Ο πατέρας, το excel. Και η κόρη;

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ.

-Έλα, πεταλουδίτσα μου
στάσου να σε τσακώσω
δεν θα σου τσαλακώσω
καθόλου τα φτερά.
Θα σε ταΐζω ζάχαρη,
θα σου'χω για σπιτάκι
μεταξωτό κουτάκι,
θα ζήσεις μια χαρά.







-Για τη δική σου ζάχαρη,
καθόλου δεν με μέλει
των λουλουδιών το μέλι
μ' αρέσει πιο πολύ.
Κι έχω τον κάμπο τον πλατύ,
τη χλόη τη δροσάτη
βασιλικό παλάτι,
κοπέλα μου καλή.

το πικαρέσκο μου

_Ωχ στάσου.

_Γιατί;
_Μπερδεύτηκα τώρα.
_Γιατί;
_Αν είμαι η Δουλτσινέα, υπάρχω χωρίς τον Δον Κιχώτη;
_Γιατί;
_Αν ήμουν η Αγαύη, πώς έχω σήμερα τόσο γλυκό μέσα μου;
_Γιατί;
_Αν είμαι το ρύζι, είσαι το φύκι. Είμαστε σούσι; Κι αν ναι, είμαστε κάτι τόσο σιχαμένο ή τόσο νόστιμο;
_Γιατί;
_Κι ύστερα, κερδίζει αυτός που κάνει τα λιγότερα λάθη ή αυτός που κάνει τα περισσότερα σωστά;
_Γιατί;
_Specific is terrific!
_Γιατί;
_Άλλωστε το βασικό στοιχείο της επικοινωνίας είναι το "τι καταλαβαίνει" ο άλλος.
_Γιατί;


_Μα μη με ρωτάς συνέχεια.
_Γιατί;
_ Ίσως ζήτα να σου επαναλάβω, ή για να μην κουράζουμε με λόγια, άσε να το υπογραμμίσω με ένα χαμόγελο ασυγκράτητο από τους προσωπικούς μύες.
_Γιατί;
_Δες τον κόσμο με ενσυναίσθηση. Με τα μάτια του άλλου. Ακόμα κι αν δεν συμφωνείς...
_Γιατί;
_Communico
_Γιατί;
_Because it takes two to speak the truth: one to speak and another to hear
_Γιατί;
_Η στάση θα αλλάξει με γνώση. Βιωματικά.
_Γιατί;
_Διότι...

τόσο πολύ, όσο κι αν δεν το νομίζεις

Κόρη ανθούς εμάζωνε
κι ανθούς εκορφωλόγα
και στα κορφωλογήματα
ο βασιλιάς επέρνα
Δυο ρόδα της εζήτηξε
και τέσσερα του δίδει
κι ο βασιλιάς της χάρισε
διαμάντι δαχτυλίδι

Η μάνα τζη εμίλησε

απού το παραθύρι
μωρή βρωμιά μωρή σκυλιά
μωρή μαγαρισμένη
μωρή και δεν εντράπηκες
να πάρεις δαχτυλίδι
Απού χεις δώδεκα αδερφούς
και δώδεκα ξαδέρφια
έχεις κι αρραβωνιαστικό
που πολεμά στα ξένα
Εδά που θα ρθω θα τον δω
να δεις 'ντα θα σου κανώ
όλοι κοντοσιμώνανε
κι η μάνα τους το λέει

Ήρθανε δώδεκα αδερφοί
και δεκαεφτά ξαδερφιά
κι η μάνα και ο κύρης της
με τα
Και το κοντοβασίλεμα
εψυχωμάχε η κόρη
και η μάνα τζη τη ρώτανε
τι θέλεις να σου βάλω
Θέλεις τα μα θελεις τα θα
θέλεις τα βελουδένια
γή θες τα χρυσοπράσινα
που σου φερενε ο Γιάννης
Μηδε τα μα μήδε τα θα
μήδε τα βελουδένια
μήδε τα χρυσοπράσινα
που μου φερεν ο Γιάννης
Θέλω το ρουχαλάκι μου
τούτο το ματωμένο
το άσπρο φουστανάκι μου
για να περάσει ο βασιλιάς
και να το μάθει η χώρα
πως μ' αδικοσκοτώσατε
για ένα ματσάκι ρόδα.  

