τίποτα

τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.

  τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.

τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι.τίποτα, τίποτα, τίποτα, ναι...

despedida

Περίμενα πώς και πώς να έρθει Πέμπτη.

Ξέρω ότι δε σου αρέσει να διαβάζεις, αλλά ίσως επείδη δεν έγραψαν κάτι γι'εσένα... Ξέρεις, όσο πιο πολύ ψάχνεις τόσο πιο πολύ βρίσκεις κομμάτια σου... Είτε στα βιβλία, είτε στους ανθρώπους, είτε στις μουσικές, στις ταινίες, στις μυρωδιές, στις θάλασσες... 

Είμαστε κλειδαρότρυπες και ψάχνουμε κλειδιά... Κλειδιά που θ'ανοίγουν τους θησαυρούς του χάους μας. 

Σήμερα έφυγα από το νησί και πήγα σε ένα άλλο. Αυτό το μικρό απέναντι. Ήμουν μόνη σ'αυτό. Έκατσα στο πιο ψήλο του σημείο, κοιτούσα τη θάλασσα και σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να στο δείξω. Εμπνευσμένη από χθες, ονόμασα το νησί μου "saudade". 

Αυτό είναι και το θέμα μας, το saudade τα παραμύθια και οι σκέψεις μου. 

Περίμενα από την Κυριακή να έρθει Πέμπτη κι ελπίζω -και δεν ελπίζω ταυτόχρονα- να το δεις. 

Όπως και να έχει εγώ εξέπεμψα Sierra Oscar Sierra.

Saudade is a Portuguese or Galician word that has no direct translation in English. It describes a deep emotional state of nostalgic or profound melancholic longing for an absent something or someone that one loves. Moreover, it often carries a repressed knowledge that the object of longing may never return.A stronger form of saudade may be felt towards people and things whose whereabouts are unknown, such as a lost lover, or a family member who has gone missing. Saudade was once described as "the love that remains" after someone is gone. Saudade is the recollection of feelings, experiences, places or events that once brought excitement, pleasure, well-being, which now triggers the senses and makes one live again. It can be described as an emptiness, like someone or something that should be there in a particular moment is missing, and the individual feels this absence. It brings sad and happy feelings all together, sadness for missing and happiness for having experienced the feeling.

"..μαζί με 'σένανε λοιπόν σας αποχαιρετάω και να περάσετε καλά γλυκιά μου... ..."

Κοίτα να δεις πάλι πριν φύγω... Πάλι για κάποιον λόγο θα φτιάξω τη βαλίτσα τελευταία στιγμή! Μας έχουν κάψει τα λιμάνια τον Αύγουστο. Κάθε Αύγουστο! Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχει κάποια κατάρα. Η Αυγουστιάτικη κατάρα των σπασμένων καρδιών ή κάτι τέτοιο πιασάρικο. Και πάλι αναπόφευκτα οδηγούν όλα στη θάλασσα! Παρ' όλα αυτά, my gears they grind more each day and I feel like they're gonna grind away.

Κι είσαι και εσύ ο "thinking of you wherever you are..." ίσως τελικά να πρέπει όντως να το γράψουμε πάνω μας... ούτως ή άλλως έχει περάσει μέσα μας ήδη... μα το ξεχνάμε; 

Σήμερα όμως από το λιμάνι, δε θα φύγω μόνη! Θα είστε όλοι εκεί στη βαλίτσα μου, κάποιοι σε μία πύλη πιο κάτω με τη δική τους βαλίτσα και κάποιοι μέσα στη θάλασσα μέσα σε μία μικρή στρογγυλή ασημένια βαλίτσα που της έκανα δώρο κάποτε για να με ξαλαφρώσει. 

Κορίτσι έρχομαι! Φτιάχνω την πουτάνα τη βαλίτσα. Άκουσέ το δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορείς μήπως και σκεπάσει τις σκέψεις. 

Υ.Γ. Thinking of you, wherever you are. We pray for our sorrows to end, and hope that our hearts will blend. Now I will step forward to realize this wish. And who knows: starting a new journey may not be so hard, or maybe it has already begun. There are many worlds, and they share the same sky - one sky, one destiny.
Υ.υ.Γ. Βαλίτσα, βαλιτσούλα, τσούλα τσούλα, είμαι μια τσούλα. Βαλίτσα, βαλιτσούλα, τσούλα τσούλα είσαι μια τσούλα.

η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού;

_ I don't know. What if it breaks?

_ What if? Do you really care right now?

Massacre de la Saint-Barthélemy

Ο Αύγουστος; Μην ξυπνήσεις τη Μυρτώ.

