Το πρωινό σκουλήκι

  Σίγουρα θα έχετε ακούσει τη λαϊκή σοφία «το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι». Χαιρόμαστε λοιπόν και το χρησιμοποιούμε για να παινέψουμε την ταλαιπώρια ή τα γούστα μας. Νιώθουμε μία ταύτιση με το πουλί και την επιτυχία του. Αν όμως σκάψουμε λίγο τη σκέψη μας, τότε θα πρέπει να σας ανακοινώσω κυρίες και κύριοι ότι είστε σιχαμερά πλάσματα. Σκεφτήκατε πότε όλα αυτά τα πρωινά σκουλήκια που πιάστηκαν από το πουλί; Λογικό θα μου πείτε να είστε με το μέρος του δυνατού, πως αλλιώς θα επιβιώσετε;

 Το σημερινό κείμενο είθε να αποτελέσει φόρο τιμής σε όλα εκείνα τα πρωινά σκουλήκια που χάθηκαν, από κάτι πρωινά πουλιά. Φόρο τιμής ακόμα σε όλα εκείνα τα μεσημεριανά, απογευματινά ή και βραδινά πουλιά, που μπορεί να μην έπιασαν το πρωινό σκουλήκι, αλλά έχει και μεσημεριανά κι απογευματινά και βραδινά σκουλήκια. Γεμάτος σκουλήκια ο τόπος, γεμάτη σκουλήκια η ζωή. 

 Η ειρωνεία δε, η υπέρτατη ειρωνεία, είναι πως όσα σκουλήκια κι αν φάει το πουλί, στο τέλος το πουλί θα φαγωθεί από το σκουλήκι. 

 Έτσι όμορφα ξεκινάει η σημερινή ημέρα, που επιτέλους άδειασα χρόνο για να γράψω λίγη από την ιστορία μου. Αυτή τη φορά μολονότι πέρασε πολύς καιρός, φρόντισα να κρατήσω σημειώσεις με όλα αυτά που ένιωσα ότι θέλω να μοιραστώ. Κάθε φορά που ένιωθα πως ήρθε η ώρα, πατούσα κάτι σαν παύση κι αντί να το αφήσω να ξεχυθεί από μέσα μου, αποφάσισα να το πετάξω σε ένα ντουλαπάκι να το ανοίξω αργότερα. 

 Η φάση είναι ότι έχω κάποιες οριακά ακατάληπτες σημειώσεις, από αυτές που είσαι τόσο σίγουρος όταν τις κρατάς ότι θα σε βοηθήσουν να θυμηθείς αυτό που θες, αλλά μετά από καιρό δε σε καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός... Πέρα από τις σημειώσεις, αυτή τη φορά έχω και μερικές διασκεδαστικές ηχογραφήσεις. Τα θέματα λοιπόν που με θυμήθηκαν, είναι τα εξής: 

 Αν κάποιος πλένει τα χέρια του συχνά (όχι το νορμάλ το συχνά, το «είμαι πολύ καθαρός δείτε με» συχνά ή το ψυχαναγκαστικό συχνά), είναι στην πραγματικότητα περισσότερο θωρακισμένος απέναντι στην απειλή των μικροβίων ή το γεγονός ότι δεν εκτίθεται τον κάνει έναν εύκολο στόχο, αφού καμία άμυνα δεν έχει χτίσει;

 Έπειτα ήθελα να καταθέσω τον πιο σατανικό τρόπο που μπορείς να επικοινωνείς κρυφά με κάποιον άλλον. Κοινό μυστικό είναι πως όσους κωδικούς και να βάλεις, όσο και να θες να κρύψεις τη ζωή, δυσάρεστα νέα, τίποτα δεν κρύβεται, προσποιούμαστε πως δεν καταλαβαίνουμε (όλες οι πλευρές). Το γιατί ας βαρύνει τον εαυτό σας. Ωστόσο, υπάρχει ένας τρόπος οριακά άψογος, για να κρυφτείς τουλάχιστον από τους άλλους. Τον όποιο όταν τον έμαθα ενθουσιάστηκα τόσο, γιατί είναι ευφυής και ρομαντικός, κομμένος και ραμμένος στο σήμερα. Το ντουλαπάκι που έχωσα μέσα την πληροφορία, μου είπε όμως πολύ σοφά «στάσου ώπα, αυτό πρέπει να το πουλήσεις δεν μπορείς απλά να το χαρίσεις» και ίσως επίσης να μου είπε «στάσου ώπα, ποτέ δεν ξέρεις αν μπορεί κάποτε να το χρειαστείς, μην το θυσιάσεις». Οπότε, τώρα που σας έβαλα το διαόλι, θα σας αφήσω να βράσετε παρέα. Εναλλακτικά ρωτήστε με να σας ενημερώσω για την τιμή.

 Εν συνεχεία ένιωσα κάπως πληγωμένη από τη ραπ φάση. Όσο ωραίο κι αν είναι ένα κομμάτι, θα έρθει κάποια στιγμή που θα ειπωθεί κάτι που δε θα μου ταιριάζει και θα χαλάσει την απόλαυση μου. Φαντάσου σκηνικό. Έχω στ' αυτιά μου τέρμα πορωτική κομματάρα και τρέχω. Δίνει πόνο ο στίχος, σου θυμίζει ποιος είσαι, από που ήρθες, που πας, που πατάς και τσουπ του αδειάζει το πακέτο από τα τσιγάρα στην ιστορία του. Ξενερώνω. Ούσα μη καπνίστρια υπάρχει ένα κενό στο παραμύθι που με απομακρύνει από τη μέγιστη ηδονή της απόλυτης ταύτισης. Ομοίως με το αλκόολ, τα ναρκωτικά κλπ. Ναι ναι ξέρω, σουπερ φλώρος δεν κάνω τίποτα από αυτά που πουλάνε. Δεν χωράω στους από δω γιατί είμαι πολύ αλήτισσα, δεν χωράω ούτε στους από ΄κει γιατί είμαι πολύ φλωρούμπα. Δούλευα στα μπαρς και τα ξενυχτάδικα, γέμιζα ποτήρια και κάτω από την μπάρα, έκρυβα το γάλα μου. Δε με νοιάζει καθόλου παρ΄ όλα αυτά που δε χωράω πουθενά, αλλά μεταξύ μας τον έχω έναν καημό. Έναν καημό να βγει ένα σκληρό στιχάκι που να είμαι ο λύκος της στέπας μεν, αλλά να πετάω τσαγιέρες με πράσινο τσάι γιασεμί κι όχι τζίνα και στουπί. Βασικά να μην πετάω τίποτα, είμαι πολύ ευγενική. Ένα κομματάκι ρε αδέρφια που το χόρτο να μην είναι ο βασιλιάς, αλλά οι άνθρωποι να φτιάχνονται τα ξημερώματα καθώς θα ανατέλλει ο ήλιος, με ένα λαχταριστό τσίζμπεργκερ ή λίγο Σοπενχάουερ. Που θα ξεδιψάνε με νερό κι όχι ξίδια, που δε θα τους φταίνε όλοι κι όλα. 

 Έπειτα, γράφω «ΔΕΗ του παραδείσου. Κλείσανε τα φώτα». Ωραία τα λέω, αλλά τι να ήθελα τάχα να πω; Δεν μπορώ καθόλου να ανακαλέσω τη στιγμή που έγραψα αυτή τη σημείωση. Κενό. Μπορώ σίγουρα να υποσχεθώ πως όταν θυμηθώ, θα γυρίσω και να παρακαλέσω αν κάποιος ήταν δίπλα μου και θυμάται, να με βοηθήσει. 

