20261120

Το κόστος της σωτηρίας

Κάθε «συγγνώμη» πρέπει να συνοδεύεται από την παράδοση μίας ανάμνησης. 

Υπέγραψα. 

_Και τι θα απογίνει η ανάμνησή μου; 

_Δεν γνωρίζω ακριβώς τι συμβαίνει. Μονάχα φήμες. Σε κάθε περίπτωση είναι άκρως απόρρητο και δε θα μπορούσε να το συζητήσουμε μαζί. 

_Μα είναι δική μου...

_Μετά την παράδοση παύει να είναι δική σας. 

_Και πως θα ξέρω ότι έχω ζητήσει όντως συγγνώμη;

_Θα λάβετε αποδείξεις φυσικά. 

Άνοιξε το συρτάρι. Από μέσα ακούστηκε ένα γέλιο, στην αρχή παιδικό και καθώς περνούσαν τα δευτερόλεπτα, το γέλιο γινόταν ολοένα και πιο βραχνό, σα να μεγάλωνε απότομα εκεί χωμένο... Πήρε μία σφραγίδα κι έκλεισε το συρτάρι με το πόδι.

_Τι θα αφήσετε λοιπόν; 

Είχα προετοιμάσει ένα απόγευμα στη θάλασσα. Είχα πολλά τέτοια. Πίστευα, υπολόγιζα, πως θα ήταν ασήμαντο. Εκείνη την ημέρα είχα πεινάσει πολύ. Βρήκα ένα ροδάκινο ξεχασμένο στην τσάντα, πολύ ώριμο. Είχα πολύ αλάτι πάνω μου. Το έφαγα όρθια, σκυμμένη λίγο προς τα μπρος για να μη λερωθώ καθώς έσταζε. Όταν έγλειψα στο τέλος τα δάχτυλά μου, σκέφτηκα πόσο αταίριαστα ταιριαστή ήταν η αλμύρα μ' ένα ροδάκινο. Έπειτα χάθηκα ξανά στη θάλασσα. Έψαχνα να βρω μία κάπως στρογγυλή μαύρη πέτρα. Είχα σκοπό. Βούταγα κι όποτε ξέμενα από ανάσα, ακολουθούσα νωχελικά κάποια ακτίνα του ήλιου επιστρέφοντας στην επιφάνεια. Ξανά και ξανά. Ακούραστα. Τίποτα σπουδαίο όπως καταλαβαίνεις. Τίποτα που δεν είχα κάνει άλλες πόσες πολλές φορές. Έμεινα αφηρημένη, χαμένη στην ανάμνηση, να βλέπω πίσω από τον υπάλληλο, δίχως στ' αλήθεια κάπου να κοιτώ. Υπήρχε ένα δέντρο. Το δέντρο τίναξε νευρικά τα κλαδιά του. Ήταν Ιούλιος. Σκόρπισε με το τίναγμά του χιόνι.  

_Είστε έτοιμη να προχωρήσουμε στην κατάθεση παρακαλώ; 

Η ουρά πίσω μου είχε αρχίσει να δυσανασχετεί. Υπήρχε κάτι που με έκανε υποσυνείδητα να φρενάρω τη διαδικασία. Οι σκέψεις μέσα στην ανάμνηση... Μαζί με αυτό που έγινε, το οποίο τις περισσότερες φορές μπορούσε κάποιος να επιβεβαιώσει, υπήρχε κι αυτό που ήταν μέσα στο μυαλό μου, αυτό που δεν γνώριζε σχεδόν κανείς. Δεν ήθελα να το αφήσω για καμία «συγγνώμη». Έψαξα περισσότερο, γρήγορα πολύ, να βρω κάτι άλλο χωρίς κόστος. Μάταια. Σε κάθε ανάμνηση υπήρχε μία σκέψη βαθύτερη. Πολύτιμη. Σκέψεις που όσο βίωνα τα γεγονότα, προσπαθούσα επιτηδευμένα ως και ν' αγνοήσω τις περισσότερες φορές. Μα υπήρξαν και τελικά ήταν αυτές, που δεν ήθελα να προδώσω. 

_Μπορώ να φύγω και να ξανάρθω; 

_Φυσικά. Η «συγγνώμη» σας θα παραμείνει σε εκκρεμότητα. 

Φόρεσα το παλτό μου. Έκανα ένα βήμα αριστερά να φύγω, γύρισα πίσω. 

_Μία τελευταία ερώτηση... Μήπως ψάχνετε υπαλλήλους; 

_Έχετε σχετική εμπειρία; Δύσκολο επάγγελμα. Θέλει τρομερό ψυχικό σθένος να θυμάσαι όσα οι άλλοι αφήνουν, για να συνεχίσουν. 

_Όχι. Αλλά θα ήθελα πολύ να ποτίζω αυτό το δέντρο. Δε φοβάμαι. 

