώρες νωρίτερα, αποχαιρέτισα τον κύριο Στέφανο. Φεύγει εώς τις 20 του Μάρτη στην πατρίδα του την Βουλγαρία. Θα σου μιλήσω για το κύριο Στέφανο άλλη φορά εκτενώς. Εν τάχει θα σου πω ότι έχει χάσει τα δόντια του και τον έχει προικίσει αυτό με ένα ψεύδισμα. Δεν χορταίνω να τον ακούω να μου μιλάει. Είναι που είναι ολόγλυκος γιατί είναι διαρκώς χαμογελαστός και ευγενικός, λέει κι ωραίες ιστορίες, χάνει και μερικά γράμματα και κάνει τη ζωή μου μαγική. Έφυγε λοιπόν μα να, καθώς περιμένω τα καλαμαράκια, εμφανίζεται κάποιος που του μοιάζει. Με τα πολλά τον νέο χαρακτήρα τον λένε Ερρίκο. Μικρός ο κόσμος, θαλασσίτσα, αφού βρήκαμε ένα σωρό κοινούς γνωστούς και φάγαμε παρέα δίχως κάποιος να έχει πάθει (προς το παρόν τουλάχιστον) δηλητηρίαση, μου έταξε ότι θα μου μάθει κι άλλα μυστικά μέρη σαν το αναψυκτήριο και δώσαμε ένα αόριστο ραντεβού ξανά εκεί. Καλλιτέχνης ο Ερρίκος, επέμενε πως είμαι κι εγώ καλλιτέχνης κι ας μην του είπα τίποτα για 'μενα από αυτά που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Στο τέλος κάναμε ένα σούπερ «κόλλα το» κι έφυγε. Έφυγα κι εγώ και βρήκα μία τρύπα κάπου αλλού να κάτσω να πιω ένα ζεστό και να σου γράψω. Δε βρήκα το χρόνο νωρίτερα φέτος. Ήταν ίσως από τα πιο όμορφα, γεμάτα Χριστούγεννα. Έγραψα και γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Σκέφτηκα να το ξαναπάρω από την αρχή μαζί του. Αφού παραμύθια θέλω, δεν μπορώ να τα σνομπάρω και να τα θέλω ταυτόχρονα. Πρέπει να επενδύσω σε αυτά.

 Δε θα το πιστέψεις, αλλά ό,τι ζήτησα ήρθε. Το έγραψα το γράμμα στα ισπανικά βέβαια. Κακά ισπανικά, αλλά ισπανικά κι αναρωτιέμαι μην έφταιγε ότι έγραφα στα ελληνικά τα προηγούμενα χρόνια. Ήρθαν στην πόλη τα αδέρφια μου. Έμειναν σε εμένα. Του είχα γράψει ξέρεις, του Αη Βασίλη, να γεμίσει η ζωή μου από ανθρώπους που να είναι παιδιά. Όποια «τρελίτσα» μου έρχεται στο μυαλό να την κάνουμε παρέα. Ταινίες, συναυλίες, νυχτερινές εξορμήσεις, επιτραπέζια, κυνήγι θησαυρού, κυνήγι φαντασμάτων, σοκολάτες, δημιουργία, αποτυχημένα πρότζεκτς. Τα κάναμε! Ήταν ενθουσιασμένοι κι έτοιμοι ό,τι κι αν τους έλεγα! Χόρευαν εξαιρετικά στον ρυθμό μου. Πέφταμε μόνο κάποιες λίγες ώρες για ύπνο ώστε να μπορέσουμε να χωρέσουμε όσα περισσότερα μέσα στο εικοσιτετράωρο. Φέτος είχα την πιο οικογένεια από ποτέ! Ζήτησα επίσης εμπειρίες και ταξίδια κι έλαβα έεπιπλέον ένα εισιτήριο για την άλλη άκρη του κόσμου, αλλά από την άλλη πλευρά αυτή τη φορά! Το κερασάκι ξέρεις ποιο είναι; Ότι θα συναντήσουμε και την Ιώ εκτός απροόπτου στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Την Ιώ, πολύ την συμπαθώ. Είναι σα να την ζήτησα στο γράμμα κι εκείνη, αλλά είχε φτάσει πολύ νωρίτερα. Μακάρι τώρα αυτά να καταφέρω να τα κρατήσω. Θα βάλω τα δυνατά μου. Κουράστηκα να μην υπάρχει ζεστασιά και ηρεμία. Τώρα, αφού πλέον στα είπα όλα, θα το απολαύσω. Θα συνεχίσω ν' ακούω στα καφέ στο κέντρο τζαζ και μπλουζ με ζεστά ροφήματα και θα αφήσω να με βασανίζει μόνο το αν η προσέγγιση κάποιου διαστημόπλοιου στον πλανήτη Κρόνο για να πατήσει, ονομάζεται προσκρονίαση.

 Θα αφήσω μόνο μέσα στη φαντασία μου την Ριτσάρα να βάζει φωτιά με τις χορευτικές και τις μαγειρικές της ικανότητες. Καλή χρονιά Τάκη, καλή χρονιά αγαπημένοι μου. 

Αβάδιστα, αγγουράκι, ασιάκι, ζιβάγκο ριγέ.

