Συνέχεια, ολόκληρη.

 Να περάσει η επόμενη καταστροφή παρακαλώ... Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω το δεύτερο φύλο της Σιμονίτσας. Ιδεάρα που είχα να το πάρω στα εγγλέζικα, ενώ πραγματικά θα με ζόριζε πολύ και στα ελληνικά. Ξάφνου βρέθηκα έτσι να μελετάω τι είναι ο νομιναλισμός και πως θα χώσω λέξεις όπως τροτσκίστρια και προλεταριάτο δίχως α. να σκεφτούν ότι, κουβαλάω μαζί τον οδηγητή ή β. ότι, πίνω ντρόγκια. Ζημιά σου λέω. Δεν ξέρω από ποια πλευρά να το αγκαλιάσω το όλο έργο πια... Ικανότητας; Δευτέρα το λέω, Τρίτη το κάνω, συμβαίνει. Μεταφυσικό; Μπα... Αν και σου λέω πως είμαι μάγισσα, το σύμπαν μαριονέτα μου και τ' αόρατα τα νήματά μου και δεν με πιστεύεις. Μάλλον δεν μπορώ ούτε εγώ, να χαθώ πλήρως σε αυτή την αυταπάτη. Τι να είναι λοιπόν; 

 Τις επόμενες μέρες θα χωρίσω επαγγελματικά. Ζήτησα λίγο χρόνο να σκεφτώ, δύο εβδομάδες τα δεδομένα μου, ενώ στην πραγματικότητα τα δεδομένα μου τα έχω ζυγίσει πριν καν αυτά προκύψουν. Χρειάζομαι αυτόν τον χρόνο για να μην πληγώσω κι όχι να μην πληγωθώ. Σαν να υπάρχει ένας άνδρας, η ζωή μου αυτή τη στιγμή, απέναντί μου, που με κοιτάει τάχα βουρκωμένος στα μάτια και ψελλίζει τάχα ξαφνιασμένος «ποιος σε διεκδικεί;» μετά από διακόσια χρόνια κακής συμπεριφοράς... Εγώ η μάγισσα που παίζω εκατό χρόνια άμυνα ωστόσο, ο μόνος που σήμερα ίσως δεν με διεκδικεί, είναι ο παράδεισος. Έτσι θέλω να του απαντήσω, αλλά σιωπώ. Άσε που φουντώνω Σιμονίτσα μου με την δομή του ερωτήματος, τι είμαι; Κτήμα; He is the object, she is the subject.

 Με την Σιμόν λοιπόν επαναπρογραμματίζω την αντίληψη μου σε σχέση με το τι ορίζει ο κόσμος, πως ορίζεται το πλαίσιο και πως ορίζομαι εγώ μέσα από αυτόν, μέσα σε αυτό. Επικίνδυνο εγχειρίδιο εξουσίας αυτή τη στιγμή κι όχι φιλοσοφία στ' αλήθεια. Γυαλιά για να βλέπω το παιγνίδι πίσω από το παιγνίδι και ασπίδα για να μην χρειάζεται να κερδίσω πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να παίξω καν. Τακτική που όντως είχα ωστόσο, κάπως άγουρα, δίχως να έχει όνομα. 

  Τον προηγούμενο μήνα έστειλα δύο μηνύματα, που μέσα περιείχε το καθένα, μία λέξη με κεφαλαία γράμματα. Κατάλαβα ότι ίσως πια, είναι αυτό η πιο ακραία έκφραση ταραχής που μπορεί να μου συμβεί και με ερωτεύομαι έτσι ξανά και ξανά. Κι αναρωτιούνται... Πως; Και λάμπω, αδιάκοπα σαν να είμαι όντως ερωτευμένη! Και θα σας πω!... Μία ημέρα, υπόσχομαι να σας τα πω όλα! Δεν έχω οριακά τίποτα να κρύψω. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας... Για να μην σε αγγίζει καμία ταραχή, να γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου και να κινείσαι στα νερά της αλήθειας σου, με όσο το δυνατόν λιγότερη δειλία. Το πως θα είσαι αν αλλιώς σαλπάρεις, δε με αφορά, μα φαίνεται να ξέρεις... Σα να μην είσαι καθόλου ερωτευμένος... Το αντίθετο του λάμπω. 

