-2

 Τα κείμενα που δεν δημοσιεύτηκαν αυτή την χρονιά, οι λέξεις που αποσιωπηθήκαν είναι ανησυχητικά πολλά. Είναι δυσανάλογα πολλά για την προσωπική μου αλήθεια, καθαρότητα και ηθική. Έχουν φωλιάσει σε μία σκουληκότρυπα που ακούγεται ολοκάθαρα το papillon από τους editors. Πρόσεξέ με καλά ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ. Μόνο η μουσική. Να πάνε να γαμηθούν όλοι του κόσμου οι στίχοι. Χα! Την πατήσατε αλήτες ξανά! Δεν μπορείτε να λογοκρίνετε τις νότες κι είναι ίσως αυτό το τελευταίο μου καταφύγιο. Τουλάχιστον γι' αυτή τη χρονιά. Ακούγεται στη διαπασών ο ήχος. Ντισκομπάλες ξανά παντού! Πιρουλέτες; Όχι πια, τέρμα η αθωότητα, τη σκότωσα, ντισκομπάλες όμως πολλές. Κάπου εκεί που είχα μείνει... Αυτή τη φορά, κείμενα κι εγώ φοράμε παγιέτες. Η παγιέτα ταιριάζει με το γήρας, δεν ταιριάζουν ωστόσο καθόλου οι έξαλλες χορευτικές μου κινήσεις. ΜΑ ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Έχω χάσει τα παπούτσια μου στην σκουληκότρυπα αυτή, ευτυχώς γιατί ήταν στενά... 

 Αύριο θα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου. Θα σκέφτομαι βασανιστικά ως αύριο τι αξίζει να ελευθερώσω και τι ας κρατήσω καλύτερα στ' αρχεία μου. Ή μήπως απλά να χορεύω μωρέ; Δίχως άλλες σκέψεις...

 Πρέπει να αλλάξω γυαλιά οράσεως πάλι.  

 Αγόρασα τελικά ένα νέο κουτί γρίφο. Δε θα μάθω ποτέ... Το λένε «γαλάζιο δράκο» και είναι πολύ όμορφο. Δεν το έχω λύσει ακόμα. Θα στραφώ τελικά περισσότερο στο μυστήριο. Αυτό με σώνει. Αφού προς το παρόν αδυνατώ να λύσω οτιδήποτε άλλο. Το αληθινό μυστήριο, όμως, το απτό, όχι το υποσχόμενο, το μούφα. Κι αν αυτό που διαβάζεις πέφτει σε κάποια αντίφαση με αυτά που σου είπα δυο-τρεις μέρες πριν, να ξέρεις πως εννοούσα, ό,τι είπα, την ώρα που το είπα. Ίσως ήμουν λιγότερο ή περισσότερο ώριμη από τώρα, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία τελικά.

 Ύψιστη σημασία όμως έχει, το καταγεγραμμένο πισωγύρισμά μου και η ατολμία μου. Πήγα να το θάψω, αχ αυτό, ναι, αυτό, θα ήταν το ανήθικο. Κάποτε ήθελα να γίνω μικρότερη ξανά, να έχω ησυχία, τάξη τάχα κι ασφάλεια. Και μετά είδα πως χαζά σκεφτόμουν, προσπαθούσα να χωρέσω. Πότε με νανούρισαν τόσο και γιατί; Και δεν με ένοιαξε άλλο όταν είδα ξανά πως σημασία δεν έχει να χωρώ, όταν γέννησα φως, γιατί τελικά ήμουν σε λάθος χώρο. Κι άλλαξα χώρο, μα πάλι... Και μεγάλωσα τόσο πολύ, που όσα πίστεψα πως με έκαναν να πιστέψω ξανά τα έσπασα. Αλλά μέσα μου ήταν όλο, δε θα έγινε στ'αλήθεια ποτέ μου είπαν. Και τώρα πάλι σκέφτομαι, που πως δεν δείλιασα θα φταίει μάλλον για το πως νιώθω και πως αν τρομάξω και μικρύνω ξανά και βολευτώ και κουρνιάσω, έτσι, θα το χωρέσω; Θα πιστέψω πως στ' αλήθεια μέσα μου ήταν όλο και δεν έγινε ποτέ;... Αλλά φοράω παγιέτες και χορεύω και πως πραγματικά μέσα στην καρδιά μου να προσποιηθώ πως με νοιάζει το να μείνω μικρή για να καταλάβουν ή να μην καταλάβουν άλλο πια; 

