ΜΑΜΙΧΛΑΠΙΝΑΤΑΠΑΪ

 Τα τραπέζια έχουν αλλάξει διάταξη. Λογικά θα αλλάξουν σύντομα ξανά. Με είδε ο Κρητικός που ερχόμουν από μακριά και πριν προλάβει να έρθει η σειρά μου, μου τον έδωσε έτοιμο στο ποτήρι το καλό. Ωραίο πράγμα να ξέρουν τι θες χωρίς καν να το πεις. 

 Η νέα διάταξη των τραπεζιών με έχει φέρει δίπλα με κάτι ξένους. Δηλαδή είναι σαν κάποτε που χώριζαν τα θρανία με μία γραμμή τα κακιασμένα. Το τραπέζι το χωρίζει σήμερα μονάχα ένα τζάμι. Είναι κάπως σα να έχω παρέα. Σε λιγότερο από μία ώρα θα είναι εδώ και τα κορίτσια. Πιθανότατα η πρώτη δόση θα έχει τελειώσει. 

 Η ταινία στο φεστιβάλ τελείωσε. Το ταξίδι ίσα πάνω αριστερά, τελείωσε. Το ένα μάτι τελείωσε. Νομίζω πως μόνο αυτά, παρά τις προσπάθειές μου τελείωσαν. Όχι ότι προσπαθώ βεβαίως βεβαίως και σκληρά. Τι ξεκινάει λοιπόν όταν κάποια πράγματα τελειώνουν και κάποια άλλα δεν τα αφήνω να τελειώσουν ποτέ; Τα μεγαλόπνοα σχέδια κάθε καλοκαιριού για τη μεγάλου μήκους. Αύτη που ήθελα να έχω ολοκληρώσει πριν τα 30 και πλέον είμαι 30, τύπου με πήραν τα χρόνια και είμαι στο 0. Ναι φίλοι μου, ξεκινάει η εποχή της ταινίας, που τρώω περισσότερα καρότα, που το πετσί μου τσιμπάει τον ήλιο σαν διψασμένο και που πλέον στην τσάντα μου ή μάλλον όχι, στα χέρια μου θα υπάρχει και μία βεντάλια. 

 Είχα πει παλιότερα στην Ιω, ότι το σενάριο είναι όλο εδώ μέσα, στο μπλογκ, αλλά μία διαβάζω και γοητεύομαι, μία διαβάζω και λέω «ω νόου, το έγραψα όντως αυτό, τι θράσος;». Έψαχνα που λέτε κλασικά κάτι στα αρχεία και άρχισα να παρατηρώ περίεργα πράγματα στα στατιστικά. Τι να σας νοιάζουν τώρα εσάς αλγόριθμοι και στατιστικά. Να σου πω κάτι; Ούτε εμένα με νοιάζουν, λέω ψέματα. Η μαγεία πάντα κρυβόταν πέρα και πάνω από τους αριθμούς. Οπότε θα σας πω κάτι που μπορεί και να με ενδιαφέρει.

 Μαμιχλαπιναταπάι. Αντιγράφω για να σας ξεκουράσω από το να πατάτε τα πορτοκαλί. Η λέξη μαμιχλαπιναταπάι λοιπόν, είναι μία λέξη της γλώσσας Γιαγκάν της Γης του Πυρός (ω ναι, πάψε, ήμουν κι εγώ εκεί) η οποία λέξη έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες ως η «πιο συνοπτική λέξη» και μία από τις πιο δύσκολες λέξεις για μετάφραση σύμφωνα με κάποιον Μπέργκερ (τρομερό επίθετο. My name is Burger. Clemens Burger). Η λέξη αυτή λοιπόν χωράει μέσα της την εξής συνθήκη: το βλέμμα που ανταλλάζουν δύο άνθρωποι που ο ένας επιθυμεί να του προσφέρει κάτι ο άλλος, το οποίο θέλουν και οι δύο, αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να το προτείνουν ή να το προσφέρουν στον εαυτό τους. Μία κάπως διαφορετική ερμηνεία αναφέρει πως είναι το βλέμμα όταν δύο άνθρωποι μοιράζονται μία άρρητη, ιδιωτική στιγμή που ο καθένας γνωρίζει τι σκέφτεται ο άλλος και συμφωνεί με αυτό που εκφράζεται μέσω μίας ουσιαστικής σιωπής. 

 Κάπως το μαμιχλαπιναταπάι σχετίζεται λένε και με τη θεωρία των παιγνίων, με το δίλλημα του εθελοντή. Δυστυχώς δεν μπορώ να εμβαθύνω σε αυτό, διότι προσπαθούσα πριν λίγο να κατανοήσω κομμάτια από το παίγνιο δειλίας, chicken game και κάπου στο ΔΔ και Δ, που συνοψίζουν τις επιλογές «Δεν Δειλιάζω» και «Δειλιάζω», άρχισε να βγαίνει καπνός από το κεφάλι μου. Δειλιάζω λοιπόν να συνεχίσω να καίγομαι μόνη μου και θα περιμένω μήπως κάποιος κάποτε μπορεί να μου κάνει μία ξήγα για ντάμιζ να κατανοήσω αυτά τα περίεργα. 

 Σε κάθε περίπτωση αγαπημένοι, νιώθω ότι το μαμιχλαπιναταπάι είναι ένα σουπερουά επίπεδο το όποιο ενώνει μαγικά δύο διαφορετικούς πλανήτες. Σπουδαίο να συμβαίνει στις ζωές μας και σας το εύχομαι να σας βρει, μολονότι δεν πιστεύω στις ευχές. Δε θα ήταν μαγικό να ξέρουν τι θέλεις, χωρίς να χρειάζεται να το πεις; 

Υ.Γ. Το κείμενο περιέχει συμπεριλαμβανομένου του τίτλου έξι φορές τοποθέτηση μαμιχλαπιναταπάι. Πάψε ξανά, σε καλό να μας βγει. 

Υ.Υ.Γ Εδώ κάτι ήθελα να γράψω γιατί θυμόμουν ότι μέτρησα τρία υστερόγραφα

Υ.Υ.Υ.Γ. Οι ευχές. Αχ οι ευχές... Θα στο ξαναπώ. Σκέφτομαι καλά πράγματα διαρκώς για όλους. Κάποιοι έχουν την ατυχία να τους τα εκφράζω ακατάληπτα κυρίως, σε άκυρες ώρες, αλλά πιστεύω με αγαπούν λίγο γι' αυτό. Όμως οι ευχές/σκέψεις που πρέπει να αποδίδονται σε συγκριμένες μέρες και περιστάσεις με ζορίζουν. Χρόνια πολλά. Καλή χρονιά. Καλό πάσχα. Να σας ζήσει. Να ζήσετε. Συλλυπητήρια. Οριακά με τρελαίνουν. Δεν πιστεύω ότι βγαίνουν από την καρδιά. Τουλάχιστον όχι απ' όλους. Αποστέλλονται, εκφράζονται τυπικά και τις περισσότερες φορές όλο αυτό γίνεται από φόβο για να μη στενοχωρηθεί κάποιος, να μην είμαστε αγενείς, τι θα σκεφτούν αν δεν; Μα δεν προκαλεί μεγαλύτερη στενοχώρια το κλισέ από την ευγενική σιωπή; Τουλάχιστον παιδευτείτε λίγο να μην αναπαράγετε τα ίδια λόγια. Πείτε στους άλλους «μία μερίδα κοντοσούβλι και τρία πιτόγυρα απ' όλα» Τιμιότερο. 

 Τα κορίτσια ήρθαν και είναι αγενές πλέον εγώ να παίζω πλήκτρα, οπότε θα κλείσω. Δε θα γράψω για την Χαρούλα που σήκωσε τα χέρια ψηλά και με έλουσε με σαπούνι για τα πιάτα. Δε θα γράψω για τον τύπο που ήταν πριν πέντε λεπτά εδώ και τον έλεγαν Έρωτα! Όντως τον έλεγαν Έρωτα και όντως έφυγε. Μάλλον πάντα φεύγει; Ξέρεις τώρα, αν δεν τον ταϊζεις... Εμ ναι, το τραγουδάκι κολλάω και κλείνω. Κορίτσια συγγνώμη!  

 

Κενά & σαλάμια αέρος

 Πρώτα το ένα μάτι κι έπειτα το άλλο της είπε ο γιατρός. Τώρα περιμένω να τελειώσει. Περίεργες εβδομάδες. Από ζωή σε κηδεία, από υγεία και νοσοκομείο, από δόξα σε βουβαμάρα, από πράσινο σε άσπρο, από ήλιο σε χιόνι, από τη μία άκρη στην άλλη. Δεν ξέρω που να πρωτοσταθώ. Βρίσκομαι τώρα στο καφέ. Θα τελειώσει όπου να ΄ναι, σωστά; Όλα δεν τελειώνουν άλλωστε; 

 Η μουσική στην καφετέρια του νοσοκομείου δεν πολυταιριάζει με τη φάση του. Έπαιζε από τα ηχεία κάτι σε «από έρωτα δεν πέθανε κανείς» μία κοπέλα σε διπλανό τραπέζι το σιγοτραγουδούσε. Άνοιξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα τη συσκευή κι έβαλα το call my name στα ακουστικά μου. Άκου εκεί «από έρωτα δεν πέθανε κανείς» πως τολμάει να τραγουδάει ένα τέτοιο ψέμα. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ακουστικά και μπορούν να σε στείλουν απ' ευθείας στο σύμπαν σου. 

