Βακαθιόν

Τέρας baroque

 Ρε, δεν ήμουν γιούκα τελικά. Κάτι άλλο σε φυτό εσωτερικού χώρου ήμουν. Σοκ. Τέλος πάντων, πλάκα είχε! Μόνο που δεν βούτηξα στη θάλασσα γιατί είμαι φλώρικο μουφαγιούκα. Wannabe γιούκα. 

 Απίστευτο, αλλά αρκεί μία βραδιά, κλασικά, για να ταράξεις όλους σου τους κύκλους και τους κύκλους των άλλων και τα τετράγωνα και τα τρίγωνα και δώσ'του το la follia και δωσ΄του τα πάρ' tea και δωσ΄του τα γιούκα. Τζόνι, λα χέντε εστά μουϊ λόκα. Συνοψίζοντας: Βρήκα άτομο που δεν έχει ούτε κινητό! Βρήκα άτομο που μου εξηγεί για πoιο λόγο ο εγκέφαλος μας είναι προγραμματισμένος να «φοβάται» τις κατσαρίδες λόγω του εξωσκελετού τους. Το κατάπια αμάσητο, τόσο ωραίο ήταν. Μετά βρήκα άτομο που μου είπε «Μη σταματήσεις να γράφεις. Συνέχισε να γράφεις.» Αυτό το άτομο νιώθω ότι το αγαπώ, το αγαπούσα, θα το αγαπώ, κάθετα, οριζόντια και διαγώνια, ότι είναι η αγάπη και μετά δεν είναι τίποτα και είναι η βουτιά μου, η σπρωξιά για τη μεγάλη βουτιά μου βασικά. Μετά, μετά, μετά τα λόγια είναι περιττά και δε λες «αγαπάς», αλλά σίγουρα θες να είσαι μαζί μου λες και σίγουρα δεν είσαι. Είσαι; Δεν είσαι; Είσαι. Δεν είσαι... Είσαι! Είσαι. Είσαι; Είσαι, εγώ πάντως είμαι και στέλνω «αγάπη» στο νησί και ο καθένας να πάρει όσο θέλει. Έχω μπόλικη και χαμένο δεν πάει πράμα.

 

 Άμα αρχίσεις να λες πολλές φορές μία λέξη, ή να την γράφεις τότε η λέξη γίνεται τέρας. Επίσης σκεφτόμουν ότι μερικές μορφές επικοινωνίας καλό είναι να μένουν ανάλαφρες, ίσα που η φωτιά τους να σιγοκαίει και να σε γεμίζει, γνώση, αμφιβολία και συναίσθημα. Παράγοντες ζωτικής σημασίας για το ανήσυχο. 

 Όταν το la follia ανεβάζει θέλω να ντυθώ τίμιο, αυθεντικό μπαρόκ και να αρχίσω να ανεβαίνω και να κατεβαίνω τα σκαλάκια στην πλατεία Συντάγματος σε ένα χαλαρό αερόβιο μπαρόκ σετάκι παροξυσμού. 

 Κάμποσα άτομα χθες μου είπαν ότι τους αρέσουν οι ερωτήσεις μου, κάποια άλλα κάποιες φορές μου φωνάζουν για τις ερωτήσεις μου και κάποιοι άλλοι τα κλασικά με το καπέλο. Σου αρέσουν τα ρεβύθια; Τι χρώμα είσαι σήμερα; Τι νιώθεις όταν ακούς τη λέξη «φρίττω». Συμπαθείς τις κατσαρίδες; Δε με νοιάζει κανένα νούμερο σου. Δε με νοιάζει πόσο είσαι, πόσα παίρνεις, σε ποιον όροφο μένεις, πόσα αδέρφια έχεις, πόσο τον έχεις, πόσες είχες, το νούμερο του κινητού σου, το νούμερο των ακολούθων σου, το νούμερο των παπουτσιών σου, των κυβικών σου, των αλόγων σου και των κιλών σου. Yo. 

