Τις μικρές ρωγμές της πραγματικότητας τις έκανα «τέχνη». Αυτό, ήταν σαν μία υπερδύναμή μου, που μπορούσε βασικά ν' αλλάξει αληθινά και τις γύρω πραγματικότητες που συναντούσα κι ο όρος «πραγματικότητα» πια, να μην είχε φορτική, κάπως κακή χροιά. Να μην έπρεπε να «ξεφύγεις». Η πραγματικότητα μου, η δική μου, ήταν ένα αδιάκοπο ταξίδι σε νερά απόλαυσης και πληρότητας! Μία πραγματικότητα δομημένη έτσι ώστε να είναι νίκη, όχι φαινομενική, ουσιαστική.
Ναι... και μετά ξύπνησα. Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα. Γράφω καιρό πια μαλακίες. Πόσο θέλω να γράψω με την καρδιά μου ξανά. Να βρω «έρωτα» τόσο μεγάλο, ν' ανοίξω ξανά τον φακό. Να καταγράψω και να καταγραφώ.
Τώρα που έπνιξα τον ρομαντισμό κι έμαθα πια να πνίγω, τώρα που τόλμησα κι έμαθα πια να τολμώ... Τώρα τι κάνω; Λάθος δε διάβασα, μα μήτε σωστή φαίνεται πως ήμουν τελικά. Σταθήκαμε αντάμα είναι γεγονός. Τώρα πως να είμαι κυνική, αφού τ' αδύνατα γινήκανε δυνατά; Τώρα όμως, πως να συνεχίσω που σαν λίμνη νιώθω; Τώρα τι κάνω; Κολύμπησα ανάποδα το ρέμα μέρες πολλές και σκαρφάλωσα τον δύσκολο γκρεμό νύχτες αμέτρητες κι έτσι βρέθηκα εδώ τ' αναγνωρίζω, μα χαθήκαν οι χάρτες κι έγινε λαβύρινθος ο μονόδρομος. Πως να σωθώ από μία ιστορία που δεν μπορώ καν να μοιραστώ; Τώρα τι κάνω;
Αν πάρω ένα αερόστατο και το φυσήξω δυνατά, ψηλά πολύ να πάει, να τα δω όλα μαζί ξανά, της πόλης μας τα λάθη, θα κατανοήσω; Θα φύγει το βάσανο αυτό, αν πέσει από 'κει πάνω; Πως εγώ ακόμα, παρά την εικόνα που βλέπετε, είμαι σίγουρη πως έχω γευτεί την ψυχή; Έχω βάλει το χέρι μου κι έχω τρυπήσει το πανί. Με τις λέξεις που στέλνει το φως μου, έχει ραγίσει ο φακός και ψέμα είναι αλήθεια η προβολή... Ένα καρέ, δύο καρέ, τρία, τώρα το νιώθεις; Χαλάει η ιστορία. Θ' αλλάξει το αερόστατό μου τον κόσμο αυτόν για λίγο; Ελπίζω; Ή έχουν ολότελα ξεχάσει, να βλέπουν ουρανό; Τάχα να τ' αποφύγω;
Θα καεί το κέρινο αερόστατό μου, λες, από τον ήλιο. Θα λιώσει το χάρτινο αερόστατό μου, λες, απ' την βροχή. Θα σβήσει η φωτιά του από τον αγέρα, είπες.. Θα τρομάξει η καρδιά του, απ' τη σιωπή! Γελώ. Μα υπάρχει τ' αερόστατο αυτό στ' αλήθεια; Πως τολμάς να ορίζεις με σιγουριά το υλικό; Μήπως μονάχα μία εικόνα ψέμα είναι; Μήπως ξέχασα να βλέπω ουρανό; Κι αν πλέκω ακόμα λίγα παραμύθια, ποιος ξέρει πως πεθαίνει τ' αεράστατο αυτό;
Υ.Γ. Θέλω να δοκιμάσω τσάγαλα.
Υ.Υ.Γ. Κόντα
Υ.Υ.Υ.Γ. Κανένας τόνος, κανένα γράμμα δεν στά(λ)θηκε ποτέ λάθος.
