Εδώ το καλό Χριστούγεννο. Πάρε, πάρε.

Από το 6 στο 0 καρτερώ. Απ' το 0 στο 4 έχω ξεχάσει.

Να, ίσως τα τελευταία χρόνια άρχισα να θαυμάζω πιο πολύ τους ανθρώπους που παθιάζονται με κάτι. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, αρκεί να είναι πάθος. Ή να νομίζουν ότι είναι πάθος και να το αφήνουν να διεισδύει στη ζωή τους. Αρχίζουν τότε τα πράγματα και αποκτούν ένα χρώμα και βρίσκεις λόγους και σκαρώνεις παραμύθες.

Κι όταν το χρώμα του πάθους αλλοιώσει την παλέτα ολάκερη; 

Σκεφτόμουν πάλι αυτά όσο οδηγούσα. Ανυπομονούσα τα χέρια μου να συναντήσουν τα πλήκτρα. 

Και να γυρίζουν όλες οι πληροφορίες σαν παλαβές. 

Το παραμύθι που θα ταξιδέψει στην Κύπρο, πώς θ' αρχίσει; 

Λευκά στίγματα στα νύχια· σήμερα άλλα δύο ζωντανά επιβεβαίωσαν ότι όταν ήντουσαν πιο μικρά, παρατηρούσαν πιο συχνά αυτά τα λευκά στίγματα. 

Αλήθεια, έτρωγες τα νύχια σου; 

Έγλυφες τις μύξες σου; 

Είχες καταπιεί ποτέ νύχι λευκά στιγματισμένο; 

Κάνω παράξενα πράγματα τελευταία. 

Και κάποιες μέρες, ωω (ποντάρω στο ανύπαρκτε) Θεέ, φέρω τόση ενέργεια. Νομίζω πώς η πόλη θα με ψάχνει. Πώς στήλες τύπου "σεβλέπωσεείδα" δέχονται κατά ριπάς τη δίψα του "θέλωνασεξαναδώ" για την περσόνα μου. 

Κι ύστερα σκέφτομαι πώς ρουφάνε όλοι και όλα ενέργεια. Ύστερα τα περί ενέργειας μου φαίνονται πολύ γιόγκι μάστερ-φενκ σούι-τσεσπού μπλε κι ύστερα, ύστερα μα δεν υπάρχει ύστερα, σκέφτομαι πώς δεν μπορείς να εξαντλήσεις την ενέργεια από μία αυτόφωτη, ανεξάντλητη πηγή.

Κι ο χώρος... Ο χώρος τι αξία έχει; Είναι ίσως η ζωή, σαν ένα τεράριουμ και το ζωντανό που φιλοξενεί. Κάπου πίσω στο μυαλό μου υπάρχει η πληροφορία, πώς όσο πιο μεγάλο είναι, τόσο πιο πολύ θα μεγαλώσει. Ίσως είναι λάθος κι ίσως δε θα πρεπε να αναπαράγω αυτή την πληροφορία χωρίς να έχει γίνει μία διασταύρωση της. 

Κι είπε περπατώντας "μπλα μπλα μπλα γιατί πίσω στο παρασκήνιο..." και φρίκαρε, γιατί συνειδητοποίησε ότι τα παρασκήνια είναι το "πίσω" και υπερέβαλε χρησιμοποιώντας δύο "πίσω" στην ίδια πρόταση. Ακόμα κι αν το ένα ήταν λανθάνον...

Κι ο ενδιαφέρων τύπος, τόσα χρόνια παίρνει Ω!                              Ω! 

Και οι πτήσεις με ανταπόκριση, είναι πολύ ύπουλες, γιατί μία καθυστέρηση μπορεί να αλλάξει το πλάνο... Και ενώ ήταν λογικό, ήταν κάτι που το άφηνα να διαφεύγει. Όπως η πτήση για Ντουμπάι...

Και τα "και" αυτά τα "και". Το σύμπλεγμα με έναν συμπλεκτικό. Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να έχει δικό του χώρο ας πούμε! Το έχει κερδίσει. 

