Ο χρόνος έξω από τον χρόνο

 Η βραδιά του δεκαπενταύγουστου είναι τώρα. Για το σύστημα, ξημέρωμα της δεκάτης έκτης, ώρα σχεδόν 05:00. Γύρισα μόλις! Τον Αύγουστο συμβαίνουν σίγουρα δύο πράγματα. Νούμερο ένα: πέφτουν τα αστέρια και πρέπει να πάω να τα δω. Νούμερο δύο: περιμένω να αδειάσει η πόλη πως και πως, για να κάνω βόλτες στην άδεια Αθήνα, ιδανικά έχοντας στη διαπασών την άγια νύχτα. Βίτσια που έχουμε οι άνθρωποι... Κάθε καλοκαίρι θα με ακούσεις να λέω «λοιπόν, φέτος το καλοκαίρι θα γυρίσω την μεγάλου μήκους μου» και «λοιπόν φέτος το καλοκαίρι θα φτιάξουμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες». Ίσως κάποιο καλοκαίρι θα τα καταφέρω να τα κάνω όλα... Μα φέτος πήγε πολύ καλά! Είδα τον ουρανό και απόλαυσα μία αληθινά άγια, άδεια νύχτα. 

 Γύρισα, ήρθα στο μπαλκόνι κι άναψα το κερί. Άνοιξα να σου γράψω. Από προχθές είχα αφήσει στη μέση το εξής: 

 

 Αγαπημένε μου Τάκη, 

 Νιώθω πιο ήρεμη! Όπως σου υποσχέθηκα τις προάλλες, θα σταθώ λίγο στις αρμονίες του Βερκμέιστερ. Σε αυτό το ουγγρικό φιλμ ο Γιάνος Βάλουσκα με την καλή καρδιά, 

 ...και ποιος ξέρει πάλι τι έφερε η ζωή και τ' άφησα στην μέση. Σου έκλεισα το προηγούμενο με ένα «μη με ενοχλήσεις άλλο.» Κάθισα και συμπύκνωσα την απογοήτευσή μου σε όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις: «Η μικρή τεράστια διαφορά ανάμεσα σε άσετ και άσε τ», «ο τρόπος που επέλεξες να υπάρχεις ξανά και ξανά απέναντί μου, άλλαξε αυτό που ένιωθα για εσένα κι ο τρόπος που επιλέγεις να υπάρχεις στον κόσμο, άλλαξε αυτά που θαύμαζα σε εσένα...» Μα, τώρα πάλι κάτι δεν κουμπώνει... Ήμουν έτοιμη να τα χρησιμοποιήσω αν χρειαστεί, μα, ίσως να είναι και η ιδέα μου, δεν ξέρω, αλλά... ίσως φταίει ο Αύγουστος!  

 Και τώρα, πως θα σου τελειώσω για τις αρμονίες; Πως θα σου πω για την φάλαινα και για σημαντικότητα της σκηνής με τον γυμνό γέρο; Τώρα θέλω μονάχα να σου πω την εξομολόγηση που μου έκανε απόψε το κλαρινέτο από τα σύνορα καθώς ανέβαινα την άδεια Κηφισιάς και τον διάλογο που είχε με ένα ακορντεόν προτού συναντηθούν πειθαρχημένα σε ένα άλλο κομμάτι με όνομα «αποχαιρετισμός Β». 

 Το άρωμα από το κερί έχει πλημμυρίσει τα σωθικά μου. Θαρρώ μπορείς να το μυρίσεις από εκεί που είσαι. Τα χείλη μου με τραβάνε. Έχω φάει πολύ αλάτι τελευταία. Η Αθήνα είναι στην πραγματικότητα μικρή κάποια βράδια. Δε με χωρά. Με δύο βήματα ή ένα γκάζι φτάνω στα σύνορά της. Με αγκαλιάζει πάντα, μα νιώθω ώρες ώρες πιο μεγάλη. Πια δεν περπατάω όσο παλιά. Θέλω να αλλάξει αυτό. Πια δεν οδηγώ τα βράδια όσο παλιά. Θέλω να αλλάξει αυτό. 

