ηλιοβασίλεμα

Σπράιτ

Την Παρασκευή που πέρασε δεν είχε τελικά μπίνγκο! Η φάση "πέστροφα" δεν πήγε και τόσο καλά, βέβαια το καλό το πράμα αργεί να γυρίσει. Σοβαρές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου να αρχίσω το λανσάρισμα της φάσης "σπράιτ". Εντάξει. Έτσι θα γίνει!

Η σωστή προφορά είναι μανιπουλάρω και όχι μανιπιουλάρω. Η θεωρία της αυτοεκπληρούμενης προφητείας γαβγίζει έξω στην πόρτα και ο Πυγμαλίωνας με το γκομενέτο κοιτάζουν τον Πινόκιο κι αναρωτιούνται αν είναι δικό τους παιδί!
Σε φρέσκα νέα, η ταινία που βασανιστικά έψαχνα τόσα χρόνια σήμερα βρέθηκε. Υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου ένα παιδάκι να δίνει μία παράσταση με μαγικά κόλπα και να εξαφανίζει τον αδερφό του. Σκληρό σεχ και ταχυδρομείο ή αστυνομικό τμήμα και μία πρασινίλα! Ένας νεαρός μου είπε Tommyknockers και όλα τακτοποιήθηκαν. Υο.

Rio. Carte postale

Σήμερα Παρασκευή, θα ήθελα να πάω να παίξω μπίνγκο. Δεν έχουν όμως άλλες θέσεις κι έτσι μπήκα σε αναμονή. Εμένα δε μου αρέσουν οι αναμονές. Περπατάω παρά περιμένω. Χθες κατέβηκε ένας περίεργος τύπος, που παλιά θα με γοήτευε περισσότερο γιατί έμοιαζε στο πουλάρι στο φουλ βερμπαλιστικό του όμως, πλέον δε με γοήτευσε τόσο, αλλά μου άφησε ένα χαρτάκι για να μελετήσω και κάτι μέσα μου χοροπήδησε σαν φλας. Πριν από αυτόν, μπήκαν τα δύο παιδιά με τις πινιάτες και ψάχνουν για συνεργασία! Απίστευτη η ροή του σεναρίου ε; Μου υποσχέθηκαν εν τέλει ότι θα μιλήσουμε πάλι σύντομα, θα κανονίσουμε για κρυφτό και θα αλλάξουμε τον κόσμο. Βρέθηκα ύστερα σε ένα αυτοσχεδιαστικό σταντ απ στα εγγλέζικα και μαγείρεψα τα παγιωμένα. Η Μαίρη Πόπινς φτιάχνει τυριά! Ο κίτρινος πυρετός ντύθηκε από τον καλοσυνάτο γείτονα ροζ διαμάντι. Θέλω να ζωγραφίσω κι άλλο το σώμα μου. Θα το κάνω. Τρέχω αρκετά, τρώω αρκετά. Όταν κοιμάμαι σκέφτομαι και λύνω διάφορα που χρήζουν επίλυσης. Δεν μπορώ όμως να λύσω το γιγαντιαίο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία! Οι μαθητές θα πρέπει να πληρώνονται. Εργάζονται επίσημα 8 ώρες και ανεπίσημα άλλες τόσες.

Μου αρέσει το φιστίκι, το αλάτι, το παγωτό. Όταν μεγαλώσω μάλλον θα μου αρέσει περισσότερο και η όπερα, έχω τάσεις. Έχω ξεπεζέψει και τ'άλογο μου τρέχει, το άλογο του ανθού το σκότωσε ο επιζών. Είμαι χόμπι, δενέχωχόμπι. Ααααα.

ζωή σε μινόρε

Είχα πάρει χάπια για να κοιμηθώ

ο βασιλιάς

Μα πώς μπορείς να μην ερωτεύεσαι ξανά και ξανά, αυτό που ήσουν, αυτό που έγινε, αυτό που συμβαίνει, την πιθανότητα, τον φόβο; Είμαι ένα μεγάλο ψέμα. 