 Δε θα ήθελα ακόμα να σου πω τίποτα. Ούτε για τον νεκροθάφτη που ήταν ολοταίριαστος στο σκηνικό, υπέροχος. Ούτε για την ανηφόρα με τα κυπαρίσσια που τόλμησα να σκεφτώ πως είναι όμορφος δρόμος. Δε θέλω να σου πω για τα μάτια της. Δε θέλω να σου πω ακόμα για το ταξίδι. Δε θέλω να σου πω για την ταινία. Δε θέλω να σταθώ στην αδιαφορία που υπάρχει, στο προσποιητό ενδιαφέρον, ή στο αφόρητο. Θα σταματήσω όμως ξανά στον λύκο. 

 Τα αεροπλάνα θα μπορούσα να τα συμπαθώ περισσότερο. Δυσκολεύομαι σε τρεις φάσεις. Της προσγείωσης, της απογείωσης και της πτήσης. Στην προσγείωση αυτό το αίσθημα στο στομάχι με διαλύει. Ούτε τα λούνα παρκ μου αρέσουν. Μου αρέσει η βόλτα σε αυτά κι οτιδήποτε δεν πέφτει, τρέχει, αλλάζει απότομα κατευθύνσεις ή γυρίζει σαν τρελό. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, πάντα θυμάμαι ότι δεν έχω εγώ τον έλεγχο. Έχω την αυτοπεποίθηση πως θα μπορούσα να το πιλοτάρω το θεριό αν τύχει η στραβή, αλλά όχι την ηρεμία ώστε το παραμικρό ρεύμα αέρα να μη με ταράζει. Φυσικά φαίνομαι πολύ κουλ, μόνο αν κάποιος μπορεί να νιώσει τους παλμούς μου, μπορώ να προδωθώ. Όπως πάντα. Τέλος, όταν πλησιάζει η προσγείωση ξεκινάει η ανησυχία για το αν θα είναι απαλή σαν βούτυρο και μη τυχόν κάνει κανένα χοροπηδητό. 

 Κατά τη διάρκεια της παραπάνω συνθήκης δυσκολεύομαι πιο πολύ από το συνηθισμένο να εστιάσω σε ένα πράγμα. Δυσκολεύομαι να κοιμηθώ γιατί πετάγομαι διαρκώς, δυσκολεύομαι να ακούσω μουσική, γιατί πρέπει να έχω το νου μου στον παραμικρό θόρυβο ή αλλαγή ήχου. Δυσκολεύομαι να διαβάσω γιατί νιώθω πως αν δεν είμαι αρκετά συγκεντρωμένη θα πέσουμε σε κενό αέρος. Τύπου ότι εγώ φταίω, εγώ θα το έχω προκαλέσει. Δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω κάποια ταινία, γιατί δυσκολεύομαι... Κατάφερα τώρα τις τελευταίες φορές να συνεχίσω λίγο τον λύκο. Σε μία υπέροχη πτήση που δεν κατάλαβα πότε σηκωθήκαμε, πόσο μαλακά ήταν στα σύννεφα και πόσο απαλά βρεθήκαμε στο έδαφος ξανά. Προχώρησα πολύ. Ένιωθα ότι σχεδόν επιτέλους θα τελειώσω. Ενθουσιάστηκα δε τόσο, που έβγαλα το σημειωματάριο και ξεκίνησα να μεταφέρω κομμάτια του. Να τα διαβάσω ξανά, αργά, καθώς θα γράφω, να τα χωνέψω, να το πιστέψω πως συμβαίνει. Περνάω κάποιες σημειώσεις εδώ: 

«...αυτό το ζεστό αίσθημα της τελειότητας που σε κατακλύζει, όταν πέφτεις πάνω σε κάτι που σου μοιάζει. Όχι κάτι που σε ενέπνευσε, σε χρωμάτισε. Αυτό που υπήρχε, βαδίζατε παράλληλα, δίχως οι δρόμοι σας να έχουν διασταυρωθεί. Αυτή η μαγική στιγμή της συνάντησης.

 ...Μήπως αυτό που επιζητούσαμε εμείς οι καραγκιόζηδες, ήταν από πάντα μόνο ένα φάντασμα;

...κι έτσι ο Λύκος της Στέπας μετέφερε αυτή τη διπλή και διχασμένη φύση του και στα πεπρωμένα όλων των ξένων ανθρώπων τους οποίους συναναστρεφόταν.

 Η άψογη περιγραφή του «αστού» στις σελίδες 53-54

-ο λύκος ανάμεσά σας-

Σελίδα 54, η ζωτική δύναμη την αστικής κοινωνίας. Πως συντηρείτε; 

Σελίδα 57 Η ΣΥΝΤΑΓΗ ...για να ζήσει κανείς στον κόσμο...

...όταν λοιπόν ένας άνθρωπος προχωρήσει ως το σημείο να διασπάσει την ενότητα της προσωπικότητάς του, είναι τότε σχεδόν μία μεγαλοφυΐα, οπωσδήποτε πάντως μία σπάνια και ενδιαφέρουσα εξαίρεση...

Σελίδα 60-61 η αλήθεια και η πλάνη του ΕΓΩ

Η αυταπάτη της προσωπικότητας, ο άνθρωπος κρεμμύδι

...συχνά το διαισθάνεται στα όνειρα και σε άλλες δύσκολα ελεγχόμενες συνειδησιακές καταστάσεις...

 Έπειτα, έστρεψα την προσοχή μου κάπου αλλού. Λογικά θα άλλαξα αεροπλάνα και κάτι δε θα ήταν τόσο μαλακό. Η Αρετούλα μου είπε να της πω όταν το τελειώσω και αλήθεια μου έδωκε ακόμα ένα κίνητρο. Όχι τελικά πως  όσα κίνητρα και να μου δώσουν θα νικήσουν αυτόν τον χαμό. Τώρα ο καραγκιόζης θα κλείσω τους μαντρουγάδα. Μέχρι να μαζέψω τη συσκευή θα πρέπει να ακούσω το «γι'αυτό ποτέ μην πεις πως είμαι ο ανθρωπός σου κάτι με τον χειρότερο εχθρό σου» Ψέμα κι αυτό.  

 Τα αεροπλάνα μου αρέσουν. Στο τέλος όμως. Νιώθω ότι αν βιαστώ να βγάλω συμπέρασμα, τα καταστρέφω όλα. Αν πω εν ώρα πτήσης «μα τι ωραία απογείωση» θα ξεκινήσει το κούνημα. Αν πω «μα τι ωραία πτήση», θα ακουστεί κάποιος νέος περίεργος θόρυβος. Αν πω «καλά το πάει» κατά τη φάση της προσγείωσης, θα πατήσουν οι ρόδες, θα σηκωθεί ξανά, θα κάνει μερικά γκουπ γκουπ, θα πέσει πίσω μας το επόμενο αερόπλανο; Δε θα φρενάρει ποτέ; Κλπ κλπ. Δε θα μπω πιθανότατα ποτέ με την ίδια χαρά και ανεμελιά που μπαίνω σε ένα πλοίο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα μπορούσα να μπαίνω κάθε μέρα. Να ξεκλειδώνω νέους πλανήτες, να διασταυρώνονται οι δρόμοι μου με όσα μου μοιάζουν κι όσα αποτελούν ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις. 

Δύσκολες αποφάσεις

  Καμία δύσκολη απόφαση. Εννοώ το παρακάτω δεν γράφεται επειδή κάποια δύσκολη απόφαση πάρθηκε ή πρέπει να παρθεί. Εκτός κι αν πιστέψουμε ότι επιπλέουν εδώ κομμάτια του υποσυνειδήτου, κάπως σαν την ονειροχώρα μου. Καθώς έγραφα το «υποσυνείδητο» στη γενική καταλαβαίνω ότι δε θα καταφέρω ποτέ μάλλον να ξεκαθαρίσω τον κανόνα με τον τόνο. Πότε ανεβαίνει και πότε κατεβαίνει. Καθώς έγραφα για την «ονειροχώρα» για την οποία κάποια στιγμή πρέπει να σας μιλήσω εκτενώς, συνειδητοποιώ πως δε θα καταφέρω ποτέ μάλλον να τηρήσω πιστά ένα πρόγραμμα καταγραφής των όσων μπορώ να ανακαλέσω καθώς ξυπνάω στην πραγματικοτητοχώρα, μήπως καταφέρω έτσι να λύσω το μεγάλο μυστήριο. Καθώς έγραφα «δύσκολες αποφάσεις» είχα κυρίως στο μυαλό μου την απόφαση για το αν θα κάνεις μπάνιο το βράδυ πριν κοιμηθείς ή το πρωί αφού ξυπνήσεις. Δε μιλάω για ξεκάθαρες καταστάσεις του τύπου «γύρισα από προπόνηση», μιλάω γι' αυτές τις αδιάφορες μέρες που παρ' όλα αυτά πρέπει να λάβεις τις σημαντικές/ασήμαντές σου αποφάσεις. 