 Λάμπω, λάμπω, λαμπάντα. Έτσι θα κλείσω. Πηγαίνουμε με την Νώνη σε ένα παιδικό πάρτι προψές. Το πάρτι θα γινόταν σε ντισκοτέκ! Μου λέει η Νώνη καθ' οδόν «φτάνουμε μαμά στην μπισκοτέκ;». Κι έτσι αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά μου! Μικρό, μοσχοβολά κούκιζ και άλλα δύο-τρία είδη, λίγα και καλά. Ντισκομπάλες, καθρέπτες, ντίσκο μουσική δυνατή! Κάπου προς κέντρο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πάρτι, ενώ στέλνω κάπου φωτογραφία από τις ντισκομπάλες στο ταβάνι και διαβάζω πολύ διακριτικά οριακά κρυμμένο το second sex μην με πουν και το κορίτσι σκάνδαλο, έρχεται και με τραβάει να χορέψουμε. Παίζει λαμπάντα. Την σηκώνω στην αγκαλιά μου και στροβιλιζόμαστε. Θυμάμαι πως μικρή, πριν τις εφαρμογές που αναγνωρίζουν ποιο τραγούδι ακούγεται, πριν το ίντερνετ για να βρεις τους στίχους, έχω προλάβει να ηχογραφήσω την λαμπάντα. Κάτι δημιουργούσε μέσα μου, σαν ηλιοβασίλεμα χαρούμενης μέρας. Από το ράδιο σε μία κασέτα! Θυμάμαι να προσπαθώ να βγάλω τους ήχους εξ ακοής. Σολ αλτουσι φορ ιν κιεμ ουντζια σονια αλφε σορα. Κιε ρουμντζια νον σοπι κουιλα. Αχε κορτντασεν ουν βαι κον τσεφον. Παε εσπερερε κοντραααααααααα. Μάντεψτε ποια σκληρή καριόλα ψιλοβούρκωσε, μα συνέχισε να χορεύει με μία σκληρότερη αγκαλιά! 

Υ.Γ. Όχι δεν έχω ηρεμήσει ακόμα με το ερ φράιερ! Βρήκα πρόσφατα τα αυγά! 150 βαθμοί, 13 λεπτά! Κι έτσι βρήκα πως να τα μαρινάρω για να γίνονται ράμεν αυγά. Ψησ΄τα για αρχή στα 10 με 11 λεπτά, θα σου δώσω περισσότερες οδηγίες αργότερα! 

Υ.Υ.Γ. Αν θες κάποτε να πληγωθείς όντως πολύ, πες μου να σου πω την ιστορία με τους σταθμούς Α, Β και Γ. 

Υ.Υ.Υ.Γ. Μην με φοβάσαι. Ποτέ δεν μπέρδεψα την διαύγεια με παντοδυναμία, μην το κάνεις ούτε εσύ, σε παρακαλώ. 

Κριστάλ νουάρ

 Εντάξει, ίσως είμαι έτοιμη γι' αυτό. Τι κακό μπορεί να κάνει άλλωστε μία απαλή αναφορά; Να σου πω πριν σου πω οτιδήποτε ότι ξέχασα τον κωδικό για να ανοίξω το λαπτοπ μου. Κάτι που κάνω τόσες φορές, μηχανικά, είναι σα να σβήστηκε στιγμιαία από το μυαλό μου. Ω, κουρασμένο μου μυαλό! Δεν είναι πως τον ξέχασα εντελώς, αλλά να, δε θυμόμουν λεπτομέρειες. Σημαντικές οι λεπτομέρειες λες; 

 Είμαι σε άρρωστη μα πλήρως λειτουργική φάση τις τελευταίες σαρανταπέντε μέρες τουλάχιστον. Δεν είναι πως είμαι εντελώς άρρωστη, αλλά δεν είμαι και καλά. Έκανα όλα τα τεστ των ιώσεων που θα μπορούσα να έχω και δεν είχα καμία. Πήρα από μόνη μου αντιβίωση, πράγμα που κορόιδευα στην προηγούμενή μου ζωή. Τώρα σαν γνήσιο βλαμμένο, έκανα μόνη μου διάγνωση, έψαξα και βρήκα χάπια και τα κούμπωσα. Νομίζω πως τα κατάφερα, μα όχι εντελώς. Τώρα ή δεν πήρα τη σωστή, ή δεν πήρα αρκετή; Λίγες μέρες μετά, τσουπ ξανά χάλια! Νομίζω όσο μεγαλώνω εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου, παρά τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων και των γιατρών. Έλα όμως που φτάνει η στιγμή που πρέπει να ακουμπήσει κάποια λίγη εμπιστοσύνη κι αλλού, γιατί αλλιώς δεν προχωράς...