Προσπαθούσα να πείσω όλους μαζί με εμένα πώς έρωτας δεν υπάρχει. Πώς αυτή η ζεστασιά, η προσμονή, αυτό το ξέχασμα και το αλλιώτικο καρδιοχτύπι δεν υπάρχουν; Αυτή η προσπάθεια, η κίνηση, το χαμόγελο και η μουσική που παίζει από κάπου που ποτέ δεν είδες και πότε δεν καταλάβες το πως. Ομορφιά παντού και ταξίδι. Ταξίδια για να σε βρω, για να με βρω. Στο παραμύθι υπάρχει πρωταγωνιστής ή πρωταγωνιστές ποτέ και κάποτε, δεν είχε ή έχει πάντα σημασία... Και την κάνει τη ζωή μωρέ όλο αυτό λουκούμι, καραμέλες τσάρλεστον και πλειμομπίλ που σε όλο τον κόσμο μπορούν να βρεθούν. Και είναι ευλογία να είσαι από αυτούς που σκαρώνουν τα παραμύθια μα και ήρωας που παλεύει με τα θεριά και τα διατηρεί και τα ταϊζει κάθε μέρα και με άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα! Και κάπου θα πονέσεις, θα φύγουν θάλασσες από τα μάτια σου και κομμάτια της ψυχής σου θα ξεριζωθούν, μα είσαι μάγος και θα συνεχίσεις ξυπόλητος και για άλλα παραμύθια κι άλλα κι άλλα. Κι είναι όλα κόκκινο και κόκκινες κλωστές. Και μετά αναμνήσεις... Μα να σου πω; Είναι ακόμα παραμύθια! Ζεστά άλλα και άλλα κρύα. Σαν σοκολάτες και κόκκινα γλυκά κρασιά, σαν τη φωτιά και σαν ταινία, σαν αναπάντεχες συναντήσεις μέσα σε τόσο κόσμο, σαν ταυτόχρονη στροφή από άλλους δρόμους σε κοινή ή αντικριστή πορεία, σα να σου μιλάω που και που, σα θάλασσα, αλμύρα και ήλιος, σαν τον φάρο μου, το φεγγάρι και τα μπαλόνια. Σαν μαρκαδόροι, σαν χορός, σαν και εσένα... 

Τι πλούσια που είναι η καρδιά μου!

 

μνιεχ

Σήμερα έμαθα να φτιάχνω χαρταετό. Μπορώ να σου δείξω όποτε θες! 

Η μαρκαδόροι της μοίρας

Κάποτε στο βαθύ παρελθόν είχα στην τάξη μου, σε ένα από τα σχολεία μου ένα κορίτσι! Την έλεγαν Fortune, αυτό το θυμάμαι σίγουρα.
Θυμάμαι ότι κατά λάθος κάποια μέρα μία πόρτα μας έμπλεξε. Έκανε στην Fortune ένα καρούμπαλο στο κεφάλι και εμένα μου μαύρισε ένα μάτι! Άτιμες πόρτες. Βαθιά πίσω στην πρώτη δημοτικού, μεγάλη αλητεία, είχα ένα μαυρισμένο μάτι για κάμποσες μέρες!
Ωστόσο, το σημαντικό δεν είναι το μάτι.
Μία κάποια μέρα η Fortune μου χάρισε μία από τις πιο όμορφες- χρήσιμες γνώσεις. Κάπου σε κοντινό θρανίο, μπορεί και δίπλα μου, είναι όλα λίγο θολά, είχε απλώσει τους μαρκαδόρους της και ζωγράφιζε! Πολλοί, πολλοί μαρκαδόροι. Μου είπε ότι ο μπαμπάς της είναι κάτι σαν μάγος για μαρκαδόρους. Πως όταν κάποιος χάλαγε, ή δε ζωγράφιζε άλλο πια, ο μπαμπάς της μπορούσε να τον φτιάξει.
Από τότε άλλαξε (για άλλη μία φορά) η ζωή μου! Αυτή η πληροφορία έγινε από τις βασικές για την επιβίωση μου! Η εικόνα του μπαμπά της Fortune στο μυαλό μου ζωγραφίστηκε παραμυθένια σαν κάποιος μυστικός σούπερ ήρωας και η συμμαθήτρια μου με τους μαγικούς μαρκαδόρους, έμεινε ανεξίτηλη.
Σήμερα χρησιμοποίησα άλλη μία φορά το μαγικό κόλπο του μπαμπά της για να φτιάξω κάποιον κόκκινο και αποφάσισα πως έπρεπε να καταγράψω αυτή την ιστορία για να μη χαθεί ποτέ ποτέ.
Τώρα ξέρεις και εσύ! Τώρα μπορείς να επιβιώσεις και εσύ. Θες μερικούς μαρκαδόρους και λίγη "τύχη" να σου πει για το οινόπνευμα κι έτσι θα μπορέσεις να ζωγραφίζεις τα παραμύθια σου.