_Τώρα είναι Σεπτέμβρης. Ρωτήστε ξανά σε τρεις μήνες, τον Μάιο. Ένα βρέφος πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί. 

_Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!

_Παρακαλώ! 



20261111

Οι φύλακές του τσουτσουλιάνου

 _Δεκατρία λόγια, τι λόγια; 

_Δεκατρία τα φεγγάρια. Δωδεκάμηνος ο χρόνος. Ενδεκάμηνο πουλάρι. Δεκαβύζαχτο σκροφάδι. Εννιαμήνικο παιδί. Οκταπόδι του γυαλού. Εφταπάρθενος χορός. Έξι άστρα σέρνει η Πούλια. Πέντε δάχτυλα έχει η χέρα. Τεσσερόβυζο δαμάλι. Τρίποδη είναι η πυροστιά. Δικέρατο το βόδι. Ένας μόνος ο Θεός που είναι αρχή και τέλειος. 

_Τα υπόλοιπα λόγια; 

Δεν ακούγεται ξαφνικά τίποτα, απλώνεται μονάχα βροντερή σιωπή.

_Μίλα ρε. Τι λόγια; Δεν μ' ακούς; 

_Δεκατρία τα φεγγάρια. Δωδεκάμηνος ο χρόνος. Ενδεκάμηνο πουλάρι. Δεκαβύζαχτο σκροφάδι. Εννιαμήνικο παιδί. Οκταπόδι του γυαλού. Εφταπάρθενος χορός. Έξι άστρα σέρνει η Πούλια. Πέντε δάχτυλα έχει η χέρα. Τεσσερόβυζο δαμάλι. Τρίποδη είναι η πυροστιά. Δικέρατο το βόδι. Ένας μόνος ο Θεός που είναι αρχή και τέλειος. 

_Τα υπόλοιπα λόγια; 

Σιωπή ξανά. 

_Δεν καταλαβαίνω γιατί σε αφήσαμε να μπεις. Τέλος πάντων. Θα πληρώσεις με κάρτα ή μετρητά; 

_Κάρτα. 

_Άκυρο. Έχει χαλάσει το POS. 

_Δεν έχω τότε να πληρώσω. 

_Θα χρωστάς. Έχεις ενημερωθεί για τους κανόνες; 

_Όχι. Τους δέχτηκα όλους. 

_Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, Κυριακή είσαι κρατούμενος. Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο ο δεσμοφύλακας. 

_Την φυλακή ποιος την έφτιαξε; 

_Δεν είμαι ο αρμόδιος ν' απαντήσω σε αυτό. Μη με διακόπτεις. Δεξιά θα βρεις τον διευθυντή, τη γραμματεία, το πρωτόκολλό. Αριστερά βεστιάριο, καντίνα, γραφείο παραπόνων. Κάθε σαν αύριο είναι η ετήσια γιορτή αποφυλάκισης. Δεν αποφυλακίζεται κανείς. Κατάλαβες τους κανόνες; 

_Όχι!

_Ούτε εγώ. Τα υπόλοιπα λόγια; 

_Μπορώ να πληρώσω αύριο; Ίσως βρω νομίσματα. 

_Έχεις πληρώσει από χθες. Επιμένω πως κάτι αποκρύπτεις. Θα το βρω. Καλώς ήρθες. 

_Είναι Πέμπτη. 