Στην αρχαία Ελλάδα, τιμωρούσαν ακόμα πιο σκληρά οποιοδήποτε έγκλημα διεπράχθη υπό την επήρεια αλκοόλ. Αν δεν ήσουν νηφάλιος... κανένα έλεος. 

Και κάπου σε όλα αυτά αναρωτήθηκα για μία στιγμή αν ο "νυμφάλιος" είναι προϊόν ποιητικής αδείας και σχετίζεται κάπως έντεχνα με το επίπεδο καθαρότητας του οργανισμού και κάποια νύμφη ή αν πρέπει να μοιάσω στα υπόλοιπα ζωντανά που ξέρω και να σηκώνω τον δείκτη κραυγάζοντας τα λάθη των άλλων, χρωματίζοντας τα με κάτι φωσφοριζέ. 

Μου είπε λοιπόν " Καπετάνισσα, μπορούσες να πεις από την αρχή ότι σε ενοχλεί αυτή η καμπυλότητα των γραμμών, τι έχεις πάθει;" 

Τι έχω πάθει;

Άραγε...; 

Δικό μου λάθος όμως. Εγώ δεν είμαι η πηγή; Μία πηγή δε θέλει πηγές. Τουλάχιστον όχι ζωντανά που του μοιάζουν.  

Λίγα λεπτά αργότερα, όταν σήκωσα τον δείκτη, τάχα μου για να φέρω το σκορ ισοπαλία, διόρθωσα την πενθήμερη πενταήμερη του. Ήταν πια περιχαρής...
Είχα συνέλθει.

Μα δε νιώθω καλά έτσι με τον δείκτη ανεβασμένο.
Κάτι μέσα μου κλωτσάει όταν κάτι χωλαίνει στα κοινώς συμφωνηθέντα. Είτε πρόκειται για κώδικες επικοινωνίας, είτε για κώδικες συμπεριφοράς, κλωτσάει. Αλλά δε μπορώ παρά να το αφήσω να χαθεί. Κάθε μέρα εκτιθέμεθα άλλωστε, δε χρειάζονται δείκτες. 

Δε θέλω να νιώθω λάθη, σίγουρα. Θέλω στα κοινώς συμφωνηθέντα να μου μιλάτε για τα λάθη μου, τεκμηριωμένα παρακαλώ. Και θέλω έμμεσα να σας πω να κάνετε μία στροφή προς τα μέσα σας. Εσείς που είστε σχεδόν πάντα σίγουροι για κάτι και τόσο βέβαια απαντάτε, δίνετε λύσεις, διαγνώσεις, θεραπείες, συμβουλές, εσείς που φωνάζετε, που φωνάζετε λέξεις και λέξεις αδειανές και λάθος, εσείς που κοροϊδεύετε αυτούς που λένε "δεν ξέρω" και αυτούς που η "αναζήτηση" τους μαγεύει, εσείς που σηκώνεται το δάχτυλο και στολίζετε με επίθετα όχι τόσο ευγενικά, εσείς που το να φορέσετε του άλλου τα μάθια σας είναι πιο δύσκολο από το να δείτε τη ζωή του με τα δικά σας, εσείς ΕΣΕΙΣ. 

Και μετά η ώρα πέρασε.

Η αρχή του Πεν, υπήρχε εκεί. 

Έμαθα το: μότζο. 

Οι μέρες περνούσαν διαβάζοντας κάτι παλιά γράμματα-θησαυρούς από το παζάρι. 

Δημιουργικά μοντάροντας τον μούσο (μα τι ρατσισμός να μην υπάρχει αρσενικό). Κι αν μία γυναίκα, μισεί τις γυναίκες, δεν υπάρχει επίθετο θηλυκού γένους να της δώσεις. Μισογύνης. Δεν είναι ρατσισμός να μην υπάρχει εδώ το θηλυκό; 

Κι εκείνος μου είπε ότι θα ασχοληθεί με την εικονογράφηση. 

