Η ώρα είναι περίπου αυτή που φαίνεται. Έχει υπερβολική ζέστη και όσο μεγαλώνω συνειδητοποιώ ότι δεν μου αρέσει. Βέβαια, ούτε το πολύ κρύο μου αρέσει. Έχω ένα περίπου πονοκέφαλο. Ο ανεμυστήριος κεντραρισμένος πάνω μου, βγάζει τη γλώσσα με θράσος σε κάθε γιαγιά που νοερά έρχεται και μου φωνάζει «παιδάκι μου θα πάθεις ψύξη».
Πάντα πίστευα ότι η «ψύξη» είναι ένα μεγάλο λάθος. Σαν θεός, υπάρχει αλλά δεν υπάρχει. Σε αγγίζει, αν την αγγίξεις και εσύ. Τρόμος και δέος στην ιδέα της, αλλά συχνά την επικαλείσαι.
Είμαστε σχεδόν στη μέση του καλοκαιριού μου. Οι αναποφάσεις αυτής της περιόδου είναι να πίνω ζεστή σοκολάτα, να ολοκληρώσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και να πάρω σβάρνα τους σχετικούς εκδοτικούς, να ολοκληρώσω το διάβασμα των πέντε βιβλίων που διαβάζω ταυτόχρονα αυτή την περίοδο και να παίζω περισσότερο cluedo.
Ιδανικά τώρα, θα ήθελα να πάρω το αμάξι και να πάω σε μία μυστική συνάντηση με επιτραπέζια μυστηρίου. Θέλω να ξεσαλώσω όπως καταλαβαίνεις. Έχω μάλιστα ένα υπέροχο παιγνίδι, τον τάφο του Φαραώ, το οποίο μπορείς να το παίξεις μονάχα μία φορά. Είναι υπέροχο γιατί άμα θες, το παίζεις και μόνος σου. Αλλά δεν με παίζω. Ίσως έτρωγα και ένα τριπλό τσιζ, με πατάτες και κρόκακόλλα και κέτσαπ. Είναι κάτι βράδια που νιώθω αγρίμι. Είναι τα βρώμικα βράδια.
Ιδανικό soundtrack θα ήταν μία παλέτα από Smiths-there is a light that never goes out ως Fleetwood Mac- Rhiannon. Στο πονοκεφαλιασμένο μου μυαλό παίζουν αδιάκοπα τις τελευταίες ώρες.
Αλλά δεν το παίρνω το αμάξι... Και είμαι πάντα ένα σωρό χαζές δικαιολογίες τύπου, δεν έχω στικάκι να ακούσω την παλέτα, το αμάξι θα τσουλήσει πίσω στην γιγαντιαία ανηφόρα, δεν ξέρω να παρκάρω.
Φαντάσου έναν άνθρωπο που φεύγει από τη ζωή και δεν πρόλαβε να αγαπήσει βαθιά ή ν'αγαπηθεί. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερη κατάρα. Να μην σε αγαπήσει ποτέ κανείς ή να μην μπορέσει να κατακλύσει την καρδία σου αγάπη η θέα ή η σκέψη κάποιου άλλου ανθρώπου. Σκέψου πόσο άσχημο είναι επίσης το να σε αγαπήσει κάποιος και ποτέ σου να μην μπορέσεις να το νιώσεις ή να αγαπήσεις κάποιον και ποτέ του να μην μπορέσει να το νιώσει. Ή ο ετεροχρονισμός, τί κατάρα κι αυτή! Ένας διάλογος αμοιβαίων συναισθημάτων μεταξύ δύο ανθρώπων, τόσο πολύ μπερδεμένος στον χωροχρόνο που μετατράπηκε σε έργο σουρεάλ. Φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε και αγάπησε απύθμενα. Φαντάσου έναν άνθρωπο όπου αγαπήθηκε από τον ίδιο άνθρωπο που αγάπησε. Έναν άνθρωπο όπου αγαπήθηκε από τον ίδιο άνθρωπο που αγάπησε την ίδια στιγμή.