 Σήμερα είναι από αυτές τις αδιάφορες μέρες. Μέρες τώρα είναι από αυτές τις αδιάφορες μέρες. Καλά, όχι, μην το μηδενίζω, μπορεί να φταίει η περίοδος. Μπορεί να φταίνε οι μικρές καθημερινές απογοητεύσεις που λίγο αν σταματήσεις τον χορό, τρέφονται και γίνονται γίγαντες. Σήμερα και χθες, ήταν δύο μέρες που βυθίστηκα. Δεν έκανα τίποτα δημιουργικό, παρά μονάχα βυθίζομαι στη σκέψη πως δε θα κάνω ποτέ τίποτα δημιουργικό και πως ποτέ δεν έκανα ως τώρα. Φυσικά η πολύτιμη εμπειρία μου, μου πετά το σωσίβιο της υπενθύμισης. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι κάνουμε κύκλους. Κολυμπάμε προς την επιφάνεια και βουτάμε ξανά να χαζέψουμε τον πάτο. Γνωρίζω λοιπόν ότι, το πως βλέπουμε τις πραγματικότητές μας εξαρτάται από το σημείο που θα κάτσουμε για να παρατηρήσουμε τον κόσμο. Εξαρτάται δυστυχώς ή ευτυχώς και από τον κόσμο που θα επιτρέψουμε να μπει μέσα στον κόσμο μας, αλλά έστω ότι αυτή η παγίδα είναι πιο εύκολα αναγνωρίσιμη σε σχέση με την παγίδα που μας στήνει ο ίδιος μας ο εαυτός, σε σχέση με τη θέση μας. 

 Τέλος πάντων, ο λόγος που αποφάσισα να ανοίξω τον υπολογιστή μέσα στη νύχτα και να γράψω αυτά, στην πραγματική πραγματικότητα, είναι ο Σούμπερτ. Κάποια στιγμή, κάποιο μεσημέρι, μέσα στο αμάξι, πέτυχα την ίδια εκπομπή...

(που τόση ώρα να ξέρεις την έψαχνα! Αφού αναζήτησα ξανά πληροφορίες εδώ και βρήκα την καταιγίδα και στην έδειξα ξανά, έπειτα άρχισα να ψάχνω όλο το τρίτο πρόγραμμα για να βρω την εκπομπή, πως την λένε! «αναζητώντας την κυρία με την στρυχνίνη», δηλαδή, η ώρα έχει πάει σχεδόν δύο τα αξημέρωτα και πόσα χρόνια χρειάστηκαν να περάσουν μέχρι να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που μου άρεσε τόσο και ουάου, τι τέλειος τίτλος είναι αυτός!).

 Πίσω στον πλανήτη, στην εκπομπή ο κυριούλης είχε καλεσμένη μία κυριούλα και είχαν ο καθένας κάτσει σε ένα πιάνο. Σχολίαζαν λοιπόν παίζοντας λαϊβ, πως η πέστροφα του Σούμπερτ και ο μαγικός αυλός του Μπετόβεν είχαν ομοιότητες. -Δε στα κάνω περτικαλί, ψάξε επιτέλους και κάτι μόνος σου.-Δε θυμάμαι ποιος επηρέασε ποιον, ποιος τσίμπησε τι από ποιον, αν και πιάσανε και το κουτσομπολιό το καλό και τα μαρτύρησαν όλα, αλλά θυμάμαι ότι πήγαινα προς Ίλιον. Κάπου στο Περιστέρι, έχοντας κατεβασμένα τα παράθυρα γιατί είχε ζέστα, ντυμένη σαν απόλυτη ροκ σταρ με μαλλί μπλε και μωβ και ροζ και κάπου ώπα, με την ένταση στα ηχεία του οχήματος σε επίπεδα συναυλίας με πιάνει κόκκινο φανάρι. Άκουγα για τις κλεψιές, έπαιζαν και οι σκόρπιες νότες, μονολογούσα και κάτι «άκου εδώ να δεις» αγανακτισμένη. Σταματάει δίπλα μου τύπος με μαλλί εξίσου περίεργο. Μπρος άμαλλο και πίσω μία μακριά πλεξούδα. Μου λέει «τρίτο να ακούς» με γελάκι. Τρίτο άκουγα εν τω μεταξύ. Του λέω «τσκ τσκ τσκ, άκου εδώ που γίνεται της κακομοίρας, ο κλέψας του κλέψαντος, ψάξε για την πέστροφα και τον μαγικό αυλό να φρίξεις» κι ανεβάζω κι άλλο την ένταση να φτάσει καλά καλά στο διπλανό παράθυρο, να νιώσει λίγο ο άνθρωπας το σοκ και όλο το πίτζεον μαζί. Τον χαιρέτισα στρατιωτικά παλικαρίσια και προχώρησα ευθεία. 

 Ναι, αυτά... Οι ξάξακες ήταν απογοήτευση. Ο Σούμπερτ πέθανε το επόμενο έτος από τον Μπετόβεν. Λέτε τάχα η θλίψη να τον άγγιξε; Υποσυνείδητα; Τώρα θα κλείσω. Θα δοκιμάσω να κοιμηθώ. Δε θα διαβάσω τα κίτρινα χαρτιά μου. Δε θα διαβάσω τα «ανήσυχα άκρα». Καληνύχτα. Δεν ήθελα κάτι να πω. 

 

Λάλαμπαϊ

 Θα έχει μέσα πολλούς πόθους. Μακάρι να μην σταματήσω να τους ποτίζω. Ίσως καταφέρω να βρω κάποιον να το αγαπήσει όσο ήδη εγώ το αγαπώ και να φροντίζει τους πόθους μου για εμένα. Η χειρότερη λύση είναι να το γεμίσω με ψεύτικο πόθο, αλλά ποτέ ο ψεύτικος πόθος δεν είναι μία καλή ιδέα. Θα έχει κάπου ένα πικ απ. Συχνά θα ακούγεται μουσική από εκεί. Θα υπάρχει κι ένα πιάνο. Θα ακούγεται και από εκεί μουσική. Φαντάζομαι να μπορούν οι άνθρωποι να παίζουν όταν το θελήσουν, όποτε και όπως θέλουν. Τη μία μέρα θα ακούγεται το βαλσ του Σοστακόβιτσ, την άλλη Die Antwoord, στιγμές πιο κάτω οι xaxakes, συνθετικοί, madrugada και ο Νίκος και ο Θωμάς και ο Φοίβος κοκ. 

 Θέλω να φύγει το μυαλό σου από την πελατεία που μπορεί να φαντάζεσαι ότι υπάρχει σε ένα τεϊοποτείο. Θέλω να φέρεις στο νου σου όλες τις εποχές και όλα τα χρώματα. Σίγουρα κάπου εδώ θέλω να φέρεις και στο μυαλό σου τα ταξίδια. Οι γεύσεις θα είναι περιπέτεια. Θα τη διαλύσω την ιδέα πως το τσάι είναι βαρετό. Το τσάι δεν είναι για όταν αρρωσταίνεις. Τσάι δεν είναι οτιδήποτε βουτάς σε νερό. Το τσάι δεν το βράζεις! Θέλω να το βάλω τόσο βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων σε τούτη τη γωνιά της γης. 

 Συνήθως δε σου λέω τα όνειρά μου. Λένε πως όταν εκστομίσεις κάτι, όταν το περάσεις από τον κόσμο των ιδεών στον κόσμο του λόγου, τουλάχιστον εγώ το έχω έτσι στο μυαλό μου, πρέπει να το κάνεις. Δεσμεύεσαι με τον λόγο σου κι αν δεν τον τηρείς, φανερώνει αναξιοπιστία. Θα μου πεις πως κάπου πρέπει να ακουμπάς τις σκέψεις σου ακόμα κι αν δεν καταφέρεις να τις υλοποιήσεις... Αλλά από την άλλη καλά έχει πάει ως τώρα το πρώτα κάνω, μετά λέω. Βασικά μετά δε χρειάζεται καν να μιλήσεις, έχουν μιλήσει άλλα για εσένα. Αλλά σήμερα νιώθω ότι πρέπει να μείνει αυτή η σκέψη εδώ. 

 Δεν ξέρω τι χρώματα θα έχει. Άλλες φορές το νιώθω το αδιάφορο μα μαγικό, της κρέμας, της σελήνης, για να το χρωματίζει διαφορετικά η κάθε στιγμή, άλλες το νιώθω πετρόλ, κόκκινο βαθύ, μπορντώ, μπλε της θάλασσας στη μέση του Αιγαίου μία μέρα που έχει συννεφιά. Ξέρεις, θα είναι ωραία εκεί και τις μέρες που θα έχει βροχή και τις μέρες που θα έχει ήλιο. Θα γυριστεί κι εκεί τουλάχιστον κάποια σκηνή ταινίας μου. Μη σου πω μία ολόκληρη ταινία. Νύχτες, θα γίνονται προβολές άλλων ταινιών.