 Τέλος, οι ηχογραφήσεις. Τρεις. Στη μία είμαι σε μία συναυλία και θυμήθηκα το 141 και το 131. Είχα δύσκολη παιδική ηλικία και μεγάλη θαλπωρή έβρισκα στο τηλέφωνο. Μην έχοντας (θλιβερός ήχος από βιολί) ποιον να καλέσω, έπαιρνα το 141. Για τους νεότερους όταν καλούσες αυτόν τον αριθμό, υπήρχε στον αυτόματο μία κυρία που έλεγε την ώρα με τον εξής τρόπο: Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι έντεκα και είκοσι και σαράντα δευτερόλεπτα (μικρή ανάσα) ΜΠΙΙΙΙΙΙΠ. Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι έντεκα και είκοσι και πενήντα δευτερόλεπτα (μικρή ανάσα) ΜΠΙΠ. Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι έντεκα και είκοσι ένα ΑΚΡΙΒΩΣ (μικρή παύση) ΜΠΙΠ. Με αυτό το «ακριβώς» έμαθα πως να είμαι μία δυναμική γυναικάρα ακριβώς. Η κυρία 141 ήταν πάντα εκεί. Καλούσα και άλλοτε την άκουγα, άλλοτε τα λέγαμε μαζί, σα χορωδία. Ωραίο να υπάρχει και λίγη σταθερότητα σε αυτή τη ζωή, να υπάρχει πάντα κάποιος να καλέσεις κι αυτός πάντα ν' απαντά.

 Με το 131 έχω άλλη ιστορία. Σε αυτόν τον αριθμό έμαθα να μην ξεχνώ να είμαι παιδί. Άτακτο και τολμηρό, απερίσκεπτο μα γεμάτο φοβερές ιστορίες στη βαλίτσα μου. Μαλακισμένο. Καλούσα κυρίως το 131 για να τους το κλείνω όταν μου απαντούσαν. Στα πολλά κέφια και πάντα από τηλεφωνικούς θαλάμους που δεν μπορούσαν να συσχετίσουν γρήγορα μαζί μου, καλούσα το 131 και με την παιδική φωνούλα μου, τους έλεγα πως τους έχω βάλει βόμβα. Συγγνώμη 131... Τις περισσότερες φορές δεν κατόρθωνα να ολοκληρώσω την πρόταση και όλες τις φορές γέλαγα καθώς το έλεγα. Οπότε ελπίζω πως δεν προκάλεσα μεγάλη αναστάτωση. 

 Στη δεύτερη ηχογράφηση, ακούγονται τα παιδιά. Εγώ λέω «η Περιμπανού, η Νεφέλη και η Περσεφόνη, αυτές που με μεγάλωσαν». Η αναφορά; Συνάντησα κάπου στην πρώτη δημοτικού μία δασκάλα, στη φύλαξη (παλαιότερος όρος για το ολοήμερο) η οποία μας έφερνε διάφορα τραγουδάκια να λέμε παρέα. Παραθέτω κάποιους στίχους από αυτά που τότε νόμιζα παιδικά τραγουδάκια: 

«Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

Κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
Και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
Κοιμήσου Περσεφόνη
Στην αγκαλιά της γης
Στου κόσμου το μπαλκόνι
Ποτέ μην ξαναβγείς.
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
Ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
Τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
Και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο»

«Περιμπανού τη λέγαν τα παιδιά Περιμπανού
Κι ήτανε δεκαπέντε χρονών
Έγραφε τ' όνομά της στον καθρέφτη τ' ουρανού
Μ' ενός πνιγμένου γλάρου φτερό
Μα της ζωής το κύμα το παράφορο
Σάρωσε βάρκες και κουπιά
Και στο μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο
Ποιος τη θυμάται τώρα πια»

«Υάκινθοι και κρίνα
Της κλέψαν τ'άρωμα και το φοράνε
Κι οι έρωτες πετώντας σαϊτιές
Την περιγελούν
Μα ο καλός ο Διας
Της παίρνει το νερό της εφηβείας
Την κάνει σύννεφο και την σκορπά
Για να μην τη βρουν
Δυό μικροί αγγέλοι
Που στα ονειρά τους θέλαν την Νεφέλη
Να την ταΐζουνε ρόδι και μέλι
Να μη θυμάται να ξεχνάει τι θέλει
Την πλανέψανε
Το χρυσό κουρέλι
Που στα μαλλιά της φόραγε η Νεφέλη
Να ξεχωρίζει απ' όλους μες στ' αμπέλι
Ήρθανε δυο μικροί μικροί αγγέλοι
Και το κλέψανε»

 Μέσα στα χρόνια προβληματίστηκα πολύ με αυτή την τύπισσα. Ίσως την έλεγαν Έφη ή Εύη. Αναρωτήθηκα πως κατάφερε να διεισδύσει στο σύστημα και να το κατουρήσει (επαναλαμβάνω, πρώτη δημοτικού). Θύμωσα γιατί σκέφτηκα πως φταίει κι αυτή κάμποσο για αυτό που είμαι σήμερα. Τέλος γαλήνεψα κι ευχαρίστησα την καλή μου τύχη που την έστειλε στον δρόμο μου και δεν έμεινα στο μήλο μου το κόκκινο και το λαμπρό μου το φεγγαράκι κι έγινα έτσι αυτό που είμαι σήμερα. Αυτή που βάζει στα παιδιά της την Περιμπανού, την Περσεφόνη και την Νεφέλη και τους καλλιεργεί το πως θα τις «φορέσουν» και πως θα τις σώσουν. 

 Τρίτη και τελευταία ηχογράφηση κάτι κρακ κρακ. Κάθε Πάσχα βγάζει η «μολών λαβέ» σοκολατερία κάτι μίνι πασχαλινά αυγουλάκια που κάνουν μικρές εκρήξεις στο στόμα σου. Ναι, αυτό είναι κάτι που μου χαρίζει χαρά και άνετα θα μπορούσε να μπει σε κάποιο σκληροπυρηνικό ραπ κομμάτι. Αν θέλεις να μάθεις τι είναι ζωή βάλε στο στόμα τη γλύκα κι όταν πιστέψεις πως βρήκες κλειδί ετοιμάσου να σκάσει η πίκρα. Κάθε Πάσχα το ΄χω τάμα να αγοράζω κάμποσα, να αράζω για ένα διάλειμμα και να κατουράω το σύστημα με τις εκρήξεις μου. Πολύ σκληρή. Τα καλά νέα είναι ότι το εκρηκτικό αυγό είχε μεγάλο σουξέ και με ενημέρωσαν πως κυκλοφορεί πλέον και Χριστούγεννα και χάλογουϊν σε άλλες μορφές. Ω ΡΕ ΖΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ. Τα κακά νέα είναι ότι κάποιος μου πάσαρε την ιδέα να το ηχογραφήσω, να το ακούω σα νιώθω πως μου λείπει. Το έκανα και τώρα έχω εθιστεί. Το ακούω περισσότερες φορές από αυτές που θα ήταν οκ να ακούει κάποιος τον εαυτό του, που λιώνει στο στόμα του ένα σοκολατένιο εκρηκτικό αυγό. 

 Καυτή, εκρηκτική, γεμάτη αποκαλύψεις λοιπόν λίγο πριν το καλοκαίρι. Πουλί και σκουλήκι μαζί, σκουλήκι και πουλί, πάντα λύκος με αλλεργία στις αγέλες κι ενίοτε λιοντάρι σε μία ολοένα και σκληρότερη ζούγκλα. Η ώρα πέρασε και αφού ξαλάφρωσα, προβληματίζομαι τώρα για το αν θα ήταν φρόνιμο να σκάω σε μικρότερες δόσεις και να μην αφήνω τόσο πράμα να μαζεύεται, γιατί είναι και κάπως δυσβάστακτο το σαρωτικό. Μωρέ, μήπως να το γυρίσω σε podcast; Είναι βαριά τα γράμματα, είναι βαρύς ο πάπυρος οποία κι αν είναι η μορφή του. Είναι βαριά, είναι βαριά η ζωή... Με τις υγείες σας. 