Μερικές νύχτες πριν τις θαρραλέες Περσείδες

 Τις τελευταίες πολλές μέρες εκτυπώνω διάφορα και τα μοιράζω στην πόλη! Η φάση στο κεφάλι μου είναι λίγο κλάψα της Dido, λίγο (πολύ) Tom's dinner και ένα κουπλεδάκι που τριγυρίζει στο μυαλό μου και δεν μπορώ ν'ανακαλέσω από που έχει ξεκολλήσει. Θα ήθελα ίσως για ένα βράδυ να βγω, να πιω πολύ. Αλλά μετά θυμάμαι ότι δε μου αρέσει το αλκοόλ. Μετά δε θυμάμαι... Θέλω να γίνω γιούκα. Πολύ όμορφο γιούκα και να μη με νοιάζει τίποτα. Μετά θα ήθελα να εξαφανιζόντουσαν τα σόσιαλ. Είναι τρομακτική αρρώστια. Όλοι ψάχνουν να βρουν κάτι που δεν υπάρχει και να δείχνουν κάτι που δεν είναι, ή και που να'ναι ποιος χέστηκε κι αν χέστηκε, γιατί;  Κάποιος έπεισε μεγάλη μερίδα κόσμου ότι η διαφορετικότητα είναι πράμα κακό και προσπαθούν να γίνουν όλοι ίδιοι. Δεν ξέρω που να πάω να βρω από τους άλλους. Από αυτούς που δεν έχουν καν κινητό και που αντί για ουάου stories της στιγμής κάνουν ουάου παραμύθια ζωής.
 Σήμερα θέλω να γίνω γιούκα λοιπόν, να πάω για να πιω παντού και όταν ζεσταθώ πολύ, να πάω στην αγαπημένη μου θάλασσα να κάνω μία βουτιά λίγο πριν ξημερώσει. Θα έχω το μαγιό μου κάτω από το κάθισμα.

Υ.Γ. Με τη δύναμη του γιούκα
Υ.Υ.Γ. Α, δεν είναι σπόντα για ΄σενα, είναι η αλήθεια που βράζει η καρδιά μου
Υ.Υ.Υ.Γ. Ίσως και μην είναι γιούκα
Υ.Υ.Υ.Υ.Γ. Θα το κάνω τώρα ένα στόρι κι εγώ μπεεεεε μήπως σε βρω

ανατρίχιασα

Θα ήθελα το σπίτι μου να είναι γεμάτο γίδες! Γεμάτο από αυτά τα εξαιρετικά πορτρέτα: http://www.lifo.gr/viral/animals/152339. Ή το κομμωτήριο μου, ή το ινστιτούτο αισθητικής μου, ή το κρεοπωλείο μου, ή το γραφείο κηδειών μου, ή ένα αστυνομικό τμήμα, ή το λεωφορείο μου!

Να, αν...

σενάριο Ι 

"Μία φορά και ένα καιρό ήταν ένα παλικάρι πολύ όμορφο αλλά ακόμα πιο όμορφο τον έκανε η θλίψη μέσα στην οποία περιπλανιόταν στους δρόμους. Και μία πολύ γρουσούζικη μέρα (Τρίτη και 13), τον σταμάτησε ένα κορίτσι να τον ρωτήσει τι του συνέβη και αν χρειαζόταν κάτι..."

Εκείνος την κοίταξε μέσα στα μάτια και της είπε
_ Πιάσε το χέρι μου και πάμε
_ Στάσου, που πάμε;
_ Δεν μπορώ να σου πω, πρέπει να βιαστούμε
_ Δεν ξέρω αν πρέπει να έρθω μαζί σου...
_ Πίστεψε με, αν με ακολουθήσεις υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες ο κόσμος να αλλάξει

 Αυτή η τελευταία πρόταση άρεσε πολύ στο κορίτσι. Μέρος του σχεδίου της για τη ζωή, ήταν να αλλάξει αυτό τον κόσμο προς το καλύτερο. Όταν λοιπόν άκουσε αυτά τα λόγια να βγαίνουν από το στόμα του νεαρού και δη ενός τόσο γοητευτικού, άφησε τη γη και ξεκίνησε να κάνει μικρά αλματάκια στη σελήνη. Ξέρετε, αυτά τα αλματάκια που μένεις πολλή ώρα στον αέρα και πέφτεις αργά και ξανά πολλή ώρα πάνω και αργή προσγείωση και πίσω να παίζει η ουβερτούρα του κουρέα της Σεβίλλης; Αυτά. Ξέρετε γιατί όλοι έχετε πηδήξει έτσι, μία φορά έστω...
 Της αρπάζει λοιπόν το χέρι, ακολουθεί μοιραία αυτή και ανεμίζουν κόντρα στον άνεμο δύο ψυχές και ένα ράσο. Τρέχουν, τρέχουν και φτάνουν.

_ Εδώ είμαστε, της είπε
_ Αλήθεια λες;
_ Ναι κοίτα...
 Και ξεκίνησε να πλησιάζει το θεριό
_ Σε παρακαλώ, πρόσεχε, του είπε το κορίτσι
_ Μη φοβάσαι, αρκεί να ξέρω πως είσαι στο πλάι μου, πώς πάντα θα είσαι...
_ Θα είμαι...