 Ω, τρεις μέρες πριν κι από αυτά τα χριστούγεννα. Μίλησα ξανά εκεί που ένιωθα ότι έπρεπε και επήλθε μία κάποια εσωτερική ηρεμία. Κλείδωσα επίσης με μία υπογραφή το επίσημο όνομα της. Έχασα τον πόλεμο. Δεν το έχω ακόμα αποδεχθεί. Η διαδικασία επιλογής ονόματος ήταν πάντα, για όλα, σπουδαία υπόθεση. Καλύτερα κάτι να μην είχε όνομα αν δεν ήταν αρκετά καλό. Κάτι αρκετά καλό, το ξέρεις ότι είναι το ιδανικό, όταν στη σκέψη του, ενθουσιάζεσαι αμέσως. Όταν σταματάς να ψάχνεις κάτι άλλο γιατί ταταν, βρήκες το κομμάτι που έλειπε από το παζλ. Βασικά το κουτί του παζλ.
 Το κουτί της λέει «Νώνη» ή «Φακή». Αυτό κατάφερα με τα πολλά να κόψω και να ράψω, ως την καλύτερη εναλλακτική λύση. Η αρχή και το τέλος από τίποτα, όχι το σούπερ το ουάου. Απλά μέρος μίας αλληλουχίας, που μου φέρνει στο μυαλό εν τέλει το πεπόνι. Καταλαβαίνεις ότι πρέπει να μοχθήσω τριπλά γι'αυτό το πλάσμα ώστε να καταφέρει να κάνει το εσωτερικό του κουτιού της, τριπλά σούπερ ντούπερ ενδιαφέρον και να είναι αυτό η μαγεία που θα μένει όταν θα προσγειώνει απότομα στην επεξήγηση του τίτλου. Καλά, ούτως ή άλλως αυτό.
 Κάπου κάποτε είχα διαβάσει ότι το όνομα κάποιου, μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του. Φαντάσου ζωή που προκαθόρισαν για την Κουλάρα, ή την Λίτσα, ή μία Μαρία. Δηλαδή αν μου έλεγες ότι έχω να επιλέξω να βγω ένα ραντεβού με τον Γιώργο, τον Αλκιβιάδη και τον Ροζ, χωρίς να ξέρω τίποτα γι'αυτούς, παρά μόνο το όνομά τους, ξεκάθαρα θα επέλεγα τον Ροζ. Μπορεί ο Γιώργος να είναι το καλύτερο παιδί, αλλά το γουστάρουν το μυστήριο οι άνθρωποι. Ο Αλκιβιάδης είναι πάλι ξεκάθαρο ότι στην καλύτερη έχει πατέρα γιατρό, στη χειρότερη μάνα πυροβολημένη τον θήλαζε μέχρι τα 12 γιατί έκλαιγε τα βράδια, ή φουλ βαρετό, πήρε το όνομα του παππού. Ενώ ο Ροζ, χρωματίζεσαι μαζί του. Έχεις ήδη ένα εκατομμύριο πράγματα να συζητήσεις, να ρωτήσεις, αλλά όχι, έχεις ήδη άγχος. Δε θες να τον κουράσεις με τα τετριμμένα πράγματα που τον ρωτάνε όλοι. Τέλος πάντων. θα την φέρω την Αγάπη στον κόσμο. Που θα πάει. Αυτό φταίει.
 Απόψε είναι Κυριακή. Πέρασα από το μικρό δέντρο και ήταν γεμάτο. Μάλλον θα γινόταν κάποια παρουσίαση. Έχω φωλιάσει στη βανίλια τώρα, που θυμάμαι τότε στην αρχή ήρθα κι ήπια ένα αγγούρι. Αυτές τις μέρες περνάω φάση αγγουράκι. Ο μανάβης στην λαϊκή γέλασε όταν κατάλαβε ότι μετρούσα τα αγγουράκια. Μου έβαλε και ένα- δύο στο ζύγισμα δώρο. Αράζω στον καναπέ και τρώω αγγουράκια. Περπατάω και μασουλάω αγγουράκια. Έχω στις τσέπες αγγουράκια, καταλαβαίνεις; Είπα σε μία άγνωστη να βάλει αγγουράκια στη ζωή της και το εννοούσα.
 Ψιλοβρέχει που και που. Έχω μάλλον ιγμορίτιδα. Έκανα μόνη μου τη διάγνωση βάσει συμπτωμάτων. Είμαι πολύ χάλια μία εβδομάδα τώρα. Αλλά κουλ. Αυτή την εβδομάδα δεν έμαθα κάτι το πολύ εντυπωσιακό. Ξεκίνησα να βλέπω Ρικ & Μόρτι. Αφού σκέφτονται και άλλοι σαν κι εμένα, γιατί δεν μπορώ να τους έχω κοντά μου να δημιουργήσουμε παρέα; Ψάχνοντας τον σκληρό μου δίσκο, έπεσα σε κάτι μουσικές που κάποτε είχα φτιάξει και μετά σε κάτι ηχογραφήσεις από το στούντιο, που χαχάνιζα τραγουδώντας τόσο μα τόσο φάλτσα κι άρρυθμα. Έβαλα έτσι για πλάκα στο φέισμπουκ, αν θέλει κάποιος να μπει στην μπάντα μου «ίδια κουνουπίδια» και ομολογώ ότι το σκέφτομαι πολύ έντονα αυτή την εβδομάδα να εστιάσω λίγο «σοβαρά» σε αυτό. Πήγα και στους Ξάξακες και είχα ένα πολύ πλατύ χαμόγελο στο Μόντε Κάρλο και στο γειαέτσιαπλάμουείπεςέναγεια. Άκουσα και μία κομματάρα χιπχοπ, που ανατρίχιασα με το βίδεο κλιπ. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά το βρήκα ευφυέστατο και μπράβο του. Έμαθα και τη σούπερ άχρηστη πληροφορία ότι ο τύπος στο «πολύ σκληρός για να πεθάνει» λέει «γίπι καϊ γεϊ» και ότι η ταινία δεν λέγεται «πολύ σκληρός, για να πεθάνεις» ο οποίος θα ήταν σούπερ τίτλος για τσόντα.
 Αυτά. Φεύγω από τη βανίλια, γιατί δεν έχει ενδιαφέρον τώρα.

 Αααα ααααα κι όπως κάθομαι έτσι στο τίκι και περιμένω να αρχίσει το λαϊβ σκάει ο Νάστας, υπέροχος. Τεντώνει το χέρι του προς το μέρος μου και νομίζω ότι πάει να πέσει και πάω να του πιάσω το ποτήρι και το τεντώνει προς το δικό μου το ποτήρι τελικά. Ερχόταν για να κάνουμε βίβες! Ερχόταν; Περνούσε τυχαία και μπερδεύτηκε ότι είμαι καμία γνωστή του; Ποιος ξέρει! Τον έβλεπα όσο έπαιζαν και τον φανταζόμουν στην ταινία μου, να φωτίζεται μία από πράσινο πασοκικό φως και μετά από κόκκινο. Εναλλάξ. Τα ακούω τα κομμάτια του ήδη, σάουντρακ στις ταινίες μου.
 Σκατά. δεν φεύγω. Βρέχει πολύ και δεν έχω κανένα αδιάβροχο για το τέρας.
 Όποτε στην περίπτωση του Νάστα, δεν έχει σημασία το ότι τον λένε Γιάννη, γιατί σε μαγεύει το παζλ. Αλλά είδες πρώτα την εικόνα. Άκουσες τον ήχο. Καλά πουθενά δεν έχει σημασία πραγματικά το όνομα. Φακ, τίποτα δεν έχει πραγματικά σημασία. Απλώς είναι μία υπέροχη αρχή, η καλή επικεφαλίδα. Κεντρίζει μεγαλύτερο κοινό. Το σημαντικότερο βέβαια, είναι να διαβάζεις πάντα λίγο παρακάτω. Μπορείς να χάσεις σπουδαία πράγματα αν δε βουτήξεις κάτω από την επιφάνεια. Δε θα ξεχάσω ποτέ όμως, που γνώρισα έναν Σεθέλο και του έλεγα όλο το βράδυ Σεθέλο Σεθέλο. Δεν τον ήθελα και τίποτα δεν παίχτηκε, μην βάζεις ω παντού, αλλά μαλακία να μην λες ασταμάτητα Σεθέλο, όταν έχεις την ευκαιρία. Θα μου πεις βέβαια, ότι δε θυμάσαι τίποτα άλλο για τον Σεθέλο, πέρα από το όνομά του και είναι αλήθεια αυτό. Δε θυμάμαι καν τη μορφή του. Ω, λες να είναι παγίδα ο τίτλος; Λες να είναι παγίδα το κουτί, τα κουτιά; Άσε με λίγο να προβληματιστώ με αυτό.
 Φεύγω τώρα, έκοψε η βροχούλα!
 Όχι δεν φεύγω. Η βανίλια έγινε σοκολάτα! Μπλακ άουτ Τάκη! Αυτονομία Τάκη παρ'τα. Το τέρας δεν είναι στην πρίζα κι έχω μαζί μου ίντερνετ. Τίποτα δεν χάθηκε. Συνεχίζω να γράφω.
 Καλά φεύγω. Καληνύχτα!
 ΦΑΚ ΔΕ ΦΕΥΓΩ! ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΡΑ.