το "γιατί;" εχθρός ή φίλος;

1.η Σάρα και το σαπούνι
(πάτησέ με δυνατά, όπως μου αρέσει...αχ αχ έτσι, ναι.., είμαι ο σύνδεσμός σου πες μου, είμαι;)


2. ο Σωκράτης και η μαιευτική του μέθοδος:
Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή ο Σωκράτης κατά τις συζητήσεις του, προσποιούμενος την πλήρη άγνοια για το θέμα που συζητούσε κάθε φορά, προσπαθούσε μέσα από ερωτήσεις να εκμαιεύσει την αλήθεια από τον συνομιλητή του.
Ουσιαστικά ο Σωκράτης επωμιζόταν το ρόλο της συνείδησης και μέσα από αυτή τη διαδικασία ερωταπαντήσεων δημιουργούσε ένα πνεύμα διαλόγου στη συζήτηση. Ο συνομιλητής λοιπόν απαντώντας σ' αυτές τις ερωτήσεις έφτανε σε ένα συμπέρασμα -στην αλήθεια για τον Σωκράτη- από μόνος του. Η μέθοδος ονομάστηκε μαιευτική διότι όπως η μαία (επάγγελμα που έκανε και η Φαιναρέτη, μητέρα του Σωκράτη) φέρνει στον κόσμο το νεογνό έτσι και ο Σωκράτης ή ο εκάστοτε συνομιλητής που παίρνει το ρόλο της συνείδησης εξάγει από τον συνομιλητή του την αλήθεια.

Εσύ, αντέχεις τα ΓΙΑΤΙ; 

...

Γιατί; 

τσαχπίνικo blast επικαιρότητας και αντικατοπτρισμός της παρελθούσας πραγματικότητας. Υο.

Μικρή Ασυμφωνία σε Α Μείζον

Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει,
μικρόν εμέ κι εσάς μεγάλο
ίδια τον ένα και τον άλλο;
Τους τρόπους, το παράστημά σας,
το θελκτικό μειδίαμά σας,
το monocle που σας βοηθάει
να βλέπετε μόνο στο πλάι
και μόνο αυτούς να χαιρετάτε
όσοι μοιάζουν αριστοκράται,
την περιποιημένη φάτσα,
την υπεροπτική γκριμάτσα
από τη μια μεριά να βάλει
της ζυγαριάς, κι από την άλλη
πλάστιγγα να βροντήσω κάτου,
μισητό σκήνωμα, θανάτου
άθυρμα, συντριμμένο βάζον,
εγώ, κύμβαλον αλαλάζον.
Α! κύριε, κύριε Μαλακάση,
ποιος τελευταίος θα γελάσει;

Κώστας Καρυωτάκης 

"Φαινομενικά ασύνδετα τα όσα πραγματικά μας συνδέουν. Φαινομενικά πραγματικά τα όσα μας συνδέουν. Φαινομενικά"

της μάνας σου 

Blast from the past, η ιστορία με το κρεβ(β)άτι.

 Γι'αυτό το κρεβάτι μου, είναι κρεβ(β)άτι...!
 Αποτελεί φόρο τιμής στο βίωμα και όχι κάποιο κεκαλυμμένο λάθος.
 Πόσα μπερδεμένα κρεβ(β)άτια μπορείς να μετρήσεις στο κείμενο και πόσα στη ζωή σου; Πόσα παραμύθια;
 Πόσους Μάρτηδες μαρτυριάρηδες να πνίγουν τα χέρια σας; -τ'αριστερά κατά προτίμηση. Στ' αριστερά λένε είναι η μεριά της καρδιάς-
 Και τελικά, θα πάμε Λιβαδειά;

Μία μέρα...;

Πόσα τραγούδια τελικά και πόσα γραμμένα γράφτηκαν; Αλλά όχι γενικά πια... τουλάχιστον όχι αυτή τη στιγμή. Σήμερα είσαι εσύ, ο "καθρέφτης". Ένας καθρέφτης που βρωμάει καμένο
σπίρτο. Που για χάρη του τελικά δεν έκανα τόσα χιλιόμετρα, όσα για τα όσα κάποτε δε θα έπεφτα στη φωτιά... Και μιας και ήρθε η στιγμή, αν ο κάποιος επόμενος "καθρέφτης" ήξερε τη σχέση μου με τον Μπακούνιν, ίσως να ντρεπόταν λιγάκι και να μιλούσε μεστά, λιγότερο.
 Οπότε, πάλι ένα ξέρω... πως τίποτα δεν ξέρω.
 Μη με ρωτάς!

Υ.γ. Χρωστάω ένα κολλάζ από γραμμένα, ένα κακόηχο τραγούδι και κάμποσους μονόκερους να ξερνάνε δώθε κείθε. Ωσονούπω (Μία μέρα!). Δρ.

it's gone