 Τίποτα άλλο ακόμα. Αυτή τη στιγμή μου λείπουν αρκετά δεδομένα. Αναμονή.

Η αδολεσχία της σιωπής

 Αγαπημένη μου φωλίτσα και Τάκη, τον Ιούλιο που πέρασε, δε σου έγραψα κάτι! Τάκη, Τάκη, Τάκη, συνειδητοποιώ ότι, πλέον γράφω εδώ 13 χρόνια και 7 μνήμες! Σε λίγο θα γράφω 14 χρόνια και μίας και γεννήθηκα στις 14, τον θεωρώ κάπως «σημαντικό» αριθμό για την ζωή μου. Υποθέτω ότι, φταίει λίγο κι η μάνα μου, που όποτε έπαιζε τζόκερ, έβαζε πάντα πιστά το 14! Όχι βέβαια το ίδιο σημαντικός με τον αριθμό 5, που ήταν πάντα η φανέλα μου και που αντικατέστησε το s στο escape, δηλαδή έγινε e5cape και πάταγα έτσι ταγκιές και γκράφιτιζ σαν καλή αλήτισσα τα χρόνια τα παλιά. Ό,τι να ΄ναι, θα πεις και καλά θα σκεφτείς, γιατί τι έμεινε Τάκη, πέρα από ένα γιγαντιαίο Ο,ΤΙ ΝΑ' ΝΑΙ; Που πρέπει σαν καλή αλήτισσα τα χρόνια τα νέα, να πάω να το πατήσω τατουάζ στο μέτωπό μου σίγουρα και σε πολλά άλλα μετωπάκια ολόγυρα μας. 

 Ήταν προχθές τρεις, τέσσερις το ξημέρωμα κι αποφασίζω να δω τα στατιστικά του μπλογκ. Τα βλέπω! Βλέπω επισκέψεις από reddit! Χαίρομαι! Προσπαθώ να βρω πως συνδέθηκε το μπλογκ με κάτι που γράφτηκε εκεί; Δυσκολεύομαι καθώς δεν βλέπω το πλήρες url παρά μόνο ότι είναι από εκεί! Κάνω τον χακερά και ύστερα από αρκετές προσπάθειες φτάνω στο εξής: Ψάχνει ένας άνθρωπος Χ να βρει λοιπόν τόπο με κείμενα από ερασιτέχνες συγγραφείς, κείμενα μακροσκελή με σκέψεις, συναισθήματα... Ένας άλλος άνθρωπος Ψ του προτείνει το δικό μου, τον παραπέμπει μάλιστα στις «Μικρές καταχωρήσεις ρυθμού». Ο άνθρωπος Χ τους απαντά «Είναι τέλειο»... 

 Σχεδόν 14 χρόνια ένιωσα ν' αφήνω εδώ κομμάτια, αν όχι ολόκληρη την ψυχή μου. Ένιωσα να με φροντίζω, ένιωσα ματαιότητα, ένιωσα δημιουργική, ένιωσα πως θέλω να σταματήσω, ένιωσα πως πάντα θέλω να συνεχίζω. Πολλούς μήνες απ' ό,τι βλέπω, τουλάχιστον σχεδόν 5, σου λέω τα ίδια πράγματα μεταμορφωμένα κάθε φορά σε λίμνες άλλες, μα ίδιες τόσο πολύ. Τα τελευταία περίπου 5 χρόνια μέσα μου μεγαλώνω κάτι ακαθόριστο και ξένα οικείο μα και τόσο ξεκάθαρα και βρώμικα σωστό. Αχ να μιλήσω, δεν μπορώ. 