Φαντάσου πάλι έναν άνθρωπο που δεν διάβασε ποτέ του για αγάπη ή για έρωτα. Που κανέναν δεν απάντησε σε αυτό του ταξίδι να προσποιείται πώς ξέρει με σιγουριά τι είναι το καθετί. Φαντάσου, πως αυτές οι δύο έννοιες, δεν υπάρχουν καν σε αυτό το σύμπαν. Ο κάθε άνθρωπος ονοματίζει τα διαφορετικά του συναισθήματα για τους διαφορετικούς συνταξιδιώτες του διαφορετικά κάθε φορά. Όχι με ένα κλεμμένο «αγάπη» κι «έρωτα».
Πάρε μία βαθιά ανάσα τώρα και σκέψου εσένα κι εμένα σε παρακαλώ. Ομοίως θα σε φέρω στον νου μου κι εγώ. Σε ακούω...
Ωω θεοί των πιο νόστιμων κέικ και παντοδύναμο κοπερτί, πώς θα αντέξει η καρδιά μου τόση ευτυχία; Πήρα τους δρόμους, έτρεξα να προλάβω σε κάλο σημείο με τζαμαρία την βροχή για να χαθώ στο γράψιμο. Ο αρχικός προορισμός είχε τις πόρτες του σήμερα κλειστές κι έτσι πήδηξα ένα στενό και με λίγο πιο βαριά την καρδιά μου, πήγα στο μικρό άνθος που νόμιζα ότι θα ήταν γεμάτο κόσμο. Μα τι ευτυχία ένιωσα όταν είδα το άνθος άδειο! Ρώτησα για πρίζα και η πρίζα ήταν δίπλα στο τραπεζάκι στην τζαμαρία. Στον χώρο υπάρχει ένα πιάνο και παίζει μουσική από πικ απ, τζαζ ή κλασσική! Ένα τέτοιο μαγαζάκι θέλω κάποτε να δημιουργήσω και να είναι η καρδιά μου υπερχειλισμένη από ευτυχία κάθε στιγμή. Ολόκληρη! Να μοσχοβολάει κέικ και μπισκότα και να μοιράζω σε κούπες, τσάι, την πιο νόστιμη σοκολάτα και μαγικό φίλτρο αναρχικής και ατελούς αρμονίας και χαμόγελου.
Έχω αμελήσει το παιδί μέσα μου πολύ, παρ'όλο που δεν το παραδέχομαι και σήμερα είναι αλλιώς! Σαν να το έπιασα από το χέρι και να του είπα: ξεσάλωσε! Κάθισα στο πιο τέλειο τραπεζάκι, πήρα μία τέλεια σοκολάτα που είναι σοκολάτα! Σοκολάτα αληθινή, αλλά υγρή! Έχει και κάτι τέλεια κομματάκια που κάθε φορά που τα πιάνω και τα χορεύω στον ουρανίσκο μου, κάνω ένα ταξίδι από παράδεισο σε φεγγάρι και πίσω σε αυτή την τρύπα στον χωροχρόνο! Χαίρομαι που σε έχω παρέα κι ελπίζω να νιώθεις την ευτυχία που νιώθω αυτή τη στιγμή. Πήρα κι ένα κεικ καρότου ξέρεις! Μου έφεραν και κάτι μπισκοτάκια. Η καρδιά μου θα μπορούσα να πω ότι μοιάζει με το πόσο γεμάτο είναι το τραπέζι μου! Ή το πιάνο από τους δίσκους! Ή ο τοίχος από τα άνθη!
Και δε με νοιάζει αν στο λέω συχνά, το πόσο μου αρέσει η βροχή και το τσάι και η σοκολάτα και η τζαζ και η κλασσική και τα βιβλία και να γράφω και να φτιάχνω παραμύθια. Τέτοια είμαι! Τέτοια πάθη έχω! Ξέρεις τί θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω; Αυτή η εικόνα!
