Κάθε «συγγνώμη» πρέπει να συνοδεύεται από την παράδοση μίας ανάμνησης.
Υπέγραψα.
_Και τι θα απογίνει η ανάμνησή μου;
_Δεν γνωρίζω ακριβώς τι συμβαίνει. Μονάχα φήμες. Σε κάθε περίπτωση είναι άκρως απόρρητο και δε θα μπορούσε να το συζητήσουμε μαζί.
_Μα είναι δική μου...
_Μετά την παράδοση παύει να είναι δική σας.
_Και πως θα ξέρω ότι έχω ζητήσει όντως συγγνώμη;
_Θα λάβετε αποδείξεις φυσικά.
Άνοιξε το συρτάρι. Από μέσα ακούστηκε ένα γέλιο, στην αρχή παιδικό και καθώς περνούσαν τα δευτερόλεπτα, το γέλιο γινόταν ολοένα και πιο βραχνό, σα να μεγάλωνε απότομα εκεί χωμένο... Πήρε μία σφραγίδα κι έκλεισε το συρτάρι με το πόδι.
_Τι θα αφήσετε λοιπόν;
Είχα προετοιμάσει ένα απόγευμα στη θάλασσα. Είχα πολλά τέτοια. Πίστευα, υπολόγιζα, πως θα ήταν ασήμαντο. Εκείνη την ημέρα είχα πεινάσει πολύ. Βρήκα ένα ροδάκινο ξεχασμένο στην τσάντα, πολύ ώριμο. Είχα πολύ αλάτι πάνω μου. Το έφαγα όρθια, σκυμμένη λίγο προς τα μπρος για να μη λερωθώ καθώς έσταζε. Όταν έγλειψα στο τέλος τα δάχτυλά μου, σκέφτηκα πόσο αταίριαστα ταιριαστή ήταν η αλμύρα μ' ένα ροδάκινο. Έπειτα χάθηκα ξανά στη θάλασσα. Έψαχνα να βρω μία κάπως στρογγυλή μαύρη πέτρα. Είχα σκοπό. Βούταγα κι όποτε ξέμενα από ανάσα, ακολουθούσα νωχελικά κάποια ακτίνα του ήλιου επιστρέφοντας στην επιφάνεια. Ξανά και ξανά. Ακούραστα. Τίποτα σπουδαίο όπως καταλαβαίνεις. Τίποτα που δεν είχα κάνει άλλες πόσες πολλές φορές. Έμεινα αφηρημένη, χαμένη στην ανάμνηση, να βλέπω πίσω από τον υπάλληλο, δίχως στ' αλήθεια κάπου να κοιτώ. Υπήρχε ένα δέντρο. Το δέντρο τίναξε νευρικά τα κλαδιά του. Ήταν Ιούλιος. Σκόρπισε με το τίναγμά του χιόνι.
_Είστε έτοιμη να προχωρήσουμε στην κατάθεση παρακαλώ;
Η ουρά πίσω μου είχε αρχίσει να δυσανασχετεί. Υπήρχε κάτι που με έκανε υποσυνείδητα να φρενάρω τη διαδικασία. Οι σκέψεις μέσα στην ανάμνηση... Μαζί με αυτό που έγινε, το οποίο τις περισσότερες φορές μπορούσε κάποιος να επιβεβαιώσει, υπήρχε κι αυτό που ήταν μέσα στο μυαλό μου, αυτό που δεν γνώριζε σχεδόν κανείς. Δεν ήθελα να το αφήσω για καμία «συγγνώμη». Έψαξα περισσότερο, γρήγορα πολύ, να βρω κάτι άλλο χωρίς κόστος. Μάταια. Σε κάθε ανάμνηση υπήρχε μία σκέψη βαθύτερη. Πολύτιμη. Σκέψεις που όσο βίωνα τα γεγονότα, προσπαθούσα επιτηδευμένα ως και ν' αγνοήσω τις περισσότερες φορές. Μα υπήρξαν και τελικά ήταν αυτές, που δεν ήθελα να προδώσω.
_Μπορώ να φύγω και να ξανάρθω;
_Φυσικά. Η «συγγνώμη» σας θα παραμείνει σε εκκρεμότητα.
Φόρεσα το παλτό μου. Έκανα ένα βήμα αριστερά να φύγω, γύρισα πίσω.
_Μία τελευταία ερώτηση... Μήπως ψάχνετε υπαλλήλους;
_Έχετε σχετική εμπειρία; Δύσκολο επάγγελμα. Θέλει τρομερό ψυχικό σθένος να θυμάσαι όσα οι άλλοι αφήνουν, για να συνεχίσουν.
_Όχι. Αλλά θα ήθελα πολύ να ποτίζω αυτό το δέντρο. Δε φοβάμαι.
_Τώρα είναι Σεπτέμβρης. Ρωτήστε ξανά σε τρεις μήνες, τον Μάιο. Ένα βρέφος πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί.
_Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!
_Παρακαλώ!