Και πιο παλιά εκείνη του είπε: Δεν θα πω σε κανέναν ποτέ ξανά «σ'αγαπώ»

...Και αφού εκείνη την ρώτησε αν πιστεύει στον «έρωτα» και πάλι δεν ήξερε τι να πει ακριβώς και πως να το πει, χάλασε δύο στιγμές να προβληματιστεί αν αυτό που του είπε κάποτε, ήταν μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες και ψέματα συγχρόνως που είχε ξεστομίσει μέχρι τότε. 

Ύστερα, προβληματίστηκε, γιατί ενώ της είχε πει ότι ένα εγγλέζικο σημείο στίξης δεν είχε δουλειά σε ένα ελληνικό κείμενο, τα εισαγωγικά που χρησιμοποιούσε ήταν ξένα. 

Τα σημεία στίξης είναι έντεκα; 

Δε θυμάμαι ίσως κάτι άλλο...

Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι επανασυμπιέζονται αν κατέβεις απότομα από το μονόζυγο.

Ο κόκορας λάλησε και με ρωτάει «πώς αισθάνεσαι μωρή χαρχάλω;»

Η Καλυψώ Λάρα ζει. 

Η Βροντούν και τα βραχιόλια της παράγουν ήχους ακόμα.

Τα Ημισκούμπρια παίρνουν τοίχους σβάρνα στο πέρασμά τους. 

Όταν κοιμάμαι λέω πολλά. 

Λες τελικά το πάθος μου να είναι το γράψιμο κυριολεκτικά και μεταφορικά;

Υ.Γ. «Όσο πιο μεγάλο είναι, τόσο πιο πολύ θα μεγαλώσει»... Το τεράριουμ και το κενό ανάμεσα στο ζωντανό του ή το ζωντανό του επειδή ανασαίνει επαρκώς γνωρίζοντας ότι το τεράριουμ το έχει σίγουρα

αγκαλιά;
Υ.Υ.Γ. Τα «παράξενα πράγματα» δε σχετίζονται με μύξες και κατάποση ονύχων στιγματισμένων ή μη. 

Αναβολή

8852 days
764.812.800 seconds
12.746.880 minutes
212.448 hours
8852 days
1264 weeks and 4 days

Το ροζ γουρούνι που σε στοιχειώνει πριν κοιμηθείς

οι χειρότερες στιγμές της ζωής μου

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα, κόντευε δύο το βράδυ θαρρώ. Το βαθύ σκοτάδι έσπαγε ο ήχος της βροχής. Η πόλη στολισμένη με λαμπιόνια, καρτερικά έβλεπε τον ερχομό των γιορτών και της απελπισμένης νόθας χαράς που στόλιζε τους νυχτερινούς διαβάτες. Δρόμοι υγροί, άνεμος που λυσομανάει, κρύο που σαν τη μύτη από το δρεπάνι του Χάροντα άγγιζε πονηρά την καυτή φλόγα της εγκλωβισμένης στο σώμα σου ανάσας.
Μετά από ώρες σε δύσβατα αδιέξοδα φαύλων κύκλων στα οποία η μελωδία μίας ελπίδας για διέξοδο σιωπηλά σχεδόν ούρλιαζε, με μία ένοχη ηδονή άγγιζα στη μοναδική μου τσέπη τα προτευλευταία μου χρήματα. Δεν ήταν πολλά, μα ήταν αρκετά για να τα ανταλλάξω με λίγη τροφή που θα με βοηθούσε να επιβιώσω.
Βρέθηκα έξω από το βρωμερό ναό της "γρήγορης τροφής". Όλοι ήξεραν καλά τι συνέβαινε εκεί μέσα, κανείς όμως δεν τολμούσε μήτε να τρέξει μακριά, μήτε να ξορκίσει το κακό.
Πέρασα τις πύλες.
Δειλά, δειλά κατάφερα να πάω κοντά της. Κοιτώντας χαμηλά της ψιθύρισα τι ήθελα να μου φέρει. Ζήτησα παραπάνω απ'όσα μπορούσα να έχω. Με λυπήθηκε νομίζω. Προσπάθησε να δει αν μπορεί δίχως να το μάθει ο αφέντης να μου δώσει το κάτι παραπάνω. Της χαμογέλασα. Η καλή της πρόθεση με τάισε από κάτι που έμοιαζε ξένο πια σε αυτό τον πλανήτη. Δε μπόρεσε να με βοηθήσει, αλλά μου ήταν αρκετό αυτό που τα μάτια μου είχαν δει. Τα μάζεψε γρήγορα σε μία σακούλα και μου ευχήθηκε "καλό βράδυ". Πόσο ειρωνικό;
Η μανία της γης στο κρεσέντο της.