Υ.Γ. Πιπίτσα Παϊσιου

Υ.Υ.Γ. Στο διπλανό μου τραπέζι κάθεται μία παρέα από τρεις γιαγιάδες. Αφού έχω ολοκληρώσει το κείμενο κι ας πούμε ότι το ελέγχω, χτυπάει το κινητό του ενός κοριτσιού. Ώρα τόση μέχρι να το ακούσει, να το πάρει στο χέρι της, να το πάει μακριά να δει ποιος είναι, να αποφασίσει να μη το σηκώσει και να αρχίσει το κράξιμο με τις φίλες της, για τις εταιρείες τηλεφωνίας που είναι τόσο ενοχλητικές. Έτοιμοι για ανατριχίλα; Το κινητό της χτυπούσε με τη «Νεφέλη». Μέχρι να σιγουρευτώ ότι το ακούω όντως, σκέφτηκα για ακόμα μία φορά ότι δεν είμαι καλά. Αλλά ακουγόταν πράγματι, ναι, ήταν αυτό... Πες μου, πόσες πιθανότητες; Μαγεία! Κι όσο έγραφα το κείμενο σκεφτόμουν πως δεν έχει ταιριάξει κάτι σήμερα. Τραγουδάει βέβαια ο μάγειρας πίσω μου σαν καναρίνι κάτι ρεμπέτικα, αλλά καμία σχέση με τα παραπάνω. Ουάου. 

Love yourself

 Καλημέρα. 

 Δε θα το αναβάλλω άλλο. Σήμερα θα βουτήξω μέσα σε ακόμα μία αποτυχία. Θα κάνω την αρχή. Δέχθηκα μέσα σε λίγες ώρες μία απόρριψη και μία ανάμνηση. Έγινα φτωχότερη, πιο έμπειρη, πιο ολοκληρωμένη. Είμαι έτοιμη να αλλάξω χρώμα και να κυνηγήσω την απόλαυση. Είμαι έτοιμη για νέα σχέδια που θα ναυαγήσουν κι αυτά. Είμαι έτοιμη να δημιουργήσω κι ύστερα να κάψω άλλη μία Ρώμη. 

 Έχω πιεί καφέδες δύο και δεν ξέρω που έχασα την μπάλα και έπεσα σε αυτή την παγίδα. Όταν μεγαλώσω θα γίνω μαγαζί γωνία που ο ήλιος θα του γελάει και η νεραντζιές απ' έξω θα το κάνουν να μυρίζει όπως οι σκέψεις μου. 

 Θα αγοράσω κι ένα παντζάρι αν προλάβω πριν το μεσημέρι. Μήλο, πορτοκάλι, αχλάδι, παντζάρι, ζωή. Ξέρεις η ιδέα ότι το παντζάρι χρωματίζει όντως το μέσα σου, δεν ξεκινάει από μόνο του μία φοβερή ιστορία; 

 Μπέρδεψα τρομερά τις μέρες, τους μήνες και τις ώρες αυτό τον καιρό. Μπέρδεψα τον Μάιο με τον Απρίλη και το Σάββατο με Κυριακή. Ένιωσα πως 16:00 είναι μία δύσκολη ώρα καθότι δεν μπορείς με καθαρό μυαλό να πεις αν είναι μεσημέρι ή απόγευμα. Το ένιωσα και για τον Μάρτη. Δεν μπόρεσα καθαρά να πω ότι ήταν χειμώνας μου ή άνοιξή μου. Παρ 'όλο που είναι όσο άνοιξη για εσάς, όσο ο καφές που χρειάζεστε για να «ανοίξει το μάτι σας».

 Βλέπω αυτή τη στιγμή από το τζάμι να πέφτουν τα άνθη της νεραντζιάς σα να χιονίζει. Νιώθω λες και σε λίγο δε θα διστάσει καθόλου να βγει από μέσα μου. Θα ανοίξει κι έπειτα θα φτάσει ο καλός ο καιρός. 

 Άντε, μπάι τώρα. Και φιλάκι και μπάι 

Περίπου

 Φαίνεται σιγά σιγά πως, ό,τι δε μου αρέσει το αλλάζω. Είναι αρκετά πρωί και όλα τα γρανάζια είναι καλά λαδωμένα για να χορέψει η ζωή. Ό,τι κόπηκε και μπορούσα να το αλλάξω, το άλλαξα. Ό,τι χάλασε και ήθελα να το φτιάξω, το έφτιαξα. Πριν λίγα λεπτά αγόρασα ακόμα ένα μαξιλάρι για να αντικαταστήσω τα νεοαποκτηθέντα που τελικά δε με ικανοποιούν. Ελπίζω να καταφέρω πια να κοιμηθώ. Τόσα μαξιλάρια μετά ξέρεις, θαρρώ πως στέρεψαν οι δικαιολογίες πως τάχα αυτά φταίνε. Να κοιμηθώ βαθιά και ήρεμα θέλω, να μ' αγκαλιάσει η στοργή. 

 Θα ξεκινούσα ώρα πριν να γράψω για το «περίπου». Η ώρα τελευταία φορά που κοίταξα ήταν 10:10. Κάποια συμμαθήτρια κάποια στιγμή μου είχε πει, πως όταν συμβαίνει αυτό κάποιος τάχα σε σκέφτεται. Παράτησα το «περίπου» μου κι έκανα μία παύση για να αναζητήσω αν είχα γράψει ξανά γι' αυτό το «περίπου», γι' αυτό το «δε χωράς πουθενά». Διάβαζα αρκετή ώρα όσες καταθέσεις μου, είχαν μέσα κάποιο «περίπου». Όσο έσκαψα δε βρήκα κάτι για αυτό το βαρύ «περίπου» που ήθελα σήμερα να σου ακουμπήσω. Επίσημα πια είμαι δέκα χρονών και με προβληματίζει ξέρεις η επανάληψη. Όχι επανάληψη στο ύφος ή στο χρώμα, μα η επανάληψη ιστοριών, των κακών κειμένων. Ο φόβος του τέλματος, της μη δημιουργίας. Χαίρομαι όταν αυτό δε συμβαίνει, αλλά νιώθω ολοένα και περισσότερο πως φλερτάρω με το να συμβεί. Γύρισα πίσω στη σημερινή σελίδα, κοίταξα την ώρα, 11:11. 

 Τώρα νιώθω πια πως δε θέλω να σου πω για το «περίπου». Τώρα νιώθω «ακριβώς». Αν μπορούσα σήμερα να κάνω κάτι, θα ήταν να μπουκάρω σε εκδοτικούς, να πάρω πλάνα, να βρω ένα μικρόφωνο και να σου διαβάσω τα δέκα τελευταία μου χρόνια, να καταλάβεις ακριβώς τις παύσεις μου, τις ανάσες μου, να νιώσεις που περίπου ήσουν εκεί και που ακριβώς. Που δεν είχες ακόμα φανεί και από πόσο νωρίς είχες φτάσει. Έγραφα και παλιότερα, δεν είμαι στ' αλήθεια μόνο δέκα χρονών. Έγραφα όμως πολύ σκόρπια σε ηλεκτρονική μορφή και εξίσου σκόρπια σε ένα σωρό σημειωματάρια, τους θησαυρούς μου. Ποτέ όμως τόσο οργανωμένα κι ανοργάνωτα ταυτοχρόνως. 