Γυρίζοντας αργά το βράδυ από την μεγάλη γιορτή, ήθελε να γράψει. Πριν ξεκινήσει, ώρα 1:50 16/6/2018 ξεκίνησε βροχή και μύρισε χώμα. Άφησε το χαρτί και το μολύβι και έτρεξε στο κατάστρωμα του πλοίου ΠΟΛΗ για να του γνωρίσει την βροχή. Η πληροφορία για την χώρα των σμαραγδιών ήταν αληθινή. Υπάρχει ή τουλάχιστον σίγουρα υπήρξε. Βρήκε μάλιστα κι ένα παλιό τραγούδι που υπήρχε η φήμη ότι ο ρυθμός του ήταν ο χτύπος της καρδιάς ενός σμαραγδιού. Πήρε μία ανάσα κι ατρόμητη καθώς ήταν στάθηκε κάτω από τον ουρανό. Κατά κάποιον τρόπο, ήταν η πρώτη του βροχή.
Έμαθε τα νέα μόλις πριν μία εβδομάδα. Τα δειλινά έμοιαζαν να μην άλλαξαν καθόλου. Τα αεροπλάνα έμοιαζαν να μην άλλαξαν καθόλου τον τρόπο που πετούν. Όλες οι σκέψεις έτρεχαν στο λιβάδι φυσιολογικές. Κοίταξε καλύτερα τον χάρτη γιατί σκέφτηκε πως ίσως έχει χαθεί. Κι όμως, χωρίς καμία αλλαγή, σταθερά έπλεε προς τα 'κει. Είχε βρει μάλιστα μία πληροφορία για μία χώρα γεμάτη σμαράγδια. Γεμάτη μαγικά, λαμπερά πράσινα σμαράγδια. Έπρεπε να ταξιδέψει κι άλλο για την αγάπη, αλλά σου είπα έμοιαζαν όλα φυσιολογικά. Πώς θα μπορούσαν να μην έμοιαζαν άλλωστε.
Ίσως δεν είχε την ίδια όρεξη να γράψει. Μα δεν στέρεψε. Ίσως έφταιγε η ζέστη που την φιλούσε στο μέτωπο. Το καλοκαίρι εξάλλου η ομορφιά μετανάστευε προς το εξωτερικό. Άφηνε λίγο την καρδιά για να γνωρίσει νέες θάλασσες. Το καλοκαίρι ήταν για παγωμένο earl grey το οποίο εντελώς υπεύθυνα αποφάσισε για λίγο να χωρίσει. Η ζέστη επέστρεφε στην καρδιά τους χειμώνες με μία κούπα και λίγη βροχή.
Ο ουρανός απόψε επέμενε να κρατήσει την πούδρα από ροδάκινα αρκετή ώρα αφότου ο ήλιος είχε πέσει. Passepied και παγωτό πεπόνι. Αναρωτιόταν ποιο να είναι το πιο ψηλό σημείο στην πόλη. Κάποτε είχε βρεθεί εκεί.
Σε λίγες μέρες θα άκουγε για πρώτη φορά στη ζωή της έναν ολοκαίνουργιο ρυθμό στον όποιο θα έπρεπε να αφεθεί κι έπειτα να τον μαγέψει και να συνταξιδέψουνε. Δεν είχε κανένα άλλο στοιχείο και κανένα άλλο όπλο, εκτός από τα παραμύθια της. Κι όμως, η πόλη δεν άλλαξε καθόλου. Οι σκύλοι που τραγουδούσαν τα βράδια, δεν άλλαξαν καθόλου τον σκοπό. Δεν άλλαξε ποτέ το χρώμα της άμμου και το σπίτι της δεν έκλεισε τις πόρτες ποτέ.