Άνοιξα να φάω πρώτα μία δύο πατατουλίτσες, μου χύνεται η κρόκα κόλα στο μπέργκερ, με πιάνει πανικός να σώσω την κρόκα κόλα, βρέχονται οι πατάτες, το μπέργκερ έχει γίνει ήδη νιμού, το ψωμάκι-πάτος έχει γίνει παπάρα με κόκα, πάω να το σηκώσω μου πέφτει στο κράσπεδο, βρέχει η βροχή το ψωμάκι-κορυφή μένω με το κοτοπούλο σόλο, στο επόμενο βήμα -χλαατσ- μου πέφτει sauce και τυρί κάτω. Βγάζω την κουκούλα και τα παίζω όλα για όλα. Δε με ένοιαζε τίποτα πια. Τα είχα χάσει όλα μέσα σε δύο στιγμές. Τελικά έφαγα ένα παπαριασμένο κοτόπουλο με βροχόνερο από πάνω, κρόκα κόλα από κάτω, υγρές πατάτες και πέντε γουλιές κρόκα κόλα από το μισό λίτρο που είχα αγοράσει με τα προτελευταία μου λεφτά.
Ρεύτηκα με θλίψη καθώς συνέχιζα να περπατάω στο έλεος της βροχής.

Υ.Γ. Μήπως του κύκλου του φαύλου το φ δεν είναι φ, αλλά είναι κ ; 

Νυχτερινός απροσδιόριστος θόρυβος Vs ρολόγια

Έβγαλα απ'όλα τις μπαταρίες!
Αλλά αυτός ο θόρυβος...
Της είπα ότι θέλω να γράφω, του είπα ότι θέλω να τραγουδήσω σα να κάνω εμετό. Γενικά σα να κάνω εμετό.
Αλλά;
Ο νυχτερινός απροσδιόριστος θόρυβος που παρατήρησα έντονα τον τελευταίο καιρό, θα μπορούσε με μία κάποια προσπάθεια να αγνοηθεί. Μεντιτέσιον δα, κάποιο άλλο σπίτι, κάτι να το καλύψει.
Θα μπορούσε να προσδιοριστεί κι ύστερα να επανεξετάσουμε την πιθανή του αντιμετώπιση.
Θα μπορούσα ν' αλλάξω σπίτι, το όποιο βεβαίως βεβαίως θα μπορούσε να ερμηνευτεί είτε σαν ηρωική έξοδος, είτε σαν τον δειλό που το έβαλε στα πόδια για έναν νυχτερινό απροσδιόριστο θόρυβο.
Αλλά γιατί από τα ρολόγια τόλμησα κι
έβγαλα τις μπαταρίες;
Τι θέλω να γράφω;
Τι θέλω να φτάνει στα αυτιά μου;
Μόνη σου μου είπε. Κι είχε δίκιο...
Μα πρέπει να σιγουρευτώ πριν το κρατήσω αγκαλιά ότι θα είναι μελωδία και αυτό δεν μπορούν να μου το επιβεβαιώσουν τ' αυτιά μου.
Θα μου πεις τώρα εσύ "κι αν η φωνή σου για έναν άνθρωπο στον κόσμο, τον άνθρωπο που θα κάνεις εμετό είναι η ζεστασιά, μα για όλους τους άλλους είναι το βιολί της μάνα σου;"

