Μεγάλωσα με ιστορίες. Για να καταφέρω να επιβιώσω, έπρεπε με ανοιχτά τα μάτια να πετύχω ν'αλλοιώνω τις εξαντλητικές πραγματικότητες. Δεν είχα πρόσβαση μικιό σε άλλων ιστορίες κι έτσι ήταν λίγο πιο βαρύ... Έπρεπε να δημιουργήσω από το απόλυτο σκοτάδι. Χάρηκα πολύ όταν μεγαλώνοντας, έφτασα κοντά σε ιστορίες άλλες, άλλων κι είδα ότι διαφορετικό σκοτάδι μπορεί να φτάνει σε κοινό φως. Κάθε που μοιραζόμουν την πραγματικότητα, ακουγόταν σε ξένα αυτιά σαν ιστορία και κάθε που η πραγματικότητα ντυνόταν με ιστορίες στο κεφάλι μου, τότε γεννούσε μαγεία. Κάποια στιγμή ίσως καταφέρω με αυτή τη μαγεία ν' αλλάξω κι άλλες πραγματικότητες, άλλων. Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω αυτός ο άνθρωπος που απλώνει τη μαγεία, τα χρώματα. Όχι πραγματικότητες, μα τη μαγεία της φαντασίας, που είτε μπορείς σε αυτή να βρεις στο κοινό φως ό,τι μυστικό σου μοιάζει, είτε μπορεί να μη βρεις τίποτα και να είναι αυτό που θα σε κάνει να διψάσεις για ιστορίες.
Πάροδος
Την ώρα που ταξιδεύαμε σε ένα μεγάλο δρόμο, σε βοηθούσα έτσι να κρατάς το τιμόνι σταθερά. Σου άφηνα τη ζωή μου στα χέρια σου, την ώρα που τα χέρια μου θυσίαζαν κάποια λίγα μανταρίνια προσφέροντάς τα δίχως τη φλούδα, έτοιμα για χωρίς περιττό κόπο βρώση. Μέγιστη πράξη σιωπηλής, ανομολόγητης, αμφίδρομης -πώς το λένε οι πολύ να δεις; - αγάπης. Έφτυνες με περίσσια χάρη τα κουκούτσια απ΄το παράθυρο, κάτω, στον μεγάλο δρόμο. Κάποια στιγμή ακούστηκε να λες "Φαντάσου ν'ανθίσει μία μανταρινιά στη μέση του μεγάλου δρόμου" και γέλασες. Και δε χρειάστηκε καμία ιστορία να αλλοιώσει την πραγματικότητα, γιατί προτού προλάβω μ' έλουσες με μαγεία.
Επεισόδιο
Από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι πύλες του παραδείσου;
Στάσιμον
Αν για μία εβδομάδα η γη με το που βυθιζόταν στο σκοτάδι, δεν είχε τις πατερίτσες του ηλεκτρισμού, τι θα γινόταν;
Έξοδος
Πόσο μεγάλος είναι ο Παράδεισος και πόσο μεγάλη είναι η Κόλαση; Δε με νοιάζει η μονάδα μέτρησης που θα χρησιμοποιηθεί για να καθορίσει την έκταση, αρκεί κάτι να προσδιορίσει κατά προσέγγιση έστω, πόσοι χώρεσαν, πόσοι χωράνε και πόσοι ακόμα μπορεί να χωρέσουν...
Κομμός
Έλα να πάμε σ' ένα μέρος, που άνθρωπος να μην υπάρχει. Ούτε νέος, ούτε γέρος, φτάνει να 'μαστε μονάχοι. Πόσο θ' άντεχε ο ένας τον άλλο;
Υποσχέθηκα πως θα γιορτάσω τα πρώτα σχηματοποιημένα κόπρανα!