 Αφαίρεσα λίγες μέρες πριν από τα φώτα τον τρόπο για να φτάσεις εύκολα εδώ. Σου τα έκρυψα πάλι τα κλειδιά. Αν διαβάζεις τώρα αυτό, σημαίνει πως είτε έφτασες τυχαία (περαστικά), είτε θες να είσαι εδώ, έψαξες, θυμόσουν κι αυτό ήρθε η ώρα να το φωτίσεις. Έβαλα το «καφέ του χαμένου χρόνου» στ' αυτιά και σκέφτομαι όλο και πιο έντονα πως ίσως αυτό το κλείσιμο του φάρου μου, με βοηθήσει κάπως στο να μπουκάρω, πλανάρω και μιλήσω πιο ανέμελα, βουτήξω πιο βαθιά, φύγω πιο εύκολα. Μήπως καταφέρω να σου δείξω πως όλα τα «περίπου» μας, είναι τόσο «ακριβώς» όταν κλείσουν τα φώτα και με πάρεις αγκαλιά. 

 Θα επιστρέψω να σε ενημερώσω για το καινούργιο μαξιλάρι, ώστε να μπορέσεις να κοιμηθείς με ησυχία απόψε. Το πρωί όμως, σαν ξυπνήσεις να πας να βρεις μαργαρίτες για να μαδήσεις και παγωτά ανάμεικτα να κεράσεις την αμφιβολία και τη σιγουριά σου και να τους πεις μία ιστορία για ανθρώπους που φοβήθηκαν να κλείσουν τα φώτα. 

 Καλημέρα.

Τρίτη

 Θα ξεκινήσω από το μαξιλάρι. Ή μάλλον όχι. Θα ξεκινήσω από το «γράψτε μου κάτι αληθινό». Ή όχι, έτσι θα κλείσω... 

 Στον εγκέφαλό μου, πρόσεχε, όχι στα ηχεία στον χώρο μα στο μυαλό, παίζει επαναλαμβανόμενα «ο μηχανισμός» του Άσιμου. Τον Πελοπίδα τρως με μια τσιμπίδα, στην Παρθενόπη χαρίζεις ένα τόπι. Εδώ και κάμποσες μέρες ακούω τον μηχανισμό. Εδώ και αιώνες τον παρατηρώ. Εδώ και μέρες έχω επίσης αποφασίσει, πως το παλιό το μαξιλάρι δεν μου κάνει πια. Μου προκαλεί κάτι σαν ενόχληση στον αυχένα. Κάποιος ή κάποιοι μύες άλλοτε επιπολής κι άλλοτε εν τω βάθει συχνά πυκνά κάνουν μία απότομη σύσπαση κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αποφάσισα κι ελπίζω πως φταίει το μαξιλάρι. Το άλλαξα λοιπόν και είμαι ήδη σχεδόν απογοητευμένη από τη νέα επιλογή. Θα έπρεπε να υπήρχαν δοκιμαστικές νύχτες πριν αγοράσεις κάτι τόσο σημαντικό. Αν και πολλές φορές ακόμα κι οι δοκιμαστικές νύχτες δε λένε όλες τις αλήθειες. 

 Νωρίτερα είχα πάει τα παιδιά στον παιδίατρο για έναν τακτικό έλεγχο. Η νοσοκόμα κάπου προς το τέλος με ρώτησε αν είμαι η μπέιμπι σίτερ. Από τα πιο όμορφα κομπλιμέντα που έχω δεχθεί. Ήταν η ενέργεια, τα ρούχα, η φρεσκάδα, η μάπα. Ποιο το πανίσχυρο μυστικό αυτής της εκπληκτικής συνταγής; Ή δεν είναι ακόμα ώρα να κομπάσω για το τι υπέροχους ανθρώπους μεγαλώνω μαζί με εμένα; Θα σου δώσω ίσως μία μικρή γεύση. Μία αρχή. Νιώθω αρκετές φορές πως για όλα ευθύνεται η μαμαδοτσάντα. Ξέρεις αυτή η τσάντα που όλες αγοράζουν όταν έρθει η στιγμή; Αυτή η σημαία, που χωράει όλα όσα σε κάνουν να νομίζεις πως χρειάζεσαι. Με ειδικές θήκες για πάνες, για μπιμπερό, για πιπίλες, για τα βρεγμένα, για τα στεγνά, για τ' άπλυτα, για να σε μάθει, να σε ρουφήξει και μία ειδική θήκη για να σε σβήσει κι εκεί να σε κοιμίσει. Το ό,τι απέφυγα να την αποκτήσω και να την κουβαλήσω, αυτό, ναι αυτό, έπαιξε σπουδαίο ρόλο για να είναι σήμερα ο Φοίβος και η Φακή, τόσο ολόκληροι, τόσο ξεχωριστοί, τόσο δυνατοί κι ας είναι τόσο βλαστάρια. Δεν άφησα την τσάντα να μας κουβαλήσει. Μας κουβαλάνε τα πόδια μας, τα χέρια μας, οι πλάτες μας και τα μυαλά μας.  

 Ξέρω πως αν δεν έχεις μπεις στον χορό δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τα παραπάνω, μα θα έρθει ίσως κάποτε η στιγμή κι ελπίζω τότε να θυμηθείς τον λόγο μου. Πάρε την σχολική σου τσάντα καλύτερα. Μία σακούλα σκουπιδιών. Μία τόουτ μπαγκ, να πάνε καλά και οι δουλειές. Χώσε πράμα στις τσέπες, στις κάλτσες, στις κουκούλες. Πάρε κάτι που δε θα φωνάζει αυτό για εσένα, αλλά θα φωνάζει αυτό πως είσαι εσύ! Κάνε κάτι που θα φωνάζει πως είσαι εσύ. Κι έπειτα μην έχεις καμία απαίτηση να φωνάξει κανείς το όνομά σου σαν προσευχή, γιατί το πιο σπουδαίο που μπορείς να κάνεις, είναι να μπορείς να εμφυσήσεις στους άλλους πως, ο καθένας είναι θεός του εαυτού του. Μάθε τους μόνο να ξέρουν ποιοι και πως και πότε είναι, εξετάζοντας κι αγκαλιάζοντας διαρκώς οτιδήποτε νιώθουν πως αλλάζει. Κι όλα τα παραπάνω, χωρίς εσύ να βγάλεις φωνή. Χωρίς να χρειάζεσαι πολύ χώρο ή πολύ χρόνο, παρά μόνο πολλές ιδέες. 

 Που το πάω απόψε; Θέλω να το πάω στην φάλαινα. Θέλω τώρα, ν' αφήσω εδώ κάτω πως, σα να ζήλεψα. Πρώτη φορά. Δεν ξέρω τη ζήλια, γιατί νιώθω πως όταν θέλω, έχω. Απόψε όμως κατάλαβα, πως δεν μπορώ να έχω. Δε θα έχω ποτέ μία συγγνώμη. Δεν υπήρξε ποτέ ανάγκη να με μάθει. Δεν έκανε ποτέ βήματα προς τα εμένα, είτε συμβολικά, είτε πραγματικά. Κοίτα τι ξύπνησε μία ταινία... Άνοιξαν τα φωτά στο τέλος πριν προλάβω να μαζέψω τα δύο δάκρυα. Βιαστικά. Να σε φωτίσουν προτού προλάβεις να φορέσεις την σκληράδα. Ανεβήκαμε στο μηχανάκι και πίσω τουρτούριζα και πολλαπλασίασα -χωρίς καμία προσπάθεια- τον αριθμό των δακρύων που έτρεχαν στο πρόσωπό μου. Άντε να εξηγήσεις... Τι να πεις και ποιος θα καταλάβει και γιατί στο κάτω κάτω να καταλάβει; Θόλωνα με βαθιές ζεστές εκπνοές το τζαμάκι στο κράνος, ώσπου σταμάτησαν να κυλάνε σταγόνες και το άφησα να ξεθαμπώσει. Μέχρι να φτάσουμε σπίτι, είχα γίνει σκληρή ξανά. Η ταινία όπως ακούστηκε τριγύρω ήταν για τη ζωή ενός χοντρού κι άρχισαν αυτή τη φορά να κυλάνε δάκρυα στον εγκέφαλό μου. 

