Στα μαθηματικά τo παραγοντικό ενός φυσικού αριθμού ν συμβολίζεται με ν!, διαβάζεται νι παραγοντικό, και είναι το γινόμενο όλων των θετικών ακεραίων μικρότερων ή ίσων με ν.ν! = 1 ∙ 2 ∙ 3 ∙ ... ∙ ν
Και πολύ μαύρο μαύρο.
Το πιο σκοτεινό υλικό του πλανήτη. Απορροφά σχεδόν όλο το φως που πέφτει πάνω του! Νομίζω θα αδυνατίζει πολύ αν το κοιτάς ανφάς. Αν δε φας, δεν το χρειάζεσαι θαρρώ.
Οπότε αν ένας άνθρωπος πέσει ολόκληρος μέσα σε vantablack, θα γίνει πλάσμα δύο διαστάσεων;
Είναι τόσο μικρός στο μυαλό μου όσο ένας αντίχειρας.
Ο ΑΡΜ έχει και μία κόκκινη μπέρτα. Κάποιες φορές την πατάει καθώς περπατάει κι ακούγεται σε κάθε βήμα ένα παράξενο κλατς κλατς. Συνήθως φοράει γυαλιά με χοντρό μαύρο σκελετό, σαν κι αυτά περίπου:
Κάποιες ώρες πολύ πολύ σπάνια όμως, ο ΑΡΜ γίνεται και τεράστιος. Πολύ τεράστιος, όχι αστεία! Δυστυχώς δε γνωρίζω κάθε πότε μπορεί να συμβεί. Μα αν σας τύχει, σταθείτε να το δείτε, γιατί, είναι ένα τόσο ιδιαίτερο φαινόμενο.
Τον ΑΡΜ τον αγαπώ πολύ.
Όχι έτσι ξαφνικά ξέρετε...
Νιώθω σα να τον αγαπούσα από πάντα. Ένα πράγμα σα να τον ήξερα από πολλά χρόνια πριν. Από αυτή την παράξενη αγάπη που μοιάζει σαν κι αυτή που θέλω μία μέρα να φέρω στον κόσμο. Την ανθρώπινη. Αυτή με τη σάρκα και τα οστά. Πραγματική. Πραγματικά πραγματική πραγματικένια.
Ο ΑΡΜ θα μπορούσε να είναι ο φανταστικός παιδικός μου φίλος. Η΄ θα μπορούσε να είναι ο παιδικός μου φίλος που έγινε φανταστικός στην πορεία.
Είναι ίσως πολύ παράξενη ιστορία. Τόσο παράξενη όσο η μελωδία από ένα μουσικό κουτί.
Αλήθεια, πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις τι ιστορία έχει να σου πει ένα μουσικό κουτί;
Αν έχεις κάνει το λάθος και έχεις αφήσει πολύ καιρό να περάσει χωρίς να ακούσεις ένα μουσικό κουτί να βγάζει ήχο, είναι στ' αλήθεια τρομερό.
Θα έχεις ξεχάσει πώς είναι αυτή η μαγική ηρεμία που σε τυλίγει καθώς το μαγικό κουτί σου λέει το παραμύθι του. Θα έχεις παγώσει.
Ο ΑΡΜ λοιπόν, είχε κάτι πολύ παράξενο.
Ξέρεις, αυτό που θα σου πω, το βρίσκεις τόσο μα τόσο σπάνια...
Ο ΑΡΜ είχε καρδιά.
Δε λέω ψέματα, την άκουσε το δεξί μου αυτί ολοκάθαρα ενώ είχε απέραντη ησυχία, καθώς με αγκάλιασε η μελωδία μία νύχτα της άνοιξης που έκανε λίγη παραπάνω ψύχρα.
Μα κάπου εδώ θα βάλω μία τελεία.
Νιώθω πώς έχετε ξεχάσει πως ακούγεται μία καρδιά και αυτό πρέπει να το διορθώσουμε αμέσως κύριοι και κυρίες...
Είναι κάποιες παράξενες στιγμές που ξαφνικά οι πληροφορίες που λαμβάνεις από την ταχύτητα που τρέχουν προς τα εσένα σου δίνουν χαστούκια κι ύστερα από λίγο ξεκινάει ένας παράξενος πόνος στο κεφάλι σου γιατί έκανες μεγάλη προσπάθεια να καταφέρεις να τις μαζέψεις όλες προτού χαθούν.