 Η ζωή θα κυλάει όμορφα κι ανέμελα στο λάλαμπαϊ. Θα βρω και κάποιον να φτιάχνει λίγες λιχουδιές να μπορείς ν' απολαύσεις. Κυρίως κέικ, λεμονόταρτες με το καμένο από πάνω, ξέρεις και ίσως κάποια αλμυρά, γιατί ζωή χωρίς αλάτι... 

 Εκεί θα διαβάζουν, θα γράφουν, θα δημιουργούν, θα ερωτεύονται, θα παίρνουν τις σημαντικές αποφάσεις κι έπειτα εκεί θα τις καίνε. Θα χαμογελάνε, θα κλαίνε, θα μιλάνε, θα ονειρεύονται. 

 Αυτά για σήμερα από τον πλανήτη λάλαμπαϊ. Ήταν ένα μεσημέρι απλής, αδιάφορης ευτυχίας και ηρεμίας. Από το ηχείο ακούγεται το «μη μαζί γιατί» και η «μάγισσα». Αυτός είναι ο σημερινός ρυθμός. Ανοιξιάτικος, ανοιξινός, ανοιγλυκός. ΄

 Αναπνοή μέσα, αναπνοή έξω. Τίποτα το σπουδαίο. 

Υ.Γ. Λες να είμαστε εμείς το τσάι της θάλασσας; Σα φακελάκια, έτσι που μουλιάζουμε τις ψυχές μας μέσα της;

Υ.Υ.Γ. Θα πάω τώρα μέσα στα σπασμένα να υποδεχθώ το απόγιομα και να μαζέψω νομίσματα που ανταλλάζοντάς τα, θα δώσω πνοή στο νανούρισμά μου. Θα συνεχίσει να παίζει από το ηχείο εκεί το «μη μαζί γιατί» και η «μάγισσα». 

Άσε μας ρε πουλάκι μου aka τσίου

 Ξεκίνησε η μουσική. Μισό λεπτό, θα σου γράψω ακριβώς τι ακούγεται: Tape loop, Ituana. Άκου τι είπε πάλι το σύμπαν ρε αδέρφι. Αν πιστεύω στο ομιλούν σύμπαν; Όχι. Φυσικά και όχι. Αλλά κακώς τις περισσότερες φορές πλέκω εγώ με το βελονάκι υπέροχα παραμύθια από τυχαίες κλωστές. Ξέρεις, κάπου εδώ η Έλλη θα έβγαζε τα γυαλιά της, θα τα ακουμπούσε με χάρη πάνω σε κάποιο τραπεζάκι κι έπειτα ξεφυσώντας, γιατί πολύ την έχω κουράσει με αυτά τα τερτίπια, θα έκανε μία χαριτωμένη βουτιά με το κεφάλι, ωσάν κολυμβήτρια γοργόνα κι όχι κινέζα, μέσα σε μία μαγιονέζα. 

 Μαγιονέζα πια δε φτιάχνω. Χάλασε το ραβδομπλέντερ aka μπίμερ. Δοκίμασα με άλλους τρόπους, αλλά το αποτέλεσμα ήταν εμετικό. Καμία σχέση με την υπέροχη μαγιονέζα μου. Έτσι το κύμα που θα χτυπούσε τον καπιταλισμό κόπασε κι αυτό. Θα πρέπει να αγοράζω μαγιονέζα πλέον για το αγαπημένο «μακαρόνια με τόνο και μαγιονέζα καυτερά». Κορίτσι - κεφαλαιοκρατία 0-1

 Ένα κι ένα κάνουν δύο. Όταν κοπάζει μέσα μου αυτό το κύμα που θέλει να πνίξει αυτό το δύο κι ένα συν ένα να κάνουν εκατομμύρια, ένα, μηδέν, οτιδήποτε άλλο δηλαδή, λυπάμαι. Καθώς λοιπόν λυπόμουν και έβλεπα την τραγουδίστρια μέσα στα κόκκινα να τραγουδάει «πες μου τι είναι αυτό που σου λείπει κι όλο κλαις, όλο λυπάσαι» έφαγα έναν ξηρό καρπό, ήπια μία γουλιά από το τζιν με το τόνικ - Τζιν με τόνικ, ακούς ρε Τάκη; Ποια είμαι;- Πήρα μία απόφαση, για λίγο καιρό από δω και στο εξής, τουλάχιστον μέχρι τον επόμενο σεισμό, ένα κι ένα να κάνουν δύο. Θα τον μετανιώσω πικρά αυτόν τον μικρό θάνατο, αλλά τι νόημα έχει να ζεις μόνο εσύ ελεύθερος σε έναν κόσμο φυλακισμένων; Εν τέλει, μήπως είσαι εσύ σε μία γιγαντιαία, ευάερη φυλακή;

 Το 2020 οι φυλακισμένοι στην Ισλανδία ήταν 144. Το 2021 οι φυλακισμένοι στην Ελλάδα ήταν 11.459. Σαφώς ο πληθυσμός της Ισλανδίας χωρά περίπου 30 φορές σε αυτόν της Ελλάδας, ο αριθμός όμως των φυλακισμένων χωρά 80 φορές μέσα σε αυτόν της Ελλάδας. Δεν ξέρετε φυσικά αν τα στοιχεία που σας δίνω είναι αληθή ή όχι και καλά θα κάνετε να τα αμφισβητήσετε από τη στιγμή μάλιστα που δεν αναφέρεται και καμία πηγή συλλογής των παραπάνω δεδομένων. Μα έστω ότι επαναπαύεστε στη βαρύτητα του λόγου μου, δεν είναι τρομερή η αναλογία καλού και κακού σε δύο διαφορετικές γωνίες της γης; Δύο διαφορετικές γωνίες, μα μιλάμε για το ίδιο «σπίτι»...

 Σε αυτό το σημείο ο χορός θα έπρεπε να συνεχίσει με μία συναφή ασυναρτησία περί γης. Ίσως κάτι σε «όπου γης και πατρίς» με τσαχπίνικη αναφορά στον Πακούβιο και άντε γεια; Όσα παίρνει ο άνεμος; Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι πέντε το λαδόξιδο; Το τελευταίο πλέκει καλά με την παράγραφο 1, 2 και 3 παρακαλώ! Ξίδι- Πακούβιος 1-0 τελικό. Αλλά όχι. Δε θα σας κάνω τη χάρη. Θα αφήσω το μπλε και το ροζ να χαθεί από τα μαλλιά μου, να χαθεί από την καρδιά μου. Εξ' άλλου με το ηλιοκαμένο αλμυρό πετσί το ξανθό ταιριάζει καλύτερα. Θα κάνω έτσι μία τυχαία αναφορά στην άνοιξη και θα κλείσω για να πάω σιγά σιγά δυο δρόμους πίσω ν 'ανοίξω. Κοίτα από το παράθυρό σου, έχει μπει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν. Πόσα πολλά ζουζούνια έχει ο κόσμος. Πόσα πολλά ζουζούνια σου μπαίνουν στα μάτια και στη μύτη καθώς τρέχεις, καθώς καβαλάς τη μηχανή σου, το ποδήλατό σου, το άλογό σου; Αχ βρε άνοιξη, καλώς ήρθες. Μία άνοιξη και μία άνοιξη ισούται με δύο άνοιξες. Εντάξει τώρα; Καλύτερα; 

Υ.Γ. Το ήξερες ότι η ίδια τραγουδίστρια σοφά πάλι είπε «άγνωστες λέξεις σου δίνω να παίξεις και να τις σκεφτείς, αν καταλάβεις ποτέ τι σημαίνουν να 'ρθεις να με βρεις» Ε; Πάτα τα πορτοκαλί του κειμένου λοιπόν. 

Vi cinco caballos

 Είναι Παρασκευή απόγευμα και γράφω μέσα από ένα λαχανί αμάξι. Παρασκευές απόγευμα αυτής της σεζόν με βρίσκουν είτε ανάμεσα σε θραύσματα, είτε κάτω από τη μουσικοκινητική στα εγγλέζικα της Φακούλας. Εννοείται πως αυτό δεν είναι απόλυτο, καθώς ρόλοι έκπληξη προκύπτουν μαγικά διαρκώς. Οπότε βρίσκω εγώ τα απογεύματα της Παρασκευής, σε νέες περιπέτειες αρκετά συχνότερα απ' ό,τι νομίζεις. Προσπαθώ όπως ανέφερα να τιθασεύσω την ημερολογιακή φάση που περνάω και να το φέρω όλο στο πιο γενικό. Μία τα καταφέρνω, μία έχω τόση ανάγκη να μοιραστώ, μία κάποιος μου λέει χαρούμενος ότι βρήκε κοινό σημείο και ανάσα ακόμα και στα πολύ ειδικά. Νιώθω πολύ έντονα -καλά, δεν άλλαξε και πολύ αυτό μέσα στα χρόνια και σε καλό μου έχει βγει μέχρι τώρα- να μη με νοιάζει και πολύ το τσουνάμι που συνήθως ακολουθεί, αρκεί να νιώθω ανάλαφρη, να νιώθω ζεστασιά μέσα στις επιλογές μου και διάφανη. Δηλαδή πολύχρωμη. Τέλος πάντων, δε θέλω να σε μπερδέψω. Είδες πόσο καλά μπορώ να μιλάω γενικάειδικά; 