Η πούδρα έχει σχεδόν χαθεί. Την είχε αγκαλιάσει το γκρι καλοκαιρινό σκοτάδι. Μία συμφωνία του ίδιου τύπου αλλά στα μινόρια έβαλε για ύπνο την προηγούμενη μουσική. Αν κάτι της έλειπε αυτή τη στιγμή ήταν το πιάνο στην λευκή αίθουσα. Τίποτα άλλο. Έπλεε προς τα εκεί.
Έδεσε έτσι μία άκρη από ένα μακρύ μακρύ διάφανο σχοινί στο πιο ψηλό κατάρτι της γέφυρας του πλοίου της. Την άλλη άκρη την έδεσε στην κορυφή του πρώτου ψηλού βουνού που το βλέμμα της σταμάτησε. Και με ένα ανάλαφρο άλμα, βρέθηκε να ισορροπεί πάνω του. Κοιτούσε το βουνό και χάιδευε την πόλη. Και κάπως έτσι όσο κι αν προσπάθησε να πέσει, βαρύτητα σαν να μην υπήρχε. Όσο άτσαλες κινήσεις κι αν έκανε έμοιαζε σαν μπαλόνι γεμάτο με ήλιον, δεμένο με μία όμορφη κορδέλα απαλά φιόγκο στο σχοινί, με σώμα ντελικάτο να μην γέρνει σε καμία πλευρά και να χορεύει ανάλαφρα κάπου στο κέντρο. Δεν ήταν μόνη.
Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και πριν το σκοτάδι πέσει εντελώς, συμβαίνει κάτι μαγικό στην πόλη. Είναι η ώρα που ανάβουν τα φώτα. Αν βρεθείς κάπου ψηλά, μοιάζει σαν λάβα να λούζει όλους τους δρόμους. Μπορείς ακόμα να δεις καθαρά από το χρώμα του ουρανού τη θάλασσα από λευκά κτίρια, μπορείς όμως εξίσου καθαρά να δεις και το έντονο πορτοκαλί, σαν φωτιά χρώμα, να τρέχει ανεμπόδιστο, ακόμα και στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.
Εκείνες τις στιγμές, ακούς μέσα στο κεφάλι σου μία ανάσα βαριά, από έναν άνθρωπο που κείτεται στο έδαφος. Καθώς το σκοτάδι ολοένα και πιο βαθύ ανακατεύεται με τη λάβα, ο άνθρωπος ανοίγει τα μάτια σιγά σιγά, βρίσκει ρυθμό στην αναπνοή του και σηκώνεται γερά στα πόδια του γεμάτος πείσμα, έτοιμος να τρέξει στους δρόμους της φωτιάς ξυπόλυτος. Έτοιμος να φάει ό,τι τον έριξε κάτω. Έτοιμος να αναζητήσει με πάθος ό,τι του έδωσε κίνητρο να βρει ξανά ανάσες. Ένας άνθρωπος αρνούμενος να πιστέψει ότι αυτό που τον έριξε, θα έρθει την αυγή να τον σκοτώσει ξανά. Κι όλο πάλι από την αρχή, εκεί, στο τελευταίο, μικρό, ξεχασμένο, μυστικό στενό.
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι το πιπέρι υπήρχε πριν από εσένα και συνεχίσει να υπάρχει όταν πια δεν θα υπάρχεις εσύ; Έχει άραγε κάποιος νικήσει το πιπέρι; Μαζί με αυτές τις σκέψεις για το πιπέρι, χορεύουν και οι σκέψεις σχετικά με το σε πόσες φωτογραφίες είμαστε μέσα, σε όλο τον κόσμο χωρίς ποτέ να το μάθουμε; Πόσα κλικ άλλων, μας έχουν αιχμαλωτίσει;
Η ώρα είναι 02:44 και θα ήθελα πολύ να πιω μία μπίρα, ή λίγο δροσερό νερό κάπου έξω, να κάνω μία ανέμελη βόλτα στο κέντρο. Την μεγάλη! Εναλλακτικά θα ήθελα να είχα ένα αμάξι και κάποιος να φροντίζει να βάζει όμορφη μουσική που δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά, μέχρι να ακούσω ένα τραγούδι που θα το ερωτευτώ και θα θέλω να παίζει συνέχεια.