Υ.Γ.  Τyler Spangler, τίμιος, τον έβαζα στην ομάδα μου!

Πού σου κου;

 'Ηρθαν τα σύνεργα. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Έχω απίστευτο ταλέντο! Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα από ψάρι, έγινα Χουντίνι. Είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω κάθε λουκέτο, κάθε κλειδαριά, κάθε συνδυασμό. Μετά τη μισή ώρα ανακάλυψα ότι δεν χρειαζόμουν καν τα σύνεργα! Τελευταία έχω τρομάξει με τις ικανότητες μου τόσο στο 01001010101 όσο και στη ζωή. Αυτό αμέσως με πετάει στην ακόλουθη ανάμνηση: χάρηκα όταν μου είχες πει πως ήμουν εγώ που θα μπορούσα να είχα στείλει το μέιλ με τις φωτογραφίες τους, αλλά στενοχωρήθηκα πολύ που πίστεψες ότι θα είχα κάνει κάτι τόσο χαζό, χωρίς αισθητική και χωρίς καθόλου φινέτσα. Την τελευταία εβδομάδα έχω ανακαλέσει τόσες πολλές φορές την τελευταία μας κουβέντα και έχω θυμώσει πολύ. Όχι μαζί σου, ποτέ μαζί σου κι ας με στενοχώρησες τόσο, αλλά από την πιθανότητα να έχεις ακόμα έστω και μία αμφιβολία ότι θα μπορούσα να έχω κάνει τόσο κακό, τέτοιο κακό. Κακό κακό. Είδα κάποιες παλιές συνομιλίες με παλιούς συμπρωταγωνιστές, δε θυμάμαι πως, αλλά από εκείνο το σημείο ξεκίνησε πάλι η ανάκληση. Με πόση ευγένεια απέφευγα να απαντήσω και πόσο όμορφα το χειρίστηκα δίχως να σε προσβάλλω. Θύμωσα για τις πληροφορίες που δεν ήξερα, τι ακριβώς σου είχε συμβεί. Θύμωσα που κάποιος σου προκάλεσε τόσο κακό. Έπειτα αν ήθελα όντως εγώ να κάνω κακό, το περισσότερο που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να χτυπάει το κινητό μου με το «θα πάμε Λειβαδιά». Αυτό ίσως ήταν και το μόνο ψέμα που είπα σε όλη αυτή την ιστορία. Δεν το διέγραψα ποτέ. Το έθαψα, αλλά δεν το έσβησα... Μα από ευγένεια και σεβασμό δεν το έκανα ποτέ... Πρώτα από όλα από σεβασμό σε εμένα κι έπειτα σε εσένα που με βοήθησες και με ψήλωσες. 

 Κάποιες ώρες μετά επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος. Ευτυχώς που αυτοί που σέβομαι πολύ, δεν έχουν τηλεόραση. Δυστυχώς κάνω πολλή φασαρία, ανεπιτήδευτα. Θα ήταν τόσο viral η ζωή μου αν έπαιζα «σωστά» τα χαρτιά της εποχής. Αυτή τη φορά βέβαια δε με εκτόπισαν αδίκως από την αρχή. Αυτή τη φορά έφτασα στο τέλος. Χωρίς άγχος με έναν λόγο αέρινο, συμφωνήσαμε προτού αρχίσει ο τελικός να μοιραστούμε το έπαθλο ό,τι κι αν συμβεί. Έχασα! Τώρα το μόνο που μου έχει μείνει είναι να πάρω ένα τουλάχιστον όσκαρ και να κρατάει ο Χρηστάρας τον λόγο του. Όχι ότι χρωστάει κάτι... Το κεφάλι μου προτού ξεκινήσουμε πήγαινε να σπάσει. Στο τέλος ήμουν οριακά να πέσω κάτω. Πήρα την Ιώ αφού τελειώσαμε 01:30, να βγούμε. Ήμουν έτοιμη, βαμμένη από τη Ζαχαρούλα στο στούντιο, χτενισμένη από τη φίλη της Ζαχαρούλας, με το γυαλί ηλίου, την κόκκινη γούνα και το ντίσκο φως αυτοκινήτου. Ήρθε μου έφερε ένα δεύτερο παυσίπονο και 10' αργότερα ήμουν οριακά να τρέξω στο νοσοκομείο. Την άφησα και πήγα να πεθάνω μόνη στο σπίτι. Πρέπει να λιποθύμησα και ξύπνησα την επόμενη το βράδυ.

 Ίσως είναι η εποχή της καλής ταινίας. Βλέπω μία σαβουρίτσα, έπειτα λέω «όχι δε θα μείνω εδώ» και βλέπω κι ένα αριστουργηματάκι. Σαβουρίτσα: a quite place, αριστουργηματάκι: the ballad of buster scruggs. Νομίζω ότι τον εαυτό μου τον είδα στον Θωμά Περιμένη. "Here's a tale to tell" και "You know the story, but people can’t get enough of them, like little children. Because, well, they connect the stories to themselves, I suppose, and we all love hearing about ourselves, so long as the people in the stories are us, but not us. Not us in the end especially." Με αυτά και με τα άλλα η ώρα είχε πάει 06:00.

 Ψευτοκοιμήθηκα δύο ώρες και ξύπνησα ξανά για την πρώτη παράσταση. Την πρώτη επαφή. το πρώτο τεστ ότι το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά. Φτάσαμε στο Μέγαρο στην ώρα μας. Μπήκαμε μέσα κι είχα αρχίσει να ανησυχώ. Αυτό το πλάσμα δεν κάθεται πουθενά. Αν δεν νυστάζει ή δεν περπατάω είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις στο ίδιο σημείο την απόλυτη δίψα για ζωή και εξερεύνηση. Την ορμή! Άρχισε να φεύγει προς τα σκηνικά, προς βορρά, προς νότο. Μέχρι που έσβησαν τα φώτα και η παράσταση ξεκίνησε. Φώλιασε στην αγκαλιά μου, ακίνητη. Από τα πιο ωραία πρόσωπα που έχω δει στη ζωή μου. Χάζευα το δεξί της προφίλ, ακολουθούσε τον ήχο, την εικόνα, ωσάν ένας εξαιρετικός ώριμος και ευγενικός θεατής. Σε κάποια φάση μπούκωσαν τα μάτια μου και η καρδιά μου με αυτό που συνέβαινε και ρούφαγα τη μύξα συγκίνησης να γυρίσει πίσω να μην γίνω ρεζίλι! Είμαι βράχος άλλωστε, ε; Το τεστ το πέρασε με σαρωτική επιτυχία. Αυτό που έγινε, ήταν μαγεία. Καθαρή μαγεία. Εγώ κι εκείνη, εγώ κι εγώ; 

 Έπειτα κουβαλήσαμε προμήθειες στο μαγαζί μας και είχε πάρει φωτιά το κτήριο στη γωνία πάλι. Λένε ότι μπορεί να πέσει! Χάος το κέντρο μωρό μου. Χάος και η ζωή! Όμορφα όμως... 