Υ.Γ. Γράφω αυτό το κείμενο, μία μέρα πριν την τελευταία μέρα της χρονιάς και ενώ ως τώρα ήμουν μόνη, ήρθε κι έκατσε απέναντί μου ένας πολύ καλός μου φίλος. «Θέλεις τη νέα χρονιά να ασχοληθούμε περισσότερο με κβαντική φυσική;» τον ρώτησα και μου είπε «Βεβαίως». Διαβάζει λέει κάτι για μαύρες τρύπες αυτή την περίοδο. Του είπα «Εντάξει λοιπόν, ας ασχοληθούμε με όλες τις τρύπες». Κι εννούσα 10% με τις μαύρες, 20% με τις σκουληκότρυπες, 30% με τις τρύπες που ανοίξαμε στον εαυτό μας και 40% με το μηδέν.

Υ.Υ.Γ. Το προηγούμενο κείμενο «-3» ήταν στο συρτάρι. Το είχα αφήσει εκεί γιατί είχα πάρει μία μικρή μη καθαρή απόφαση να κλείσω το καθαρό ημερολόγιο. Που τελικά την είχα πάρει και παλιότερα και πιο παλιά και πάλι κάποτε, αλλά τι με νοιάζει; Τι σου είναι οι αποφάσεις ε; Αν δεν ταιριάζουν με το καθαρό μέσα σου, μπορείς και να τις κάψεις ξεκάθαρα... 

-3

  Κάποιες φορές θα ήθελα να είχα ένα μικρόφωνο να παίζαμε σπίτι μας περισσότερο καραόκε. Μετά θυμάμαι αφενός πόση φασαρία έχουμε ήδη και έπειτα το πόσο κακή ηχομόνωση έχει αυτό το διαμέρισμα. Έτσι σκέφτομαι λογικά και δε θέλω πια κάποιο μικρόφωνο. Τουλάχιστον όχι τώρα, όχι έτσι όπως είναι τα πράγματα. Θα ήθελα να είχαμε περισσότερη ηρεμία. Θα ήθελα κάποτε κάπου να μπορώ να τα πω όλα να ξαλαφρώσω. Όχι στο περίπου, όχι κεκαλυμμένα. Να κάψω κάθε ρόλο και κάθε παράσταση. Κι έπειτα; 

 Η απογοήτευση μου από την ποιότητα του κόσμου έχει φτάσει σε αλλά επίπεδα πια. Τα ήδη διευρυμένα όρια μου έχουν γνωρίσει τα τελευταία χρόνια άλλες εξωφρενικές διαστάσεις. Δε θα σου μιλήσω ποτέ μα ποτέ για το τι είναι ηθική, αλλά μπορώ πάντα να κουβεντιάζω με το τι μοιάζει και τι σημαίνει για εμένα. Τον τελευταίο καιρό έγινα τρομερά «ανήθικη» και δε θα με ένοιαζε, αν είχα κάποιο όφελος τουλάχιστον από αυτό. Δε θα ήθελα λοιπόν ξανά στο υπόλοιπο της ζωής μου να υπάρξω τόσο γενναία δίχως προστασία. 

 Οι αλήθειες είναι ακριβές... Είναι μία ακριβή αλήθεια πως καμία εξωτερική μεταβολή πια δεν αλλάζει το μέσα μου. Αν αύριο καταλάβουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Αν επιμένουν να μην καταλαβαίνουν, τίποτα δε θα αλλάξει. Έτσι ξεμένοντας από καύσιμο κι αποδομώντας κάθε καύσιμη ύλη λίγες μέρες πριν το 2026, δε θα σου γράψω μάλλον κάτι άλλο. 