Είναι και άλλες στιγμές που οι πληροφορίες μένουν ακίνητες μπροστά στα μάτια σου και εσύ βάζεις τα χέρια σου μπροστά και περιμένεις χαριτωμένα είτε να εξαφανιστούν, είτε ν' αλλάξουν, να δεις αυτό που θες να δεις, αυτό που περιμένεις να δεις, αλλά...
Θα στριμώξω στο κεφάλι μου έναν σούπερ ήρωα τον ΑΡΜ. Ίσως με βοηθήσει.
Για να χορέψουμε παρέα με την επικαιρότητα κι εμείς, τις προάλλες καθώς περπατούσα κάπου στη Καλλιθέα, έπεσα πάνω σε αυτό το χαρτί. 20/11/2015. Σκέφτηκα τότε να πάρω μία φωτογραφία για χάρη της σύμπτωσης. 20/2/2016 είναι κάτι παραπάνω από σύμπτωση.
Επίσης, πέθανε και ο κύριος Ουμπέρτο Ex Coelis Oblatus.
Χθες παρακολούθησα το "ορατότης μηδέν". Εξαιρετική ταινία. Όχι άλλο κάρβουνο.
Σε κάθε περίπτωση, παρακαλώ μην στενοχωριέστε. Πάντα (αν και αυτό μεγάλη κουβέντα είναι) θα βγαίνει ο ήλιος και πάντα θα μας βρέχει μία βροχή.
Κι όπως λέει μία φίλη αλήτισσα που βουτάει σε παγωμένα νερά τους χειμώνες EMBRACE IT!
Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ΠΑΙΓΝΙΔΙ.
Υ.Γ. Μου έκανε εντύπωση επίσης το πόσο μεγάλα είναι τα κηδειόχαρτα στην Ιταλία. Έτσι μάζεψα κάποτε μία φωτογραφία τους από την Frascati (στην οποία αν ποτέ βρεθείτε, φάτε ένα τοπικό έδεσμα: γουρουνοπούλα μέσα στο ψωμάκι, σκέτο τίμιο)
Σα να έφυγε κάποιο βάρος από πάνω μου. Σα να έγινε λίγο πιο μικρή η πληγή ενθύμιον.
Το καλύτερο προφιτερόλ που έχω φάει ως τώρα, το έχω φάει στον Ανδριά. Καιρό πριν, αλλά έχω μία μεγάλη επιθυμία τελευταία, να εξετάσω πάλι αν η ποιότητα παραμένει σταθερή.
Το κορίτσι από την Δανία δεν το είδα τελικά. Ακόμα.
Το τσέρι μπλόσομ και το πάρμεζαν ρολς, βγήκαν από τον κατάλογο κι έτσι έπρεπε να βρω-γευτώ καινούργια πράγματα.
Ίσως περάσω και από την πλούσια ακτή τελικά το καλοκαίρι.
Περιμένω την πρώτη μέρα με ήλιο για να πάω στη θάλασσα.
Ίσως γίνει πόλεμος.
Ίσως κάνει σεισμό (λένε) .
Βλέπω παράξενα όνειρα τελευταία. Περιπέτεια με τη σέσουλα.
Τώρα θα ήθελα λίγο να τρέξω, αλλά θα το αποφύγω σήμερα και θα πάω να κάνω ποδήλατο!
Αύριο θα ετοιμάσω το ποδήλατό μου. Έρχονται αυτές οι εξαιρετικές μέρες που δεν κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη και τα βράδια σε φωνάζουν από το παράθυρο να παίξεις μαζί τους στην πόλη! Πάνω στην Ανδριανού το ποδήλατο τρέχει σαν σε πάγο και μετά Αγίου Μάρκου παίζεις με τα πλακάκια που έχουν φύγει από τη θέση τους. Είναι σα να παίζεις μουσική μέσα στην απόλυτη ησυχία. Φτάνεις στην Κοτζιά στο δημαρχείο και κάτω από τον εξαιρετικό χρυσό φωτισμό, κόβεις μεγάλους κύκλους ξανά και ξανά και ξανά.
Φέτος δεν έχει βρέξει πολύ. Καλό γιατί διευκολύνει τις μετακινήσεις μου, κακό γιατί δεν έχω περάσει χρόνο σε παράθυρο να χαζεύω σταγονίτσες και γκρι.
Το Σοφάκι με πήρε τηλέφωνο γιατί του έλειψα λέει και μπορώ να πω ότi χαμογέλασα πολύ πλατιά όταν άκουσα το χαρακτηριστικό "Λγιιιιιιιιιι"
Έμαθα για τη δίκαιη κούπα του Πυθαγόρα σήμερα και για το πόσο εύκολο είναι να κατασκοπεύσεις κάποιον άλλο.