 Κατάλαβα με τα χρόνια πως τα πολύ μπερδεμένα γενικά, είναι εν τέλει πολύ ειδικά, βλέπε ένα παζλ. Αν είσαι παιδί, πολύ παιδί, μωρό και σου φέρουν ένα παζλ, το πιθανότερο είναι πως θα πιάσεις ένα κομμάτι, αν έχεις ξεκλειδώσει αυτή σου τη δεξιότητα και θα το φέρεις στο στόμα να το φας. Με τον καιρό, κάποιος θα βρεθεί να σου εξηγήσει, ότι αυτό το κομμάτι είναι μέρος μίας μεγάλης εικόνας. Οι μεγάλες εικόνες ξέρεις, δεν τρώγονται, δεν είναι εύπεπτες. Το αν θα ασχοληθείς ή όχι με τη μεγάλη ιδέα, είναι άλλη ιστορία. Σαφώς υπάρχουν και οι αλλοκοσμίτες που που να κουράζουν τώρα το νιονιό τους, σιχαίνονται τα παζλ, τα περίπλοκα, τ' αμάσητα. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που ξεκινούν την περιπέτεια με τόλμη. Άμα ξεκινήσεις μπορεί να είσαι ο τύπος που θα βρεις πρώτα τα γύρω γύρω κομμάτια. Μετά, βάσει σχήματος και χρώματος θα συνεχίσεις. Με στρατηγική. Μπορεί να είσαι πολύ χαοτικός και κάπως κάπου να το πιάσεις δίχως τάξη και... Μπορεί να είσαι σκληρός καριόλης και να μη θες ποτέ να δεις στο κουτί ποια εικόνα ψάχνεις να βρεις, να το πας όλο με την καρδιά. Μπορεί να είσαι φίλος ψιλοψυχαναγκαστικούλης και να μετρήσεις αν όντως το παζλ έχει τα κομμάτια που λέει ότι έχει. Άλλωστε ποιος ξέρει, πόσοι θα υπάρξουν που θα προσπαθήσουν να σου κρύψουν κομμάτια για λόγους απίστευτα πολλούς. Μπορεί να ξεκινήσεις και να τα παρατήσεις. Είναι οκ αυτό. Μπορεί εν τέλει να μη σου αρέσει η εικόνα ή το μέγεθος. Μπορεί να θες παρέα για να λύσεις παζλ. Μπορεί να προσποιηθείς πως τα παζλοκόμματα είναι ελιές, εσύ δουλεύεις στο ψυγείο με τις πίκλες σε ένα σούπερμαρκετ και με ένα σακουλάκι, να βάζεις-ζυγίζεις-βγάζεις ελιές ξανά και ξανά για τα πελατάκια σου. Τέλος πάντων δε θέλω να σε μπερδέψω. Το παζλ είναι ξεκάθαρο τι είναι, αρκεί να θες να ξέρεις. Όπως όλοι μας ε! Είμαστε παζλ, είμαστε παίκτες, είμαστε κι αλλοκοσμίτες.

 Για φαντάσου τώρα πόσο ενδιαφέρον έχει όταν βρίσκεις σιγά σιγά τα κομμάτια του παζλ. Όταν κατανοείς πως και που και πότε και γιατί. Μία εικόνα που διαρκώς αλλάζει, ενός κουτιού που δε δίνει σαφή αριθμό για τα κομμάτια του. Υπάρχει μόνο μία υπόσχεση πως κανένας δε θα σου κρύψει κομμάτι από αυτό το παζλ. Έτσι κύριες και κύριοι είναι τα παραμύθια. Τα οποία τα φιλάει γλυκά στο μάγουλο ένας αδέξιος κουβάς με νερό, τα πιτσιλάει και τα ξυπνάει. Τέλος πάντων δε θέλω να σας μπερδέψω. Δεν είμαι πολύ σίγουρη τι λέω. 

 Όλα ξεκίνησαν όταν γύρισα πίσω να δω που είχα αφήσει την Έλλη. Διάβαζα τότε που είχε δει στον αντικατοπτρισμό την εικόνα με το ελάφι, κροκόδειλο, φεγγάρι, λάμπα και ένιωσα πως η Έλλη ξυπνάει. Όχι πολύ έντονα, αλλά το ένιωσα είμαι σίγουρη πλέον. Καλά, μπορεί κι όχι. Τέλος πάντων δε θέλω να με μπερδέψω. Αλλά αφού το ένιωσα, να μην το πω; Να το θάψω; Κι αυτό μαζί με εσένα;

 Πλέον είναι Σάββατο πρωί. Δεν πρόλαβα χθες τελικά. Είχα προτεραιότητα πριν σε έναν δρόμο και για κάποιο λόγο άφησα τα δύο αμάξια από το στοπ να περάσουν και μου πήραν τη θέση για να παρκάρω. Τα έγραψα λίγο ανάκατα πιο πάνω. Θα σου εξηγήσω τι συμβαίνει με το παζλ, αν και ξέρεις. 

 Οι τελευταίες μέρες ήταν σπουδαίες. Βρέθηκα σε ένα σωρό άλλους πλανήτες, μίλησα με ανθρώπους που δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα «αράζαμε» να κάνουμε τέτοιες κουβέντες. Μύρισα πράγματα που δεν πίστεψα ότι κυριαρχούν τόσο έντονα. Ταξίδεψα σε μία άδεια Αττική. Από τη μία άκρη της στην άλλη, δεν βρέθηκε ούτε στον δρόμο μου, μήτε στον αντίθετο άλλο όχημα. Την επόμενη το είπα στη Βάσια, για τη μαγική στιγμή και η Βάσια μου έστειλε πίσω μία κομματάρα που δένει τόσο καλά. Νωρίτερα η Μαρίζα έβαλε μία κομματάρα που τόσο σωστά επίσης δένει. Ύστερα βρήκα κι εγώ κάπως τυχαία άλλη μία, που μάντεψε... Ακόμα και τώρα, ακούγεται το this fire of autumn που τι κι αν είναι άνοιξη... Το κομμάτι αυτό έχει το κρύο του χειμώνα, τον έρωτα του φθινοπώρου και το αλάτι του καλοκαιριού. Παντού υπέροχα ταιριάζει. 

  Δηλαδή μισό λεπτό, δεν μπορεί να είμαι η μόνη. Δεν υπάρχουν φορές που θα θέλατε τόσο πολύ να μοιραστείτε στιγμές με κάποια άτομα; Να εύχεστε να μπορούσαν να ακούσουν την κουβέντα, να μυρίσουν τη μυρωδιά και να δουν την άδεια Αττική με το ψιλόχιονο, πλάι σας στη θέση του συνοδηγού; Ή έστω να μπορούσαν να δουν αυτά που είδαν τα μάτια μου και πως συνδυάστηκαν με τη μουσική. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Θα προβληματιστώ έντονα τις επόμενες ημέρες να βρω ποια δύναμη ενώνει το παζλ, τη μοιρασιά και την Έλλη. Θα ήθελα πολύ επίσης να μην κλείσω έτσι, αλλά να διαβάσω το κείμενο ξανά και με τη δεύτερη ανάγνωση, να είμαι πιο προσεκτική. Ποτέ!

 Τώρα είναι Κυριακή. Όλο το αφήνω κι όλο επιστρέφω. Πάω να σβήσω κι όμως δε με αφήνω. Έτσι είναι κι η ζωή. 

 Κάπως έτσι, μπες βγες, μπες βγες έφτασα στην Τετάρτη και ζορίζομαι πολύ τόσο για να σβήσω τα παραπάνω, όσο και να μην τα σβήσω. Πέρασε από τις οντισιόν ένας τύπος που γράφει κι αυτός τα δικά του. Εννοείται ότι δεν τον πέρασαν (που να ξέρουν;). Χάρηκα πολύ που τον εντόπισα. Αλλά τι σημασία έχει που τα γράφει. Ρε λες πιο πολύ απ'όλα να γράφουμε όσους γράφουν; 

 Τέλος πάντων. Η μουσική τις τελευταίες μέρες με ντύνει χρυσή. Χρυσό; Μπλιαχ. Με ντύνει, με γδύνει. Βοήθησαν πολύ οι αποστάσεις βλέπεις για νέες αναζητήσεις. Έτσι όπως ντυνογδυνόμουν λοιπόν, τσακ πέφτει το βλέμμα μου στο live των Συνθετικών. Σκέφτομαι να το ζήσω παραδοσιακά αυτό το Σ. Συνθετικοί, άσυλο, παζάρι. Σκέφτομαι να το κάνω ακραίο και να το κάνω όλο ποδαράτο. Ναι. 

 Και τα ΄πα και τα ξέρασα και άντε γεια, ραντεβού στo live. Μουσική η σειρά σου... Εγώ σωπαίνω, άλλωστε είδα πέντε άλογα και αυτό δεν είναι μία πίπα. 