Μία από αυτές τις μέρες ένας δεινόσαυρος θα μπει μέσα στην «πραγματικότητα». Η Lady D πιστεύω θα καταλάβαινε.
Πριν αρκετό καιρό έβλεπα λέει στον ύπνο μου ότι έκανα γιόγκα. Ήταν η πρώτη μου φορά και ήμουν σε έναν καταπράσινο κήπο. Είχε συννεφιά, αλλά είχε αρχίσει και κάθε μέρα ήταν πιο καλοκαίρι από την προηγούμενη. Αφού κάναμε κάτι παράξενες στάσεις, ήρθε η ώρα για το χαλάρωμα. Στη στάση του πτώματος η δασκάλα μας είπε να συγκεντρωθούμε στον κύκλο της αναπνοής μας. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, διότι, ο ήχος από τα πουλιά ήταν υπέροχος. Με κλειστά τα μάτια, πάνω σε καταπράσινο χορτάρι, υπό τον ήχο του τραγουδιού των πουλιών, το πρόσωπό μου άγγιξαν ψιχάλες βροχής.
Οι ψιχάλες συνέχισαν και τις επόμενες μέρες έξω από τον ύπνο. Δυσκολεύομαι ακόμα να καταλάβω αν είναι από τον ουρανό ή τα δέντρα. Αναρρώνω επιτυχώς. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος που μου χάρισε όμως ένα σπουδαίο μάθημα!
Σήμερα βρίσκομαι σε έναν καταπράσινο κήπο και η μέρα είναι συννεφιασμένη ξανά. Κάπου εκεί τον πήρα τηλέφωνο, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά ένιωσα ότι έπρεπε να το ακουμπήσω πάνω του. Σίγουρα δεν είναι ο νέος του τίτλος που με οδήγησε εκεί, αλλά θα έλεγα χωρίς να θέλω να κάνω επίκληση στο συναίσθημα, κάτι πιο θεμελιώδες. Του προσέθεσα στα γεγονότα ένα νέο συμβάν και με μία σιγουριά μου είπε
_Απασφάλισες
Και ξεκίνησε βροχή! Βροχή δυνατή με αστραπές και χαλάζι. Βροχή που άφησε όμως να ευωδιάσει το χώμα.
Και τέθηκαν νέα όρια και τείχη γιγαντιαία και αδιαπέραστα και το κλειδί για τη μυστική πόρτα βρίσκεται τώρα κάπου στην κοιλιά μου. Ένα λεπτό και δεκαεπτά δευτερόλεπτα αργότερα, έμοιαζε σα να πέρασαν πέντε αιώνες. Κι έτσι η βροχή άρχισε να κοπάζει και ο Μάιος φορώντας μία μακριά κόκκινη βελούδινη κάπα εμφανίστηκε στον καταπράσινο κήπο!
Το είδα λοιπόν! Ένιωσα μία ταύτιση μπορώ να πω, ως προς τη θέση που κάθομαι και χαζεύω τη ζωή. Μία ταύτιση στον χαλαρό ρυθμό που αφήνω το αεράκι να γαργαλάει τη μούρη μου. Ένιωσα ότι κατά τη γέννησή μου, το soundtrack θα πρέπει να ήταν το just dropped in.
Κι αυτά ήταν όλα όσα κατάφερα να νιώσω.
