6202 χώροι

 Σήμερα έχει πολύ κρύο και έχει και ήλιο. Τελικά χρειάζομαι λίγο περισσότερο ήλιο! Ω ναι! Σε λίγες μέρες θα μπει στις ζωές μας ο Καϊτο. Καϊτο σημαίνει, αυτός που ανοίγει δρόμο στη θάλασσα. 

 Η κίνηση ενός Καϊτο, δεν είναι εγγύηση. Τι να τις κάνεις άλλωστε τις εγγυήσεις, τους όρκους και τα αφηγήματα; Ένας Καϊτο, πρώτος κινείται, μα λιμάνι δεν θα εγγυηθεί. Το άγνωστο δε φοβάται. 

 Όταν μεγαλώσω, θέλω να είμαι και ήλιος και Καϊτο. Θέλω φέτος, να βρεθώ σε χώρους που εκτός από ένταση θα υπάρχει και συνέπεια. Θέλω οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι. Ωραία η φαντασία, δώρο είναι, χάρισμα, αλλά κρίμα να μην φτάνει η δημιουργία σε γεύση, ήχο, εικόνα κι άγγιγμα. Θέλω να μπω σε χώρους που αναλαμβάνουν ευθύνη για το αποτύπωμα που αφήνουν. Χώρους με δυνατότητα εξέλιξης, όχι μόνο ανακύκλωσης. Χώρους που δεν απαιτούν ερμηνεία. Χώρους που δεν χρειάζονται υπεράσπιση. Χώρους που δεν σε αφήνουν μονάχα να αιωρείσαι. 

 Ψέμα. Ήλιος και Καϊτο είμαι και ήμουν. Θέλω από φέτος, σε τέτοιους ανθρώπους κοντά να βρεθώ. Κατάλαβα τις προηγούμενες χρονιές τι δεν θέλω. Κατάλαβα πως ν' αναγνωρίζω ψεματούρες και παπάντζες. Κατάλαβα πως να προστατεύομαι από ανθρώπους που αμολάνε επιφανειακά λογύδρια και πως να κρατώ ακόμα πιο μακριά αυτούς που τους ζητωκραυγάζουν. Κατάλαβα ότι καμία ανασφάλεια δεν δημιουργήθηκε ποτέ ολόγυρα στους τολμηρούς που επικοινωνούν καθαρά, που στέκονται, δίχως μάλιστα να ζητούν. Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο δηλητήριο, από αυτούς που μικραίνουν τους άλλους, για να μην αποκαλυφθεί, πόσο ανεπαρκείς είναι. Επιβεβαιώθηκα για ακόμα μία φορά, πως όσο μακριά κι αν φτάσεις, όσο χρήμα κι αν ψαρέψεις, όσο κι αν επιδιώξεις το γύρω σου να είναι «λαμπερό», όσο κι αν ταΐσεις τον εαυτό δήθεν «σιγουριά» κι «ασφάλεια», το μέσα σου πάντα θα ξέρει. Τι ντροπή για την ελευθερία, να ασπάζεσαι αυτή του εαυτού σου την σκλαβιά... 

 Φέτος δε θέλω άλλο να κουβαλήσω αυτή την στενοχώρια, της διάγνωσης του χάους των άλλων. Φέτος δε θέλω να σώσω κανέναν και τίποτα που επιλέγει να πνίγεται. Φέτος δε θέλω να ρίξω ούτε μισό βλέμμα, σε όσους θέλουν να πνίξουν άλλους, για να σταθούν λίγα δευτερόλεπτα ακόμα στην επιφάνεια τους. Φέτος θέλω να εξερευνήσω όλη την καθαρή ηθική των ανήθικων και να βρω που έχει λιμάνι για να είναι η καρδιά ζεστή, να βουτάει σε βάθη, να πλατσουρίζει σαν παιδί στην επιφάνεια, να γλείφει τα δάχτυλά της στα σκοτάδια και να στέκεται γυμνή στο φως. 

 Ό,τι θέλω, θα πάρω. Ό,τι δώσουν, θα δώσω. Δε μένει πολύς χρόνος ακόμα, μα μένουν αιωνιότητες αποτυπώματος που ήδη έχει σπαρθεί. Υπόσχομαι ποτέ να μην μικρύνω άνθρωπο, κατάσταση ή συναίσθημα για να ταίσω τον φόβο. Υπόσχομαι να μεγαλώσω κι όπου δεν χωρώ να φύγω. 6202 χώροι διαθέσιμοι και μια φωτιά στα στήθη μου να φτιάξω άλλους τόσους.

Υ.Γ. -1