Μέτα από αρκετές μέρες ταλαιπώριας από μία ύπουλη-ύπουλη γαστρεντερίτιδα, ανάμεσα στα άλλα έμαθα πολλά πολλά καινούργια πράγματα! Είχα υποσχεθεί πώς τη μέρα που θα τα κατάφερνα ξανά, θα τη γιόρταζα. Ανοίγοντας για να καταγράψω όλες αυτές τις σημαντικές πληροφορίες, έπεσα πάνω σε ακόμα πιο πολλές! Τις παραθέτω ευθύς αμέσως λοιπόν:
Σου λέει, δείξε μου τα κακάκια σου, να σου πω ποιος είσαι! Τίμια, αλλά πιστεύω ότι, υπήρχε περιθώριο για type 8, 9 και 10 άνετα. (άγγιξα το type 11 αυτές τις μέρες, τρου στόρι)
Εξαντλητική. Σε γεμίζει καινούργιες εμπειρίες, σε απαλλάσσει από ταμπού και περιττές σκέψεις, σε κάνει να παίρνεις γρήγορες και σωστές αποφάσεις. Σου δείχνει ποιος είναι και ποιος δεν είναι πραγματικός φίλος...
Οσονούπω, έρχεται ακόμα ένα promo video του ακαταμάχητου Γ.Γ.
Λυπάμαι, πρέπει να φύγω, το ό,τι πιο κοντινό σε ιατρική μάθημα με περιμένει να του γράψω πως σχεδιάζω το καλοκαίρι μου, ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα ώστε τα ψάρια να μην κρίνονται από το πόσο καλά σκαρφαλώνουν σε δέντρα και μία υπόσχεση τιμής για ένα αληθινό ραντεβού με την γνώση!
Υ.Γ. Σκέφτομαι σήμερα να φάω βρώμικα, επειδή έχω στο αίμα μου την αλητεία Υο.
Υ.Υ.Γ. Τρου στόρι (true story αδαή) : το είπα παραπάνω, το σκέφτηκα πριν λίγο, το δημιούργησα πριν λιγότερο. Αν γίνει βάιραλ, θα ξέρουμε από που ξεκίνησε γιατί κάποιοι δε με πιστεύουν πως κινώ τα νήματα αυτού του πλανήτη. Το κυκλοφορώ σε δύο βερσιόν, μία με διακριτική και μία με λιγότερο διακριτική τοποθέτηση της ΜΑΝΑΣ του.
Υ.Υ.Υ.Γ. Ο Χριστόφορος είναι ωραίο γκομενάκι. Το παραδέχομαι. Ευλόγησον.
Ο Δαβίδ πέθανε. Ο Κυριάκος ηγήθηκε. Ο Μάκης πέθανε κι αυτός. Ο χρόνος άλλαξε. Μία θέση στο αεροπλάνο κατοχυρώθηκε. Η παρτίδα ξεκίνησε με τη βασίλισσά του να πέφτει. Μάλλον δηλητηριάστηκα. Μάλλον θα μου περάσει.
Θα ήθελα ανάμεσα στα άλλα να γνωρίσω εξωγήινους. Ίσως μπουν περισσότεροι εξωγήινοι στην κιβωτό μου, δε βρίσκω πολλούς γήινους εδώ.
Σήμερα μου χάρισαν ένα μωβ παγούρι και θα το φωνάζω "Πάνο".
Μία αλλόκοτη φιγούρα που χάθηκε στον χωροχρόνο, ήταν ο κύριος ΜακΝτόναλντ Ρόναλντ. Δεν έχω ψάξει τους λόγους για τους οποίους εξαφανίστηκε, αλλά πιστεύω ότι, είχε κάποια σχέση με παιδεραστία. Δε υπάρχει κανένας ρατσισμός για τους κλόουν, απλώς ένα ένστικτο.
Υ.Γ. Δείξε μου τους φίλους σου, να βγάλω κάποια βιαστικά συμπεράσματα για το ποιος ίσως είσαι:
Υ.Γ. Σχετίζονται κάπως τα τζιτζίκια με τους πρώτους αριθμούς;
Υ.Υ.Γ. Το μπλογκ δεν προδίδει με το παραπάνω άρθρο την κατσαρίδα που τόσα χρόνια το στηρίζει. Σέβεται όλα τα έντομα μα ο δεσμός με την κατσαρίδα είναι ουσιαστικός, διαχρονικός και γερός.
Υ.Υ.Υ.Γ.