 Κάπου στο μεσοδιάστημα που με γιάτρεψα, περνάει από το γήπεδο μπροστά μου μία μαμά. Εκτός από αποτυχίες, περιπέτειες και θησαυρούς, κυνηγάω και μυρωδιές. Αν κάτι ερεθίσει την μύτη μου, πρέπει να μάθω τι είναι. Συμβαίνει με όλες τις αισθήσεις μου, αλλά η όσφρηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μου. Ορμάω λοιπόν, τη σταματάω και τη ρωτάω τι είναι αυτό που σκορπίζει στο διάβα της. Μου δίνει όνομα και το σημείο που θα βρω την μυρωδιά και ξεκινάω το κυνήγι! 

 Πρόσεχε τώρα το πρώτο πρόβλημα που προκύπτει. Είμαι ξεκάθαρα κυνηγός. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω λίγες διακοπές, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι η παλιά μου τέχνη δύσκολα μπορεί να παραγκωνιστεί. Επίσης ούσα μία πολύ καλή και σκληρή κυνηγός, δεν απολαμβάνω να βλέπω θηράματα στον καθρέπτη μου. Απολαμβάνω μία καλή σκακιστική παρτίδα με ίσους και μεγαλύτερους ομοϊδεάτες. Κυνηγώ στην πραγματικότητα κυνηγούς! Έτσι το να είναι οι αισθήσεις μου μουδιασμένες και κυρίως η όσφρηση, ω τι καταστροφές μπορεί να φέρει! 

 Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα! Κι αυτό θα το αφήσω έτσι ξερό προς το παρόν. Αλλαγή παραγράφου. 

 Ξεκίνησα να κυνηγάω ξανά και ήχους. Οι ήχοι αυτής της περιόδου, μοιάζουν όντως με άνοιξη, δίχως πρόβλημα! Δεν θα το πιστέψεις, αλλά ενώ πλέον μέσα μου όλα είναι καθαρά και σε τάξη το πρακτικό χάος που με περιβάλει με κάνει να ανησυχώ ότι οι αντοχές μου δεν έχουν πάτο! Βέβαια ίσως αυτό με αρρωσταίνει, ε και φτάνει, αρκετά! Πρέπει να σταματήσει. 

 Όχι. Δε βιάζομαι να γράψω. Δε θα γράψω πως πήγα να αγοράσω στα εγγλέζικα την τέχνη του πολέμου κι αυτή τη φορά βρέθηκα με το "how to spot a fascist" και "the second sex" στην έξοδο. Λες να έφταιγε που δεν μιλούσαμε την ίδια γλώσσα; Λες να φταίει η δειλιά; Λες να φταίει πως κάποιος δεν είναι ικανός να σταθεί και να δημιουργήσει; Λες να φταίει το ότι κάποιος είναι ικανός να δημιουργήσει, μα δεν μπορεί να σταθεί; Λες να φταίει αυτός που δεν φεύγει; Τι τάχα φταίει που χάνω τις αισθήσεις μου; 

 Αλλάζω κινητήρα. Ωστόσο θέλω να κάτσω να διαβάσω ξανά κυρίως από το σημείο που έγινε καλοκαίρι πέρσι, να δω, να με κατανοήσω...