 Τώρα σειρά σου. Γράψε μου κάτι αληθινό... 

Υ.Γ. Τα φώτα της πόλης αν τα δεις μέσα από θολωμένο τζάμι είναι μαγικά

Υ.Υ.Γ Ο κινηματογράφος αυτός είχε προβάλει ταινία μου. Να ΄ταν τάχα η πρώτη και η τελευταία φορά που συνέβαινε αυτό; Θα συναντηθώ άραγε ξανά με την έμπνευση;

Υ.Υ.Υ.Γ. Εσύ ξέρεις ότι ο καθένας βλέπει τα πράγματα μέσα από τα δικά του μάτια; Είσαι σίγουρος πως το θυμάσαι αυτό και είσαι σίγουρα σίγουρος πως αυτό είναι εντάξει; Αν δεν είσαι, πρέπει να γίνεις. 

Υ.Υ.Υ.Υ.Γ

Το μαραμπού

 Έχω κάνει μία στάση να φάω κάτι. Στα χέρια μου έχω ένα γράμμα που δεν έχω ακόμα ανοίξει. Ένα δικό μου γράμμα! Φαντάζομαι πως κάπου ως εδώ, θα σου έχω πει πως μου αρέσουν τα γράμματα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αλληλογραφία ψυχορραγεί έτσι. Σκέψου την ιεροτελεστία που αγκαλιάζει αυτή την συνθήκη. Σκέψου το χέρι σου να κρατάει το μολύβι ή το μελάνι και με αυτό να ταξιδεύεις πάνω σε άδειες κόλλες. Δημιουργία! Αφήνεις πάνω στο χαρτί τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου, τις μυρωδιές σου. Τα μυρίζω τα γράμματα να ξέρεις. Μυρίζω και τα βιβλία. Περίμενε γιατί ξεφεύγει ο λογισμός μου. Φαντάζομαι πως κάπου ως εδώ, θα σου έχω πει πως μου αρέσουν οι μυρωδιές.

 Χθες καθώς οδηγούσα το μηχανοκίνητο «άτι» μου, άφηνα για κάποιες φευγαλέες ματιές τον δρόμο και ρούφαγα λίγο από το φεγγάρι. Ευθύς αμέσως σκέφτηκα πόσo κοντά είμαι στην ποίηση, αν πάρω κάποιες ανάσες πιο αργά. 

«Θα πεθάνω μία μέρα και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Σίγουρο είναι επίσης πως η ώρα δε θα σταματά να κυλά. Οι στιγμές θα συνεχίσουν την ιστορία τους. Το φεγγάρι θα συνεχίσει την ατέρμονη βόλτα του. Τα τραγούδια δε θα πάψουν. Ο καιρός, οι εποχές θα χορεύουν. Ο έρωτας δε θα χαθεί. Κάποιος στον κόσμο την ίδια στιγμή θα ανταλλάζει ένα φιλί και κάποιος θα το αναζητεί. Ο άνεμος και η θάλασσα, άλλοτε γλυκά κι άλλοτε αγριεμένα θα φτάνουν και θα φεύγουν ξανά και ξανά. Είθε αυτή η συνέχεια να είναι η παρηγοριά. Η συνέχεια και η δημιουργία που σου άφησα και μέσα από αυτή δε θα πάψω ποτέ να ζω. Ο φόβος μονάχα απόψε έπαψε» 

Τώρα θα το δεις αλλιώτικα και θα καταλάβεις τι εννοώ: 

Θα πεθάνω μία μέρα 

αυτό είναι το μόνο σίγουρο. 

Σίγουρο είναι επίσης πως 

η ώρα δε θα σταματά να κυλά. 

Οι στιγμές θα συνεχίσουν την ιστορία τους. 

Το φεγγάρι θα συνεχίσει την ατέρμονη βόλτα του. 

Τα τραγούδια δε θα πάψουν. 

Ο καιρός, οι εποχές θα χορεύουν. 

Ο έρωτας δε θα χαθεί. 

Κάποιος στον κόσμο την ίδια στιγμή θα ανταλλάζει ένα φιλί

και κάποιος θα το αναζητεί 

Ο άνεμος κι η θάλασσα, 

άλλοτε γλυκά κι άλλοτε αγριεμένα 

θα φτάνουν και θα φεύγουν 

ξανά και ξανά. 

Είθε αυτή η συνέχεια 

να είναι η παρηγοριά. 

Η συνέχεια και η δημιουργία που σου άφησα.

Μέσα από αυτή δε θα πάψω ποτέ να ζω. 

Ο φόβος μονάχα απόψε έπαψε. 

 Ναι, αυτά σκεφτόμουν. Μάλιστα έφτασα στο σημείο να συγκρίνω τη σιγουριά του τέλους, με τη σιγουριά του έρωτα. Πιο συγκεκριμένα με το ό,τι σίγουρα σε κάποια στιγμή της ζωής σου έπιασες τον εαυτό σου ν' ανυπομονείς να δεις κάποιον, σίγουρα η σκέψη ενός ατόμου σου δημιούργησε παράξενα, σπαρταριστά συναισθήματα και σίγουρα κάποια στιγμή, όταν άγγιξες κάποιο σώμα, κάποια χείλη, ένιωσες σαν πανσέληνος. Γιομάτος άνθρωπος. Αν δεν σου έχει συμβεί μέχρι τα τώρα, ευχή σου δίνω να σε βρει αυτό το «κακό». Βασικά άσε τις ευχές, σου δίνω οδηγία: τσακίσου και φάε τον κόσμο να τα ζήσεις όλα αυτά. 

 Δε θέλω όμως να ξεφύγω από το λόγο που σήμερα σου γράφω. Στα χέρια μου έχω ένα γράμμα, ακόμα μέσα δεν ξέρω τι γράφει. Θα κάνω μία παύση να το διαβάσω και θα γυρίσω να κλείσω έτσι. Ξέρω όμως πως μέσα ο φάκελος έχει το μαραμπού. Το μαραμπού! Αυτό το μαραμπού, δεν είναι απλά το μαραμπού. Αυτό το μαραμπού είναι θησαυρός. 

 Στάσου τώρα λίγο να διαβάσω το γράμμα μου. 

 Να τώρα λίγο δάκρυσα λοιπόν... Διάβασε την εικόνα: Βρίσκομαι στο κέντρο μίας καφετέριας. Μοιράζομαι το μεγάλο τραπέζι με κάτι άγνωστους. Μπροστά μου έχω το λαπτοπ. Δεξιά έχω σχεδόν τελειώσει το καλύτερο ίσως κροκ μαντάμ της πόλης. Μπροστά στο πιάτο ένα φλυτζάνι τσάι που το λένε «πριγκίπισσα αλόη». Δεν έχω πιει ακόμα ούτε μία γουλιά. Το νερό το έφεραν καυτό, δεν ξέρουν... Η κούπα είναι πολύ μικρή για την ποσότητα του τσαγιού που είχε το φακελάκι. Δε θα το άφηνα έτσι αυτό. Μέσα στην τσάντα μου έχω ένα παγούρι με νεράκι. Με γρήγορες κινήσεις, βύθισα το φακελάκι μέσα στο παγούρι και σε λίγα λεπτά θα το αφαιρέσω. Κέρδισα έτσι ένα επιπλέον λίτρο υπέροχου τσαγιού. Αριστερά μου είναι το μαραμπού σου. Το μαραμπού μου. Το μαραμπού μας. Φοράω ψηλά παπούτσια και κάθομαι ευθυτενής, επιβεβαιώνοντας μάλλον τα όσα μου γράφεις. 