 Γύρισα σπίτι και ήρθε ο από πάνω να δει το ταβάνι που κάτι έπαθε και είναι και αυτό σούπερ υγρό. Προσπάθησε να ρίξει το πρόβλημα στην αριστερά  και στη δεξιά, αλλά ελπίζω ότι θα καταλάβει. Είναι καλή ψυχή. Πήγαμε και στην κυρία Πόπη δίπλα να ερευνήσουμε αν αντιμετωπίζει ή αντιμετώπιζε ίδιο πρόβλημα. Η κυρία Πόπη είναι πια κουφούλα! Βρεθήκαμε με τα πολλά να πίνω λικέρ κεράσι κούπες και να τρώμε μελομακάρονα χαχανίζοντας και όχι. Πέθανε η αδερφή της κυρίας Πόπης από πέσιμο μας είπε. Αλλά κυλάει η ζωή μωρό μου. Κύκλος η ζωή! Όμορφος όμως...

 Μετά είχα χρόνο να πάμε και για καφέ και να γυρίσουμε να κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι στην ονειροχώρα κι έπειτα να συναντήσω στο καφεβιβλιοπωλείο της γειτονιάς την δική μου μηλιά, που τώρα κάθεται δίπλα μου και προβληματίζεται για το ποια φωτογραφία μας να ανεβάσει, αλλά μάλλον δε θα ανεβάσει καμία, γιατί δεν προσέχω τις λεπτομέρειες λέει! 

 Σήμερα δε θα καταφέρω να πάω μάλλον στο παλιό ραδιόφωνο, γιατί η μέρα των πολλών ρόλων συνεχίζεται και περιμένουμε να έρθει ο Παναγιώτης και η Βίβιαν να φτιάξουμε καρμπονάρα. Ωστόσο ήρθα στο μικρό δέντρο που είναι γεμάτο βιβλία και σερβίρουν τα ροφήματα με ροζ πιπέρι. Ξέρεις την επόμενη Κυριακή ίσως έρθω πρώτα εδώ κι έπειτα συνεχίσω στο παλιό ραδιόφωνο και η ζωή θα χορεύει απαλά ήχο του mr tambourin man κι έπειτα με του you want it darker. 

 Ωραία φάση τα σαββατοκύριακα ε; 

Διζόρδερ

 Δε το ξύσιτει; Δε το ξύσιτει; Οφ αούρ σίτι, οφ αούρ σίτι! Τί ωραίο μυαλό έχει ρε φίλε αυτός ο τύπος! Τι ωραία πράγματα συμβαίνουν μέσα στον εγκέφαλό του. Τον καταλαβαίνω πάρα πολύ.

 Άργησα να ανοίξω σήμερα γιατί ήταν πολύ πολύ πολύ χαλαρά, με μία μόνο κράτηση στο τέλος και γιατί με πήρε λίγο ο ύπνος. Προτού ξεκινήσω έφτιαξα ένα λίτρο πράσινο τσάι. Το έχω πιει σχεδόν όλο και περιμένω να μου έρθει ένας σκέτος καπουτσίνο (φάση διαγωνισμού καπουτσίνων) και μία αραβική (φάση αρκετά με το παραπάνω βάρος, μμ νόστιμη η γαλοπούλα). Ο Χρήστος μου απάντησε! Μου είπε ότι «πολύ το ευχαριστιέμαι που επικοινωνείς έτσι με τους ανθρώπους» και «Μάγισσα να γίνεις τώρα, πριν μεγαλώσεις. Όταν γεράσεις, κράτα την αποτυχημένη συγγραφέα σε πουφ αναγνώσματα, με επιδαπέδιο λαμπατέρ». Υπέροχα; Τον θέλω για δάσκαλό μου! Βασικά θέλω να είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους που να μπορώ να επικοινωνώ όπως νιώθω, δίχως να μπλοκάρουν! Νιώθω επίσης ότι θα περάσω και φάση μπλογκ πολύ έντονα. Αυτή η δυνατότητα να πατάω απλά ένα κουμπί και να ξερνάω ό,τι μου έρχεται με εμπνέει. 

Ήρθαν!  

Υ.Γ. Κουραφέλκυθρα 

Une barque sur l'océan

Είδα χθες το "call me by your name". Δεν κοιμήθηκα στη μέση! Ενώ δε νιώθω καθόλου κουρασμένη συνήθως, αφήνομαι και κοιμάμαι στη μέση (ή ακόμα και στην αρχή) των ταινιών, ίσως δε βλέπω τις σωστές. Χθες παρακολούθησα την ταινία μέχρι τέλος τέλος (συντελεστές κλπ). Τί ωραία που αποδόθηκε η ιδέα του έρωτα, της επιθυμίας, της ικανοποίησης και του κενού σε αυτές τις εικόνες. Τί ωραίοι γονείς ήταν αυτοί;
 Αναρωτιέμαι τί είναι εν τέλει πιο βασανιστικό; Το κενό που φέρνει η ικανοποίηση αργά ή γρήγορα, ή μία ανικανοποίητη προσδοκία; Μέχρι τώρα δεν έχω αποφασίσει. Και τα δύο σε παραλύουν και τα δύο σου ταΐζουν την δημιουργικότητα. Σκέφτομαι όμως ότι η προσδοκία δε σε κάνει να χάνεις ανθρώπους. Ή μήπως το να χάνεις «γεύσεις» σε κάνει να χάνεις τη ζωή; Στο τέλος της ταινίας ο πατέρας λέει στον γιο κάτι πολύ σημαντικό.

 Είχε και ωραία χρώματα! Είχε τη γεύση ενός καλοκαιριού που μου λείπει τόσο, ίσως επειδή δεν το έζησα ποτέ. Παρόμοια γεύση με ένα καλοκαίρι που μου δημιούργησαν κάποτε στο μυαλό οι σελίδες από το «καπλάνι της βιτρίνας». Κάτι που κυλούσε τόσο απλά, με σπουδαία αισθητική. Κάτι τόσο γνώριμο... 

Σελφ σέρβις

 Είναι πάρα πολύ πιθανό να βρεθούν τα ίχνη μου αν βρουν το σοκολατούχο γάλα. Το κακάου μιλάει. Βρες το γάλα και θα φτάσεις στην Έλενα! Γκούγκλαρα το μέιλ μου και βρέθηκα σε ένα σοκολατούχο γάλα που λέω καλά λόγια για εκείνο και δε θυμάμαι καν τη γεύση του. Τί σου είναι η ζωή; Μία ανάμνηση και μπόλικη λήθη. Μπόλικοι λίθοι. 

 Τσουβτσουβτσουβ εκπέμπω από το παλιό ραδιόφωνο. Τρίτη Κυριακή στη σειρά κινδυνεύω να αποκτήσω στέκι; Δεν είμαι μόνη. Μαζί μου πια έχω το τέρας. Κουβαλάω 32 γκίγκα ραμ και σσντι και κάρτες γραφικών, έτοιμα να κόψουν και ράψουν τη φαντασία μου σε κινούμενες εικόνες ενώ θα κουνάω ανέμελα τα ποδαράκια μου ξαπλωμένη σε κάποιο γρασίδι. ΓΙΟΥ χου. Ελπίζω να τελείωσαν τα κρασαρίσματα και οι χαμένες ώρες εργασίας.