Μην σκεφτείς έναν ροζ ελέφαντα

Το κακάο ψήνεται
(γιού χα γι γιού χα γιά)
ψήνεται δεν πίνεται
(γιού χα γι αγιά)

Παίζουμε,
πολύ γελάμε
κι όλη μέρα
τραγουδάμε

Υ.Γ Κάπως έτσι παίζεται το παιγνίδι!

Romeo Echo Sierra Tango. India November. Sierra India Lima Echo November Charlie Echo

The lost phonetic "M" of a wanker's erotic story.

Once upon a time
a pedestrian crossed the line.

Was he a wanker,
or just a walker?

He looked back at the sidewalk
and then he met another soul.

Was he a walker,
or just a stalker?

The woman looked like a rosemary.
He bit his tongue not to say "devour me"

Eggplants dancing all night through,
the traffic lights remind me of the Zulu!

Our stalker plays poker,
he has the soul of a rocker.

So, he grabbed the girl and danced Foxtrot.
But what was left? An empty pot...

And then November came,
a Kilo rain, changed the dance's name.

It was his fault...

Charlie was the rocker,
still, I don't know if he's a stalker.

He showed up for that before the court,

but our poor guy was too short.
His Echo, though, was like an X-ray,
too strong but in a silent way.

Charlie the stalker,
now feels like a wanker.

The judge was Oscar Papa from Quebec
and he was suffering from Tourette's.
"You changed the name of the dance,
you made people lose their chance,
but I- I'll dismiss you from the a- a- a- a- accusations,
be- because rock cau- cau- causes me e- erections"

Our beloved wanker,
crawled to a cave bitter and blanker...

Then November came again,
the story seems to have no end.

Charlie moved to a bizarre Hotel,
somewhere near the edge of India’s spell
where a strange old man

never stopped caressing his shell.

He ordered Whiskey while he was waiting at the lobby,
he was turning round n' round like a zombie.
He was watching the Yankees on TV,
while he was updating his CV.

Victor the waiter brought his drink,
his white Uniform was stained with "red ink".

His heart is now danker.
He still acts like a wanker.

The alcohol reminds him of his Juliet,
the spark he once on the sidewalk met.
Our Romeo was about to die in sorrow,
but suddenly came the ghost of "tomorrow"

He woke up yelling
"Bravo Charlie"
to himself,
"you slipped chaos inside her.
You changed the lines and the dance's name
and left her alone just with the blame"

And then he went to play Golf,
I told you he was a wanker.
I told you so...!

That same night fell asleep
by counting some yellow sheep!

Meanwhile, in his dream,

Three eggplants smelled like wild red roses,
passed a gold gate slowly on white horses.

_We're Alpha, Delta and the greatest Lima,
we're coming from the Sierra Hiroshima.
Tomorrow you are going to die,
make a wish and live a lie.

_I'm Charlie the wanker-stalker
I spent my life just playing poker

I'm not that bad, but just a rocker
who one day decided to be a walker.
I walked on roads, on streets and highways,
I watched millions of trains moving along the railways,
but just one thing I recall,
her smile while we were dancing on the street's dancehall.
I wish to change the dance's name one last time
and touch her lips gently with mine...

They looked at him with silent contempt,
for the sake of her, they made one attempt.

_T is for two
and A is for ash,
N is for nerve
and G for that glance!
Finally there will be an O,
a round strong vow
which will obligate all
to owe their soul.

The time froze and turned back,
the story now has no lack. 

So, once upon a time,
a pedestrian crossed the line,
when the traffic lights gave him their sign.
His name was Oscar, hers Rosemary
her hair was wavy like celery.
He took her hand and danced a tango,
under a familiar sound sung by a mango...





p.s. Somehow my story will never end,

it's up to you if you're concerned...

p.p.s. and I know that "M" is away from the story,

it's an homage that attempts to exhume my glory.