 Εκείνος πήρε φόρα και όρμησε πάνω στο θεριό

_ Σατανιασμένο. Καταραμένο να είσαι να είσαι, έλα κορίτσι, της είπε, έλα να το αποτελειώσουμε
_ Τι κάνεις αγαπημένε; του είπε
_ Πρέπει να βγάλουμε αυτό το ΑΤΜ εκτός λειτουργίας
_ Τύπου "εκτός λειτουργίας" εντελώς;
_ Ναι, τύπου "εντελώς"
_ Σ' αγαπώ, του είπε και άρχισαν να κλωτσάνε με μανία το μηχάνημα αυτό του διαβόλου

 Ε μετά το χάλασαν και έζησαν αυτοί καλά και εμείς τύπου "καλύτερα"
Υο.

Υ.Γ. Πάτα εδώ να το παίξεις

Το ζόρι της νιφάδας.

Αυτό το καλοκαίρι είναι αρκετά παράξενο. Κλαίει πολύ για καλοκαίρι. Εμένα μου αρέσει όμως.

Αποφάσισα επίσης αυτό το καλοκαίρι να κάνω κάτι έξω από τα νερά μου. Άρχισα να σκορπάω στον κόσμο λίγο από εμένα. Αφήνω στους δρόμους κείμενα και σκέψεις. Νιώθω πολύ όμορφα με αυτό. Πιο όμορφα όμως νιώθω για το χαρτί που άφησα στο αγαπημένο μου πιάνο.

Αναντάμ παπαντάμ, ο αέρας μέσα μας

ΑΧ!

Προχωρούσα στον δρόμο! Για ακόμα μία φορά χάλασε το σκουτεράκι! Οπότε το πήγα στον μάστορα! Χάλασε και το ποδήλατο! Αλλά την έφτιαξα τη σαμπρέλα! Ξέχασα βέβαια το καλαθάκι μου στον άλλο μάστορα! Αλλά μολονότι το έφτιαξα, δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου, γιατί κάποιοι δεν γουστάρουν να το βλέπουν (τσκτσκτσκ)! Χάλασε κι αλυσίδα του ποδηλάτου να το κλείδωνα πάνω, έχασα το κλειδί δηλαδή. Υποτακτική διάθεση εν μέσω παθητικών ημερών που βρίθουν παρόλα αυτά ενεργητικών διαλειμμάτων. Τέλος πάντων, το έκοψα με τα πόδια! Κάποια στιγμή συναντάω δύο παππούδες. Βοηθάει ο ένας τον άλλο να μεταφέρει κάτι κούτες. Με τις τραγιάσκες τους, με το μουστάκι τους με τα όλα τους. Δίνει λοιπόν ο ένας παππούς στον άλλο μία κούτα. Την παίρνει στα χέρια του και ανέμελα συνεχίζει να σφυρίζει. Σφύριζε έναν πολύ γνωστό μα και αταίριαστο για τον χτύπο του ρολογιού της πόλης και της καθημερινότητας ρυθμό. "Δω στα λιανοχορταρούδια", ζωναράδικος. Όσο μου πήρε να το ακούσω και να τον προσπεράσω, είχε τσαχπίνικα χωρίς διακόψει τη δουλειά του τελειώσει το "ρεφρέν" τη μέιν μελωδία του τραγουδιού. Μέτρησα πέντε ανάσες παραπέρα και συνέχισα να σφυρίζω εγώ το κουπλεδάκι προχωρώντας ελαφρώς πιο ανέμελα πια. Στο διάβα μου αντίκρισα μία γιαγιά. Κάτι μικρό κουβαλούσε και από την ελάχιστη ανηφόρα έμοιαζε εξαντλημένη. Ξεφυσούσε. Δε σταμάτησα να σφυρίζω λούζοντας τα δευτερόλεπτα αυτά με χαρμολύπη. Αυτή τη χαρμολύπη που ζεις ξέγνοιαστα μέσα στον κύκλο που σε τυλίγουν τα όλα όχι και τόσο ξέγνοιαστα που καρτερικά σε περιμένουν. Και την προσπέρασα κι αυτή. Σκεφτόμουν δε, τη υπερτέλεια σκηνή θα ήταν αυτή από τη στιγμή που είδα τους παππούδες με τις κούτες, με τον σκοπό. Πόσο τέλειο θα ήταν να την γυρίσω και μαθές είναι πολύ ωραίος ρυθμός αυτός ο ζωναράδικος. Και δεν έχει και πνευματικά δικαιώματα διότι ανήκουν στον λαό, λαέ μου. Με αυτά και με τα άλλα, είχα φτάσει στην πλατεία Μερκούρη. Έτρεχα να αφήσω κάτι για εκτύπωση και να ανοίξω το μαγαζί. Και έρχεται το δεύτερο χτύπημα. Μία κομπανία παππούδων τραγουδούσε μέσα σε ένα καφενεδάκι "τα καβουράκια". 

