Ο χρόνος έξω από τον χρόνο

 Η βραδιά του δεκαπενταύγουστου είναι τώρα. Για το σύστημα, ξημέρωμα της δεκάτης έκτης, ώρα σχεδόν 05:00. Γύρισα μόλις! Τον Αύγουστο συμβαίνουν σίγουρα δύο πράγματα. Νούμερο ένα: πέφτουν τα αστέρια και πρέπει να πάω να τα δω. Νούμερο δύο: περιμένω να αδειάσει η πόλη πως και πως, για να κάνω βόλτες στην άδεια Αθήνα, ιδανικά έχοντας στη διαπασών την άγια νύχτα. Βίτσια που έχουμε οι άνθρωποι... Κάθε καλοκαίρι θα με ακούσεις να λέω «λοιπόν, φέτος το καλοκαίρι θα γυρίσω την μεγάλου μήκους μου» και «λοιπόν φέτος το καλοκαίρι θα φτιάξουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες». Ίσως κάποιο καλοκαίρι θα τα καταφέρω να τα κάνω όλα... Μα φέτος πήγε πολύ καλά! Είδα τον ουρανό και απόλαυσα μία αληθινά άγια, άδεια νύχτα. 

 Γύρισα, ήρθα στο μπαλκόνι κι άναψα το κερί. Άνοιξα να σου γράψω. Από προχθές είχα αφήσει στη μέση το εξής: 

 

 Αγαπημένε μου Τάκη, 

 Νιώθω πιο ήρεμη! Όπως σου υποσχέθηκα τις προάλλες, θα σταθώ λίγο στις αρμονίες του Βερκμέιστερ. Σε αυτό το ουγγρικό φιλμ ο Γιάνος Βάλουσκα με την καλή καρδιά, 

 ...και ποιος ξέρει πάλι τι έφερε η ζωή και τ' άφησα στην μέση. Σου έκλεισα το προηγούμενο με ένα «μη με ενοχλήσεις άλλο.» Κάθισα και συμπύκνωσα την απογοήτευσή μου σε όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις: «Η μικρή τεράστια διαφορά ανάμεσα σε άσετ και άσε τ», «ο τρόπος που επέλεξες να υπάρχεις ξανά και ξανά απέναντί μου, άλλαξε αυτό που ένιωθα για εσένα κι ο τρόπος που επιλέγεις να υπάρχεις στον κόσμο, άλλαξε αυτά που θαύμαζα σε εσένα...» Μα, τώρα πάλι κάτι δεν κουμπώνει... Ήμουν έτοιμη να τα χρησιμοποιήσω αν χρειαστεί, μα, ίσως να είναι και η ιδέα μου, δεν ξέρω, αλλά... ίσως φταίει ο Αύγουστος!  

 Και τώρα, πως θα σου τελειώσω για τις αρμονίες; Πως θα σου πω για την φάλαινα και για σημαντικότητα της σκηνής με τον γυμνό γέρο; Τώρα θέλω μονάχα να σου πω την εξομολόγηση που μου έκανε απόψε το κλαρινέτο από τα σύνορα καθώς ανέβαινα την άδεια Κηφισιάς και τον διάλογο που είχε με ένα ακορντεόν προτού συναντηθούν πειθαρχημένα σε ένα άλλο κομμάτι με όνομα «αποχαιρετισμός Β». 

 Το άρωμα από το κερί έχει πλημμυρίσει τα σωθικά μου. Θαρρώ μπορείς να το μυρίσεις από εκεί που είσαι. Τα χείλη μου με τραβάνε. Έχω φάει πολύ αλάτι τελευταία. Η Αθήνα είναι στην πραγματικότητα μικρή κάποια βράδια. Δε με χωρά. Με δύο βήματα ή ένα γκάζι φτάνω στα σύνορά της. Με αγκαλιάζει πάντα, μα νιώθω ώρες ώρες πιο μεγάλη. Πια δεν περπατάω όσο παλιά. Θέλω να αλλάξει αυτό. Πια δεν οδηγώ τα βράδια όσο παλιά. Θέλω να αλλάξει αυτό. 

 Τίποτα άλλο ακόμα. Αυτή τη στιγμή μου λείπουν αρκετά δεδομένα. Αναμονή.