 Δάκρυσα λίγο λοιπόν. Δάκρυσα και είχα ένα χαμόγελο στα χείλη ταυτόχρονα. Στη μέση μιας καφετέριας κάποιο μεσημέρι. Κινηματογραφική εικόνα. Ξέρεις όμως ποιος ευθύνεται γι' αυτό; Εσύ. Εσύ που με βλέπεις έτσι κι έτσι όπως με βλέπεις πιο πολύ θέλω να γίνομαι. Εσύ που με βλέπεις έτσι και μπορώ με αυτή τη δύναμη να σβήνω όλες τις άλλες υποθέσεις που δεν ταιριάζουν στο σενάριο μου. Το σενάριο μου, είναι ό,τι μου γραφείς στο χαρτί. Έτσι να ξέρεις σε βλέπω κι εγώ. Έτσι βλέπω τον κόσμο ολάκερο. 

 Σε ευχαριστώ. 

Μάρtea να πιείς, να μη σε κάψει ο ήλιος

 Δύο, τρία, δύο, τρία σήμερα. Ο Ασάφ στα ηχεία λέει να το «να το αφήσεις ή να το αγαπήσεις». Μέσα στο δωμάτιο που μοιάζει με σπίτι, δύο νέοι σπάνε πράγματα με έναν λοστό. Οι μέρες είναι τέλειες για ν' αρχίσω να βγάζω βόλτα το ποδήλατό μου. Πρώτα ωστόσο πρέπει να φτιάξω ξανά το καλαθάκι. Έτσι λέω για να δικαιολογηθώ. Όχι τη σέλα. Όπου κι αν κάτσεις, άβολα θα είναι εν τέλει.

 Δαγκώνομαι να μην πω πράγματα που θέλω να πω. Σφίγγω τις γροθιές μου να μην κάνω τα πράγματα που το σώμα μου έχει μάθει αυτόματα να εκτελεί. Κοιτάω αλλού να μην απογυμνωθώ. Βάζω δυνατά τη μουσική να μην διαβαστούν οι σκέψεις μου. 

 Σταμάτησα να μαθαίνω να μιλάω σε γλώσσα ξένη, σταμάτησα και να τραγουδώ. Σταμάτησα να βλέπω τον κόσμο γύρω μου σα να τραβάω πλάνα. Στρίβω να κόψω δρόμο, ρισκάρω χωρίς ασφάλεια. 

 Αγόρασα μία νέα τσαγιέρα, την Ουρανία και τρεις νέες κούπες, μία ροζ, μία μαύρη και μία μπλε βαθύ του Αιγαίου. Στην παραπάνω παραφωνία έκρυψα μέρος της σύγχυσής μου. Η Συννεφούλα, είναι γκρι. 

 Ορίστε, θυμάσαι κάποια λεπτά πριν, που σου είπα πως είναι τέλειες μέρες για το ποδήλατο. Μόλις άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. 

 Δε μαγειρεύω συχνά, με πρόγραμμα, ζητώ κάποια συνεννόηση και ομαδικότητα ειδάλλως αισθάνομαι ό,τι υπηρετώ κι απογοητεύομαι. Όταν δεν αισθάνομαι έτσι, δημιουργώ τις πιο νόστιμες γεύσεις του κόσμου. 

 Οι νέοι έφυγαν... Ο Ασάφ τώρα τραγουδά την «άγκυρα». Νωρίτερα θυμήθηκα πόσο συμπαθώ τον Καββαδία καθώς άκουγα το «κούρο σίβο» και χάρηκα πολύ που τα μιλώ τα ναυτικά και έτσι τον κατανοώ. Μέρες τώρα προσπαθώ (όχι πολύ σκληρά) να αγοράσω το «μαραμπού».  Αντ' αυτού, ήπια ένα σφηνάκι μαλιμπού. 

 Το «αν ήσουν άγγελος» του Καζούλη και το «αν θυμηθείς το όνειρό μου» από τη Γιοβάννα έπαιζε πολύ συχνά από το ράδιο στο σπίτι. Μεγάλωσα με αυτά και κοιτώντας από το παράθυρο. Να δεις που αυτά φταίνε. Αυτά για τη βροχή, αυτά και για τη σύγχυση. 

 Διαβάζω αυτές τις ώρες λίγο από τη «λέσχη της αυπνίας», λίγο από το «Απρίλης: η ιστορία ενός έρωτα» και λίγο από «το κάλεσμα του Κθούλου». Κοιμάμαι λίγο. Ξυπνάω συχνά. Ακούω στα αυτιά μου ξανά τον «λύκο της στέπας» για να μου θυμίζω πως όλα τα κάνω σωστά. 

 Αγόρασα και λίγο πράσινο με τριαντάφυλλο από κάπου που κατά τ' άλλα είχα πει πως, δε θα δώσω ξανά άλλη ευκαιρία. Παρ' όλα αυτά, αυτή τη φορά με εξέπληξε. Το' χω τώρα δίπλα μου και καθώς η ώρα πέρασε, η βροχή δε φαίνεται να σταματά και ένα ζευγάρι πλέον σπάει πράγματα στο δίπλα δωμάτιο.

 Ήταν ένα βουβό, σύντομο, μουσικό ταξίδι, μέσα από τις λογοτεχνικές συμπληγάδες μίας άλλης εποχής. Ένα κατά τα άλλα αδιάφορο απόγιομα που έχω αποκοιμίσει την έμπνευσή μου και μαστιγώνω αλύπητα μέρος μεγάλο του εαυτού μου. 

 Ξέχασα να σου πω πως προκάλεσα και μία σύγχυση και στα μαλλιά μου. Στη μέση τους άλλαξα το χρώμα κι ύστερα το άλλαξα ξανά. Αφού είδα πως ίσως δεν είναι καλή περίοδος για γιγάντιές αλλαγές, πήγα και χάραξα στο σώμα μου λάθη και σωστά ανεξίτηλα, αιώνια. Λάθη κι έρωτα. 

 Γεια. 

Ανοιχτές πληγές

 Είναι πολύ καλή ιδέα να μπορείς να βρεις τρόπο να εκφράζεσαι κάπου, κάπως να ξαλαφρώνεις, να αφήνεις ίχνη για όποιον θέλει να βρει, να αφήνεις ιστορία, να αφήνεις τροφή και χρώμα. Είναι συγχρόνως πολύ κακή ιδέα γιατί συχνά, δηλαδή τις περισσότερες φορές, αυτό δεν είναι αρκετό. Ίσως επειδή δεν έφυγε εντελώς από μέσα σου, ή μήπως επειδή κανείς δεν έψαξε τα ίχνη ή γιατί έβρεξε κι αυτά σβήστηκαν, γιατί ποιος χέστηκε για την ιστορία και γιατί αρκετοί πλέον είναι δυσανεκτικοί στη λακτόζη, στη γλουτένη, στη ζωή, στο ξαφνικό, στο βαρύ, στο αυθόρμητο, στην ένταση, στην πολυχρωμία, μα και στην ακραία γοητεία του γκρίζου, της σιωπής και του μυστηρίου. 

 Θαυμάζω πολύ λοιπόν τους δημιουργικούς, εκφραστικούς ανθρώπους. Αυτούς που ακόμα και τ' απλά θα στα δώσουν λίγο πιο έντεχνα. Τρελαίνομαι για τους ανθρώπους που καταφέρνουν και ταΐζουν τα πάθη τους. Όσο ακατανόητα και διαφορετικά κι αν μου φαίνονται, αυτοί που θρέφουν κάτι που θρέφει την ψυχή τους, είναι το λιγότερο ξεχωριστοί. Η ξεχωριστότητα αγαπητοί είναι το ζητούμενο, είναι το θαύμα. 