20261103

Salvatores

 Κι έτσι άφησα να περάσει κι ο Σεπτέμβρης κι ο Οκτώβρης, θυσία αληθινή και μεγάλη. Δεν μίλησα, τίποτα δεν άφησα να βγει έπειτα από ένα «καμία σελίδα» κι ύστερα έγινα μία άλλη. 
 Δεν χάνω εύκολα μήνες. Χθες τους έχασα.  
 Τώρα κάθομαι και μας παρατηρώ και σκέφτομαι ότι... Δε θέλω, δεν αντέχω να γράψω κάτι ξανά γι' αυτούς. Τώρα είμαι ανάμεσα σε ανθρώπους, ακούω τους ήχους τώρα, αποκρίνομαι αν χρειαστεί. 
 Νιώθω τρομερά ευφυής κάποιες ώρες κι αυτό δυστυχώς με κάνει να αισθάνομαι πολύ αηδιασμένη κι απογοητευμένη. Νιώθω τρομερά αφελής κάποιες στιγμές κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι εξαπατημένη. Ζύγισα πολύ λάθος ανθρώπους. Εξαπατήθειν από τον ίδιο μου τον εαυτό. Μας έπεισαν βιτρίνες.
 Κάποτε ο Μιχαλάκης έλεγε πως του αρέσει να σπάει βιτρίνες. Έχω όλη την εμπειρία να σπάσω κι εγώ, μα δε θα το κάνω. Έχουν δίκιο μάλλον οι άλλοι, όλα τα δεδομένα υποστηρίζουν αυτό το σενάριο. Ο κόσμος δεν αλλάζει. Δεν έχει σημασία πόση δύναμη έχουμε και πόσες ιδέες. Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που ίσως τελικά μας μένει είναι η θάλασσα κι ο ουρανός. Σε όλους τους άλλους τους σπουδαίους, τους μεγάλους, τους γυαλιστερούς, μένουν πραγματικά σπουδαία και πλούσια «τίποτα»...
 Έχουμε ανάγκη λίγη ησυχία. Να σταθούμε. Να χαθούμε σ' ουρανό. Να ταξιδέψουμε με το νου μου μια θάλασσα. Οι από κει. Οι απόντες. Εμείς οι μικροί, ασήμαντοι, βουβοί. Στο 'πα αλήθεια με τις πράξεις μου, πως δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερη. Μα τώρα δε νιώθω να αγαπώ καμία ευθύνη. Καμία δύναμη να την υπερασπιστώ, δεν γεννιέται από μέσα μου. Η μόνη τελευταία ευθύνη που έχω απέναντι στον εαυτό μου είναι να σώσω το βιβλίο, να μείνει ζωντανό, να μην πεθάνει κι αυτό στην παράστασή τους. Ίσως κάποιος επόμενος χαζάνθρωπος, σαν και του λόγου μου, αληθινά ρομαντικός, μπορέσει, αν το βρει να λιγοψυχά, να το σώσει κάπως, πιστεύοντας και διαδίδοντας ξανά, πως οι ανατολές ξεπηδάνε κι από τη δύση. 
 Πως το μαζεύουν τώρα όλο αυτό; Πως να τα στριμώξω σε ένα τσουβάλι και να το κλειδώσω; Πως να μην γίνω ηφαίστειο, η λάβα μου, να μην ποτίσει; 
 Πως περπατώ τώρα; Μου μιλούν αλλά... Και τους κοιτάζω μα... Στ' αλήθεια μέσα μου, μένω σε μία σκέψη φυλακισμένη... Η απουσία οποιουδήποτε συναισθήματος δεν αθωώνει τις πράξεις μας. Γιατί στο τέλος δεν είμαστε μόνο όσα αισθανόμαστε ή όσα διακηρύσσουμε πως είμαστε. Είμαστε ο τρόπος που επιλέγουμε να υπάρχουμε απέναντι στους άλλους, ακόμη κι όταν κανείς δε μας ζητά τίποτα, κανείς δε μας βλέπει... Απέναντι στο νόημα που δώσαμε στη ζωή μας...
 Νομίζω πως θα νιώσω καλύτερα για κάποιες ώρες, αν για πολλή ώρα, από κάπου ζεστά, δω τα σύννεφα να τρέχουν. Νιώθω πως θα νιώσω πολύ καλύτερα για κάποιες στιγμές, αν για αρκετή ώρα, από κάπου ήσυχα, δω τη θάλασσα να αναπνέει. Νιώθω, στάσου, νιώθω πως θα αισθανθώ καλύτερα αν πάω μόνη μου στο σινεμά. Να μπω σε άλλες ιστορίες λαθραία. Κι όμως σίγουρη δεν είμαι. Γιατί να, αρκετές στιγμές ακόμα κι αν σε άλλες ιστορίες μέσα έχω χαθεί, θα κοιτάζω το παραθύρι να δω αν κάποιο περιστέρι έρχεται κι έχει στο πόδι κάτι για εμένα. Το φεγγάρι δε θέλω να το βλέπω. Βιβλίο δε θέλω να αγγίξω. Μουσική δε θέλω να βάλω μέσα μου. Τα παιγνίδια δεν μου αρέσουν και το αλάτι το μισώ με όλη μου την καρδιά. Το ποδήλατό μου ξανά, δε θα το πάω βόλτα ποτέ και το περπάτημα δεν το ξέρω, μου έκοψα τα πόδια σήμερα, χθες την καρδιά κι αύριο θα πετάξω προς τον ήλιο να μου λιώσω τα φτερά. Τσαϊ δε θέλω να πιώ, είναι απαίσιο. Κανίβαλος θα γίνω να ταιριάξω με τον ενδυματολογικό κώδικα των περιστάσεων. Αστεία δε θέλω να είμαι, θα μιλάω μόνο με αριθμούς. Αριθμούς που δε θα σημαίνουν τίποτα πέρα από βιτρίνες. Άλλα ρούχα, άλλη γλώσσα. Χωρίς νόημα. Μηδέν υστερόγραφα. Κανένας γρίφος. Τέλος τα παραμύθια. Μολύνθηκαν όλα. 
 Είπα ψέματα.