*proportional pressure support

Αυτά!

Κατέβα

Έτσι νιώθω. Verbal headlock full of silence, brother John. 

Και φωνάζω σε γλώσσες που δεν καταλαβαίνω "Tomame la mano" 

Κι είδα, αλήθεια σου λέω, είδα με τα μάθια μου ξένες θάλασσες... Μα δεν ενθυμούμαι τι γεύση είχαν... Δεν ενθυμούμαι τι υποσχέθηκα στον εαυτό μου... 

Κι άρχισε βροχή. 

Κι είπα σε ένα κορίτσι που το λένε Πέτρα και σε ένα αγόρι που χάριζε πέτρες "μη σταματήσεις ποτέ να κυλάς γιατί, θα χορταριάσεις" 

Εφταμηνίτικο αν είναι, θα είναι πρόωρο; Θα είναι βιαστικό;

Σταύρωσα τα δάχτυλα μου κι είπα ένα ψέμα. Είπα με ένα ύποπτο χαμόγελο πως δε με νοιάζει.

Μα δεν είναι έτσι... 

Και έμεινα για ακόμα μία φορά να μην απαντάω στην ερώτηση, παρ'όλο που ξέρεις τις απαντήσεις, παρ'όλο που πνίγομαι για να σου πω. Μα τα μάθια όμως, κάθε, κάθε φορά λένε τα πάντα. Ουρλιάζουν πιο δυνατά απ'τους περήφανους μου τρόπους.

Και τώρα πρέπει να φύγω. Πρέπει να πάω σε ένα μικιό οχτώ για να μην είναι κοντά σου ο λογισμός μου. Κι εύχομαι αν κι έμαθα δύσκολα πια να κολυμπώ να μην πνιγώ ξανά σ'αλμύρα... Καληνύχτα τραχανά. 

force majeure

"Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της" του είπε εκείνο το βράδυ στο παγκάκι...

_ Όχι, όχι. Πρώτα πρέπει να ερωτευτείς τα μάθια της. Τα μάθια της βέβαια δεν κοιτάζουν στο ίδιο σημείο και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα μαλλιά της, δεν μοιάζουν με πριγκίπισσας. Τα πόδια της είναι παχουλά. Όταν γελάει φαίνονται τα ούλα της και μοιάζει με κόρνα που πνίγεται. Και έχει μία τεράστια μύτη ένα τεράστιο αυτί και μία ελιά πάνω από τα χείλη με μία τρίχα στην κορυφή της.
_ Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της
_ Όχι, όχι. Πρέπει πριν φτάσεις εκεί, να αγαπήσεις την παγωμένη της καρδιά και τις άσχημες αναμνήσεις που την τυλίγουν. Πρέπει να την γδύσεις και να την ντύσεις με καινούργια ρούχα ζεστά, μα στην όψη να θυμίζουν καλοκαίρι.
_ Ρε φίλε, γουστάρω τόσο πολύ το μυαλό της
_ Όχι, όχι. Πρέπει να αγαπήσεις το περιτύλιγμα πριν φτάσεις στην ουσία που ρίχνει χρώμα στους δικούς σου φόβους
_ Δεν είμαι ευγενικός;
_ Η ευγένεια είναι καθολική... Νοοτροπία, όχι δώρο που χαρίζεις επιλεκτικά. Δώρο που έχεις χαρίσει στον εαυτό σου πρώτα απ'όλα.
_ Μα, έτσι θα γίνω monochrome
_ Μην περιμένεις αντίποινα. Το πιο μεγάλο πλήγμα θα είναι όταν το μυαλό της σε αφήσει. Δε θα γίνει όπως εσύ, δε θα φερθεί όπως φέρεσαι για να σε πονέσει... Το πιο μεγάλο πλήγμα θα είναι κάτι που δεν άγγιξε ποτέ το "εγώ" σου, να ταξιδέψει μακριά πριν προλάβεις καν να το αγγίξεις.
_ Μα, έτσι θα συνεχίσει να είναι πολύχρωμη
_ Η παλέτα είναι προσωπική... Παραμύθι, όχι δώρο που έχεις χαρίσει στον εαυτό σου. Αλλά δώρο που προσφέρεις απλόχερα, αλτρουιστικά.
_ Δεν έχω χρώμα;
_ Ναι, ναι! Μα έχει αγαπήσει το μαύρο περιτύλιγμά σου πριν φτάσει στην ουσία σου.
_ Ρε φίλε, γουστάρει το μυαλό μου;
_ Ναι! Έχει αγαπήσει την παγωμένη σου καρδιά και τις άσχημες αναμνήσεις σου που την τυλίγουν. Σε έχει γδύσει και σε ντύνει με καινούργια ρούχα ζεστά, που στην όψη τους θυμίζουν καλοκαίρι.
_ Ρε φίλε, γουστάρει το μυαλό μου;
_ Ναι. Και πρώτα ερωτεύτηκε τα μάθια σου. Τα μάθια σου βέβαια δεν κοιτάζουν στο ίδιο σημείο και τα δύο ταυτόχρονα. Και τα μαλλιά σου δε μοιάζουν με πρίγκιπα. Τα πόδια σου είναι κοντά. Όταν γελάς φαίνονται τα ούλα σου και ακούγεσαι σαν κόρνα που πνίγεται. Και έχεις και μία τεράστια μύτη και ένα τεράστιο αυτί και μία ελιά κάτω από τα χείλη με μία τρίχα στην κορυφή της.