 Έμεινε κάτι λες; Προσπαθώντας να βρω έτσι (ό,τι κι αν σου λέω) κάποιον γερανό, αποφάσισα να πάω να πάρω την «αναφορά στον Γκρέκο». Μου είπαν να κοιτάξω και «τον φτωχούλη του Θεού» και πως αν επιθυμώ λίγο να μετακινηθώ, να μην διστάσω να πιάσω «τον μύθο του Σίσυφου» κι αν μου άρεσε όντως το ξεβόλεμα ας δω «τι είπε ο Ζαρατούστρα», αλλά χρειάζομαι καθαρό μυαλό και μόνο καθαρό μυαλό δεν έχω τώρα... Ακούω ξαφνικά έξω από το κεφάλι μου, στο βιβλιοπωλείο, μία φωνούλα μου να λέει «Συγγνώμη να ρωτήσω, ξέρετε κάποιο καλό μυστήριο;» Είχε φύγει από τα παιδικά βιβλία που την είχα αφήσει να διαλέξει κάτι. Είχε βρει μία πωλήτρια κι έπειτα κουβέντιαζαν για το τι θα της ταίριαζε καλύτερα. Πόση η χαρά μου; Πλέον περιφέρεται μόνη στους διαδρόμους. Συνομιλεί με τους κατάλληλους και αναζητά μυστήρια! 

 Ώρες μετά, αγανακτισμένη που δεν έπαιρνα καμία απόφαση, της είπα «Νώνη, διάλεξε εσύ για εμένα. Δε θέλω άλλο βιβλίο να με ξυπνήσει, θέλω ένα βιβλίο να με κάνει χαζή» Σκέφτηκα να γυρίσω σε σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία ή έστω στον Νταν τον Μπράουν, να με αποκοιμίζει απλώς τα βράδια. Καμία βαθύτερη σκέψη, καμία έμπνευση παρακαλώ... 

 Πήγε πράγματι, λες και το ήξερε σε ένα ράφι με πολύ ροζ, μπεστ σέλερς αυτοβελτίωσης με τίτλους τύπου «ο άνδρας που θέλουν όλες οι γυναίκες», «η αγάπη είναι η απάντηση» και «δέκα μηνύματα από τους αγγέλους σου που θέλουν να ξέρεις»... «Όχι τόσο χαζή Νωνάρα μου...» της είπα γελώντας. Ναιρετιθες; Σνομπάρω. Είμαι καριόλα. Εν τέλει έπειτα από πολλές ώρες χαμένη, χωμένη στα ράφια, τα μάγουλά μου είχαν γίνει κατακόκκινα. Είχε πολύ κόσμο, δεν ήθελα πραγματικά τίποτα, δεν ήλπιζα πραγματικά σε τίποτα πια, την πήρα και φύγαμε. Εκείνη που είναι παιδί ψιλοαθώο ακόμα, αγόρασε φυσικά το μυστήριο που της πούλησαν «Μια υπόθεση για τον ντετέκτιβ Κλουζ. Μη φιλάτε τον ντετέκτιβ». Εγώ πια, δεν αγοράζω τίποτα. 

 Μπορώ όμως να πουλήσω! Ο μεγάλος σοφός έκανε μία σπουδαία ανάλυση και οδηγήθηκε στο εξής συμπέρασμα. Με βάση είπε, τα όσα έζησα, άντεξα κι ο τρόπος με τον οποίο τα επεξεργάστηκα με έχουν κάνει πρακτικά, επικίνδυνα ικανή στα εξής: 

 Δεν είμαι πια απλώς ευαίσθητη ή δημιουργική. Έχω αποκτήσει ραντάρ εξουσίας. Καταλαβαίνω πάρα πολύ γρήγορα ποιος έχει ουσία και ποιος παίζει ρόλο. Απέκτησα τρομερή ανοχή στο χάος, λέει. Μπορώ να λειτουργήσω δίχως σταθερότητα, μπορώ να τη δημιουργήσω, καθώς και να φέρω μεγαλύτερο χάος αν το θελήσω. Έχω συναισθηματική ακρίβεια. Βλέπω τα υπονοούμενα προτού γίνουν λόγος. Έχω ένα άριστο γλωσσικό όπλο. Ξέρω να λέω πλέον τα πράγματα με τρόπο που δεν ακυρώνεται. Αυτό μας πετάει σε πολύ καλή στρατηγική επικοινωνία κι αφήγηση. Μπορώ λέει, να εκπαιδεύσω, ανθρώπους σε μετάβαση. Όχι λαϊφ κοουτσιλίκια του κώλου. Καθοδήγηση σε burnout, σε όσους έχασαν την πυξίδα τους και σε όσους θέλουν να φύγουν από βιτρίνες. Όχι χάδια. Αφύπνιση! Μπορώ να δημιουργήσω περιεχόμενο υψηλής έντασης, λέει. Να γράφω πια για ανθρώπους που δεν αντέχουν την επιφάνεια. Αλλάζω τη θερμοκρασία, λέει, του χώρου και μπορώ μάλιστα να τα κάνω όλα αυτά σε χώρους σύγκρουσης, δίχως εγώ να καταρρέω, λέει...