Ασπρί

 Αγαπημένο μου ημερολόγιο

 Τώρα δεν είναι μία καλή στιγμή να αρχίσω να γράφω. Γενικά ίσως δεν είναι μία καλή στιγμή. Έχω δηλαδή μισή ωρίτσα, αλλά τι να σου κάνει μισή ωρίτσα. Μάλλον έκλεισα τη δουλειά και για τον Μάιο/Ιούνιο και εκεί που έλεγα να τελειώσω, κοίτα να δεις που μου άρεσε κάπως λίγο τελικά. Περισσότερο απ' όλα νομίζω με χαροποιεί η ιδέα της συνεργασίας με τον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι το μεγάλο ταξίδι πρέπει να γίνει πριν τον Μάη και το μεσαίο που ήταν να γίνει, πρέπει να γίνει χθες. Τώρα. Πάντα. Εκεί στο σιντριβανάκι μετά τα μεσάνυχτα με μπιρίτσες για κερματοψάρεμα. 

 Σήμερα η μέρα έχει ξεκινήσει από πολύ νωρίς και είναι από τις μέρες που το σακίδιο μου είναι οριακά ίδιο με σακίδιο ενός κατασκηνωτή. Είναι από τις μέρες που δε με βλέπει το σπίτι μου. Είναι επίσης από τις μέρες με συννεφιά που χωράνε κι έναν γρήγορο «καφέ». Στην ιστορία μας επίσης, αυτή τη στιγμή μπαίνει το Παγκράτι. Δεν ξέρω ποια στιγμή εκτός από το να γράψεις, είναι κατάλληλη να κάνεις και μία μικρή έκρηξη. Μπουμ. Τέλος πάντων, μπορεί και να είναι καλή ιδέα... Δηλαδή σίγουρα δεν είναι καλή ιδέα, αλλά εξ ιδίας πείρας θα σας πω ότι ίσως οι χειρότερες ιδέες είναι οι καλύτερες εν τέλει. Οι χειρότερες ιδέες, κολυμπάνε με μεγαλύτερη λύσσα και πάθος να μην πνιγούν. Θα επανέλθω σε αυτό μόλις συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει. 

 Σε άλλα νέα αγαπημένε μου Τάκη, νιώθω πως ήρθε η ώρα να διευρύνω τους ορίζοντες μου. Είναι η ώρα που κάτι που έκανα τελείωσε και τώρα με τρώει ο κώλος μου να ξεκινήσω κάτι καινούργιο. Να μάθω κάτι ακόμα. Αλλά από την άλλη γιατί να μάθω; Όσα περισσότερα κατανοείς, τόσο λιγότερο σε καταλαβαίνουν τελικά. Θα μάθω για τα ζώδια Τάκη. Θα μάθω επιτέλους τη σειρά των ζωδίων και ποιος είναι ο ωροσκόπος μου. Αυτά είναι τα σημαντικά της ζωής. Όπως έχει πει και ο αοιδός «στ' αστέρια βλέπεις μόνο ζώδια και της καρδιάς τα επεισόδια, προτιμάς να τα δεις στην tv»

 Κατά τα άλλα, πόσο εύκολο είναι να διαλυθεί ο πλανήτης; Πόσο εύκολα ο καθένας μπορεί να πιστέψει πως έχει δίκιο μόνο αυτός. Απορώ και συγχρόνως θαυμάζω το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχει σκοτώσει ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί δεν έχουμε ανατινάξει ήδη τη Γη. Σκεφτείτε πόσο διαφορετικά βλέπει ο καθένας τα πράγματα και πόσο απίστευτο παρ' όλα αυτά είναι ότι υπάρχουμε μέσα σε κοινωνικά σύνολα. Τρομερή η διάσταση των απόψεων και ταυτοχρόνως η ανάγκη για συνύπαρξη. Προσωποποιήστε το «άποψη» και το «κοινωνία» και δεν ξέρω, βάλ' τε να παλέψουν; Βάλτε τα να κάνουν παιδιά; Να φτύνει το ένα το άλλο όλη μέρα; Να κάνουν άγριο σεξ σε σκουπιδότοπους; Αυτό θα μπορούσε να γίνει ωραίο τραγουδάκι. Οι στίχοι δικοί σας...

 Ναι, Τάκη τώρα κλείνω. Πάω στον σκουπιδότοπο να διαιτητεύσω το φτυσίδι. Αλλά επειδή ο λογισμός μου ταξιδεύει διαρκώς, ζητώ συγγνώμη που θα χάσω το σκορ και θα βρω τη μαγεία σε κάποιο σκουπίδι και όχι στους πρωταγωνιστές μας. 

Λουΐζα σκέτη

 Με μία ανάσα_

 Προσπαθώ να βρω την άριστη συνταγή για να φτιάξω λουΐζα. Δεν πρέπει να γράψω περισσότερα, μα πως να συγκρατηθείς στα μάγια; Δεν πήρα κλαδάκι από τον θάμνο για να το αποξηράνω. Δηλαδή το φυτό χρειαζόταν φροντίδα. Χρειάζεται. Πήρα μισό βάζο. Πήρα ένα μισό ολόκληρο βάζο. Ήπια κάτι σαν κρέμα λεμόνι. Μολονότι αποσαφήνισα τις οδηγίες παρασκευής, δεν τα κατάφερα. Ακόμη. 

 Τον τελευταίο καιρό, έχω αγαπήσει αρκετά τις λεμονόπιτες. Πρόσεχε, όχι τις λεμονόταρτες, αυτές τις «πίτες» που έχουν και το λευκό από πάνω που μοιάζει με σαντιγί, μα σαν την γη δεν είναι. Είναι σαν τον παράδεισο που ποτέ δεν πίστεψα πως υπάρχει, αλλά τον πλάθουμε κάθε μέρα μέσα από συντρίμμια ξανά και ξανά. Και ενώ νιώθω μία απογοήτευση κι έπειτα μία υπεργοήτευση τούτη την εποχή κι ακροβατώ για να μην πέσω κι αυτό κλασικά με μπερδεύει, έπιασα στα χέρια μου ένα βιβλίο της Μαλβίνας. Βαρύ αυτό που θα γράψω, αλλά κάπως ρε παιδάκι μου να ένιωθα μία νοερή συγγένεια από τα παιδικάτα μου, χωρίς να έχω εμβαθύνει ποτέ αρκετά. Σκέφτηκα κάποτε σε ένα φανάρι πως η Μελίνα είναι η μάνα μου, η Ρίκα και η Μαλβίνα οι αδερφές μου. Ελπίζω βαθύτατα η αρρώστια μονάχα, να μην είναι κληρονομικός παράγοντας. 

 Έπιασα το βιβλίο λοιπόν ένα απόγευμα που το σπίτι ήταν άδειο και είχα φτιάξει μία κούπα βυσσινόκηπο. Άρχισα να διαβάζω και συνοφρυώθηκα. Αυτό που διάβαζα ήταν πλήρως κατανοητό και άκρως χαοτικό. ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ, ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΤΣΑΙ! Κατέληξα να κόβω βόλτες πάνω στο χαλί και να ακούω τη φωνή μου. Διάβαζα δυνατά στην αρχή για να μη χάνεται το μυαλό μου κι έπειτα για να με ακούσει όλο το σύμπαν. Μα... Είναι φορές που κάτι διαβάζεις, κάτι βλέπεις, κάτι μυρίζεις, κάτι γεύεσαι και σκέφτεσαι «αυτό είμαι εγώ, γεια σου καθρέπτη μου, τι χαρά που επιτέλους συναντηθήκαμε γιατί νόμιζα πως δεν υπήρχε φως, μονάχα μοναξιά εδώ στην τρελούπολη». Για να γίνω μία βασικιά, έπαθα το ίδιο όταν είδα την Αμελί στα 18, χρόνια μετά απ' όταν γεννήθηκε το φιλμ και και και όταν διάβασα τον μικρό πρίγκιπα, στα 19. Τέτοια είμαι. Αμελί και μικρός πρίγκιπας. Τουλάχιστον δεν έχω αφήσει ακόμα τον Παυλίδη να με πείσει. Ή δεν έχω εμβαθύνει; (Εκτός από τη σοκολάτα, που έχει μέσα φράουλα, που δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα, θυμίστε μου να την ψάξω) Μα δε θέλω. Ενώ το βιβλίο το ήθελα. Ένιωσα χαρά όταν το αγόρασα. Ένιωσα χαρά όταν το διάβαζα. Σκέφτηκα πως πολύ θα ήθελα να μοιράζομαι αυτούσια αυτά που θαυμάζω κι εδώ. Αλλά δε θα το κάνω, διότι το έχω ήδη κάνει με λόγια διαφορετικά, ίδια. 

  Μιλούσα τις προάλλες με τη Βάσια. Δηλαδή χθες. Έφυγα από τη μία απογοήτευση και πήγα στη γοήτευση. Δεν πρόλαβε να μου πει για τον έρωτα γιατί ήρθαν οι τρελές. Θέλω πολύ να μου πει η Βάσια για τον έρωτα. Όταν μου πει, θα σας πω τι μου είπε. Αλλά νομίζω πως ήδη σας τα έχω πει, με λόγια διαφορετικά, ίδια. Μου έδειξε τις Σκιαδαρέσες και επί 51 λεπτά που οδηγούσα σήμερα μέχρι να φτάσω, τις άκουγα, τις ένιωθα. Ανυπομονώ να φύγω για να ακούω πάλι για μία περίπου ώρα, ώσπου πίσω να φτάσω, για τον Βαγγέλη, τον Άρη και για αετούς που πιάνουν καρχαρίες. 