Διανύω μία περίοδο (πάλι) που σκέφτομαι ότι δε θα καταφέρω ποτέ να αγαπήσω τίποτα. Σκέφτομαι εμένα με ένα σκύλο και δεν τον αγαπώ. Σκέφτομαι εμένα με ένα μικρότερο εμένα και δεν το αγαπώ. Σκέφτομαι αγάπη και σκέφτομαι συνάμα πως πολύ κακό για το τίποτα. Σκέφτομαι πως δεν είμαι καλά, ξαπλώνω κι ύστερα δεν αγαπώ πια ούτε εμένα. Μετά σκέφτομαι αλλιώς. Σκέφτομαι πως το μάτσα έχει γεύση γρασιδιού κι ύστερα σκέφτομαι πως είναι ελιξίριο και πως πρέπει να μάθω να το συμπαθώ. Σκέφτομαι τι πήγε λάθος όταν μετά από χρόνια έβαλα ξανά τους ιππότες της ελεεινής τραπέζης και κοιμήθηκα κάπου στη μέση. Όταν ξύπνησα στην κορυφή είχε πάει πια η ζωή του Μπραϊαν που ήταν πάντα δεύτερη. Σκέφτομαι τι πήγε λάθος όταν μετά από χρόνια ήπια ξανά πέρλες και οι πέρλες άνοιξαν και μου άφησαν πικρή γεύση. Έκανα άραγε κάποιο λάθος και επένδυσα σε κακής ποιότητας πέρλες ή όλα αλλάζουν κι αλλάζουν ξανά;
Μετά μου περνάει κάπως, κάθε όποτε νιώθω άνθρωπος δημιουργικός, αλλά τώρα έχει μπουκώσει κι αυτό. Είναι θα μπορούσα να πω, σαν καθημερινοί μικροί θάνατοι όταν δεν έχεις τροφή που όχι μόνο να σε κρατάει ζωντανό, αλλά και να μην είσαι δυσανεκτικός σε αυτή. Γνωρίζω βέβαια ότι πρέπει να βγω για κυνήγι, αλλά νιώθω μία κούραση. Εκτός από κούραση όμως νιώθω και μία έντονη επιθυμία να μην συναντώ κανέναν που δεν επιδίωξα εγώ να συναντήσω. Για παράδειγμα, βλέπω το ασανσέρ να κατεβαίνει και κρύβομαι για να μην αναγκαστώ να αφιερώσω ούτε μισό δευτερόλεπτο σε κενές κοινωνικές σχέσεις. Στον δρόμο αλλάζω στενά για να μην χρειαστεί να αλληλεπιδράσω με κόσμο που έχω καιρό να δω και ρωτάνε μόνο και μόνο από περιέργεια της στιγμής για τα updates. Βέβαια, ίσως υπάρχουν κάποια άτομα που θα χαιρόμουν πάντα να τα δω και να επικοινωνήσω, παρ΄όλο που δεν θα το επιδιώξω. Είναι οι ελάχιστοι που είναι απόλυτα αυθεντικοί και καλαίσθητοι και δυστυχώς ή ευτυχώς σκέφτονται με ίδια συλλογιστική ή ανώτερη που μπορεί να οδηγήσει κάπου με ενδιαφέρον. Πάντα για τα δικά μου «ιδανικά» τα παραπάνω. Και το σημαντικότερο! Δεν χρειάζονται να προβάλλουν πουθενά τις εξωραϊσμένες ανασφάλειες τους. Ούτε σε ανθρώπους, ούτε σε μπεε μέσα. Μετατρέπουν τις ανασφάλειες σε πάθη και τα φυτεύουν με τρόπους ευφάνταστους, αλλιώτικους να γίνουν δάση που σκορπίζουν οξυγόνο και χρώμα. Το τελευταίο ίσως είναι αυτό που με στοιχειώνει τελευταία. Πάντα κάτι δε μου πήγαινε καλά με όσους έχουν την ανάγκη να μοιράζονται καθημερινά ασήμαντες ή και σημαντικές λεπτομέρειες για τη ζωή τους και το εγώ τους. Τα πτυχία τους, τις εγκυμοσύνες τους, τους γάμους τους, τις εργασιακές τους επιτυχίες, τα καινούργια τους πράγματα, την φάτσα τους, τις νυχτερινές τους εξόδους, το δράμα τους κλπ κλπ. Τί είναι αυτό που τους τρέφει; Κάποιες φορές βέβαια, κάποιοι παράγοντες δικαιολογούν κάποιες ενέργειες, αλλά όταν το οτιδήποτε γίνεται επαναλαμβανόμενα, χτίζεται ένας χαρακτήρας.