Jean Benner, Salomé 

...Κι ύστερα, σήκωσαν τα χέρια τους στον αέρα και κρατώντας τάχα ένα αόρατο πινέλο, άρχισαν από το παγκάκι να ζωγραφίζουν στον ουρανό της νύχτας φεγγάρια. Λάθος και σωστό δεν ήξερε κανείς ποιο φεγγάρι ήταν, αφού ο καθένας είχε το δικό του πινέλο και νοιαζόταν μονάχα για το δικό του φεγγάρι. Μείναν έτσι σιωπηλοί να ζωγραφίζουν στον ουρανό της νύχτας φεγγάρια, θυσιάζοντας τα "ευχαριστώ"...

...Ίσως κι όχι, αλλά κανείς ποτέ δεν έμαθε αφού οι σκέψεις τους δεν έγιναν ποτέ λόγια.

#fila_me

Λες, πριν να γίνουν όλα χτες
τρέξε σ’ άλλες εποχές
που ο χρόνος σταματά
Θες να σκορπίσεις τις σκιές
της ψυχής οι εκδρομές
να ’χουν δάκρυ τη χαρά
Φίλα με, σαλπάρω και χάνομαι
Κοίτα με, πετώ να σε βρω
στην καρδιά τον πόνο να σβήσεις
Φίλα με, να δεις πως αισθάνομαι
Κοίτα με, με πόθο να ζω
Στο κορμί σημάδια ν’ αφήσεις
Εδώ...
Εδώ, μη μιλάς για τα παλιά
είναι τόσα τα καρφιά
κι ο σεβντάς μια φυλακή
Να ξεκλειδώσεις τα κελιά
κι ύστερα σα ζωγραφιά
να φουντώσει η γιορτή. Φίλα με.

ηρωικό "γιατί;"

apologizing all the time

and now the purple dusk of twillight time
steals across the meadows of my heart
high up in the sky the little stars climb
always reminding me that we're apart
you wander down the lane and far away
leaving me a song that will not die
love is now stardust of yesterday

the music of the years gone by.
sometimes I wonder, how I spend
the lonely nights
dreaming of a song

the melody
haunts my reverie
and I am once again with you
when our love was new
and each kiss an inspiration
but that was long ago
and now my consolation is in the stardust of a song
besides the garden wall, when stars are bright
you are in my arms
the nightingale
tells his fairytale
of paradise, where roses grew
though I dream in vain
in my heart it will remain
my stardust melody
the memory of love's refrain.
dennis kolen-