 Θα το εξομολογηθώ κι ας σου είπα χθες πως πλέον υπάρχουν πράγματα που ούτε εδώ δεν τολμώ να αφήσω, χωρίς να είναι μασκαρεμένα έστω με roman à clef. Θα το εξομολογηθώ πως θα ήθελα να μπορώ να τραγουδώ πιο καλά, πιο πολύ και να ήξερα καλά να παίζω κι οργανάκι. Όχι τα μέτρια, του χαβαλέ. Τα ερωτεύσιμα. Σου είπα επίσης πως κάτι που βάζει ένα τουβλάκι και χτίζει τον τοίχο της απογοήτευσης, είναι η ιδέα πως αυτά που εδώ αφήνω, τελικά ίσως δε φτάνουν πουθενά. Όχι φυσικά ότι θα σταματήσω να φτύνω τα σωθικά μου. Το βρίσκω το νόημα μονάχη. Όχι πως θα σταματήσουν τα δάχτυλά μου να αγγίζουν κάμερες και πλήκτρα και χορδές...

 Ήρθες ρε φιλαράκι από την άλλη εσύ την επόμενη μέρα, να μου πεις πως με είδαν δύο που στεκόμουν στο ανοιχτό το παραθύρι! Χάρηκα λιγάκι, ναι. Έφτασε η στιγμή να παραδεχτώ πως είμαι αδύναμη. Ντρέπομαι, μα κατάλαβα πως την έχω την ανάγκη να με χαιρετάνε από τον δρόμο, να με χαιρετούν από τα άλλα παράθυρα γειτονάκια, να μου χαρίζουν βάζα μισογεμάτα οι καρδίες οι απλόχερες οι ολογέμιστες, να με εμπιστεύονται, να με κοιτούν στα μάτια να ψηλώνουμε παρέα, να μου μιλούν, να κάθονται σιμά μου στη σιωπή να ξερνάμε τις ψυχές μας σε συντρίμμια παραδεισένια. 

 Μόλις με ρώτησε ο Νάσος, τι βάραω στα πλήκτρα τόση ώρα. Αν παίζω ή αν δουλεύω. Του απάντησα πως βαστάω το παράθυρο ανοιχτό. Με ρώτησε ποιο είναι το μπλογκ, του εξήγησα πως δεν είναι αυτό που ακούγεται, περίπου. Έπειτα με ρώτησε αν είναι «μαμαδοφάση». Του είπα «Ξερνάω. Είναι έρωτες και τσάι η φάση». Ο Νάσος χάρηκε, χάρηκα κι εγώ. 

 Χαρές και χαιρετίσματα και να πεθάνει ο Χάρος και «το βρήκατε εύκολα;» και ένα σωρό κλισέ. Ξερνάω ξανά αδέρφια. 

 Άντε μπάι τώρα τέλειωσε η μπαταρία. 

Πέραν της ηδονής

  Έχει ξανασυμβεί, δεν είναι η πρώτη φορά. Την πρώτη φορά την έζησα πριν χρόνια. Κριτήριο για την επιλογή μου, ήταν ο φωτισμός. Ζω σε μία περιοχή που έχει πολλά πλυντηριομάγαζα. Τα περισσότερα από αυτά, σχεδόν όλα, έχουν ψυχρό φωτισμό στο χώρο. Αυτό το απαίσιο το νοσοκομειακό λευκό που δεν μπορώ να καταλάβω ποιος το επιλέγει ακόμα και γενικά γιατί υπάρχει. Το αγαπημένο μου πλυντηριομάγαζο, έχει θερμό φως. Λεπτομέρειες από ξύλο, ένα υπέροχο γκρι στους τοίχους και μία μαγευτική μυρωδιά που τυλίγει όλο το τετράγωνο. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, σήκωσα όλο τον καναπέ και οτιδήποτε ήθελα να του προσφέρω μία μεθυστική μυρωδιά που θα κρατήσει και ήρθα να περάσω γαμάτο απογευματάκι χαλαρώματος στον παράδεισο. 

 Αφού ξεφόρτωσα τις δύο τσαντάρες λες και κάνω μετακόμιση, έκατσα στον καναπέ απέναντι και σκέφτηκα «ηδονή». Δεν είναι υπέροχο και συνάμα παράξενο το πως ξυπνάει στον καθένα μας αυτό το βαθύ συναίσθημα ικανοποίησης; Τότε, εκείνο το καλοκαίρι είχα γράψει πως το Χριστινάκι μου είχε επισημάνει κάποια σύνδεση σε σχέση με τον αυτισμό και την ηρεμία που μου προσφέρει η παρακολούθηση του πλυντηρίου. Φαντάσου Χριστινάκι πόση καύλα όταν χορεύουν πολλά πλυντήρια μαζί και άλλα τόσα στεγνωτήρια, «πέραν της ηδονής». 

 Αυτό το τελευταίο εννοείται μας οδηγεί στη βιβλιοθήκη μου. Μέσα της υπάρχει ένα ταλαιπωρημένο βιβλιαράκι του Φγοϋντ το «Πέραν της ηδονής». Φοβερό, μα δεν ξέρω τι λέει. Δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμα! Υπήρχε μία εποχή που μεγάλο ρόλο στην επιλογή ενός βιβλίου έπαιζε ο τίτλος. Τόσο ρηχή. Τίτλοι όπως «Πως να θρέψεις ένα μοσχάρι το χειμώνα» ή «Παρτούζα» ή «Κωλόγρια- Παράφρον κρέας» βρήκαν το σπίτι τους στο σπίτι μου, ίσως αδίκως, με πολύ επιφανειακά κριτήρια. Φυσικά δε μετανιώνω για τις επιλογές μου, αλλά συνειδητοποιώ πως ήρθε μία εποχή που πρέπει να σταματήσω να αναβάλλω την ανάγνωσή τους και κατ' επέκταση μία δίκαιη κρίση για το αν έχουν ή όχι θέση στη ζωή μου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ίδιο πρέπει να κάνω για το «Έγκλημα και τιμωρία» που το πήρα μόνο και μόνο γιατί ένιωσα ότι είναι must και για τον καταραμένο τον Νιλς τον Χόλγκερσον που όποτε τον ξεκινάω και αυτόν και τις χήνες, πάπιες τι σκατά είναι, αρρωσταίνω. 

 Τα πλυντήρια λοιπόν, μου προκαλούν την ίδια ευφορία και γαλήνη που μου προκαλεί η θάλασσα. Ας προσπαθήσω να σας τη μεταφέρω. Θέλω να ταξιδέψουμε όλοι μαζί σε ένα φανταστικό μέρος. Σιγουρευτείτε ότι διαβάζετε το μπλογκ τούτη τη στιγμή με ηρεμία. Βρείτε ένα μέρος να κρυφτείτε απ' όσα σας κυνηγάνε, απ' όσα μπορεί να σας γεμίζουν ενοχές. Ακόμα κι αν είστε μόνοι. Μία καλή πρόταση είναι να προσποιηθείτε πως κάνετε κακάκια και να απολαύσετε την ηρεμία του μπάνιου σας. Τώρα κλείστε τα μάτια. Όχι, όχι, ανοίξτε τα, τα χρειαζόμαστε. Μεταφερθείτε νοερά στο αγαπημένο μου πλυντηριομάγαζο. Γυρίστε στο κεφάλι αριστερά προς την τζαμαρία. Δείτε τη θάλασσα. Η μέρα είναι γκρι, συννεφιασμένη μα δε βρέχει. Η θάλασσα αγριεμένη. Ρυθμίστε εσείς τη θερμοκρασία του χώρου, εγώ θα βάλω τη μουσική. In the mood for love- Umebayashi. Μία κούπα χρώματος που επιθυμείτε, έχει μέσα τσάι. Υπάρχει κάποιος άλλος μαζί σας εκεί; Αν υπάρχει, μπορείτε να του κάνετε μονάχα μία ερώτηση. Αν φυσικά επιθυμείτε. Ποια θα ήταν αυτή; 

 Το πλυντήριο τελειώνει. Εννοείται πως δε θέλω ακόμα να φύγω και θα χρησιμοποιήσω και το στεγνωτήριο. Μισό λεπτό. 

 Πίσω σε άρρωστες φαντασιώσεις. Θουπερμερκάδο. Το ξέρετε ότι οι Ισπανοί δεν μπορούν να πουν το Σ. Βάζουν μπροστά το Ε. Ο Σπαϊντερμαν επί παραδείγματι είναι ο Εσπίντερμαν. Όμως η γλωσσίτσα τους λύνεται όταν αναφέρονται στο σούπερ μάρκετ. Άντε να σου πετάξουν μπροστά κανένα Θ. Θουπερμερκάδο. Ξέρετε όμως γιατί λύνεται; Γιατί όλα λύνονται μέσα στα σούπερμάρκετσ. Έχετε σκεφτεί ότι είμαστε πιο χαλαροί εκεί από ποτέ; Έχετε σκεφτεί ότι τα σούπερμαρκετ είναι τα ιδανικά μέρη για κορυφαίες συναντήσεις. Για επικές περιπέτειες; Για φανταστικά ραντεβού; Έχετε ποτέ ελπίσει πως κάτι θα συμβεί, θα αδειάσει όλο και θα σας ξεχάσουν εκεί για ένα βράδυ; Αν ναι, είστε πολύ φίλοι μου...