Συνάντησα τις προάλλες έναν συμμαθητή μου και είχαμε μία γεμάτη υπέροχη κουβέντα. Δεν προχωράμε παρέα στον χρόνο, μα ένιωσα τόσο έντονα ότι τα συναισθήματά μας όταν ανταλλάζαμε ιστορίες ήταν αληθινά. Ένιωσα τόσο έντονα ότι έχω απέναντί μου έναν λαμπρό άνθρωπο που αν είχε μοιραστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πορεία του, αναμφίβολα θα ψάρευε πολύ κενό θαυμασμό της στιγμής. Τα πονήματά του όμως, δεν τα προέβαλλε ποτέ κι αυτό στα μάτια των όσων έχουμε την τύχη να τον γνωρίζουμε τον κάνει ακόμα πιο λαμπρό. Ομοίως, γνωρίζω μία κοπέλα, που βρήκε τον σύντροφό της, δημιούργησαν κι έναν παιδί και δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία που να προδίδει κάτι από τα παραπάνω. Υπάρχει ένα αγόρι, που γυρίζει τον κόσμο, κάθε λίγο και λιγάκι, βρίσκεται σε άλλη χώρα και δεν έχει κάνει ούτε ένα τσεκ ιν. Ένας άλλος άνθρωπος που συχνά δίνει συναυλίες στο μέγαρο μουσικής και δεν έχει καμία ανάγκη να το κοινοποιεί. Μία κοπέλα που έχασε τον πατέρα της και δεν γύρεψε κενή παρηγοριά της στιγμής και μία άλλη που έχασε τον σκύλο της και επίσης δεν το μοιράστηκε για λίγες θλιμμένες φατσούλες. Έναν νεαρό που διευθύνει αλυσίδα ξενοδοχείων και κυκλοφορεί με ποδήλατο, βερμούδα, λευκό t-shirt και χωρίς facebook. Και τέλος υπάρχουν δύο αγόρια που ξέρω και δεν έχουν ούτε κινητό γιατί έχουν τόσο απογοητευτεί από την υπεροψία και το κενό που χρωματίζει αυτού του είδους τις κοινωνικές σχέσεις που συντηρούνται με παρακολούθηση, καρδούλες και γαλάζια εικονίδια.
Από την άλλη γνωρίζω μία κοπέλα που πήρε πτυχίο, συμμετείχε σε περίπου δώδεκα σεμινάρια πέρσι, μοιράστηκε όλα τα βήματα του γάμου της και της γέννησης του παιδιού της, καθώς και την τροφή που καταναλώνει πρωί, μεσημέρι και βράδυ και τις επιλογές της για διασκέδαση, κυρίως βράδυ και κυρίως Σάββατα. Κι έναν τύπο που χώρισε και τα βρήκε με την κοπέλα του περίπου τέσσερις φορές. Έναν άλλο που χώρισε οριστικά κι έναν άλλο που έτρεξε τον δεύτερό του μαραθώνιο και έβγαλε 4 σέλφιζ πριν, κατά και μετά. Σκέφτομαι δυστυχώς, ότι όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη κάποιου να ρίξει σποτάκι στις πράξεις του, στα επιτεύγματα και στις επιλογές του, τόσο πιο δυστυχισμένος και άδειος πρέπει να είναι όταν ξαπλώνει. Όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη κάποιου να πείσει κάποιον ή κάποιους για οτιδήποτε, για το πόσο επιτυχημένος, υγιής, χαρούμενος είναι, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κόμπος στο στομάχι μου γι' εκείνον.