 Πέρασε η εβδομάδα με τις τελετές τσαγιού και δεν πρόφτασα ως ήλπιζα να γράφω κάθε μέρα. Έτρεχα να προλάβω ένα σωρό άλλες περιπέτειες. Ανακάλυψα όμως πόσο γαμάτο είναι το μίλκι ολονγκ και το γκεν μάι τσα. Που τσάι; Αγόρασα μία ψεύτικη κόκκινη γούνα και κάτι λεοπάρ γυαλιά ηλίου, τα οποία τα φοράω κυρίως βράδυ και ουρλιάζουν πάνω μου με χριστουγεννιάτικο σκοπό «ΥΠΕΡΒΟΛΗ». 

 Τάκη, μου αρέσει η υπερβολή τελικά. Καλό το αεράκι, αλλά... Αν δεν λυσάει ο άνεμος δεν τραγουδάει το αλογάκι. 

 Τάκη το τέρας δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα σε πραγματικές συνθήκες. Κόβω και ράβω χαλαρά ένα βιντεάκι από ένα επεισόδιο του νυχτερίδα. Ωστόσο Τάκη το έχω δοκιμάσει για το νέο πρότζεκτ αποτυχίας ντρινκ ντρανκ ρανκ και για να γράψω εδώ. Το τέρας Τάκη σκορπάει τη χάρη του. Δεν έχει ανάγκη ηλεκτρικό ρεύμα. Το τέρας Τάκη είναι τέλειο. Όλα τα τέρατα Τάκη. 

 Σε άλλα νέα μιας κι έχω πια τρόπο να κόβω και να ράβω και κάμερα να απαθανατίζω, αποφάσισα να πάω να το σπουδάσω. Να μάθω να μιλάω την γλώσσα. Όταν μεγαλώσω θα φτιάχνω ταινίες. Δυστυχώς έμαθα όμως τα δίδακτρα και αυτό το σχέδιο αναβάλλεται. Θα συνεχίσω πειρατικά. Ωστόσο έστειλα στον Χρήστο ένα μειλ μπας και... Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί στα νερά αν δεν πετάξεις την πέτρα! 

 Τί άλλο; Πήραμε μαλακό χαλί και ζεστό πάπλωμα. Σκέφτομαι πόση αναστάτωση υπήρχε στη ζωή μου έναν χρόνο πριν, πόσο κρύο. Μέσα σε έναν χρόνο έγιναν τόσα πολλά. Σοκ. Κάθε χρόνος σοκ. Κάθε στιγμή. Στο εύχομαι αυτό! Είναι σπουδαίο! 

 Τώρα δεν έχω πολύ χρόνο. Τα άλλα δύο τέρατα έρχονται να με πάρουν. Οι δρόμοι της Αθήνας έχουν φωτιστεί χριστούγεννα. Ο κόσμος σιγά σιγά δεν καπνίζει μέσα στα μπαρ και αυτό τα κάνει υπέροχα. Η εποχή λουσμένη με χαμηλό θερμό φως λικνίζεται ντελικάτα σε τζαζ ρυθμούς. Η γειτονιά είναι εκεί κι εγώ σφυρίζω. Λείπουν κι όμως, όλοι δίνουν με μία μικρή κίνηση το παρόν. 

 Όμορφος ο κόσμος Τάκη; Όμορφες οι μικρές κινήσεις Τάκη, ε; 

Υ.Γ. Η γεύση που είχε το μπέρμπον που έπινε ο Ρόλι Τόμι Τζόουνς έμοιαζε αρκετά στο Wild turkey.

Πόσα ml είναι μία σταγόνα;

 Έξω εκείνη την μέρα είχε συννεφιά. Οδηγούσε το αμάξι και έβγαινε συνέχεια σε αδιέξοδα. Πολύ περίεργη περιοχή. Ήθελε να ξυπνήσει νωρίτερα, αλλά πάλι δεν τα κατάφερε. Έβλεπε ένα πολύ περίεργο όνειρο και δεν ήθελε να το χάσει. Αφού ξύπνησε, ήθελε να πάει κάπου. Δεν ήξερε συγκεκριμένα που, αλλά σίγουρα ήθελε να πάει «κάπου». Τελικά όταν κατάλαβε ότι δε θα έβρεχε και το σπίτι γέμισε ξανά ησυχία και κρύο, πήρε το αυτοκίνητο και ξεκίνησε. Δεν σκεφτόταν τίποτα άλλο εκτός από τα πόσα ml έχει μία σταγόνα. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω πως έφτασε σε αυτή την σκέψη, αλλά ξέρω ότι οδηγούσε αναζητώντας την απάντηση.
 Στον δρόμο κι ενώ ήταν βαθιά απορροφημένη με τη σταγόνα, σχεδόν πήγε να πέσει στο αμάξι που ήταν μπροστά της. Κοίταξε καλύτερα την πινακίδα του και πάγωσε! Ήταν η ίδια πινακίδα με το παράξενο όνειρό της. ΡΟΖ 6000...