σκόνη πολλή

Ενδέχεται να αρρωστήσω! Έχω καιρό να κάνω κάποια καταχώρηση και το πιθανότερο είναι ότι φταίνε τα "ερεθίσματα". Γεννάω όσο μπορώ και πάντα λίγο λιγότερο, αλλά δε μου δίνουν να ρουφήξω (ή μου δίνουν χτυπώντας μου την αχίλλειο. Έχω κατεβάσει κι εγώ τις κεραίες μου η αλήθεια είναι... 
Και αυτή κυρίες και κύριοι θα ήταν μία σημαντική παραδοχή, αλλά θα τη διαγράψουμε για χάρη της "ηρεμίας" . Ας περάσουμε λοιπόν στη σημαντικότερη αλήθεια της περιόδου:

ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΧΧΙΛΕΙΟ!

I may never see you again

Όχι ακόμα... Δηλαδή σχεδόν ναι, αλλά ξερνάει από μέσα μου ένα γιγαντιαίο όχι. Κάτι δεν είναι σωστό ή το μυαλό μου δεν είναι σωστό. Σίγουρα το τελευταίο. Θέλω τα σκαλάκια, θάλασσα μου. Κι άφησε με να σου πω...

2017

Ξεκίνησε μία καινούργια χρονιά. Η άλλη άκρη της Γης, είναι πιο κοντά απ'όσο νομίζουμε. Στο κέντρο του κόσμου, κανείς δε μπορεί να κάνει ένα αυγό να σταθεί όρθιο, λένε. Ο σχεδόν άγνωστος μπαμπάς δεν υπάρχει πια, παρά μόνο πλέον σαν ανάμνηση. Κάποιοι λένε πώς δεν έχω καταλάβει τι συμβαίνει. Ίσως. Ίσως έχω καταλάβει ολότελα και πιο πολύ απ'όλους. Το γεγονός αυτό, έκανε πιο βαριά τη δημιουργία της ιδέας-εργασίας που στην αρχή με είχε τόσο ενθουσιάσει. Κάτι μέσα μου νιώθει πώς δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Ίσως. Ίσως καταλαβαίνω ολότελα και πιο πολύ από εμένα. Αναπολώ συχνά το καλοκαίρι εκείνο που πήγα για καμπινγκ. Είχα πάρει μαζί μου μονάχα τον άνθρωπο που ήθελα πιο πολύ να βρίσκομαι και να βρίσκεται κοντά και κάμποσα άχρηστα ρούχα, γιατί ήταν βλέπεις η πρώτη μου φορά. Κάποτε σίγουρα ρουφούσα από τη μύτη τη στιγμή. Τώρα νιώθω μία ζεστασιά τον περισσότερο καιρό και ξαποσταίνω σπανιότερα από κάποιους τρελούς ρυθμούς για να θαυμάσω. Εκείνο το καλοκαίρι, είχα μαζί μου ένα αστυνομικό βιβλίο. Είχα προχωρήσει κάποια κεφάλαια, όταν ένα μεσημέρι ενώ έπαιζα με τα κουβαδάκια μου αμέριμνα στην άμμο, τον έπιασα να έχει στα χέρια του το βιβλίο μου. Εκείνος, ποτέ δε διάβασε βιβλίο. Έτρεξα κοντά. Διάβαζε για να με φτάσει κι όταν αυτό έγινε προχωρήσαμε μαζί. Διαβάζαμε σιωπηλά. Άλλες φορές διάβαζε ο ένας δυνατά κι όταν κουραζόταν συνέχιζε ο άλλος. Περάσαμε 12 νησιά. Ένα βράδυ είχαμε αφήσει το τελευταίο κεφάλαιο και βιαζόμασταν να γυρίσουμε για να μάθουμε το τέλος. Το βιβλίο δεν ήταν καλό, αλλά καμία σημασία δεν είχε πια, είχαν όλα τα άλλα. Στη Σχοινούσα, η εικόνα από το άνοιγμα της σκηνής ήταν σαν πίνακας. Κουβαλούσα μαζί μου μία παλιά φωτογραφική μηχανή. Ίσως να μπορέσω να σας δείξω, κάποτε...