 Νιώθω ότι η αυθεντική ξεχωριστότητα σπανίζει ωστόσο. Παρά τα νέα εγχειρίδια και βίβλους, οι άνθρωποι έχουμε τόσο βαθιά ριζωμένο τον φόβο, που τόσο η επιδίωξη του να ξεφύγεις από τις αγέλες, όσο και το μη ξινίζεις όταν βλέπεις κάποιον «νικητή» είναι κάτι που κοιμάται βαθιά. 

 Στο προκείμενο τώρα, ανίχνευσα κάτι υπέροχο. Το τσέκαρα πολλές φορές και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας γιατί φυσάει ελπίδα για τη διάσωση του πλανήτη. Κατάλαβα ότι ακόμα και τα πιο φοβισμένα ρομπότ μπορούν να πέσουν σε ένα σφάλμα. Μπορούν να χαμογελάσουν! Όχι τα βεβιασμένα κοινωνικά χαμόγελα. Συνάντησα πρόσφατα μερικά χαμόγελα που φτύσανε την ψυχή τους στον αέρα. Καθώς οι υπεύθυνοι μύες ακούσια συσπάστηκαν, δε δίστασαν ν' αποκαλύψουν τα μύχια. Χαμόγελο από αυτό που το λευκό των δοντιών φάνηκε τόσο πολύ, ώστε να αναγκαστώ να φορέσω τα γυαλιά ηλίου μου. Τα χείλη τραβήχταν τόσο πολύ, που χάλασαν την ισορροπία των πραγμάτων, επηρεάστηκε η περιστροφή της γης και απότομα αυξήθηκε η θερμοκρασία στον πυρήνα μας, οπότε το αίμα μου έβρασε και έτρεξε στην καρδιά μου. Λιώσαν κάποιοι πάγοι. Λίγοι. 

 Δεν είναι τρομερό όταν καταφέρνετε να κάνετε κάποιον να χαμογελάσει με την καρδιά του; Δεν είναι τρομερό που κάποιος μπόρεσε και σας προκάλεσε αυτό το ξεχασμένο χαμόγελο; Δεν είναι σπουδαίο το πως το σώμα μας αγνοεί την κοινωνία, αγνοεί τους κανόνες; Σας έχει τύχει ποτέ να ανατριχιάσετε ακούσια, όχι μονάχα μία φορά, μα πολλές, τουλάχιστον πάνω από δώδεκα κι όλες να έχουν προκληθεί από το ίδιο ερέθισμα. Όχι τυχαία. Σας έχει τύχει να προσπαθήσετε να κλέψετε όσο περισσότερο αέρα από τη μυρωδιά κάποιου. Να κλέψετε όσες περισσότερες στιγμές, εικόνες, κουβέντες; 

 Είναι πολύ καλή ιδέα να εκφράζεσαι. Είναι συγχρόνως και πολύ κακή. Είναι ο έρωτας. Νίκη και ήττα ταυτόχρονα. Δημιουργία και καταστροφή. Ξεχωριστό και απολύτως ίδιο. Να χαμογελάτε συχνότερα να καταστρέφετε την ισορροπία λοιπόν, να γέρνει η τραμπάλα σε δημιουργικές, ξεχωριστές νίκες. Να ξεκινήσει κάπως έτσι το ταξίδι, από τα χείλη, μόλις αυτά ακουμπήσουν το ένα το άλλο για πρώτη φορά και να βυθιστούμε αργά ή γρήγορα στο πέλαγος της σκοτεινιάς. Εκεί πάλι να χαμογελάτε όπως θα βουλιάζουμε σε καταστροφικές, κοινότοπες ήττες. Κάπου στον πάτο, μην ξεχάσετε να χαμογελάσετε για ακόμα μία φορά, καθώς θα ανάβουμε φωτιές στη θάλασσα, με τις καταστροφικές μας νίκες, τις δημιουργικές ήττες και τις ξεχωριστές κλισεδούρες. 

 Στα τριάντα αποφασίζω πως έτσι μοιάζεις. Άστα λουέγο αμίγο. Άστα να πάνε. 

 

Ισχυροί πλευρικοί άνεμοι εντός, νηνεμία εκτός

 Στον αυτόματο, σε έναν περίεργο αυτόματο που διαρκώς το λογισμικό του καταρρέει. Είμαι μεσημέρι και η ώρα μου είναι τάκα τάκα τακ. Σκεπτόμενη ποια σαλάτα θα φάω και ποιον χυμό θα πάρω κατέληξα να πίνω ένα κοκτέιλ, που δεν μου αρέσει και το αλκοόλ. Ομοίως πάει όλη αυτή η περίοδος. Γύρισα από το σιντριβάνι λίγες μέρες πριν και έκλεψα κάμποσα νομίσματα. 

 Πλέον είναι πολύ δύσκολο να κλέβεις ευχές αφού έχει ένα σωρό baci τριγύρω. Τρομερά σοκολατάκια, παίζουν στα ίσα τα φερέρο και το γεγονός ότι έχουν και τα χαρτάκια μέσα σαν φόρτσουν κούκιζ τα κάνει ίσως να κερδάνε. Παρ' όλα αυτά πήρα τις ευχές σας. Μία μέρα επέπλεε κι ένα μικρό μπουκαλάκι με ένα μήνυμα μέσα. Από ένα ερωτευμένο ζευγάρι, τάχα. Το πήρα κι αυτό. Πήρα κι ένα δαχτυλίδι που βρήκα εκεί κοντά, χαμένο. Έχει πάνω φτερά κι αφού η Ρώμη μου το υπενθύμισε, εγώ να τ' αρνηθώ; Κι αφού τα πήρα όλα και περπάτησα απόσταση ίση περίπου με δύο και μισούς μαραθωνίους, γύρισα χωρίς να έχει αδειάσει το μυαλό μου. Χωρίς να έχω διαβάσει τα βιβλία μου και χωρίς να έχω απαθανατίσει σκέψεις ή εικόνες. 

 Αφότου γύρισα αισθάνομαι μία τρομερή εξάντληση. Σκέφτομαι να παρατήσω τα ρωσικά, βασικά νομίζω το έκανα ήδη. Ακόμα και τα πιο απλά και μικρά μου εσωτερικά κίνητρα νιώθω πως τα έχει σκεπάσει ένας μαρασμός. Κι ενώ υπό την κανονική ροή του προγράμματος θα πέταγα μακριά το πάπλωμα, θα τεντωνόμουν και θα σκαρφιζόμουν μία κάποια νέα τρομερή ιδέα ζωής, τώρα νιώθω απλώς ότι θέλω να πιώ μόνη το τάκα τάκα τακ, μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης, υψώνοντας νοερά το ποτήρι στο άδειο μπαρ «εις στον μαρασμό». 

 Μα γιατί οι άνθρωποι δε σκέφτονται ποιητικά; Γιατί δυσκολεύομαι τόσο πολύ να το παραδεχτώ; Τα φτερά στο δαχτυλίδι τάχα να ΄ναι του έρωτα ή της ελευθερίας; Για μισό λεπτό... Όχι κανένα λεπτό πια. Άσε με να βυθιστώ μέχρι να με βρει λίγο ο ήλιος, να με χτυπήσει στη μούρη και να μη με αφήσει το άστρο αυτό αλλού να κοιτάξω. Άσε με να νυστάξω από τη ζέστη και το φως του, να αισθανθώ ηρεμία και ασφάλεια να κλείσω τα μάτια μου. Πρόσεχέ με για όσο θα ταξιδεύω στην ονειροχώρα μπας και βρω εκεί τις απαντήσεις κι έπειτα όταν μονάχη μου αποφασίσω να ξυπνήσω, πάρε με επιτέλους μία αγκαλιά και βάλε μου τροφή και κάτι να ξεδιψάσω. Ταλαιπωρήθηκα πολύ. 