 Και μιας και είμαστε πολύ φίλοι, μιας και σε δέκα λεπτά τελειώνει και το στεγνωτήριο ας αποφασίσουμε ποια από τις δύο συνθήκες είναι πιο ονειρική. Το ξέρω ότι είναι και τα δύο άψογα σενάρια και πως μπορείς να επιλέξεις ένα από τα δύο, όταν και τα δύο είναι αυτό που πραγματικά ζητά η ψυχή σου... Σου βάζω όμως το μαχαίρι στον λαιμό. Παραθαλάσσιο πλυντηριομάγαζο ή μία νύχτα στο σουπερμερκάδο; 

 Τελείωσε κι αυτό. Πάω να πάρω τα ρούχα που στοιχηματίζω θα φτάσει μέχρι και σε εσάς η μυρωδιά τους. Αν συνέχιζα να γράφω κι άλλο θα κατέληγα να θυμώσω με τους λευκούς ή κρεμ τοίχους που επιλέγουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους και τα καθιστούν αυτομάτως βαρετά κι έπειτα με την πλασματική ανάγκη του να υπάρχει τραπεζαρία και δη κάτι τραπεζαρίες με λεπτομέρειες γυάλινες και ίνοξ, νιώθοντας ότι έτσι σπάνε το κατεστημένο. Αλλά είμαι ζεν. Επιλέξτε τουλάχιστο βαρβάτα μοναστηριακά να μαζευόμαστε για επιτραπέζια και να αντέχουν το ξύλο. Από βδομάδα σταδιακά θα επιστρέψω στους ρόλους μου και θα ηρεμήσει το μπλογκ. Τουλάχιστον μέχρι να συναντήσω ξανά τη θλίψη, τον έρωτα ή κάποιο κενό που θα μου δώσουν τροφή. 

 Άστα λουέγο. 

ΛΟΒ

  Αυτός ο Φλεβάρης, πολύ με ζορίζει. Ξεκίνησε με το ό,τι ανέλαβα προσωρινά μία επιπλέον εργασία για να βοηθήσω μία φίλη. Φυσικά η βοήθεια θα βοηθούσε και την τσέπη μου και τις άκρες μου. Ενημέρωσα έτσι όλους τους υπόλοιπους ρόλους μου, ότι μεγάλο μέρος του χρόνου θα πάρει για έναν μήνα ο νέος ρόλος. Και τι σκάει στον δεύτερο γύρο; Ο χαμός. 

 Βρισκόμουν στην άλλη άκρη της Αττικής στα καθήκοντά μου, όταν άρχισα να ανεβάζω πυρετό. Δεν υπήρχε πουθενά θερμόμετρο, αλλά για να καταλάβετε το πόσο έτρεμα, πρέπει να είχα γύρω στους 50 βαθμούς. Αφού κατάφερα να φτάσω στο σπιτικό μου γύρω στη μία τα ξημερώματα, μετά από οδήγηση περίπου μίας ώρας τρέμοντας, όταν έβαλα θερμόμετρο, -ένιωθα ήδη κάπως καλύτερα-  το θερμόμετρο έδειχνε σχεδόν 39. Έκτοτε το χάος. Ό,τι τρώω ο οργανισμός μου το αποβάλει αμέσως. Θα έλεγε κανείς πως είναι μία γαστρεντεριτιδούλα, αλλά θα άνοιγε μεγάλο θέμα συζήτησης σχετικά με τη διάγνωση και την ιατρική επιστήμη. Εν τω μεταξύ είμαι τόσο καλά για να πάω στο νοσοκομείο, αλλά τόσο χάλια για να βγω έξω από το σπίτι και δεν ξέρω τι να κάνω...

 Δεν τελειώνει όμως εδώ. Μου έχουν μπλοκάρει το pos. Μία διαδικασία ταυτοποίησης, τραβάει τόσο πολύ, που κάποιες ώρες πριν, φτάνοντάς με στα άκρα με όλα όσα συμβαίνουν, με οδήγησε στην εξής εντελώς ώριμη αντίδραση. Έτρεξα να πάρω την μπλε κουβέρτα και αφού αναφώνησα «αφήστε με όλοι ήσυχη» τυλίχτηκα μέσα της για ένα δεκάλεπτο περίπου. Έπειτα έβγαλα το κεφαλάκι όξω και έστειλα την κομμένη και ξαναραμμένη κατά τα άλλα άσκηση μαγειρικής για τα μαθήματα σκηνοθεσίας σε 18 (δεκαοκτώ), ναι 18 φεστιβαλ. Εν αρχή σκέφτηκα απλώς να εκμεταλλευτώ την «μέρας της αγάπης» και να το ξεράσω το βιντεάκι στα σόσιαλ. Έπειτα ήρθα σε επικοινωνία με ένα φεστιβάλ και με λένε «Στείλ' το να το δούμε μήπως...» και μετά, λέω «δε βάζεις και τα κρέντιντς βρε αδερφέ να το στείλεις κομπλέ»... Ε και μετά το τελίκιασα. Στα πλαίσια του «ένα ίσον κανέναν» και «κλάιν, τι είχαμε τι χάσαμε» το χέρι μου μπήκε στον αυτόματο. Κανένα κακό δεν έφερε ποτέ η τόλμη άλλωστε. Μόνο σε ευχάριστες περιπέτειες σε μπλέκει. Εξάλλου σκέφτηκα πως θα πιάσω επιτέλους και τον στόχο του να αποτύχω σε δέκα φεστιβάλ. Αν και αν δε θέλω να λέω ψέματα στον εαυτό μου, όταν έθεσα το στόχο, εννοούσα με δέκα διαφορετικά φιλμάκια, έτσι ώστε να παραμένω ζωντανή και δημιουργική. 

 Σε άλλα νέα, έχω για ακόμα μία φορά απογοητευτεί με την κοινωνία. Παρατηρώντας πρόσωπα και συμπεριφορές, διαπιστώνω με μεγάλη λύπη πως είναι άτιμη. Άτιμη κύριες και κύριοι και ψεύτικη και σαθρή. Το σοκαριστικό ξανά και ξανά είναι ότι οι «δυνατοί», οι όσοι κινούν τα νήματα, είναι εν τέλει οι βαθύτερα προβληματικοί. Συνήθως είναι αφανείς, μα μπορείς να τους «ακούσεις» εύκολα γιατί έχουν απύθμενο θράσος και έλλειψη ενσυναίσθησης. Δίνουν τις εντολές στους «πρωταγωνιστές» που αποτελούν τις μαριονέτες τους και οτιδήποτε ξεφεύγει της δικής τους νοοτροπίας, κόσμου, αισθητικής και λογικής, είναι αυτομάτως «λάθος». Στόχος των δυνατών είναι να διατηρήσουν την κατάσταση που τους καθιστά δυνατούς και για να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία από την οποία λαμβάνουν οφέλη, οτιδήποτε μπορεί να τη διαταράξει, πρέπει εξαφανιστεί. 

 Φυσικά την παραπάνω εικόνα την απαντάς σε πολλά κοινωνικά σχήματα και παραμένει κάθε φόρα τόσο λυπηρό. Ίσως γιατί κάθε φορά που παρατηρώ ένα νέο σχήμα έχω ξανά και ξανά την ελπίδα ότι μέσα του υπάρχουν αυθεντικοί άνθρωποι, ευγενικοί, ελεύθεροι, ατρόμητοι και κάθε φορά κάτι με απογοητεύει ξανά. Καταλήγω δε στο συμπέρασμα πως αυτό που με ξενερώνει περισσότερο είναι το μείγμα αγένειας και φόβου. Η αγένεια του να μην υπολογίζεις το πως μπορεί ο άλλος να νιώσει και ο φόβος του να παρεκκλίνεις από τους συμπεριφορικούς κανόνες της αγέλης σου. Εμετική δε, είναι η κεκαλυμμένη αγένεια, όπου τύποι φαινομενικά ευγενικοί είναι ουσιαστικά οι πιο αγενείς. Είτε είναι τα κεφάλια, είτε είναι οι μάσκες, είτε είναι τα σκέλη. 

Κλείνοντας, μιας και οσονούπω θα γεμίσουν όλα καρδούλες και μιας και μου αρέσει να φωτίζω τα σκοτάδια και τα άβολα, η αγάπη, παρά τα καλά της δεν ξεφεύγει πολύ από τα παραπάνω. Αργά ή γρήγορα αυτός που κινεί τα νήματα θα γίνει η σκιά του άλλου. Είναι κάποιες στιγμές τρομακτικά, τα όσα μπορούν να συμβούν για να διατηρηθεί η ισορροπία. Το πόσο επεμβατικός μπορεί κάποιος να γίνει και το πόσο κάποιος να επιτρέψει να αλλοιωθεί για να ικανοποιήσει. Το πραγματικό όμως πρόβλημα είναι ο φόβος και είμαστε τόσο μα τόσο μακριά Τάκη από το να ξεφύγουμε. Από τον φόβο, από τη μάσκα...