 Η θυσία όλης αυτής της αλήθειας μου, εκείνο το ξημέρωμα λοιπόν βρήκε λίγη φωτιά! Ξαφνικά ο Ντίκενς, ο Ουγκό, ο Τολστόι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Χεμινγουεϊ, ο Μουρακάμι, ο Μάρκεζ, ο Τουέιν κι εγώ, στο ίδιο τραπέζι, αμέ! Το τραπέζι των συγγραφέων που αναγνωρίστηκαν πριν πεθάνουν! Προσπαθούσα να σκεφτώ αν ένιωσα τέτοια χαρά, τέτοια βαθιά ικανοποίηση, όταν π.χ. πήρα το πτυχίο μου ή όταν γέννησα κι έπιασα στα χέρια μου το θαύμα, μην ένιωσα έτσι όταν είδα ταινία μου στο σινεμά, μην ένιωσα έτσι όταν σε φίλησα πρώτη φορά ή όταν μου είπες πως είμαι η μικρή Πορτοκαλένια του Ελύτη, όταν βρίσκω τάχα μια μυρωδιά που θυμίζει νεράντζια να νιώθω έτσι; Συγγνώμη κοινωνικά κλισέ, συγγνώμη προσωπική μυθολογία, ένιωσα βαθύτερη ικανοποίηση που δύο άγνωστοι Χ και Ψ με βάλατε σε αυτό το τραπέζι. Ένιωσα να συμβαίνουν ίσως όλα μαζί. Γιατί όλα τα παραπάνω που βίωσα και κατέγραψα, μπήκαν μέσα σας, μέσα απ' τα μάθια σας. Θα είμαι βαθύτατα ευγνώμων, παντοτινά γι' αυτή τη γεύση! Και σκέψου Τάκη πως την ίδια ακριβώς περίοδο άρχιζα να στέλνω κείμενα έξω από τα όρια αυτής της χώρας, στην βαθιά Ανατολή και στην σκληρή Δύση, μπας και το νιώσω τούτο που ένιωσα, που τόσο ανάγκη το είχα κι ας μην το παραδέχτηκα με τόλμη ποτέ. Να μπω μέσα τους κι ύστερα να ομολογήσουν τη «συνάντηση»!

 Κι ενώ θα πέρναγε ο Αύγουστος μάλλον, όπως και ο Ιούλιος, αδειανός (αν και τον Ιούλιο αν θες να ξέρεις είχα ανοίξει να σου γράψω κάτι με τίτλο «Αδολεσχία» και πιο βουβό κείμενο δεν υπήρξε μέχρι τα τώρα, χαρτί ολόλευκο, σκέψου δηλαδή να ήταν κι ο τίτλος του «Σιωπή») να που βρήκα με αυτό το γεγονός, λίγο αλάτι ξανά να νοστιμίσω το σύμπαν μου! Μέσα σε μέρες που πιο πολύ κατά τα άλλα από το να νοστιμίσω να βλαστημήσω θέλω, αλλά τέλος πάντων...
 Εδώ είχα γράψει μία ολόκληρη παράγραφο που (σε) έκραζα και την έσβησα. Δεν έχει νόημα. Το μόνο που έχει νόημα εν τέλει, είναι να μην χάσω τη διάθεσή μου να δημιουργώ νόημα. Ποιος είναι ο Τέλης; Έχω σιχαθεί... Στον αθλητισμό, στη ζωή, η ικανότητα μου αυτή, να διαβάζω σωστά τη δυνατότητα ανθρώπων και καταστάσεων κι αν δεν υπάρχει να την εμπνέω, να την ποτίζω, να την ψηλώνω, είναι θησαυρός, αλήθεια. Στα πέρι έρωτος, τι τρομερή κατάρα. Κουβαλώ τη δυνατότητα με μεγαλύτερη ευλάβεια από τα πραγματικά δεδομένα κι είναι αυτοκαταστροφή βλέπεις...

 Θα γυρίσω πιο ήρεμη να σου πω για τις αρμονίες Βερκμέιστερ, τον Γιάνο, την φάλαινα και την αντίστροφη πορεία ενός Δούρειου Ίππου, που μέσα έχει την Ελένη και τις ιδέες της. Τραυματίστηκε βαθιά ο τρόπος που αγαπώ, θαρρώ. Μην με ενοχλήσεις άλλο.