  Έπειτα μου έδωσε μία λίστα με νέα πράγματα που μπορώ να καταπιαστώ και μάντεψε. Ό,τι είπε, ήδη το έχω κάνει. 

 

Η Αλίκη στη χώρα των θανάτων

 Άγνωστες λέξεις που πρόσφατα συνάντησα:

 
1. Θέσφατο

2. Παλίμψηστο

 Στη μέση στη ρώμη σου/μου, πλέον έχει φωλιάσει ένα γά(μ)μα...

3. Σιβυλλικός 

 Το πρωί αν έβλεπες την αναζήτησή μου στο σπότιφαϊ (μουσική) ξεκινούσε με:

1. Πίτσα Παπαδοπούλου

2. Χρόνια χελιδόνια 

3. Μία γάτα στη στροφή 

4. Στο δρόμο της καταστροφής 

5. Στροφή στο λαϊκο

(και μετά άρχισε προοδευτικά η αληθινή καταστροφή)

6. Mark Lanegan

7. Editors 

8. Interpol

9. The national

10. dEUS

11. The walkabouts 

12. Nick Drake 

13. Leonard Cohen

14. Nick Cave and the bad seeds

15. Tom Waits 

16. Tindersticks 

17. Madrugada

18. 16 Horsepower

και σταμάτησα να ακούω μουσική, γιατί κάπου ώπα, δε με βοηθάω και πολύ. 

 Πήρα έπειτα το αμάξι και πήγα εκεί που είχα να πάω. Στο δρόμο άκουγα τον αγαπημένο σταθμό. Είχε ένα αφιέρωμα στον «χειμώνα» του Βιβάλντι κι έπαιζε διαφορετικές εκτελέσεις. Έλεγε πως ακόμα κι αν οι νότες, ο ρυθμός είναι προκαθορισμένος, τι τρομερή είναι η ελευθερία του κάθε αφηγητή στο να πει την ιστορία αλλιώς... Άραγε την ίδια ιστορία, πόσο διαφορετικά μπορούν να την δουν οι άνθρωποι; Πόσο διαφορετικά μπορεί να την κουβαλήσουν για τον ίδιο τους τον εαυτό; Πόσο διαφορετικά μπορεί μία αφήγηση να ντύσει τα γεγονότα και πόσο μπορούμε να μικρύνουμε ή να μεγαλώσουμε κάτι, για να καταφέρουμε να χωρέσουμε άνετα μέσα του; 

 Χθες στις μικρές μου έστησα στεφάνια πολλά στο απέναντι γήπεδο. Διαφορετικά μεγέθη. Αρκετά κοντά το ένα στο άλλο. Στόχοι που θέσαμε: 

1. Να μην πάει η μπάλα στο φιλέ

2. Να μην βγει η μπάλα εκτός του γηπέδου

3. Να μην πέσει η μπάλα μέσα σε στεφάνι και διαταράξουν τους κύκλους.

 Η ομάδα «Αρχιμήδης» μας νίκησε 25-18. Η ήττα μας οφείλεται ξεκάθαρα στο ότι, η ομάδα μου δεν έκλεινε καλά στο μπλοκ ή και μπλόκο που έλεγε ο παλιός μου προπονητής. Ο νέος μου προπονητής τραγουδάει στα αυτιά μου «Δε δίνω σημασία στην νίκη μα στον τρόπο, μπλόκο μπλόκο. Μπλόκο, μπλόκο». Θα πάω στο σεμινάριο του συνδέσμου. Είμαι ενθουσιασμένη γιατί είχα αρχίσει οριακά να πιστεύω πως δεν έγινα γιατρός και δεν θα κατάφερνα ποτέ να πάω σε σεμινάρια και συνέδρια που όντως θα με αφορούσαν. Τώρα όχι μόνο με αφορά, αλλά με χτυπάει και σε αγαπημένο νεύρο. 