Το ριγιούνιον 2

 Λατρεύω το να δείχνω απασχολημένη! Όχι πως κι απασχολημένη να μην είμαι με νοιάζει, αλλά όταν δείχνω απασχολημένη και απλά κάνω τα δικά μου, είναι πιο τέλειο. Λοιπόν σήμερα, έχω λίγο χρόνο για το σύμπαν μου.
 Τις τελευταίες μέρες με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ. Δε θέλω να διακόψω και να πάω στο κρεβ(β)άτι και ξυπνάω έτσι με ένα πόνο στην πλατούλα από τον κακής κατασκευής καναπέ. Ξυπνάω συνήθως νωρίς το πρωί, πηγαίνω στο κρεβάτι και χάνομαι στις αναζητήσεις στο διαδίκτυο για να ξανακοιμηθώ. Αν αυτό συμβεί, συνήθως συμβαίνει μετά από πολλή ώρα. Σήμερα ήρθε ένας ηλεκτρολόγος για να μου βγάλει ένα πιστοποιητικό για τη δεη (Κακιά δεη. Θέλει χαρτούρα για να μοιράσει λεφτά στη φάση της). Τέλος πάντων, ήρθε και αποφάσισα να μην τον περιμένω να φύγει για να ξαναβουτήξω στην υπνοπαγίδα μου, αλλά να πάω στο πρωινό μπαρ, επιτέλους, να κάτσω και να κάνω ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα. Το πρωινό μπαρ έχει έναν καπουτσίνο που μου αρέσει πολύ. Επειδή περνάω φάση καπουτσίνο, δοκιμάζω όπου μπορώ. Περνάω επίσης και την φάση: διαδικτυακές τράπεζες, λογαριασμοί στο εξωτερικό, εξαγωγές και μελέτη για πρόπερτιαγορές σε ξένες χώρες. Η τελευταία φάση ελπίζω να μου περάσει σύντομα γιατί με βλέπω φυλακή. Καλά όχι, ούτε καν, αλλά αυτό συμβαίνει με τις φάσεις. Τις ζω έντονα. Πολύ πιο έντονα από όσο ίσως θα έπρεπε.
 Εμένα ξεκάθαρα μου αρέσει η βροχή και πολύ χάρηκα όταν είδα ότι αρέσει και σε εσένα. Όχι ότι με χαλάει ο ήλιος, τον ρουφάω κι αυτόν, αλλά η βροχή... Όπως ίσως θα έχεις διαβάσει στις 1.000.000 προηγούμενες δημοσιεύσεις, η βροχή είμαι εγώ.
 Χθες, έβαλα να ακούσω το νέο άλπουμ του Νικ του Σπηλιά και η αλήθεια είναι πως μου αρέσουν οι ουρανοί του πρότζεκτ, αλλά σκεφτόμουν ότι «αχ, σαν τον παλιό τον Σπηλιά δεν είναι». Βέβαια άδικο που το γράφω γιατί δεν παίζει να άκουσα πάνω από τρία-τέσσερα τραγούδια, οπότε θα επιστρέψω αργότερα σε αυτό.
 Τις πιο προάλλες, τις προαλλορότερες, διέπραξα φόνους στο μπάνιο μου. Κάποτε είχε μπει ένα μυγάκι και εννοείται «τι γλυκούλι, πέτα χαρούμενο και ζήσε» και το μυγάκι το ένα, έγινε δύο και τα μυγάκια έκαναν οικογένεια και η οικογένεια οικογένειες και αποφάσισαν να φωνάξουν και όλη τη φυλή τους. Την οποία φυλή να σημειώσω πως για αρκετό καιρό δεν πείραζα! Αφού έμεναν μόνο μέσα στο μπάνιο και δεν μετανάστευαν στο υπόλοιπο σπίτι, τα άφηνα κι εγώ! Μέσα στη ντουζιέρα μόνο όταν έμπαινα υπήρχε μία αναταραχή, αλλά κουλ, παίζαμε λίγο με το νερό, μετά μπορεί λίγο να εκνευριζόμουν, αλλά μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο, τα είχα ξεχάσει. Μία μέρα, τα σκότωσα. ΌΛΑ. Έτσι απλά. Έριξα πετρέλαιο και χλωρίνες στα σιφόνια, ψέκασα και μετά άρχισα να τα σκοτώνω ΟΛΑ! Αποστείρωσα και καθάρισα έπειτα σαν σωστός ψυχοπαθής τα πάντα και τέλος... Όχι ακριβώς τέλος γιατί ακόμα ανά εβδομάδα όλο και κάποιο βρίσκω, αλλά απλά τα πατάω. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς ενοχή, χωρίς, χωρίς. Πατάω με χαρτί, περνάω με ντετόλ. Όλοι εν δυνάμει είμαστε τα πάντα. Ξανά και ξανά αυτό επιβεβαιώνεται.
 Αγόρασα μερικά κοντάρια σκούποσφουγγαρίστρας, για να πηγαίνουν με τα χρώματα του σπιτιού! Μωβ και μαύρο. Το ένα το κοντάρι δεν κάνει στη σκούπα. Άθλιο συναίσθημα, να επενδύεις σε πράγματα που εν τέλει ανακαλύπτεις ότι δε χωράνε στη ζωή σου γιατί τα μέτρησες λάθος ή δεν σκέφτηκες να τα μετρήσεις καν προτού... Όπως το μπουκάλι για το ελαιόλαδο. Ή το σκεύος για να φτιάχνεις ποπ κορν στον φούρνο μικροκυμάτων. Κακίες διαστάσεις. Εκτός από την πέμπτη διάσταση. Μόλις αποφάσισα ότι η πέμπτη διάσταση είναι η διάστασή μου. Στην πέμπτη διάσταση έχει ήλιο μόνο όποτε το αποφασίσω εγώ ή άντε και καμία φορά που θέλει να μου κάνει έκπληξη. Υπό κανονικές συνθήκες, πάντα βρέχει!
 Ταν τα τα τα ταν! Και τώρα το κυρίως πιάτο! ΤΟ ΡΙΓΙΟΥΝΙΟΝ. Χελ γέα! Η αλήθεια είναι ότι το λέγαμε! Τουλάχιστον όσους έβρισκα εγώ στον δρόμο, κλείναμε τη συνάντηση με κάποια κλισέ μαλακία τύπου «άντε να κανονίσουμε». Με χαρά μία μέρα είδα λοιπόν ότι ο Βασιλάκης έστειλε σε μία ομαδική συζήτηση που είχε κάποιους συμμαθητές κι ο καθένας έπειτα προσέθεσε κι άλλον κόσμο και μαζεύτηκε σχεδόν όλο το γυμνάσιο και το λύκειο. Ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη, μέχρι που συνάντησα το Μαρουλάκη και μου είπε πως έχει βάλει σε σίγαση τη συζήτηση να μην λαμβάνει ειδοποιήσεις και δε θα έρθει. Γκούγκλαρα έπειτα «ριγιούνιον» και μου πετάχτηκε ένα άρθρο που τα έκραζε τόσο πολύ. Είχα αρχίσει έτσι να χτίζω μέσα μου ένα αρνητικό συναίσθημα. Σκέφτηκα ότι θα άρχιζε ο καθένας να κοκορεύεται για την επαγγελματική και προσωπική του ανέλιξη, ότι θα κάνουν εκατό ώρες να αποφασίσουν που θα πάνε, ότι, ότι, ότι. Πήγα αργότερα για να γλιτώσω τις εισαγωγές, τις αποφάσεις και τα ορεκτικά. Πήγα μάλλον αρκετά αργά γιατί έχασα και τα επιδόρπια. Αλλά κουλ. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα είναι αν κάνουν σεξ. Γέλασαν, ζεστάθηκα κι έκατσα κάτω. Ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Φίλιππο. Ένιωθα ότι έχω την καλύτερη θέση. Πιο αργά από εμένα ήρθε κι ο Σταύρος. Προσπερνάω την Α φάση της συγκέντρωσης γρήγορα, θα σταθώ μόνο στο ότι η Παναγιώτα ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί! Σεβασμός γι' αυτή τη γυναίκα. Σεβασμό και για την αδερφή Τριανταφυλλιά που τη θαύμαζα παιδιόθεν! Η Τριανταφυλλιά στα μάτια μου ήταν λες και πάντα είχε μπουμπούκια και φυλλαράκια βαθυπράσσινα ολόγυρα της! Η αδελφές κάποτε μου δάνεισαν ένα σιντί Σακίρα, πειρατικό που πολύ το απόλαυσα και πολύ το είχα χορέψει στο σαλόνι το τορτούρα ουρλιάζοντας κάτι σαν ισπανικά. Η Ιωάννα έκανε φάση το τρίτο μεταπτυχιακό και το μεταδιδακτορικό και το πρώτο μεσοδιαστημικό σούπερ επιστημονικό ουάου πτυχιακό. Μου αρέσουν πολύ αυτοί που παθιάζονται με κάτι και δη οι παθιασμένοι κυνηγοί της γνώσης. Οι εξερευνητές! Ο Βασιλάκης δε σταματάει να ψηλώνει και πάντα θα είμαι τόσο χαρούμενη για εκείνον, το δείχνω δεν το δείχνω. Η Νεφέλη πάλι όλο κι ομορφαίνει και χρωματίζει τόσο τέλεια τον κόσμο! Έχω μέσα στα κουτιά με τους θησαυρούς τα σκίτσα που μου έκανε τότε και δε θα φύγουν ποτέ από τους θησαυρούς μου. Το ίδιο και τα μουσικά ερεθίσματα που μου έδωκε ο Όλντι και μου έβαλαν τα θεμέλια τότε να σκεφτώ. Ήμουν χαρούμενη που ήταν τότε και τώρα και τότε εκεί! Ο Κώστας έχει ασχοληθεί με την εκπροσώπηση των πολλών. Με την πολωτική. Κακό λογοπαίγνιο, κρύο το ξέρω, πολύ μου αρέσουν όμως, θα τα υποστείς! Ελπίζω να καταφέρει να αλλάξει τα κακώς κείμενα του κόσμο. Δεξιά ο Φίλιππος. Ένιωθα ήρεμα πολύ με τον Φίλιππο δίπλα, ίσως επειδή ήταν αυτός που ήμασταν συμμαθητές τον περισσότερο καιρό; Συναντηθήκαμε στην πέμπτη κι έπειτα βρήκαμε και τους υπόλοιπους στο γυμνάσιο. Τον Φίλιππο τον είχα δει πολύ πρόσφατα σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας και πλησιάζοντας τον, σκέφτηκα να μην το ρωτήσω τα τετριμμένα! Ο Φίλιππος «χόρεψε» στον ρυθμό μου! Ο Φίλιππος θάλασσα! Ξέρω ίσως καλύτερα ποια μπίρα του αρέσει, από τον μισθό του και αυτό είναι υπέροχο. Δεν είχαν έρθει οι περισσότεροι. Βασικά ήμασταν οκτώ. Πέρασαν φευγαλέα για ένα γεια και άλλοι δύο που έτυχε να είναι δίπλα και με τον Σταύρο γίναμε 9 και μετά άρχισαν να φεύγουν και μείναμε, εγώ, ο Βασιλάκης, η Νεφέλη τατουάζ, ο Κωνσταντίνος δήμαρχος, ο Φίλιππος θάλασσα και ο Σταύρος μουσική. Τον Σταύρο πιο πάνω δεν τον σύστησα, αλλά αυτή η τυπάρα είναι μία δημοσίευση ολόκληρη, ξεχωριστή, μόνος του.
 Είπαμε λοιπόν, να πάμε κάπου κοντά για ένα ακόμα «τελευταίο» ποτό και καθώς κατηφορίζαμε, τους είπα να πάμε στις κούκλες! Ενθουσιάστηκαν όλοι! Όλοι, τόσα χρόνια ήμασταν δίπλα, όλοι θέλαμε πάντα να πάμε, όλοι δεν βρίσκαμε κανέναν κι όλοι όλο και κάτι συνέβαινε και δεν πηγαίναμε. Μπήκαμε μέσα και μετά ξέρεις! Μαγεία. Από αυτή τη μαγεία που όταν τσαϊ! Όταν βρέχει, όταν ταξίδι, όταν γράφω, όταν γεύση, όταν περπατάω, όταν ερωτεύομαι ένα νέο μουσικό κομμάτι, όταν περνάω κάποια φάση, όταν χαζεύω πλυντήρια, θάλασσες, ορχήστρες, όταν το μπλογκ μου, τα σημειωματάρια, κάποια νέα αποτυχημένη ιδέα, ή κάποιο σενάριο που καταλαβαίνω μόνο εγώ τι θέλω να πω ή ίσως κι εσύ ή ούτε καν εγώ! Χάθηκα, έφτασα στην μπάρα, αγκάλιασα μία μπίρα και με ρούφηξε η στιγμή. Δεν σκεφτόμουν άλλα, ρουφούσα το «τώρα». Τους τοίχους, τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, τους τέλειους συμμαθητές μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν βάσει σαβουάρ βίβρ έπρεπε να μην χορεύω πολύ και να είμαι πιο ήσυχη, πιο ακίνητη γιατί ήμουν κοινό σε μία παράσταση ή αν μπορούσα να ουρλιάζω και να τρέχω γύρω γύρω φωνάζοντας εκστασιασμένη «ΑΧ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ». Κάτι τέτοιες στιγμές με γεμίζουν τόσο πολύ που είμαι τόσο χαρούμενη για τα όσα έχω ζήσει. Για το κορίτσι που είμαι, το κορίτσι που μεγαλώνω και το κορίτσι που θα μεγαλώσει πλάι μου.
 Ο Κώστας έφυγε. Μείναμε εγώ, ο Βασιλάκης, ο Φίλιππος, η Νεφέλη και ο Σταύρος! Σκεφτόμουν πώς αφού φύγω, θα θέλω να επιστρέψω πάλι εκεί το συντομότερο και να κλείσω μπουκάλι και τραπέζι! Όχι απλά ένα μπουκάλι, πρώτο τραπέζι πίστα. Ξέρεις τι σκεφτόμουν όμως πιο έντονα από όλα; Ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω κούκλα! Ναι! Αυτό θέλω. Μετά, είσαι έτοιμος Τάκη; Μας έβαλαν σε τραπέζι! Πόσο επιτυχία πια αυτό το ριγιούνιον ρε; Το σόου τελείωσε και ο Σταύρος μου λέει «έλα, αφού σε βλέπω» και με τραβάει (καλά όχι τραβάει ακριβώς, πετάχτηκα σαν ελατήριο) να χορέψουμε! Και χόρευαν κι όλοι οι άλλοι και μας λέει ο κουκλοσερβιτόρος ότι μπορούμε να ανέβουμε στην πίστα! Και να, έγινα κούκλα! Πόση μαγεία; Ότι σκεφτόμουν συνέβαινε κι ας μην σκεφτόμουν τίποτα! Η πίστα, τα ντισκοφώτα και πέντε παλιοί συμμαθητές να χορεύουν σα ντισκοκύματα εντελώς ασυγχρόνιστων κόσμων! Μάζεψα από κάτω μία τεράστια παγιέτα που έφυγε από κάποια άλλη κούκλα, για το κουτί με τους θησαυρούς! Βρήκα κι άλλη μία και την έδωσα στον Φιλιππάκο βραβείο για τις εξαιρετικές χορευτικές του κινήσεις! Βρήκα κι ένα χρυσό νόμισμα για τον κουμπαρά: «Ταξίδι της γης». Αυτά τα νομίσματα δεν σταματάνε να με κυνηγάνε. Να δεις πώς θέλουν να γυρίσω τον κόσμο πιο πολύ από εμένα!
 Ύστερα φύγαμε. Στην πόρτα ήταν η Εύα και μοίραζε χαρτιά για την παράστασή της, που τη μουσική έγραψε η Πλάτωνος! Πάλι ουάου. Της ζήτησα να βγάλουμε μία φωτογραφία όλοι μαζί. Της ψιθύρισα πως δέσποζε πάνω από το κρεβάτι μου μία ολόκληρη εφηβεία και εκείνη μου είπε «άντε μωρή, αντί να έχεις κανένα τεκνό αφίσα» κι ένιωσα ότι συγκινήθηκε.
 Προτού αποχαιρετιστούμε καθίσαμε απέναντι από το κλειστό σχολείο μας. Πολύ αλήτες, αφήσαμε το στίγμα μας στο τοίχο δίπλα από την είσοδο. Με μαρκαδόρο για ασπροπίνακα, αμε! Τόσο σκληροί. Είπαμε «γεια» και είπαμε πως θα πάμε την άλλη Τετάρτη στην παράσταση της Κουμαριανού!
 ΚΑΙ ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΤΑΚΗ, ΗΡΕΜΑ. Έτσι είναι τα βαρετά ριγιούνιον; Γιατί εγώ λέω ότι είναι τέλεια! Γιατί αυτοί οι άνθρωποι τα έκαναν τέλεια! Κι αυτοί κι όσοι δεν ήρθαν! Γιατί αυτά τα χρόνια αυτοί ήταν οι μόνοι που ήταν σταθερά εκεί! Κι ας μην ήταν. Ήταν όλοι το πιο σίγουρο σπίτι που είχα ποτέ και η πιο οικογένεια! Κι ας μην το έμαθαν ποτέ γιατί ήταν μυστικά, στο μυαλό μου! Όσο διαφορετικοί κι αν ήταν κι αν είναι, εγώ τους αγαπάω πολύ και τους ευχαριστώ που ήταν συμπρωταγωνιστές μου!

