-2

 Τα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν αυτή την χρονιά, οι λέξεις που αποσιωπηθήκαν είναι ανησυχητικά πολλά. Είναι δυσανάλογα πολλά για την προσωπική μου αλήθεια, καθαρότητα και ηθική. Έχουν φωλιάσει σε μία σκουληκότρυπα που ακούγεται ολοκάθαρα το papillon από τους editors. Πρόσεξέ με καλά ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. Μόνο η μουσική. Να πάνε να γαμηθούν όλοι του κόσμου οι στίχοι. Χα! Την πατήσατε αλήτες ξανά! Δεν μπορείτε να λογοκρίνετε τις νότες κι είναι ίσως αυτό το τελευταίο μου καταφύγιο. Τουλάχιστον γι' αυτή τη χρονιά. Ακούγεται στη διαπασών ο ήχος. Ντισκομπάλες ξανά παντού! Πιρουλέτες; Όχι πια, τέρμα η αθωότητα, τη σκότωσα, ντισκομπάλες όμως πολλές. Κάπου εκεί που είχα μείνει... Αυτή τη φορά, κείμενα κι εγώ φοράμε παγιέτες. Η παγιέτα ταιριάζει με το γήρας, δεν ταιριάζουν ωστόσο καθόλου οι έξαλλες χορευτικές μου κινήσεις. ΜΑ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Έχω χάσει τα παπούτσια μου στην σκουληκότρυπα αυτή, ευτυχώς γιατί ήταν στενά... 

 Αύριο θα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Θα σκέφτομαι βασανιστικά ως αύριο τι αξίζει να ελευθερώσω και τι ας κρατήσω καλύτερα στ' αρχεία μου. Ή μήπως απλά να χορεύω μωρέ; Δίχως άλλες σκέψεις...

 Πρέπει να αλλάξω γυαλιά οράσεως πάλι.  

 Αγόρασα τελικά ένα νέο κουτί γρίφο. Δε θα μάθω ποτέ... Το λένε «γαλάζιο δράκο» και είναι πολύ όμορφο. Δεν το έχω λύσει ακόμα. Θα στραφώ τελικά περισσότερο στο μυστήριο. Αυτό με σώνει. Αφού προς το παρόν αδυνατώ να λύσω οτιδήποτε άλλο. Το αληθινό μυστήριο, όμως, το απτό, όχι το υποσχόμενο, το μούφα. Κι αν αυτό που διαβάζεις πέφτει σε κάποια αντίφαση με αυτά που σου είπα δυο-τρεις μέρες πριν, να ξέρεις πως εννοούσα, ό,τι είπα, την ώρα που το είπα. Ίσως ήμουν λιγότερο ή περισσότερο ώριμη από τώρα, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία τελικά.

 Ύψιστη σημασία όμως έχει, το καταγεγραμμένο πισωγύρισμά μου και η ατολμία μου. Πήγα να το θάψω, αχ αυτό, ναι, αυτό, θα ήταν το ανήθικο. Κάποτε ήθελα να γίνω μικρότερη ξανά, να έχω ησυχία, τάξη τάχα κι ασφάλεια. Και μετά είδα πως χαζά σκεφτόμουν, προσπαθούσα να χωρέσω. Πότε με νανούρισαν τόσο και γιατί; Και δεν με ένοιαξε άλλο όταν είδα ξανά πως σημασία δεν έχει να χωρώ, όταν γέννησα φως, γιατί τελικά ήμουν σε λάθος χώρο. Κι άλλαξα χώρο, μα πάλι... Και μεγάλωσα τόσο πολύ, που όσα πίστεψα πως με έκαναν να πιστέψω ξανά τα έσπασα. Αλλά μέσα μου ήταν όλο, δε θα έγινε στ'αλήθεια ποτέ μου είπαν. Και τώρα πάλι σκέφτομαι, που πως δεν δείλιασα θα φταίει μάλλον για το πως νιώθω και πως αν τρομάξω και μικρύνω ξανά και βολευτώ και κουρνιάσω, έτσι, θα το χωρέσω; Θα πιστέψω πως στ' αλήθεια μέσα μου ήταν όλο και δεν έγινε ποτέ;... Αλλά φοράω παγιέτες και χορεύω και πως πραγματικά μέσα στην καρδιά μου να προσποιηθώ πως με νοιάζει το να μείνω μικρή για να καταλάβουν ή να μην καταλάβουν άλλο πια; 

Υ.Γ. Γράφω αυτό το κείμενο, μία μέρα πριν την τελευταία μέρα της χρονιάς και ενώ ως τώρα ήμουν μόνη, ήρθε κι έκατσε απέναντί μου ένας πολύ καλός μου φίλος. «Θέλεις τη νέα χρονιά να ασχοληθούμε περισσότερο με κβαντική φυσική;» τον ρώτησα και μου είπε «Βεβαίως». Διαβάζει λέει κάτι για μαύρες τρύπες αυτή την περίοδο. Του είπα «Εντάξει λοιπόν, ας ασχοληθούμε με όλες τις τρύπες». Κι εννούσα 10% με τις μαύρες, 20% με τις σκουληκότρυπες, 30% με τις τρύπες που ανοίξαμε στον εαυτό μας και 40% με το μηδέν.

Υ.Υ.Γ. Το προηγούμενο κείμενο «-3» ήταν στο συρτάρι. Το είχα αφήσει εκεί γιατί είχα πάρει μία μικρή μη καθαρή απόφαση να κλείσω το καθαρό ημερολόγιο. Που τελικά την είχα πάρει και παλιότερα και πιο παλιά και πάλι κάποτε, αλλά τι με νοιάζει; Τι σου είναι οι αποφάσεις ε; Αν δεν ταιριάζουν με το καθαρό μέσα σου, μπορείς και να τις κάψεις ξεκάθαρα...