"Ώπα" σκέφτομαι "'Ωπα μωρή, που πας; Που τρέχεις; Ποια είσαι; Τι κάνεις; ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ! " 

Ε και ακολούθησα τον ήχο. Μπαίνω μέσα, ρωτάω αν έχουν καφέ, δεν ήθελα καφέ πραγματικά, έκλεβα χρόνο να καταλάβω τι γινόταν. Βλέπω βυσσινάδα. Τη γνωστή βυσσινάδα της τρύπας στον χωροχρόνο. "Τη θέλω του λέω" "Αμέσως" μου λέει. Ξεφόρτωσα το γαϊδούρι και έβαλα στο ποτήρι με τα παγάκια! Ήταν ένα τεράστιο τραπέζι με παππούδια και τρεις κιθάρες! Ανατριχίλα. Βγάζω ένα τετραδιάκι να χαζοσημειώσω τίποτα, έχω πιει και τις πρώτες γουλιές έχω αρχίσει και την ακούω με τη ζωάρα που κάνω και έρχεται εκείνη η στιγμή. Η στιγμή που μου άλλαξε γι ακόμα μία φορά την πορεία της ζωής μου. Το σημαντικό, φαινομενικά εντελώς ασήμαντο γεγονός. Ξεκινάει ο ένας παππούς να παίζει τον γνωστό ζωναράδικο. Κοιτάω τη βυσσινάδα "μπα δεν έχω πιει πολύ" σκέφτομαι... Κοιτάζω γύρω μου και για ακόμα μία φορά η ζωή με έχει μπουγελώσει με το πόσο παραμυθένια μπορεί να γίνει... Κατάλαβες; 

Άκουσα δύο τρία τραγουδάκια και συνέχισα. 

Αλλά κατάλαβες τι συνέβη σήμερα; 

Συντρίμμι

Κρύος ο αέρας, το στόμα της ξερό
ψηλά οι γιακάδες και τα χέρια στο σακάκι
όποιος κοιτάζει μες στα μάτια τον καιρό
χάνει τον κόσμο αλλά βρίσκει την Ιθάκη.

Μοιάζει με θάλασσα ετούτη η σιωπή
άδειο προάστιο σαν παλιό σπασμένο ντέφι
όποιος αγγίζει τα ξυράφια θα κοπεί
κι όποιος ξεχνιέται μέσα του δεν επιστρέφει.

Έχει στα μάτια της βαθιά μια προσευχή
την έκλεισε σε μια παγίδα από παιδάκι
ισορροπώντας τη δική της διαστροφή
σκαλίζει γράμματα κι ελπίδες στο παγκάκι.

Ήταν μεγάλη κι ας φαινότανε μικρή
γύρω απ’ την έρημο μια όαση ξυπνούσε
μονάχα αστέρια που να πέφτουν έχω δει
το είπε τότε που γι αστέρια της μιλούσε.

Πνιγμένοι άγγελοι κοιμούνται στους βυθούς
μα οι ουρανοί είναι γεμάτοι με ναυάγια
ξύπνα τους έρωτες που έχεις μυστικούς
μ’ ένα σου νόημα λύσε όλα μου τα μάγια.

λα βι εν ροζ

Θα έπρεπε να είναι η πιο παράξενη εβδομάδα της ζωής μου, αλλά το κάθεμέρα-κάθεμέρα δεν την αφήνει να παραξενέψει.Αχ και να ήξερες πόσο την είχα περάσει σε σκέψεις όλα αυτά τα χρόνια. Σαν το ταξίδι που το έζησα, αλλά ήταν επιβίωση τότε και γίνεται σιγά σιγά όνειρο- ανάμνηση. Ξέρεις πώς την περίμενα αυτή την εβδομάδα; Ξέρεις πώς είχα βάλει τον εαυτό μου σε αναμονή... Ψυχική να σου πω πιο αλήθεια. Πως δεν προσπάθησα ποτέ να κρατήσω τον λόγο μου, απλά συνέβαινε. Όλη μου η έγνοια ήταν να ζήσω. Το μεγάλο ραντεβού ε; Όλα να παλεύεις να τα κάνεις παραμύθια και όλα να τα κάνεις πραγματικότητες καθεμέρα-κάθεμερα. Ουφ.

ηλιοβασίλεμα