Σάβαδο

 Εντάξει λοιπόν. Είμαι σπίτι. Σήμερα έγινε πάλι χαμός στο μαγαζί. Θέλω τόσο πολύ να πάω σε ένα φεστιβάλ κραφτ μπίρας. Οι ώρες του όμως είναι απαίσιες! Άκου εκεί 14:00 με 23:00. Ποιος μπορεί να χαρεί να γίνει λιάρδα στις 14:00 και 23:00 η ώρα που αρχίζει το καλό να κλείνει; Τί εννοείς δεν γίνεσαι λιάρδα με την κράφτ; Την απολαμβάνεις; ΧΕΣΤΗΚΑ. Ελπίζω να καταφέρω να πάω αύριο βράδυ, γιατί δε λέει να μην είμαι οκ σε ένα παιδικό πάρτι και σε κάτι προσκοπάκια αργότερα. Και θα ήταν ιδανικά σήμερα. Η άλλη επιλογή ήταν να πάω στα παράσιτα, αλλά συγκεκριμένα στον Δαναό που στην προβολή των 22:30 πέφτει πρώτη «η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και σε εμάς». Και πήγα όντως στον Δαναό και συνέβαινε το «η απόσταση ανάμεσα σε έμενα και στο ταμείο είναι τεράστια λόγω του άπειρου κόσμου που τελείωσε όλα τα διαθέσιμα εισιτήρια». ΦΑΚ. Οπότε δεν μπήκα ποτέ και γύρισα σπίτι να χαρίσω κι άλλη μία ευκαιρία στην πραγματικότητα που λογικά θα με χαιρετίσει και θα ανοίξω κι εγώ το σεντούκι με τα παραμύθια. Ελπίζω να μην συμβεί, μα δυστυχώς συμβαίνει. Κι όσο συμβαίνει, τόσο εμφανίζονται ξανά τεράστιοι συμπλεκτικοί σύνδεσμοι και περιπέτειες και ανασταίνονται μέσα μου τα πεθαμένα παραμύθια και με κάνουν να περπατάω πολύ. Περπατάω πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε για να μην βρίσκω τον εαυτό μου και μην να πεθάνω ήσυχα κι εγώ.
 Σε άλλα νέα οι φάσεις που πέρασα την προηγούμενη περίοδο ήταν 1. η φάση χαλόυμι 2. ξανά η φάση αναζήτησης καπουτσίνου 3. η φάση κραφτ μπίρας 4. η φάση κιτ κατ 5. η φάση παίρνω σκέτο ασπράδι αυγού, το ανοίγω χρησιμοποιώ λίγο, το βάζω στο ψυγείο, περνάνε οι 2-3 μέρες που πρέπει να καταναλωθεί και πάει άκλαφτο 6. η φάση βάφομαι στο πρόσωπο άψογα χρησιμοποιώντας σωστά πινέλα και φαουντέσιονς και μπλεντινγκ και όλαμέσαγαμώ το σπίτι μου γαμώ 7. η φάση σαλάτα καπρέζε.
 Πέρασα επίσης τις εξής σκηνές 1. η συνάντηση με την πρώην γυναίκα του πατέρα μου 2. ο καφές με τον Θοδωρούλη και το μαρουλάκι στο μπλε ρέι 3. η γνωστή φάση που δεν χρειάζεται να γίνει άλλη αναφορά (συγγνώμη αν μάθατε τα νέα απότομα με τέτοιο τρόπο, επιδιώκω να σας τα πω διά ζώσης, αλλά μάλλον δεν γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια) 4. ένιωσα άπειρα δυνατή γυναικάρα σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις με κακούς χαρακτήρες, όπου σε ανάλυση που ακολούθησε, χάρηκα τόσο πολύ γιατί γίνομαι και λίγο από το κορίτσι που θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω τελικά 5. εκτός των άλλων είμαι μία γαμάτη μπίζνεσ γούμαν, αμέ! Έχω ρίξει τρομερό κουβάλημα, έχω φωνάξει πάνω από 10 ανθρώπους «αρχηγέ» κι έχω μαγευτεί από τις ικανότητες μου στις διαπραγματεύσεις και στο εμπόριο 6. τα πολλά κόκκινα κέρματα που βρίσκω αυτές τις μέρες στον δρόμο 7.
 Μάλλον ήρθε η πραγματικότητα. Θα προσπαθήσω να την ξεσκονίσω να μοιάζει με παραμύθι. Πρέπει σύντομα να πάω για τσάι ή έστω για καπουτσίνο. Να τακτοποιήσω την επιφάνεια εργασίας και να πλύνω τα πιάτα. 

Παρασκευή

 ΕΙΜΑΙ απαράδεκτη, έχασα το 9 και σχεδόν θα χάσω και το 10. Είμαι στην εργασία. Έχω τόσα πολλά να σου πω. Θα ήταν τρομερή δικαιολογία το «δεν έχω χρόνο». Πάντα έχεις χρόνο για τα πάθη σου! Υποθέτω ότι όταν είχα χρόνο έψαχνα για μπίρες ή περπατούσα ή ύστερα από όλα αυτά δεν ήξερα αν υπάρχει χώρος ούτε εδώ για να αφήσω σκέψεις. Τέλος πάντων, είναι ο χώρος μου και συγγνώμη. Βασικά είδα ότι είχα ξεκινήσει ένα κείμενο, γύρευε τι καύλες είχα πάλι και τελευταία στιγμή είδα ότι το άφησα. Άραγε για αργότερα, ή για πάντα;

 ΘΕΛΩ να πάρω ένα λαπτοπ της πρ (5 ώρες μετά, έγινε πανικός σήμερα) οκοπής για να μην χρειάζομαι ρεύμα κι όποτε θέλω να ανοίγω και να γράφω.
 ΚΛΕΙΝΩ να πάω σπίτι.