Θα μου πεις τι σημασία έχουν όλα αυτά; Μεγάλη αν θες να κατανοήσεις τον τρόπο που σκέφτονται τα ανθρώπινα όντα στην πορεία της (μη) εξέλιξης του είδους και μεγαλύτερη αν εκεί που θες να πας, πρέπει να αισθάνεσαι θαυμασμό και ηρεμία για το περιβάλλον ολόγυρα. Να έχει μπόλικο οξυγόνο και χρώμα να μεγαλώσεις, να έχει ανθρώπους που δεν προσπαθούν να μοιάσουν ο ένας στον άλλον και που κολυμπάνε χωρίς ανθρώπινα σωσίβια, χωρίς χρόνο, χωρίς πρέπει. Ανθρώπους που ακόμα κι αν δεν σου μοιάζουν θα σε εμπνεύσουν, που θα κρατήσουν οξυγόνο στην κοιλίτσα τους, θα γυρίσουν ανάποδα και σαν αστερίες επιπλέοντας θα χαζέψετε παρέα ουρανό. Έτσι θα φτιάξεις όμορφα το παζλ της φανταστικής σου εικόνας!
Εντάξει, όλα ξεκίνησαν όταν θέλησα να ακούσω λίγο «νιιιιι» για να ισιώσω. Το ένα έφερε το άλλο κι έτσι το αρχείο βγήκε για ακόμα μία φορά στην επιφάνεια, έτοιμο ν' ανοίξει. Ξέρεις το ανέβαλα αρκετά χρόνια. Ενώ η διαίσθησή μου και κάμποσοι καλόγουστοι άνθρωποι που συμπαθώ μου την είχαν εκθειάσει, όλο το άφηνα για αργότερα. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς το γιατί. Ας πούμε και το Star Wars δεν έχω δει ακόμα, αλλά κουλ. Γι' αυτή όμως την ταινία, νιώθω ότι νιώθω και για τους συνήθεις ύποπτους και το Mulholland Dr. που επίσης ακόμα δεν έχω δει, αλλά η διαίσθησή μου, μου λέει ότι θα μου αρέσουν και πολύ του γούστου μου θα ΄ναι. Λες σε λίγη ώρα από τώρα ν' αλλάξει πάλι η ζωή μου; Λες να ανοίξω κι άλλο το ψαλίδι; Πόσο εκνευριστικοί είναι κάποιοι που προκειμένου να φαίνονται φασαίοι πετάνε μία ατάκα για να κολλήσουν και είναι στην πραγματικότητα κενά δοχεία μαζικής παραγωγής;
Είμαι οκλαδόν. Έχω αργήσει πολλά χρόνια και το γνωρίζω, αλλά απόψε έφτασε η στιγμή. Απόψε βγαίνει από μέσα μου χωρίς να το πιέσω. Έχω φτιάξει και τσάι, με τριαντάφυλλο. Κανονικά θα έπρεπε να πίνω μπίρες υποθέτω. Παλιότερα, όταν έβλεπα μία ταινία, διάβαζα ένα βιβλίο ή άκουγα ένα κομμάτι που μου άρεσε, μπορούσες να το δεις να λάμπει πάνω μου. Λες από αύριο να κυκλοφορώ με ρόμπα ξεκούμπωτη ή λες να έρθει η απογοήτευση του fight club; Όχι ότι δεν ήταν καλό, αλλά δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλα το ίδιο καλά.
Είμαι έτοιμη. Κλείνω και πατάω το play. Είθε το νέο ερέθισμα να δώσει την αναμενόμενη τροφή για ύψος και τέρψη.
Υ.Γ. Τσάι πράσινο με πραλίνα σοκολάτα που περίμενα πώς και πώς να δοκιμάσω: τσάι που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν κατάφερε να μου αρέσει. Τσάι λευκό με βερίκοκο, σύκο, πεπόνι, ροδάκινο και λεβάντα που δε ξέρω γιατί αγόρασα και περίμενα να είναι κακό: τσάι συμπαθητικό!