Υ.Γ. Γνώρισα έναν ροφό. Θα ήθελα να πάω να τον ξαναδώ. Θα ήθελα να περάσω αρκετή ώρα μέσα σε ένα ενυδρείο. Όχι μέσα μέσα. Έξω, μέσα. 

  

Τ' άπλυτα

 Καλή χρονιά. Είμαι ένα κάθαρμα. Είμαι πολύ καλό παιδί δηλαδή και ήμουν ακόμα περισσότερο, αλλά αυτό που πλέον νιώθω είναι πως, αν δεν είσαι έτοιμος να προστατέψεις πρώτα απ' όλους τον εαυτό σου, δεν επιβιώνεις, ή μαθαίνεις να ζεις με τις πολλές τις τρύπες που σου κάνουν στο σκαρί σου. Πέρασα χρόνια πιστεύοντας ότι θα φτιάξω έναν καλύτερο κόσμο για όλους, ζώντας όσο πιο σωστά μπορώ, όχι μόνο για το δικό μου «σωστό», αλλά για το κοινό «σωστό και καλό». Παπάρια. Σε ό,τι ήμουν πιο σωστή, αυτό μου άνοιγε και τη μεγαλύτερη τρύπα. Άλλαξα λοιπόν, έμαθα σκληρά πως να επισκευάζω τρύπες και ξεκίνησα να εγκαταλείπω την ιδέα ενός καλύτερου για όλους κόσμου. Άρχιζα να φτιάχνω έναν καλύτερο κόσμο για εμένα, δημιουργώντας περιπέτειες και παραμύθια, προσπαθώντας να προκαλέσω όσο λιγότερη ζημιά μπορώ. Αποφάσισα από το να είμαι ασταμάτητα σωστή, να φεύγω μακριά απ' ό,τι είναι έτοιμο να μου ανοίξει τρύπα.

 Έπειτα, άρχισα να βάζω παντζάρι στον χυμό. Πολύ θα ήθελα ένα αποχυμωτή που να μην έχει τόση βαβούρα στο καθάρισμα. Αλλά αγόρασα ένα μπλέντερ. 

 Φεύγω. Πάω επιτέλους στο σιντριβάνι. Πρέπει να αποφασίσω τι πραγματικά συμβαίνει όταν αλλάζω την ιστορία κάποιας ευχής. Όταν την κλέβω. Αυτή τη φορά θα έχω πραγματικά πολύ χρόνο να γίνει η δουλειά σωστά. Όχι σαν τις προηγούμενες. Τις άλλες, μία χιόνιζε, μία χιόνιζα και συνέχεια έτρεχα. Τώρα, με κάθε ηρεμία θα κάνω το αγαπημένο μου. Θα παρατηρήσω, θα ξεδιψάσω και θα αλλάξω τα παραμύθια. Βαθιά μέσα μου έχω κοιμίσει την ιδέα, πως αν επέμβω, αν βάλω το χέρι μου κι απαλλάξω το νόμισμα από τον πνιγμό, θα φτιάξω έναν καλύτερο κόσμο. Αν σπάσεις μια τετριμμένη ιστορία, αν αυτό που θα έπρεπε να γίνει, κάποιος το αλλάξει, κάποιος μαγέψει το «πρέπει», τότε ίσως πραγματικά γίνει αυτό που θα ήθελαν όλοι να έχει συμβεί. Θέλω- Πρέπει 1-0. Το νόμισμα και κατ' έπεκταση οι εύχες και η ιστορία που κουβαλάει, είχαν την τύχη ή την ατυχία να συναντηθούμε. Άσε με να σκεφτώ πως συνεχίζεται αυτό...

 Εις το επανιδείν! 

Υ.Γ. Μην ξεχάσεις να βάλεις παντζάρι στον χυμό σου την επόμενη φορά. Τέτοιο χρώμα παίρνουν τα μάγουλά μου όταν ντρέπομαι. Παντζαρί. Σπάνιο, αλλά μπορεί να συμβεί.

Αυγά μάτια

 Έναν χρόνο πριν, βαθιά βυθισμένη στην roman à clef ημερολογιακή φάση, έγραφα για γιασεμία και συγκρούσεις. Δεν έχουν αλλάξει πολλά μέσα σε αυτό τον χρόνο. Πάλι μυρίζει ο τόπος γιασεμί και μπαρούτι. Είναι πιθανότατα τα τελευταία λόγια αυτού του χρόνου αυτά. Κάπως έτσι, χρόνο με το χρόνο, σύγκρουση με τη σύγκρουση η ιστορία αυτή κλείνει δέκα χρόνια! 

 Δέκα χρόνια που οι βουτιές στη θάλασσα του τίποτα κάνουν με το αλάτι της τα μαλλιά μου μπούκλες. Οι μπούκλες της ανεμελιάς. Μη ζηλέψεις πως τάχα σε αυτή τη θάλασσα δε φυσάει κανένας άνεμος και ο ήλιος της ευτυχίας τη χαιδεύει απαλά. Η θάλασσα της ανεμελιάς δε γνωρίζει από νηνεμία. Η ανεμελιά δε φωτίζεται μόνο από ευτυχία. Η ανεμελιά έρχεται επειδή γνωρίζω πως να τριμάρω τα πανιά και ξέρω που και πως να ρίξω το φως. Έχω ματώσει γι' αυτό, το έχω κατακτήσει αυτό. 

 Φεύγω, μα θα επανέλθω. Πρέπει να το γιορτάσουμε όλο αυτό. 

Υ.Γ. Φοίβε & Φακή, Φακή & Φοίβε, να μάθετε τα πανιά και τα φώτα, τις θάλασσες και τη μουσική, τις μυρωδιές και τις γεύσεις, την παύση και τον χορό. Να γεμίζει η καρδιά σας και να αδειάζει, ξανά και ξανά. Να σκαρώνετε παραμύθια και με αυτά να χρωματίζετε τον κόσμο. Να αντέχετε τις αλήθειες κι έπειτα να θυμάστε πως η αλήθεια και η πραγματικότητα, το λάθος και το σωστό, στ' αλήθεια, στα πραγματικά, δεν υπάρχουν. Πάντα όμως με καλοσύνη και σεβασμό. Να ταξιδέψετε. Να ταξιδέψετε στη γνώση, στον κόσμο, στα σώματα, στα δάκρυα και τις χαρές. Να παρατηρείτε και να ακούτε, μικρή σημασία έχει το να μιλάτε. Μα να μην πάψετε ποτέ να αναζητείτε αυτούς που σαν τους μιλάτε θα μαγεύονται και θα κατανοούν το λόγο σας. Να είστε κοντά σε ανθρώπους που μπορείτε να περπατάτε μαζί για ώρες, που μπορείτε να απολαμβάνετε μαζί τους τη σιωπή. Ανθρώπους που σας θαυμάζουν και τους θαυμάζετε. Ανθρώπους που σας δίνουν κίνητρο, θα σας «ψηλώνουν» και δε θα ξεχάσουν ποτέ ποτέ πως να είναι παιδιά. Μην ξεχάσετε ποτέ το παιδί μέσα σας, μη σταματήσετε ποτέ να παίζετε, να λερώνεστε. Μη βιαστείτε να φύγετε μακριά από το δύσκολο. Να φεύγετε όμως τρέχοντας όταν αντιληφθείτε ότι σε ένα δωμάτιο, εσείς είστε οι πιο «έξυπνοι». Να θυμάστε πως όλα είναι στο μυαλό και τίποτα δεν μπορεί να το ξεγελάσει αν εσείς δεν το επιτρέψετε, τίποτα εκτός από τον έρωτα. Μην τρομάξετε ποτέ για το πως νιώθετε. Να νιώθετε. Αυτά τα λίγα για το 2022, θα επανέλθω αγαπημένα μου.