Να βγω; Να φάω; Φούσκες; Να την βάλω να την δω; Να επικοινωνήσω; Αν είχα σκύλο; Αν είχα φίλο; Να βάλω μουσική; Να πιάσω την κιθάρα; Να πάρω τα πλήκτρα; Να ανοίξω τις σελίδες τους: Τι θέλω να γράφω; Θα σταματήσω ποτέ να "δεν ξέρω" ;

Και τα ρολόγια χωρίς τις μπαταρίες όλο φέρνουν βόλτες ασταμάτητα. Καληνύχτα;

Η αρχή του Πεν

Ήταν από τα πιο όμορφα λόγια που βγήκαν από το στόμα σου λίγο πριν κοιμηθείς κι αρχίσουν όλα ν'αλλάζουν. Λίγο πριν ξεκινήσει το χιόνι...


_ Εε, έχεις ακούσει για την αρχή;
_ Ποια αρχή;
_ Εεε, την αρχή... την αρχή του... εε... Την αρχή του Πεν!
_ Την αρχή του Πεν; Όχι! Αλήθεια λες; Τι λέει αυτή η αρχή;  Έι, δεν υπάρχει τέτοια αρχή..;

Και κρύφτηκες χαμογελώντας σαν το παιδί που μονάχα αυτό βλέπω. Κι ύστερα άρχισε το χιόνι...

Μα έμεινε η αρχή του Πεν!
Μαζί με τις νυφάδες τρέχει στο κεφάλι μου σε ένα κάπως λευκό, χριστουγεννιάτικο λιβάδι ο Πεν. Από πίσω σε λούπα once upon a dream. Κάτι από "χριστουγεννιάτικο εφιάλτη", κάτι από Danny Elfman, κάτι σαν τα ημερολόγια που κρύβουν σοκολατάκια σε κουτάκια μέχρι να φτάσουν τα Χριστούγεννα κάθε μέρα και σε συγκρατεί ένα αλλόκοτο πάθος για κάτι ζεστό να μην τ' ανοίξεις και τα φας όλα. Ταυτόχρονα όμως τίποτα δε θυμίζει Χριστούγεννα. Υπάρχει ένας εφιάλτης, υπάρχει η βασανιστική άνοιξη, υπάρχει θάλασσα, υπάρχουν μεγάλα καφετιά φύλλα που σε προκαλούν-παρακαλούν να τα πατήσεις.
Ο Πεν εκεί επιβλητικός, μα δεν μπορώ να πω, αλήθεια, ποιος είναι... Τον βλέπω, μα μήτε να τον περιγράψω μπορώ αλλά ούτε κι αόρατος είναι.
Κι ύστερα η αρχή του! Παραμυθένια; Πάνω από την πραγματικότητα; Αληθινή; Κυνική; Εύπεπτη; Ακατάληπτη;
Το κεφάλι μου ένιωσε μία τόσο ευχάριστη έκρηξη. Σα να άστραψε κάτι μπροστά μου.
Η αρχή του Πεν μοιάζει πια με σπείρα που σε παγώνει και σε τραβάει μέσα της...
Κι έτσι ξεκίνησαν όλα...

Ένα φρεντάκι πάμε για μπίρα το βράδυ ΥΟΛΟ

Υ.Γ. Κάνε κάτι ξεχωριστά, ουσιαστικά, έμπρακτα όμορφο για τον άνθρωπο δίπλα σου, για τον άνθρωπο λίγο πιο μακριά σου.

J.F.C.P.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Υ.Γ. 12516
Υ.Υ.Γ. Αηδίασα. Μπεεέεε
Υ.Υ.Υ.Γ. Το μαύρο πρόβατο, είναι πρόβατο κι ας είναι μαύρο...