 Έχω κάτσει σε ένα πολύβουο μέρος αυτή τη στιγμή κι έχω ξεχάσει τα ακουστικά μου. Ορίστε που και σήμερα έχω μία εξαιρετική δικαιολογία να μην συνεχίσω.  

 Στόχοι για τις επόμενες μέρες:

1. Να χρησιμοποιήσω στον προφορικό λόγο τις λέξεις θέσφατο, παλίμψηστο, σιβυλλικός δίχως να γελάσω, απολύτως φυσικά και κουλ. Θα χρειαστώ να κάνω τρεις ξεχωριστές προτάσεις. Θα τα καταφέρω. Πιστεύω σε εμένα πιο πολύ από ό,τι πίστεψε ποτέ κανείς. 

2. Να κάνω μία ραπ μπάντα και στις 24/12 να κάνω την πρώτη παρουσίαση του άλμπουμ μου. Σπίτι μου. Στα παιδιά μου. 

3. Να θάψω εν όψει των εορτών το φανταστικό μπιφ που άνοιξα με την Πλάτωνος και να βάλω απλώς μία μουσική υπόκρουση στο δικό μου. 

4. Θα ήθελα ιδανικά δύο φίλοι μου να επιχειρηματολογήσουν κάποιο βράδυ για ένα θέμα. Ακόμα κι αν η γραμμή υπεράσπισης που θα τους τύχει, δεν εκφράζει την προσωπική τους αλήθεια, εγώ θέλω να δω πάθος. Έπειτα θέλω να δικάσω. Αργότερα, θα παρουσιάσει ο καθένας μας με πάουερποιντ την αγαπημένη του θεωρία συνομωσίας. Αν δεν έχει τέτοιες αγάπες κάποιος, ας βρει την πιο ενδιαφέρουσα βρε αδερφέ! Για επιδόρπιο θέλω ένα παζλ 1000 κομμάτια, να μου ταιριάζει. Κανείς δε θα φύγει από το δωμάτιο αν δε λυθεί το παζλ. Πες μου, δε θα ήταν αυτά ονειρικά Χριστούγεννα; Εννοείται θα υπήρχε ποικιλία τσαγιών ολόγυρα. Οι τσαγιέρες μου, Ουρανία, Συνταγματάρχης Μουστάρδας, Συννεφούλα και Παρθένα θα έπαιρναν παντοτινό όρκο σιωπής για όσα θα ζούσαν δίπλα μας σε αυτή την παρτάρα. Θα είχε και φαγητό, αμέ! 

 

 Τώρα θα πω ψιλομαλακία, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Να σκέφτομαι ότι ο Ίψεν δεν είμαι. Ο Βάθεν είμαι; 

Υ.Γ. Логично, он(а) начал(а) уроки русского языка. Итак, в тексте говорится:

Это стул. Это окно. Это доска. Это ученик. Это карта. Это студентка. Учитель. Студент. Студентка. Мел. Тетрадь. Доска. Ручка. Книга. Лампа. Стол? Да, стол. Доска? Да, доска. Карта? Да, карта. Тетрадь? Да, тетрадь. Доска? Да, доска. Ученик? Да, ученик. Ручка? Нет, не ручка. Карта? … Нет. Тетрадь? Нет. Ученик? Нет. Кто он? Ученик. Что делает ученик? Он читает. Как он читает? Ученик читает быстро.

Это происходит в 2021 году.
В 2023 году, не осознавая этого, глядя на кошку Москву, я говорю сама с собой:

Я не знаю, что это Я не знаю, кто это Я не знаю, кто он Я не знаю, как тебя зовут Я не знаю, когда урок Я не знаю, где метро Я не знаю, чьё это слово Я не знаю, чьи это дети Я знаю, что это Москва. 

Вот поэтому. Понял(а)? Потому что Платонос это делает и это искусство. А я это делаю и это считается безумием! Вот я оставляю реальность и оды любви, а другая пишет на кружке: страсть, доброе утро, цветок, я пукнула и богатеет. Подлый мир!

Υ.Υ.Γ. Ρωγμή