Αδικία στον παράδεισο

 Εμπρός λοιπόν κενή σελίδα! Τρόμαξέ με! Σαν θρασύδειλο πλάσμα κοίταζέ με. Περιμένεις να φοβηθώ, αλλά εσύ πρώτα φοβάσαι. Κοίτα όμως που δεν θέλω, μήτε ποτέ μου θέλησα να γράψω κάτι καλό... Να γράψω κάτι ζωντανό θέλω, γι' αυτό με φοβάσαι. Στραβό ας είναι, άσχημο, ντροπιαστικό, μισοψημένο... Το τίποτα το πάτωμα μου και το λίγο μου η πόρτα μου η πρώτη. Δε θέλω να γυαλίζω, δε θέλω να σε νικήσω, δε θέλω να σβήσω και νομίζω πως ούτε τέχνη θέλω να πλάσω πια. Θέλω βία και τακούνια. Κοίταξα εξ' άλλου τα χέρια μου πριν λίγα λεπτά και καθώς τα έτριψα μεταξύ τους, δε θα το πιστέψεις, μα σπίθες πετάχτηκαν στον αέρα! 

 Σήμερα έχει ήλιο. Στον ήλιο σε γράφω. Χθες είχε βροχή, η βροχή με χαϊδεύει κι έτσι σε γράφω ξανά. Αύριο ούτε τι θα έχει ξέρω, ούτε τι θα έχει θέλω να μάθω. Πάλι εγώ θα σε γράψω. Δεν έχω μπλοκάρισμα, έλεγχο έχω, υπερεκπαιδευμένο φίλτρο, σύστημα αποστείρωσης, μα πια δεν τα θέλω. Κάθομαι τόση ώρα και σε κοιτάζω και μετρώ. Τι μετρώ; Δε χρειάζομαι εισαγωγές, ωραιοποιήσεις και εικόνες. Μία χρήσιμη αλήθεια χρειάζομαι. Όχι ποιητική, όχι όμορφη. 

 Τέλος. Δεν γράφω βιβλίο. Τον πάγο σπάω. Σου ακούγεται ξερό; Καλό! Θα έρθει το συναίσθημα μετά. Η ακρίβεια το φέρνει, γιατί αν έρθει από πριν, σπέρνει χαλασμό. Έτσι λέω τώρα. Έχει ήλιο σου είπα... Φαίνομαι. Να δούμε, θα με αναγνωρίσεις; Θα σε αναγνωρίσω εγώ; Ευλογία να μη θέλω να πάρω πίσω ό,τι γράφω! Καταθέτω βλέπεις, γι' αυτό. Το σωστό αφήγημα δε θέλει βιτρίνα. Θέλει ανάσα, ρυθμό. Για να μην μπορώ να τα πάρω πίσω. Να απογυμνωθεί έτσι το ψέμα. Να δεσμεύομαι ως άνθρωπος πως ελεύθερη είμαι, πυξίδα έχω, γυμνή μπορώ να στέκομαι. Ακόμα! 

 Τι όχι τέλος; Είμαι εκεί ξανά που δεν θέλω να είμαι; Ο μηχανισμός είναι ενεργοποιημένος πάλι; Δεν βλέπει όνειρα γλυκά; Ήρθε η ώρα να μείνει κάτι εκτεθειμένο; Κάτι που με προδίδει; Αυτό που αποφεύγω να πω είναι ότι... Αν το πω θα φανεί πως... Κι αυτό δεν το αντέχω γιατί... Δεν το αντέχω; Πάλι πίστεψες πως με τρόμαξες; Η βία μου είναι «καλλιγραφημένη» λες και η έκθεσή μου «αισθητική» τάχα κι όχι πραγματική... 

 Οι δεξιότητές μου δουλεύουν εναντίον μου. Το νιώθω. Αποφεύγω. Το νιώθεις. Θα πάψω να εξηγώ. Θα πάψω να υπερασπίζομαι. Θα βγω από το κομψό μου καταφύγιο. Θα πάψω να το λέω κι αν το εννοώ θα αποδειχθεί στην επόμενη γραμμή. Δε με συμφέρει να υπάρχει το γνωρίζω. Τελείωσε η πρόβα. Είμαι πια ένα βήμα πριν. Γράφω καλύτερα. Το νιώθω. Δεν γράφω πιο επικίνδυνα. Τέλος το θέατρο. Το νιώθεις; Ας πλησιάσουμε αριστουργηματικά στην αλήθεια για να την ακυρώσουμε πριν καν εμφανιστεί. Άλλοθι κύριοι δικασταί. Ένοχη. Αλήθεια. Ακίνητη.